Momenten die zwanger zijn typeren

10/12/2015

Het grote moment nadert met rasse schreden en ook al tel ik de dagen af tot de bevalling, toch lijkt het moeilijk te bevatten voor mezelf dat ik dan niet meer zwanger zal zijn. Ongelooflijk wat een zwangerschap doet met je als vrouw. Ik had er geen idee van. Het is te zeggen: ik wist dat het niet te bevatten was tenzij je het meemaakt(e) en wat had ik dat enorm juist. Voor mezelf later en anderen nu, mijn lijst van dingen die ik niet rap zal, kan of wil vergeten.

  • De hormonen die erbij horen. Het moet gewoon de zotste ‘drug’ zijn die bestaat, dat moederhormoon. Weten dat je ergens op reageert door hormonen en de reactie toch niet kunnen stoppen. Ondergaan, meer kunt ge daar niet aan doen. Ondergaan en aanvaarden dat die geschifte kant deel uitmaakt van jezelf en de buik die je meedraagt.
  • Het derde trimester is het trimester waar je dag per dag meer en meer je zwangerschap ondergaat. Zelf je eigen schoenen knopen? Evenwicht bewaren? Langer dan vijf minuten stappen? Langer dan vijf minuten zitten? Zitten met je benen tegen elkaar? Allemaal dingen waarvan ik nu pas ten volle besef dat ze niet vanzelfsprekend zijn.
  • In het begin was alles overweldigend, zeker wanneer ik info begon te verzamelen om de geboortelijst te gaan leggen. Er zijn ontelbaar veel soorten lakens met verschillende afmetingen. Er wordt gestrooid met termen waar je nog nooit van gehoord hebt. En dan, net wanneer je denkt dat je het nooit zal kunnen word je zelf een goochelaar van termen en afmetingen. Lodger? Wrapper? Slingcarrier? Hilde&Co? Co-sleepen? Bamboo? Kom maar baby, I’ve got this.
    https://twitter.com/Romina_BCL/status/626505689234583552
  • Zonder het te beseffen werd ik lid van de meest kritische en behulpzame groep hysterische wijven die op deze aarde rondlopen. Ge peinst dat het erg was in ‘t middelbaar? You ain’t seen nothing yet. Tegelijkertijd zijn degene die u hulp en welgemeend advies geven goud waard. Zoek uw plek in ‘t groepje, want naar het schijnt zit ge daar in voor gans uw leven.
  • Ik heb nog nooit zoveel zaken moeten beslissen waar je normaal gezien je mama voor belt, zodat die kan beslissen. Het is oké om alsnog de mama te bellen, want hoe kan ik nu weten hoeveel tetradoeken ik nodig heb? Vrienden met kinderen zijn ook goud waard, zeker die met excellekes vol waardevolle informatie.
  • Welke hel het eerste trimester was. Vijftien weken lang vol ongerustmakende pijn in mijn onderbuik, variërend van steken tot krampen. Alsof ik ongesteld ging worden of nog veel erger. Gecombineerd met een overdosis hormonen en een vermoeidheid waarvan ik niet wist dat ze bestond was trimester één de hel op aarde. De ongerustheid heb ik nooit helemaal van mij af kunnen schudden trouwens, maar verminderde wel dag per dag en babyschopje per babyschopje.
  • Tetradoeken van 40×40 heten hydrofiele luiers, maar niemand gebruikt die als luiers. Quasi iedereen raadt u die ook aan, tetradoeken, omdat je die kan gebruiken voor alles en altijd en overal omdat dat zo praktisch is. Mijn mama wist me te vertellen dat dat de mode is van vroeger die terug komt en ik zal het u weten te zeggen, want ondertussen hebben ook wij duusd tetradoeken.
  • Hoe het lief vol verbazing kan kijken naar mijn lijf, samen met mij. Wij wisten alle twee niet dat mijn lijf dit kon. Ongelooflijk hoe elastisch (jaja) en flexibel mijn buik is. Dan zijn er nog de borsten. Mijn borsten. Een volle cupmaat de hoogte in, alstublieft en naar het schijnt worden die met borstvoeding NOG groter.
  • Nog nooit ben ik ‘s nachts zoveel wakker geworden en nog nooit zoveel keer terug in slaap gevallen met een glimlach. Het heeft iets magisch, de nacht delen met een mensje dat gemaakt wordt in jouw buik.
  • Waarom de Engelstaligen spreken over ‘heartburn’ in plaats van ‘maagzuur’. Er moet een erger woord bestaan dan maagzuur voor wat je meemaakt wanneer je zwanger bent. Soms kwam het zo hard en in een keer onverwachts naar boven dat de tranen in mijn ogen sprongen. En hoe ik toch al heb gezucht en gepuft, ook al had ik me voorgenomen om dat niet te doen, uit dankbaarheid omdat ik dit kan meemaken en mijn dochter gezond is. Het is echt waar wat ze zeggen: de laatste maand is de laatste dag.
  • Iedereen zegt dat ze kunnen zien wat het zal worden. Wanneer je zegt dat het een meisje is zeggen mensen alsnog dat je haar draagt alsof het een jongen is en dat het misschien toch een jongen is. Hilarisch vind ik dat. Nog zoiets raar: voor de eerste keer in mijn leven heb ik niet alleen het gevoel alsof ik continu aangestaard word, het is ook effectief zo. Het laatste trimester is er een van enthousiaste kleuters die “BABYINDEBUIK” gillen en bejaarde vrouwtjes die “courage meistjen” zeggen.
  • Scheetjes. Duusd en één scheetjes. Misschien zelfs meer. Eva Mouton heeft daarvoor de gepaste excuses.
  • Nesteldrang + controlefreak = militair regime. Ondertussen overweeg ik zelfs om daar een blogpost over te schrijven, want blijkbaar is dat ‘niet normaal’ dat ik zo voorbereid ben. Ik merk het aan de reacties op social media en aan anderen hun reacties, zoals die van de vroedvrouw toen ze zei “Gelijk gij voorbereid zijt wordt het oorlog, dus voor u zal een bevalling sowieso meevallen, al zou ik met u wel naar den oorlog willen”. Het enige waar ik geen plan voor heb is wat er moet gebeuren bij mijn overlijden omdat ik die mogelijkheid weiger te zien als een realistische (de hormonen).
  • Mijn haar ziet er dagelijks uit alsof ik net buiten gestapt ben bij de kapper, terwijl ik niet meer doe dan het een keer wassen. Mijn gebit, daarentegen, is echt tien jaar verouderd in negen maand. Eén van de eerste dingen die ik doe eens de mini er is, is naar de tandarts gaan.
  • De momenten waar ik opeens enorm hard overmand werd door emoties, zoals toen ik op de echo zag dat de baby duimzuigt, terwijl ik amper vier maand ver was. Die handeling is zo menselijk en maakte alles toen plotsklaps veel echter en realistischer. Vanaf die echo sprak ik over ‘de baby’ en niet meer over ‘de foetus’. Na die echo heb ik keihard gebleit ook, want “als het nu misloopt dan beland ik sowieso in de psychiatriiiiieeee-ie want ik kan dat niet aaaa-haaaan”. En een herhaling van die episode toen ik de dochter voor het eerst voelde hikken.
  • Hoe er desondanks mijn perfecte gedetailleerde plannen toch zaken misgelopen zijn op het laatste moment en hoe cool het lief en ik daarmee omgingen. Hoe het besef er is dat er waarschijnlijk nog vanalles de mist in zal gaan, vooral die eerste dagen na de geboorte en hoe ik dat nu al oké vind, want wij hebben gedaan wat we konden doen qua voorbereiding.

