Op Fairplace.be verkopen ze ondertussen al zes jaar (!) duurzaam speelgoed. Emma is vier jaar en ik ben daar al van tijdens mijn zwangerschap een contente klant, dus we kunnen wel zeggen dat ik een ancien ben. Ze verkopen er de gekende merken zoals Green Toys, Plan Toys, Quut,… Maar hun aanbod blijft groeien en sinds deze zomer hebben ze weer wat nieuwe merken in hun aanbod. Eén van die merken is dus Berg.

Berg is namelijk een zot goed merk. De neefjes hebben daar gocarts van en ook al zijn die neefjes ondertussen uitgegroeid tot flinke neven: die gocarts zijn nog steeds in goede staat. Geloof mij wanneer ik zeg dat die dingen al wat meegemaakt hebben. Daar werd (en wordt) mee gecrost door weer en wind. In die aanhangwagen wordt er van alles vervoerd, zelfs kinderen, en geen haar op hun hoofd die er aan denkt om het daar kalmpjes aan mee te doen. Heerlijk, vind ik dat. Buiten een houten klimtoestel is al hun andere buitenspeelgoed na jaren intensief gebruik tot op de draad versleten, maar die gocarts van Berg dus niet. Let trouwens maar eens op de gocarts als je met je kind in een buitenspeeltuin bent of op zo’n gocart parcours. Ik garandeer u dat dat Bergs zijn.

Eens we hier thuis onze Berg geleverd kregen konden we Emma amper nog in bedwang houden. Haar papa en parrain monteerden hem en we moesten haar tegenhouden, of ze reed ermee naar buiten los door de living. Sindsdien moet ze bijna dagelijks weg met haar gocart. Waar ze de eerste dagen nog wat onzeker was is ze nu een echte wildebras en kent ze geen vrees meer. Ze racet door de straat en op het gras alsof het niets is, en die gocart hapert niet één keer. Regen, wind, aarde of slijk: overal peert die door zonder enig probleem. Op het stuur zitten verschillende geluidseffecten die alles nog wat echter maken. De Reppy Rebel is gemaakt voor kinderen van 2,5 jaar tot 6 jaar, want het stuur en de zadel zijn verstelbaar, zodat het wat kan meegroeien met je kind. Emma haar vriendjes deden met veel plezier al meerdere testritten en inderdaad: zowel de kleinsten als de grootsten kunnen comfortabel (en veilig!) rijden met de Reppy Rebel.

.

Het is zo’n zalig stuk speelgoed en het maakt mij echt gelukkig om te weten dat mijn beide meisjes er nog jaren plezier van zullen hebben. Als je zelf ook zo’n Reppy Rebel wil winnen, rep je dan (hebdem?) als de bliksem naar mijn Instagram en doe mee. Niet geheel toevallig een week voor zes december. Veel succes, allemaal!

Lees maar even mee:

