Vrouwencoach

“Coach”, zei de mens die mijn loopbaanbegeleiding deed, “dat is wat ik u hoor zeggen, dat coachen uw ding is.”, en ik voegde eraan toe “Oké, wel alleen voor vrouwen dan, want dat zou echt de max zijn”. We voerden nog heelder gesprekken en er kwamen nog enkele nieuwe inzichten, maar dat coachen van vrouwen werd niet meer in vraag gesteld.

In mijn omgeving reageerde niemand negatief en wat ik nog belangrijker vond: iedereen die ooit met mij werkte reageerde ontzettend enthousiast. Er werd een plan opgemaakt voor een eigen website, er werd een btw-nummer aangevraagd, gekeken voor een fotoshoot, een logo, … en toen kwam Corona.

Plots stond ik alleen in voor de opvang van mijn twee dochters, waarvan de jongste besliste dat de eerste dag in quarantaine meteen de beste dag was om tanden te krijgen. Ze blijft die gedachte houden en zit ondertussen aan haar derde boventand in evenveel weken. Het bemoeilijkte de quarantaine aanzienlijk (hoezo geen nurofen!?) en het was niet echt goed is voor de courage. Een coach die het al eens moeilijk heeft met courage? Maakt dat mee! Jaja, gastjes. Het is hier uit het leven gegrepen voor echtigs echt.

Het gevoel bleef aan mij knagen dat ik vrouwen kon helpen, dat ik tips kon geven, teksten schrijven en misschien iemand al eens wat courage kon brengen door mijn gedachten te delen, maar hoe onprofessioneel zou dat niet zijn? Zo zonder eigen website en logo en kleuren en fotoshoot? Niet onprofessioneel genoeg om tegen te houden, zo blijkt, want hier ben ik: Romina, 35 jaar, mama van 2 dochters, blogger op www.bigcitylife.be en vrouwencoach, voorlopig te vinden onder de menuknop VROUWENCOACH, inclusief niet-professionele foto getrokken door het lief.

Wees Welgekomen.

03/04/2020
Share: