Dankjewel voor je reactie. Erg boeiend, ik leer bij! Ik koop zelf trouwens bij ecomerken, zoals froy en dind. Ook Cora Kemperman. ALthans, toen ik nog kapitaalkrachtiger was :). Ook via webshops zoals goedvandoen. op dit moment vooral veel proberen afdragen, en voor de zonen krijg ik allerlei tweedehands dingen, vaak h&m, Hema etc, zat ik dankbaar hergebruik.

Het feit dat ik gewacht heb om hierop te antwoorden tot ik aan de pc zit wil al iets zeggen 😉 Misschien weet je dat, of misschien niet, maar ik heb acht jaar in de retail gewerkt, mezelf opgewerkt van verkoopster tot storemanager en hoger. De hoofdreden dat ik ermee gestopt ben is ‘meer regelmaat nodig’, toch zit ook de ganse hypocriete molen die erachter zit er ook voor iets tussen.

Ik kreeg te maken met aankoopprijzen en verkoopprijzen. Met marketing en publiciteit. Met kwaliteit en stoffen. Het is zoals je zegt, geen ontkennen aan: sweatshops bestaan en die arbeidsomstandigheden zijn om bij te huilen. Het is schoon om te zeggen: “ik doe daar niet aan mee”, ikzelf koop bijvoorbeeld niets aan bij Zalando, voor die redenen. Waarom koop ik dan wel nog aan bij ketens zoals Primark en H&M? Omdat de controle daar niet bij de eindgebruiker ligt, ook al wil je dat best wel zelf geloven. Marketing, zo heet dat dan.

Wanneer je wat naslagwerk doet over de materie (sweatshops etc) zal je zien dat het probleem niet enkel ligt bij low-budget ketens die in massa aankopen, integendeel: die zijn in feite nog het ‘eerlijkst’, want die houden hun verkoopprijzen ook relatief laag (kijk naar Primark) en geven zo ook ‘mindere fortuinelijke’ mensen de kans hippe dingen te komen. Het probleem ligt hem bij grote merken (ik zeg maar: Abercrombie & Fitch, bijvoorbeeld), die 80 euro vragen voor een pull en een Gross Margin draaien van 80% (wat overblijft na aftrek van huur, personeelskosten, etc …). Die cijfers verzin ik niet. Ik heb gewerkt bij Low End en High End ketens. Daar zit het probleem, bij de High End, en het zijn er veel hoor. Ook couture.

De werkomstandigheden daar verbeteren en aanpassen zouden wij als eindgebruiker zelfs amper voelen in de aankoopprijs. Als je een stijging neemt van ruwweg 6% kan je het loon van een naaister in Bangladesh, Roemenië, … verviervoudigen. Dan kost mijn rokje 5.30 euro ipv 5 euro, daar heeft niemand een probleem mee.

Het probleem zit hem hoger, bij de overheden, de directeuren generaals van deze wereld en marketing. Zolang wij als ‘Jan Modaal’ blijven slikken alles blijft zoals het is en dat we het kunnen oplossen door er niet meer te kopen zijn zij op hun gemak. Zeker zolang er crisis is, want vele mensen kunnen niet anders dan kopen bij Action en co. En dan zwijg ik nog over multimediaproducten, beddengoed, witgoed, …

Wil dat zeggen dat ik dan niets doe? Jawel. Ik ontzeg ze hun winst. Een rokje in de solden aan 5 euro vind ik oké, één van 30 euro niet, want dan is de Gross Margin te hoog. Ik mag dan te klein zijn om de werkomstandigheden te veranderen, ik weet genoeg over winstmarges om te weten hoe ik ze daar kan raken. High End zul je mij niet zien winkel bij grote merken, maar bij kleintjes. Toch gebeurt het zelden, want ik kan dat amper betalen. Tweedehands, dat doe ik ook vaak.

Mocht je meer willen weten hierover kan ik je dit boek aanraden: ‘Stitched Up: The Anti-Capitalist Book of Fashion’ van Tansy Hoskins. Ondertussen is dit een blogpost op zichzelf geworden, wat normaal is, want het ligt me echt nauw aan het hart 🙂

OK, ik dacht dat ge ging zeggen: ik heb app’ke zus-en-zo gedownload, 5 opties aangeklikt, mijn tekst ingegeven en op 2 minuten was da gemaakt 🙂

Ik ga me der eens moeten aanzetten als ik veel tijd en geduld heb dus!

Awel, ge gebruikt onze vriend Google om te zoeken op ‘blackboard background’, ge pakt er u een schoonke van groot formaat en ge opent die in Photoshop. Dan download ge één miljoen lettertypes en dingbats om erna te beginnen puzzelen gelijk zot.

Gelukkig moet ge zoiets niet wekelijks maken 😉