• “Mijn zusje is geboren en ze heet Billie”. 17 mei 2019. Ik heb dat op film, ze was samen met het lief de familie aan het bellen om hen in te lichten over Billie’s geboorte. Dat is een moment dat ik nooit vergeet
• “Mama je moet veel eten want Billie moet ook veel eten van je borstjes”. Ai ai, kapitein! Komt in orde.
• “Billie huilt, maar het is oké, ik heb haar tutje gegeven”. Ik had nooit verwacht dat Emma al zo zou meehelpen.
• “Mamaaaaaa!!!! Billie trekt aan mijn haar ENDATMAGNIIIIEEET!!”, vol tranen en drama erbij. Waarop moeder aan Emma uitlegt dat een baby dat niet echt goed snapt, maar toch de baby streng toespreekt over lief zijn en voor elkaar zorgen.
• “Ik heb melk nodig om de magie van slapen te voelen”. En Xanax, denk ik soms, maar dat is (helaas) illegaal voor kinders.
• “Het is te zuur”, wanneer iets te pikant, te zuur, te bitter, of om het even wat is. Alles wat niet goed smaakt volgens haar is te zuur.
• “Maar dat is niet erg hoor”, op alles wat ze uitsteekt of waar ik over mopper, zoals zij die haar schoenen in het rond gooit. We zullen het maar houden op optimisme.
• “Jaaa-aaah, maaa-maaa”, wanneer ik iets zeg dat ze overduidelijk weet. Ik weet het kind, ik zaag soms al een keer.
• “Het weegt 7 kilometer”, het concept afmetingen en gewicht is wreed verwarrend.
• “Papa past niet op die zetel want zijn billen zijn groot. HAHAHAHA”. Ik vond dat ook grappig.
• “Het is maar een mopje”, wanneer ze iets uitsteekt dat niet mocht.
• “Jij moet de magische woord zeggen. Zeg ‘glitterlippenstift!”, voor ze iets banaals doet zoals haar schoenen aan doen.
• “Crusher speelt altijd vals hoor en dat is niet goed, hé mama?”, de avonturen van Blaze en de Monsterwielen worden hier dagelijks besproken.
• “Iedereen mag naar mijn feest komen”, waarop ze maar kinderen blijft uitnodigen voor haar feest dat in december zal zijn. Ik probeer ze al weken te overtuigen dat er maar zes kindjes mogen komen. Net toen ik dacht dat ik doordrong zei ze “maar mama, ik wil veel keer zes kindjes”. Wie leerde haar vermenigvuldigen?
• “JIJ MAG NIET NAAR MIJN FEEST KOMEN!”. De uitnodigingen van het lief en ikzelf worden regelmatig ingetrokken wanneer ze niet akkoord is met de gang van zaken.
• “Jouw ogen zijn prachtig, papa”. Volledig akkoord, mijn kind.
• “Mama, niet zeggen dat mijn gat nu vuil gaat zijn he. Dat is niet erg”, wanneer ze in haar pyjama haar derriere neerplant in het gras.
• “Eerste, tweede, driede, vierde”. Driede. Hoe schattig is dat niet?
• “Elventwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig, zessentwintig, honderd!”. Iedere keer dat reeksje wanneer ze telt tot honderd. Ik word daar wat week van.
• “Ik kan fietsen met de trapperfiets!”. Mijn hart, gasten. Zo trots!
• “Billlieee. Jij bent een deugnietje”. Ze hebben in elk geval al iets gemeen, die twee.
• “Ik wil het liedje van de knuffel in de backpack”. Bleek het (na weken onderzoek) om Wannabe van de Spice Girls te gaan. “What you think about that”, zingen ze. Vrij vertaald ‘knuffel in de backpack’, dus. Jaja, wij doen hier aan serieuze muzikale opvoeding.
• “Ik ben een leider en geen volger”. Tegen wie zegt ge ‘t, kind. Tegen wie zegt ge ‘t.

Ik zocht basisinfo op de site van Cokido en belde er met de geweldige Ellen. Ze beantwoordde geduldig al mijn vragen en stond me bij met raad en daad. Menig schoolouder reageerde enthousiast en ik kreeg echt het gevoel dat mijn plan wel eens zou kunnen lukken: opvang regelen voor Emma tijdens de schoolvakanties op een gekende plek met kinderen en mensen die ze kent. Er werden briefjes in schriftjes gestoken, telefoons beantwoord en plots was er een heuse werkgroep.

De herfstvakantie van 2018 gebruikten we als testweek onder enkele ouders, want wie wist of dat wel zou lukken? Op papier is één ding, maar in de praktijk blijkt dat vaak moeilijker te gaan. Er waren vergaderingen en momenten dat ik me afvroeg waar ik in hemelsnaam aan was begonnen, maar ik zette door, excuseer: we zetten door, en wat ben ik blij dat we dat deden. We slaagden in onze opzet over de ganse lijn.

De paasvakantie en grote vakantie zijn achter de rug en menig kind amuseerde zich kapot in augustus, op school. We sloten het Cokido-schooljaar af met een drink in de tuin van mijn Cokido-rechterhand en bestoeften allemaal een beetje ons eigen. Die opvang hadden we toch maar schoon samen geflikt en alle kinderen waren zelfs nog redelijk intact ook. High five voor onszelf!

.

Wij. Wij deden dat samen. Het wordt niet verteld als voordeel bij Cokido, maar als kersverse schoolmoeder bouwde ik in geen tijd een netwerk op in school. Mijn gsm telt ondertussen meer dan 25 telefoonnummers onder de categorie “mama van, of papa van”. Ook Emma kent meerdere ouders bij hun naam en vertrouwt hen als waren ze familie. We hebben contact buiten Cokido en school om, en zijn maar een WhatsAppke verwijderd van elkaar. We helpen elkaar, we gaan al een keer iets drinken zonder kinders en hebben gesprekken over knutselmateriaal die ik, hou u vast, interessant vind.