Het werd een lange lijst en er is nog veel meer, maar boven alles is er nog het grootste besef.  Dat van hoeveel chance ik wel niet heb met een (onder)steunend en begrijpend lief. Met grootouders en tantes en nonkes, die nu al glunderen van fierheid en de dochter rot verwennen. Met familie en maten die smsen en gynaecoloogafspraken opvolgen alsof ze er telkens bij zijn. Met jullie allemaal die me overspoelen met raad, mopjes, gokjes en woorden die rond me vallen gelijk een dekentje van de zachtste soort. Die dochter van mij is een chansaar en haar mama nog het meest van al.

week 37 Zwanger

 

Previous Post Next Post

15 Comments

  • Annelore_compleetgeluk

    Veel liefde voor jullie. Echt zo veel liefde. En zo dankbaar dat ik dit al al die weken van relatief dichtbij mocht volgen 💕💕💕

    10/12/2015 at 07:17 Reply
  • K.To

    Ge glundert gewoon door mijn scherm heen 🙂
    1 reality check ivm de borsten: de eerste dagen na de bevalling gaat ge ze verwensen, met dank aan de stuwing. Ge gaat echt denken dat ze gaan ontploffen gelijk te hard opgeblazen ballonnen. En zelfs er naar wijzen gaat pijn doen. Ge gaat in de spiegel kijken en Lolo Ferrari zien. No kidding.
    MAAR na een dag of 2-3 gaat dat gelukkig wel over, ff doorbijten dus 🙂

    10/12/2015 at 09:01 Reply
  • Mamafien

    Wow, leuk geschreven! Hierbij moet ik ook zo hard terugdenken aan mijn eigen zwangerschap en hoe voorbereid ik was en hoe chill ik was. En zo hard gelachen bij je tweede puntje, aaah de herinneringen! 🙂 Veel succes met de laatste dagen en met de bevalling! Jouw kleintje heeft het écht getroffen, je wordt een fantastische mama!

    10/12/2015 at 10:15 Reply
  • ariadnesdraad

    En ondertussen stukjes schrijven die plezant lezen. Dat komt daar allemaal goed !

    10/12/2015 at 10:25 Reply
  • Le petit requin

    Och, dat van die duimzuigende baby op de echo, schoon!

    Wel keiraar dat uw tanden daar zo van verslechteren; ik had echt geen idee dat zwanger zijn op zoiets invloed kon hebben.

    10/12/2015 at 10:56 Reply
  • biekep

    oei, je tanden? Je mag gerust aan je gebit lt werken tijdens een zwangerschap he. Een kind hoeft je helemaal geen tand te kosten. En terwijl je nog tijd hebt om wat aan zelfzorg te doen… 😉

    10/12/2015 at 12:48 Reply
    • rominatje

      Het is nog maar de laatste week wat pijnlijk. En ja mijn tandvlees bloedt enorm veel, wat mijn tanden geler dan ooit maakt. Om zot van te worden. Nog nooit gehad. Zal dus wachten zijn tot dat bloeden terug stopt, veronderstel ik.

      10/12/2015 at 12:50 Reply
      • Nathalie

        Herkenbaar… Mijn tanden werden super gevoelig tijdens de zwangerschap. En je mag idd gewoon naar de tandarts, verdoving komt ook niet tot bij de baby. Ik vond het ook gek dat mijn ogen beïnvloed werden tijdens zwangerschap en het geven van borstvoeding. Ik zag toen minder scherp en nadien kwam het weer vanzelf goed.
        Hier werd Mik ook gek van mijn extreme voorbereiding. Ik was ZO opgelucht dat ze me gingen inleiden, want natuurlijk bevallen, ja daar heb je weinig controle over… Ben superbenieuwd! 🙂

