De verbouwingen zijn bijna begonnen

02/04/2016

In september vorig jaar schreef ik mijn laatste blogpost over dit huis, dus ik vond het dringend tijd worden voor een update. Toen was de bouwaanvraag net ingediend en in de week dat Emma werd geboren kregen we een bouwvergunning. Aangezien het lief en ik nogal een schokgolf over ons kregen door dat kleine baby’tje in ons leven deden we aanvankelijk niets meer dan dat grote gele blad aan ons raam hangen.

Mijn vader was gelukkig alerter (en uitgeslapen) en regelde via een kennis in Limburg een tijdelijke woning voor ons. Zo konden we een chalet voor vier personen (die gebruikt werd in een park) op de kop tikken. Binnenin was de staat quasi perfect, met een keukentje dat amper een jaar oud was en ook al was het krap, er was meer luxe dan in een stacaravan. Wij hapten toe en op een goede zaterdagochtend sloegen we met man en macht de handen in elkaar om de chalet af te breken en te verhuizen. Mijn papa had al het voorbereidende werk gedaan, mijn schoonouders hadden de meubels verhuisd en in amper één dag werd het grootste werk geklaard. Applausje, graag.

camion chalet

Het grootste werk tot nu, want nu komen we samen met de dochter uit onze winterslaap en moet de chalet hier opgebouwd worden. De ruwbouw ging vlot, dankzij de helpende handen van familie en vrienden en momenteel zijn we bezig aan de binnenkant, de eerst fase in de afwerking.  Lees: vloer leggen, behangen, keukentje installeren, leidingen leggen, verven … De enige die alle tijd elke zaterdag voort is komen doen, dat is mijn vader. Vol goede moed, want zijn kleindochter en dochter moeten goed zitten (papa’s kindjes, ge snapt dat wel). Sinds een paar weken zijn ook het lief en ik terug in gang geschoten, misschien na een hysterische schreeuw- en huilbui van mij, net zoals zijn familie. Allemaal vol enthousiasme aan de gang. Hoera!

Hoera, behalve dat iedereen deed wat hij of zij dacht dat er moest gebeuren, en ook de toebehoren kochten, om dan te passeren via mij met een kasticketje. Het lief en ik beslisten na een uitputtende YNAB-sessie om meer controle te nemen en zelf aan het roer te staan. Communicatie is er nodig! Overzicht! Delegeren! Ja ja, het lief en ik, wij gaan dat wel allemaal regelen. En eigenlijk bedoelen we daar vooral ook mij mee, want hij werkt fulltime en ik ben thuis met de baby. “Hier met die boodschappenlijstjes, ik regel dat wel”, dacht ik.

Dus ging ik met de baby naar de Brico. Er was nodig:

  • 3 kg tegellijm
  • 1 kg primer
  • 1 kg voegmortel
  • een afdekkapje voor de dampkapuitgang (is dat eigenlijk een woord?)
  • een sanitaire buis ’90 graden, 90 millimeter’

Mijn papa had alles netjes gemaild met foto’s, dus dat kon niet misgaan. Het duurde letterlijk drie winkelgangen voor al mijn zelfvertrouwen weg was. Hoeveel soorten lijm kunt ge in hemelsnaam nodig hebben? En die hoeveelheden? Wat is dat? WATISDAT? Ik had drie kilogram nodig, daarom moest ik naar de Brico, maar *die* Brico had enkel potten van één kilogram, dus moest ik drie potten van een kilogram kopen. De primer vond ik direct. Blijkt dat een kilogram primer eigenlijk een liter primer is. Toch is dat een kilogram en niemand weet eigenlijk ook waarom, gewoon, omdat dat zo is hé kiendje. Waarom, primermensen? Waarom? Anyhow, gelukt, dus mijn zelfvertrouwen steeg. De voegmortel werd me getoond. Antracietgrijs poeder in een zak van vijf kilogram op een beige buggy. Topidee. Vijf kilogram, want minder was er niet. Het is geen vijf liter en dat is ook al iets. Het afdekkapje vond ik wonderbaarlijk meteen en in de juiste kleur. De sanitaire buis, hoek dus, vond ik ook meteen, maar dat was niet genoeg. Neen. Is het vrouwelijk/vrouwelijk of mannelijk/vrouwelijk? Huh? HET IS EEN BUIS, gast. Na een telefoontje bleek het te gaan om vrouwelijk/vrouwelijk.

Met mijn beige buggy vol plekken en mijn botten zwaar van de gezonken moed (dra-ma) trok ik naar de kassa. Emma was het allemaal beu en dacht er het hare van. Aangezien ze drie en een halve maand is laat ze dat weten door heel luid te roepen. Eigenlijk is dat gewoon krijsen en wenen zonder tranen, enkel ik hoor het verschil. Geen idee van wie ze dat drama heeft. Zeker van één van de grootouders. Dus. Soit. De kassa. Ik sta daar met een krijsende baby en begint die vent achter de kassa toch wel niet over een klantenkaart zeker? Serieus. SERIEUS? Jawel, een klantenkaart en een discountcard. Dat spel kost vijftig euro, maar dat hebde direct terug verdiend en blablabla. Ik begin te zweten, mijn borsten beginnen zeer te doen dus ik antwoord. “JA, ja, ja. Uhu, ja. Uuuuh jaja. Ja.” terwijl ik de buggy wieg en maak dat ik voort ben.