Misschien heb ik zelfs al luidop gezegd: “Zou zo’n bakfiets niets voor ons zijn, schat?”, om daarna samen met het lief overtuigd één te gaan kopen, want wie heeft nu geen bakfiets? Amiright? Het is grappig om mijzelf te zien veranderen in een actieve schoolouder en te groeien in die rol als mama. Het is geweldig dat ik op dat traject een bende rond mij heb verzameld die er hetzelfde over denken als mij: kinders zijn de max. Meestal. Tenzij op vrijdagavond. Maar ge snapt mij wel. De herfstvakantie start morgen en hier passeert dat zonder zorgen. Ik ben zo dankbaar dat wij die luxe hebben.

Mocht je (geheel per toeval) één van de ouders zijn die bij ons opvang voorziet: grâce à vous. Merci. Mille fois merci ♡♡♡

Mocht je zelf ook Cokido willen opstarten in jouw school of jouw buurt, dan kan je alle info vinden op www.cokido.org.

Lees maar even mee:

• “Het heeft gemist, mama”, wanneer het buiten mistig is.
• “Dat vind ik een goede idee” als ze je wil overtuigen van haar eigen ingeving op dat moment. Chocolade als ontbijt is bijvoorbeeld een “goede idee”, maar met ons drie samen op stap gaan is dat ook. Wie ben ik dan om te discussiëren?
• “Wij gaan nu een beetje spelen”. Zou het een manager worden, misschien? Niets van “Wil jij?” of “Gaan wij”, of “Ik ga”. Neen. Wij gaan het samen doen.
• “Dat is echt héél lekker”, bij random gerechten of snacks die de papa haar voorschotelt. Ik moet u niet uitleggen hoe groot zijn grijns dan is, zekerst?
• “Billie! BIIILLIEEEE! HALLO! JA? BILLIE? Ja. Even niet groeien nu. Wacht. Waaacht. WAAAAAAAAAAAACHHHHT… Ja. Oké. Ja, nu wel weer groeien. Goed zo, Billie!!!”. In de paar seconden dramatische pauze die komt na “wacht” wrijft ze dan even over mijn buik, of iets in dat genre.
• “Ik ga niet slaan op jouw buik mama, ik ga een beetje trommelen”. Is goed, kind. Wel niet te hard, alsjeblieft.
• “Aurie is de baby in mijn buik. Hij is wel heel mini.”. Zo, dat weet u dan ook weer.
• “We gaan te laat zijn op de school, denk ik”. Ik peins het ook ja, misschien moet je nog eens vier toertjes rond uw schoenen lopen voor we vertrekken en vijf minuten lang demonstreren hoe je kan springen. “Hoog, mama. En op één been. En ver, mama!”.
• “NEEN! Dat is van Felix”, ‘s nachts in haar slaap.
• “Oh! Een roze zakje! Een roze doos! Is het voor mij?”. Ze herkent de verpakking van Vente Exclusive. Nu nog het retourbeleid uitgelegd krijgen, want dat zorgt geregeld voor drama, aangezien alles altijd past volgens haar.
• “En als het naaaacht iiiis, mag je niet knutseleeeeeen”. Zelfgemaakte liedjes met zelfgemaakte teksten is een dingetje tegenwoordig. Slapen is dat nog altijd minder, met momenten.
• “Ik wil mijn zeemeermin”, om 3u ‘s nachts. Slapen, dat is wat ik wil, maar ik krijg het precies ook niet, hé?
• “Ow, shit!”. Azo vloeken zeg! Dat heeft ze zeker niet van haar mama, want die doet dat nooit. Ook die “godverdikke toch!” heeft ze niet van mij.

Het volgende overzicht zal er waarschijnlijk één zijn van haar uitspraken als grote zus. Dat is enorm spannend en tegelijkertijd ook zo absurd, dat ik er mij amper iets bij kan voorstellen. Dat het leutig zal worden, dat weet ik wel, want aan uitleg van Emma zal het ongetwijfeld niet ontbreken.

.

