Het is mij ook overkomen. De grond valt opeens weg onder je voeten, je huilt je te pletter, je wil nadenken maar je hoofd lijkt 1 grote witte ballon waar geen enkele vatbare gedachte in komt.

3 jaar later kan ik zeggen: het zal echt goedkomen, misschien zelfs beter dan ervoor. En al die plannen die je al sebiet wou schrappen, hoeven wellicht helemaal niet geschrapt worden. Maar daar heb je nu dus niets aan. En die onzekerheid is moordend.

Tof dat je lief je zo steunt. De mijne deed dat ook, maar super rationeel “Ander en beter, we gaan het zo aanpakken, …” terwijl ik echt wel eerst door een rouwperiode moest. Het is een emotionele roetsjbaan en die moet je zijn rit laten rijden. Pas daarna kon ik beginnen met een rationeel stappenplan.

Ik heb wel bij mijn ontslag kunnen outplacement regelen. Ik kende dat principe wel, maar wist in feite niet of ik daar veel ging aan hebben. Ik heb niet veel sessies gedaan (omdat …eens ik me er klaar voor voelde ander werk te zoeken, uiteindelijk belachelijk snel werk vond), maar ik heb daar wel wat aan gehad. Je krijgt een coach, een buitenstaander, maar iemand die heel veel ervaring heeft, die je kan begeleiden op die roetsjbaan, met dat witte lege hoofd, met die opmerkingen van “met die competencies koop je geen brood” (jawel hoor, maar hoe zet je dat dan best op een CV dat dat wel werkt) (maar in recruteringsinterviews zijn voor bepaalde jobs dat zeker wel competenties die ik zoek!), … Iemand die je je tijd laat nemen en dan stap voor stap met je op weg gaat naar een nieuw begin. Zonder de stress en emoties die betrokken partijen zoals je lief daarbij kunnen hebben.
Als je geen recht hebt op outplacement: heb je in je netwerk iemand die die rol van coach met jou zou willen spelen? Ken je iemand die in HR ervaring heeft?