        10/12/2015 at 23:54 Reply
  • Eilish

    Ik ben dit weekend door heel wat foto’s gegaan, en ik heb amper foto’s met een dikke buik op. Zo jammer, want ik ga dat niet meer overdoen.
    Tussen de foto’s van ons huis bouwen lag ik wel plots met mijn benen open en kwam er een hoofdje piepen. Al een geluk dat ik mijn lief niet zo een pak foto’s in zijn handen heb gestopt …

    10/12/2015 at 17:41 Reply
  • Liesbeth

    Ha, zo herkenbaar! Leuk geschreven. Probeer nog te genieten van de rust, als dat lukt. Na de bevalling wordt het een rollercoaster… Hoe goed voorbereid je ook bent. Ik denk dat je je er niet op kunt voorbereiden, net zoals je eerst schrijft over de zwangerschap. Het wordt ook heel leuk, hoor, maar vooral heel vermoeiend en verwarrend de eerste weken, maar he, mama wordt je ook met vallen en opstaan en je groeit mee met je kindje. Ik wens je een vlotte mooie bevalling en een wolk van een dochter.

    10/12/2015 at 20:36 Reply
  • Katrien

    Ik heb je blog nog maar net ontdekt, maar krijg zooooooooo’n heimwee naar mijn eigen zwangerschap, ondertussen al meer dan 8 maanden geleden, ongelooflijk maar waar. Ik negeer even je “geklaag” over maagzuur enzo 🙂 Ik ben waarschijnlijk al de duizendste die het zegt, maar: geniet! En weet dat het leukste nog moet komen 🙂
    p.s.: Baby’s van 8 maanden zijn de max! 😉

    10/12/2015 at 21:19 Reply
  • pizzapartyfridaynight

    Wat een leuke en eerlijke blogpost! 😊 Ik wens je heeel veel succes bij de naderende bevalling! Ook al lees ik nu vaak dat zwanger-zijn geen lachertje is, ik kan al niet wachten tot het bij mij zo ver is 😀 X

    11/12/2015 at 11:06 Reply
  • Joke

    Enkele dingen waar ik minder last van had: ik was echt niet zo erg als in mijn puberteit (al een chance!!). Het lief vond dat dat allemaal zeer goed meeviel.
    Tanden poetsen was de hel hier (wurgen, nie normaal). Tot ik van die (nu vind ik dat supervieze) kruidentandpasta vond. Geen enkel gaatje en een gezond gebit na de bevalling. *trots*
    En maagzuur, dat had ik enkel in het begin toen ik misselijk was. Tegen het einde niet. Maar Berre zat niet tegen mijn maag te duwen, wel tegen mijn blaas. Dan kon ik op een kwartier tijd soms 3 keer naar toilet gaan omdat ik telkens dacht in mijn broek te moeten doen.
    Heerlijk jouw post, doet me terug mijmeren naar mijn zwangerschap… Geniet nog van die bewegingskes in je buik. Al mis ik dat niet zo echt, een knuffel van mijn kleine vriend is 1000x zo intens 😉

    11/12/2015 at 22:05 Reply
  • Liese

    Tof zeg, het komt allemaal goed. Zegt dat de chiller het gezegd heeft

    12/12/2015 at 16:36 Reply
  • Sofinesse

    Maar meistjen toch, ik ben zelfs een klein beetje jaloers. Ik vond bevallen namelijk echt verschrikkelijk leuk. Kei pijnlijk, maar ik was daar op de een of andere manier mega goed in. Wat ik echter niet begrijp: waar en hoe vind jij de tijd om zo goed voorbereid te zijn? Full time werken, dat was eigenlijk al te veel. Ik had geen energie over om met al die leuke dingen bezig te zijn. En ik hoop dat al die mensen over de buik kei hard ongelijk hebben, stel u voor dat Frankie een jongen zou zijn ;)! Ik wens u een fantastisch meiske, dat past bij een fantastische vrouw! En ik ben zo fucking benieuwd naar de naam! Niet normaal! Go Frankie!

    14/12/2015 at 13:40 Reply
  • Leave a Reply