• Het promofilmpje van Ajax voor de wedstrijd tegen Real Madrid
• Emma die ‘s nachts nachtmerries heeft
• Emma die ‘s nachts moet hoesten
• Het lief dat om 6u30 ‘s ochtends ochtendhumeur heeft
• Emma die zegt dat ze niet naar de opvang wil, maar naar Mamsie, want het is daar leuk, en mijn mama die op 50km woont waardoor dat niet kan
• Emma die naar het raam loopt om mij uit te wuiven
• Iemand die tegen Oprah zegt “My children are the manifestation of my fortune”
• De soep vergeten voor onze lunch op het werk
• Een liedje van Elbow op de radio
• Horen tijdens de podcast van Werk en Leven dat de ouders van een 6-jarig meisje op de spreekwoordelijke vingers werden getikt omdat hun dochter gekleed naar school ging in spaghettibandjes en dat volgens de school te uitdagend was
• Een discussie met het lief over de geboortekaartjes
• Gewoon. Omdat ik wou wenen. Geen idee.
• Omdat ik niet kon slapen
• Door de woorden van Maya Angelou te horen

Tijdens de paar momenten dat ik niet ween kan ik alles relativeren en moet ik een beetje (niet teveel) lachen met mezelf. Het beseffen dat het hormonen zijn, het weten, het herkennen én er toch niets tegen kunnen beginnen. Oh the joys van het zwanger zijn, zegt.

Tegen de middag arriveerden we op een quasi lege parking en na een lunchpauze in de autokoffer (wij zijn hippies, ja. Hippies met een Skoda.) waren we klaar om op ontdekkingstocht te gaan. Na nog geen twee minuten stappen kwamen we aan in het speelpark en meteen viel me op hoe goed alles onderhouden werd en hoe er nergens plastic was te bespeuren. Rond bestaande bunkers en gebouwen werden er volledige parcours aangelegd om op te klimmen. Er waren loopbruggen, touwbruggen, uitkijktorens en honderden hoekjes en kantjes om te ontdekken.

We belandden in een labyrint van geweven takken (mad respect) en konden via heel wat trappen in tunnels lopen die over een bunker liepen. We zagen een pauw, varkens, konijnen, geiten, schapen, kippen, ezels, herten … en allemaal hadden ze het goed in dat grote stuk natuur. We waren er buiten ‘t seizoen, dus de gift-shop (schattig ding!) was gesloten, maar het speelhuisje met speelgoed en het speelplein dat er rond lag waren toegankelijk. Hoe zalig is dat niet? Mijn hart wordt week van zo’n vertrouwen, Nederland.

Eens we door het speelpark waren, konden we via poorten naar een soort natuurdomein. Daar was een uitkijkberg, met even verder een nog grotere berg die voorzien was van een glijbaan en een geweldige houten toren waar je op kon blijven klauteren. Over de kreken lagen dan weer stevige boomstammen, zodat je naar hartenlust kunt roepen dat ze voorzichtig moeten zijn en dat ZE WEL NOG MAAR DRIE JAAR IS, HE!

Het was zo’n lentedag om in te kaderen. Een dag vol plezier in een omgeving die je doet beseffen dat je grootste geluk net dat soort dagen zijn. De Groese Polders in Nederland is waar ik vandaag even stilletjes moest wenen omdat alles zo schoon is. Dat, en mijn hormonen. Kijk vooral naar de foto’s hieronder en oordeel zelf. Doe ze daar de groetjes als je er bent, want nu wilt ge sowieso ook gaan.

Wat is er van voorzieningen?
Links, vlak aan de parking, ligt een tea-room voorzien van alles wat nodig is, bezaaid met tuinbanken, klim- en klautergerief en trampolines. Er waren ook propere toiletten, rolstoeltoegankelijk en voorzien van een luiertafel. Later kwamen we in het midden van het park (aan de gift shop) ook een proper toilet tegen. Mijn zwangere lichaam kan zoiets enorm appreciëren tegenwoordig.

Meer praktische info?
Alles staat duidelijk vermeld op de website van Groede Podium.