  • De tegellijm was eigenlijk niet nodig geweest als ze geen pot hadden van drie kilogram.
  • De primer was goed.
  • De voegmortel moest klaargemaakte specie zijn. Ja, dat noemt zo ja, specie. “Klaargemaakte antracieten specie, kiendje. Hoe moeilijk kan ‘t zijn?”
  • Het afdekkapje was goed.
  • De bocht was ook goed.

tegellijm

Ie-de-re man in mijn leven heeft onder tussen al gezaagd en met zijn ogen gedraaid, want ik heb 55 euro betaald voor een kortingskaart bij de Brico voor amper 10% korting, terwijl wij ALTIJD naar de Hubo gaan. Wist gij het? Awel, ik ook niet. We gaan dus altijd naar de Hubo. Vandaag hé, ben ik geweest naar de Hubo, achter behang dat in reclame stond en dat was er niet meer. Weer een verhaal vol drama. En dan moet ge weten dat de aannemer bij ons begint in juni, dus dit zijn in feite de voorbereidingen. Het echte werk komt nog.

Hallo doe-het-zelvers in ‘t Meetjesland! Mijn naam is Romina en ge zult me rap genoeg kennen. Groetjes! XoXo.

Share:
Previous Post Next Post

14 Comments

  • Liese

    die discount kaart is dan ook fel verduurd, “in onzen tijd” was dat 30 euro en als je een badkamertje kocht van 400 euro (wat we dan ook deden) was dat inderdaad meteen terugverdiend. 🙂 Ondertussen zijn we een huis verder en is de kaart er niet meer van gekomen gezien we onze badkamer nu wel iets steviger hebben gebouwd 🙂

    02/04/2016 at 11:12 Reply
    • rominatje

      Welja. Nutteloos, ook hier 😕

      02/04/2016 at 11:17 Reply
      • Liese

        Ik denk wel dat je hem mag uitlenen. Mss dat je er nog iemand plezier mee kan doen.

        02/04/2016 at 11:18 Reply
        • rominatje

          Ik ging dat hier zetten: “Als je wil speel ik u wel de barcode door”, maar toen bedacht ik me dat dit tinternet is 😅

          02/04/2016 at 11:19 Reply
          • Liese

            Hahah ja het voelt hier soms zo vertrouwd he

            02/04/2016 at 11:19
  • tinyblogt

    Oh verbouwingen en al die bijkomende verhalen… Ik word daar zo moe-oe-oe van. Zou ik nooit meer zien zitten. Ah ja en een baby ook niet. Misschien nog liever een baby dan een verbouwing dan. Allez, als ik moest kiezen. Gelukkig moet ik niet kiezen. 🙂

    02/04/2016 at 17:19 Reply
  • Falderie

    Verbouwingen… Brrr!
    Wij moeten dringend aan onze tuin beginnen. Maar ik krijg al koude rillingen als ik eraan denk dat alles hier dan overhoop gaat liggen. En dat is dan nog maar in onzen hof…

    02/04/2016 at 19:51 Reply
  • Celine

    Ik vind jouw schrijfstijl echt grappig! Ontdekte je nog maar recent (vraag mij niet hoe dat komt) en volg je met plezier! Groetjes van een stadsmeisje dat het platteland aan de andere kant van Oost-Vlaanderen trok (Zwalm, maar I dig ‘t Meetjesland ook ze!)
    Hier intussen trouwens 2 dochters die onze wereld op z’n kop zetten (vooral nummer 1 was een “high maintenance baby”, om het proper te zeggen…). Je moet maar eens gaan piepen op mijn blog als je zin hebt 😉

    03/04/2016 at 06:45 Reply
  • Evelien

    Komt allemaal dik in orde! Wij zijn ondertussen 2 jaar bezig met verbouwen (we wonen er gelukkig niet in) en af en toe dra-ma, maar ook ongelooflijk veel voldoening als je ziet hoe alles evolueert naar je droomhuis! Veel succes gewenst alvast en las zeker af en toe een weekend in met tijd voor jullie drietjes weg van het verbouwen (kwestie van op tijd en stond de batterijtjes terug op te laden als het even tegenzit). Groetjes 😉

    03/04/2016 at 08:17 Reply
  • gerhildemaakt

    Ik laat mijn vriend dat allemaal regelen, die kent daar gelukkig wel wat van en ik doe enkel uitvoerend werk, zoals vloeren schuren straks. Gezellig, met een vriendin. Niet dat ge kunt babbelen tijdens schuren, dus gaan we eerst samen brunchen. Soms is verbouwen best tof, hoor. Soms is het afschuwelijk, dat ook.

    03/04/2016 at 08:51 Reply
  • fiekefatjerietjes

    Ha, dat met die sanitaire buis is mij ook nog overkomen! Lang leve de gsm op dat moment :-).
    Succes met de werken verder, ik ben stiekem wel benieuwd naar een blogpost met foto’s van het huis!
    En achteraf gezien ben ik misschien toch een beetje blij dat Moeder Natuur ons geduld op de proef gesteld heeft en de baby er pas aankwam eens de grootste werken hier achter de rug waren…

    03/04/2016 at 08:52 Reply
  • Lottesanekdotes

    Bah, verbouwingen. Ik heb al de helft van mijn jonge leven in de verbouwingen geleefd en dat vond ik zo niet cool dat ik al heb besloten dat ik mijn huis later niet wil verbouwen. Maar dat zeg ik nu… 😉

    03/04/2016 at 17:37 Reply
  • Sofie

    vanaf nu gade dus ALTIJD naar de brico hé tot die kaart terug verdiend is 🙂 wij hebben voor onze verbouwingen ook zo’n kaart gekocht en dat is al super goed van pas gekomen, dus, al die mannen in uw leven gaan u nog dankbaar zijn!
    toch blij dat wij eerder aan het einde van onze verbouwingen zijn 😉

    04/04/2016 at 21:29 Reply
  • Lore

    Oh! ik ben zeer benieuwd naar jullie chalet! Wij hebben een stacaravan op de kop getikt!

    05/04/2016 at 09:56 Reply
  • Leave a Reply