• Hoe Emma meerdere malen uit volle borst zat te zingen met het lief terwijl ze op zijn schouders zat.
• Hoe we elke donderdag naar de markt gingen. De donuts, warme chocomelk, kilo’s fruit en haar enthousiasme voor patatjes.
• Hoe het lief en ik altijd de weg naar elkaar terug vinden, ook al lijken we die soms kwijt te zijn.
• Hoe opgelucht ik was bij het ondertekenen van mijn vast contract en de promotie die daar snel op volgde.
• Hoe de grootste verrassingen in kleine momenten zitten.
• Hoe groot de euforie was toen we kampioen speelden, en erna hetzelfde ervoeren bij het WK.
• Hoe goed de ijsjes en het brood smaakten in Frankrijk.
• Hoe een kom soep van het lief altijd goed is voor de ziel.
• Hoe de was altijd gedaan raakte, ook al wist ik vaak niet vaak hoe ik alles gedaan moest krijgen.
• Hoe Emma vol verbazing rondliep in Disneyland.
• Hoe hard ik weende op haar laatste dag crèche en tijdens haar eerste weken school. Mijn moederhart herstelde zich wonderwel dankzij een enthousiast kind.
• Hoe we alle drie fysiek zo sterk waren dat we amper een dokter nodig hadden voor kwalen en verkoudheden.
• Hoe Emma die ene keer sliep in mijn armen, als was de klok twee jaar terug gekeerd.
• Hoe het lachen altijd de tranen overmeesterde.
• Hoe trots wij meisjes waren toen we tomaten konden plukken uit onze eigen moestuin.
• Hoe we in december onderweg kerstlichtjes spotten en zo enthousiast riepen dat het lief zich soms een bult schrok.
• Hoe we de kilometers aan elkaar rijgden om samen met Emma afval te rapen.
• Hoe de wind door onze haren blies tijdens het fietsen.
• Hoe Emma dapper de pinguïns voederde in Planckendael.
• Hoe onze boekenkasten zich vulden vol woorden en verhalen die we als gezin verslonden.
• Hoe we bonustijd in het leven riepen en al snel belonen met stickertjes afschaften.
• Hoe luid vrouwen wereldwijd hun stem lieten klinken.
• Hoe goed de emmertjes met nootjes uit de Aldi smaakten.
• Hoe de dochter haar eigen persoonlijkheid ontwikkelt: heftig, soms explosief, vol liefde en zorg, met het zelfvertrouwen van een gans leger.
• Hoe de familie Emma mee op avontuur nam en haar wereld mooier maakte.
• Hoe de juf Emma omarmde en een thuishaven creëerde weg van huis.
• Hoe enthousiast Cokido werd onthaald op diezelfde school.
• Hoe trots Emma was na haar eerste kappersbezoek bij Kapper Evelien.
• Hoe ik vier katjes een warme thuis bezorgde.
• Hoe het lief durfde kiezen voor zichzelf en hoe trots mij dat maakt.
• Hoe mijn maten Emma in onze kring opnemen, als was ze één van de bende.
• Hoe vaak we knutselden tot de lijm achter onze oren hing.

Ik ben dankbaar voor die ganse lijst, zoveel meer, en voor wie of wat allemaal op ons pad kwam, want het bracht ons tot hier. Hier, dat is met ons drie gezond en vol liefde voor elkaar. Het is mijn thuis. Mijn startpunt en mijn eindpunt. Het is mijn leven. Ons leven en mijn god, wat is dat goed.

Ook al had iedereen ons verteld dat ze met sprongen zou evolueren, toch stonden wij ernaar te kijken als zagen we Einstein in persoon zijn theorie uitleggen. De brabbelende peuter transformeerde zich naar babbelende kleuter in kwestie van een paar weken. Ze leert argumenteren, probeert te charmeren en vult onze thuis met heerlijke kinderlogica. Elke dag geniet ik meer en meer van het ouderschap en dat is dankzij het geweldige kind dat zij is.

Lees maar even mee:

• “Mijnheren mogen niet vliegen!”. Ik vertel haar ‘s avonds soms een kleuterversie van Amelia Earhart’s levensverhaal en de dochter vindt het niet meer dan logisch dat mijnheren nu even niet mogen vliegen. Kwestie van evenwicht bewaren, enal.
• “Miserie, zeg!”. Omdat iets niet is of gaat zoals zij het wil. In diezelfde categorie is er ook vaak “Drama drama, mama!”.
• “NEEN! Dat ligt verkeerd!! Zo is het niet goed.”, wanneer iets op de verkeerde plek wordt gelegd. Ze komt daar zot van en ik ben daar ontzettend trots op. Organisatie ftw, baby!
• “Luv to Luv yooouu pépé”, gevolgd door “dat is een vriendje van pépé die dat zingt”. Het gaat over dit lied van Beyoncé. Twee opties: het is een vrije interpretatie van de dochter, of mijn broer heeft wat uit te leggen tegen mij over zijn vriendenkring.
• “Adele. Ik wil Adele horen”. Of ik de dochter heb wijsgemaakt dat mijn radio geen K3-muziek kan spelen? Misschien. Of ik haar enkel muziek van powervrouwen laat horen? Zijt maar zeker.
• “Ik heb mijn overstekentdiploma!”, vol trots. Sindsdien heeft haar oversteekdiploma een plek op onze frigo.
• “Mama werkt voor centjes om veel te kopen; koekjes en eten en koekjes en soms ook voor chocola”. Het zit helemaal goed met haar realiteitsbesef.
• “Ik ben slim in mijn hoofdje en lief in mijn hartje”, dat antwoordt ze wanneer je vraagt waarom ze mooi is. Zelf bedacht, want haar definitie ervan begon zich iets teveel te focussen op het al dan niet dragen van jurken. Hashtag trotse moeder
• “Mijn ogen blijven niet dicht. Ik kan niet slapen. Kijk. Mijn ogen zijn open. Niet dicht”. Kinderen hebben fases. Wij, naïevelingen, dachten dat de fases ook voorgoed voorbij waren eens ze passeerden. Blijkt dat die gewoon terug komen, maar met meer woorden en andere argumenten. Hoera, zeg.
• “Mama jij zit op het krukje en ik ben de winkel”. Is goed, kind. Al was het plezanter geweest mocht het geen 6u30 zijn.
• “Ik wil vanne koekjes in mijn brooddoos”. Een boterham met speculoospasta voor de juffrouw.
• “Voor mij een eispiegel, papa”. Een spiegelei, bedoelt ze. Zo schattig.
• “Je moet luisteren want ik praat wel tegen jou he”. Je hebt er geen idee van hoe trots mij dat maakt, dat ze haar plek durft opeisen en vragen waar ze recht op heeft.
• “Evelien is de kapper, hé? En alleen Evelien mag knippen. Evelien, Evelien, Evelien,..”. Haar kapster heet (verrassing) Evelien en er bestaat dus maar één kapster op heel de wereld.
• “Ik heb nog een beetje honger”. All day. Every day. Samen met haar papa muncht ze zichzelf door de dag.

De dochter weet wat een markt is dus ze vertrok vol enthousiasme met ons mee. Het was de eerste keer dat ze op een avondmarkt was, en laat ons zeggen dat het een winnaar was. Ze mocht vissen, kreeg elke tien meter wel een cadeautje en sprong de laatste kilometer naar de auto op haar nieuw verworven ‘woenicorn‘. Nooit gedacht dat ze die afstand ging volhouden, maar zo’n Emma op suiker kan blijkbaar veel aan. ‘s Avonds bleven we logeren bij mijn ouders. Ze kroop daar veel te laat in bed (waarom is het anders verlof?) en zei net voor het slapen gaan “Morgen weer een leuke dag!”.

Op zondag ging de dochter mee met haar tantes naar een ‘Bling Carwash’, waar ze wreed van onder de indruk was. In de namiddag waren we even alleen en opeens hoorde ik geruzie en gehuil. Toen ik ging kijken (twee meter verder, rustig) bleek dat de hond (een brave dwergmalteser) ruzie had met de dochter voor een squishy-speeltje. Je zou denken dat zo’n situatie gevaarlijk is, maar niets is minder waar: de hond jankte en de dochter huilde. Ik maande ze aan om geen ruzie meer te maken en toen ze weer begonnen zette ik de hond buiten, waardoor de dochter nog meer weende. Ik haalde de hond terug binnen en moest niet veel later de dochter op de gang zetten, wat resulteerde in een jankende hond die aan de (glazen) deur begon te krabben… Een uur. Eén uur lang hebben die twee mij het leven zuur gemaakt en net toen ik dacht dat ik helemaal zot ging worden kwam de ijskar langs. Het kind deelde haar ijsje met de hond, want “ze is mijn vriend hé, mama”.

Tegen het moment dat de finale van het WK startte namen de tantes de dochter weer op sleeptouw, dit keer naar het strand. Ik kon samen met mijn broer en mijn mama de Kroaten aanmoedigen en iets vloeken over de Fransen. De tantes bleven urenlang weg en ik zag bij terugkomst drie blozende meisjes met nat strandhaar, waarvan de kleinste een mooie nieuwe Let it go-jurk had. Dat moest wel, ahja , want de andere jurk was “helemaal nat van de zee, mama”. We aten allemaal samen en bleven nog in de tuin zitten tot 22u ‘s avonds voor we naar huis vertrokken. Emma viel uitgeteld in slaap in de auto en we teleporteerden haar zonder probleem naar bed. Ze had vuile voeten, zanderig haar en een plakmond. Mijn blonde deugniet met haar prinsessenjurk beleeft de zomer van haar leven en ik ben zo dankbaar dat ik die samen met haar kan beleven.

Twee dagen voorbij, nog 21 te gaan.

Zaterdagochtend vertelde tante ‘Dira dat we naar een verrassing gingen. De dochter wist niet alles, maar ze kreeg een boekje met afbeeldingen en daar stond K3 in! Ze ging K3 zien en dansen en zingen. OHMAGAD! Emma botste de ganse dag op en neer van enthousiasme door de anticipatie en wij eigenlijk ook wel. Doorheen de dag hielden we ons bezig met alles, niets, en heel veel aftellen. Na de match van 16 uur, Engeland – Zweden, vertrokken we richting ‘de verrassing’. Het kind tukte anderhalf uur en werd wakker net voor we de parking van Plopsaland opreden. Eens uitgestapt keek ze haar ogen uit. Ze kreeg haar eigen kaartje (hoezo, zij heeft een abonnement?) van tante ‘Dira en hield het vast als was het de grootste schat. We waren nog geen honderd meter verder of ze kreeg van iemand sinaasappelwater (Capri Sonne). Er liepen mensen rond met gigantische karren vol snoep waar ze uit mocht kiezen, er waren chips en eigenlijk veel te veel om op te noemen. Wat er niet was waren mijn principes genre “geen suiker en enkel water”. Het is vakantie voor iets!

In het park was alles gedecoreerd en overal waar we rond ons keken zagen we Studio 100-figuren. Ideaal voor de dochter, want dat betekende dat ze naar iedereen eens kon zwaaien vanaf een veilige afstand. Ze ging naar Mayaland  met mijn broer en ik kreeg Emma glimmend van trots terug, met in haar handjes een hondenknuffel die een unicorn-pyjama draagt. Ik werd voorgesteld aan de nieuwe aanwinst en samen gingen we snel iets eten om daarna helemaal uit de bol te gaan tijdens het optreden van K3. We deden nog enkele attracties en verwonderden ons aan alle lichtjes. We zagen de parade van dichtbij en K3 zwaaide naar Emma. Ze spreekt daar nu nog van, gasten: Klaasje, Hanne én Marthe zwaaiden naar haar. Naar haar, hé. Ze wist niet waar ze het had.

Net voor het sluiten van het park gingen we naar de winkeltjes, waar ze (weer maar eens) verwend werd door mijn ouders en haar peter. K3-pantoffels, -schoenen, -sokken en -accessoires. Je begrijpt dat ze in de zevende hemel was. De avond werd afgesloten met knallend vuurwerk dat door de dochter (met koptelefoon) werd onthaald met een zelfzekere: “Ik vind het niet leuk. Ik ben bang. Ik wil NU weg”, waarop we ons naar de parking begaven. We hadden nog net genoeg tijd om Emma te vertellen hoe trots we op haar waren voor ze in een diepe slaap viel. We stopten haar die nacht in bed met plakhandjes en haar K3-jurk bleef aan.

Op zondag spendeerden we de dag zoals die op zijn best is. We luierden, we babbelden, we speelden wat en aten wat. We keken tv en maakten puzzels. We tukten in de zetel en lakten onze nagels. De avond, en ons verlengd weekend, werd afgesloten met lekkere frietjes en heel veel geknuffel. Toen we ‘s avonds naar huis reden vertelde Emma nog een half uur over het voorbije weekend. Ze beleefde zoveel hoogtepunten dat ze telkens opnieuw enthousiast werd wanneer haar iets te binnen schoot. Uiteindelijk viel ze in slaap met haar unicorn/hondenknuffel tegen haar wang. Op de achtergrond zong K3 “Kijk eens goed, kijk eens goed om je heen. Overal liefde, liefde is overal” en ik zong zachtjes mee.

Wat een weekend.
Wat een feest.
Wat een liefde.

*Dit is geen gesponsorde post. De avond Plopsaland was wel exclusief, maar desalniettemin tegen betaling.