Geluk is een jurk

10/04/2016

Kelly schreef een post over parfums en deed dat zo lyrisch en zo goed dat ik dat ook wel wilde doen.  Toch ging het mij zo goed niet af, want ik gebruik al sinds mijn twintig ‘Flowers’ (Kenzo) en varieer wel eens binnen het merk, maar hou mijn ‘Flowers’ als ijkpunt. Mijn zussen hebben ‘de poppetjes’ als parfum en mijn mama ‘Noa’ (Cacharel). Wanneer ik denk aan mijn jeugd denk ik vooral aan de Yves Rocherkes die geurden (lees: meurden) naar fruit en in felle kleuren kwamen. Mijn zussen waren daar zot van en dan deed ik enthousiast mee. The end. Amper een blogpost te noemen, dus. Waar heb ik dan affiniteit mee? Wat katapulteert mij terug in de tijd? Een kledingstuk. Outfits. Wanneer ik terugdenk een mensen of momenten, dan is dat in kleren. Het is niet de eerste keer dat ik hier zeg: “Hoe ge weet het niet meer? Gast! Ge hadt uw T-Shirt van X aan, met die jeans van Y en die schoenen. Doenekeer normaal!”. Ik let op elk detail en ben enorm kieskeurig in alles wat met kledij te maken heeft. Van wasproducten tot manieren van drogen, van nagellak tot haarspelden. Alles moet kloppen. Logisch dus, dat ik je mijn leven vertel in kleren, want daar ligt mijn passie.

 .
parfum

 

Het Eerste Communiekleed
We schrijven 1991, amper geslapen en de zenuwen gierend door mijn lijf. Zes jaar ben ik en in de badkamer hangt het onderwerp van alle spanning. Mama ritst de zak open en daar hangt een wit kleed met roze vlinders. Eronder zit tule en het kleedje is nog mooier dan toen ik het paste in de winkel. Bij het aantrekken moeten mijn armen recht naar boven, want er zitten kleine witte bloemen in mijn haar. Aan mijn voeten doen we witte laqué schoenen met een fijn riempje. Er is een passend handtasje en diadeem. Mijn oorbellen zijn kleine hondjes en ze slingeren een beetje. “Voorzichtig,” zegt mama, “dat je ze niet verliest”. Mijn cardigan wordt aangetrokken, ik stap en hoor het klakken van mijn schoenen. Mijn hart klopt in mijn keel, papa zegt dat ik zo mooi als een prinses ben en ik glunder. Ik ben een prinses en geloof dat echt. De dag nadien was het al veel minder, want de hond beet het kleed aan stukken toen het hing te drogen. Dat vertellen ze u niet hoor, daar bij Disney.

Het Plechtige Communiekleed 
Brogues. Dat waren de schoenen die mijn mama voor mij had gekozen. Enorm dure brogues en ik had in de winkel het lef niet gehad om te zeggen dat ik ze vreselijk lelijk vond. Al weken zat mijn maag in een knoop, want zo’n dwaze schoenen, maat. En dan dat hoedje erbij met dat lintje. Mijn mama vond de outfit he-le-maal geweldig en ik was vooral opgelucht dat er een driekwarts legging bij zat. Dan toch nog één iets dat cool was, mode of niet. De dag van de communie heb ik opgebiecht dat die schoenen het product van mijn nachtmerries waren en uiteindelijk heb ik mijn plechtige communie gedaan in de schoenen van mijn mama – dezelfde schoenmaat – effen ecru sneakers met een plateauzool. Ook mijn hoedje mocht thuisblijven. Het enige wat ik jammer vond was dat paterskleed, al zeker toen ik net voor de mis met mijn mouw in de warme choco ging hangen. De catechese-juffrouw was furieus en god zou me zeker wel straffen. Dat deed hij al, met die driekwartslegging en plateauschoenen, maar dat had ik toen nog niet door.

De Buffalo sneakers uit de Giraldo
De communie van onze jongste en kleedjestijd. Tijd voor een gevecht, besliste ik toen. Op mijn zestiende was alles tijd voor een gevecht en dat deed je het best op skateschoenen en met een broek aan. Toen het eerste gevecht was gestreden eindigde ik met een beige broek met paars lijntje en een een paarse blouse. Daar voelde ik mij goed in. Het paste bij mijn kapsel, dat helemaal geen kapsel was en ik vond het enorm vrouwelijk. De schoenen moesten sneakers zijn. Geen Fila zoals iedereen toen droeg, neen. Buffalo sneakers uit de Giraldo in Brugge. Vijfduusd Belgische Franken, dankjewel! Mijn mama gaf toe en kwam maar een klein beetje slecht toen ik haar meedeelde dat die veters NIET geknoopt worden en JA die schoenen moeten zo afzakken. Sluffer sluffer sluffer, “en heft uw voeten op!”, FOR LIFE.

buffalo's

Het rode polyester kleed uit de Pimkie
We schrijven oudejaar 2002 en hoge stresslevels, want op het laatste moment werd er beslist dat we toch iets gingen doen met oudejaar. Mijn eerste gedacht ging uit naar mijn outfit en om 16u00 repten we ons nog naar ‘t stad (Oostende). De winkels sloten om 17u00 en veel raars (lees: interessants) was er al niet meer te vinden qua outfits, al zeker niet in 2002. Na een moment vol drama vond ik een prachtig rood polyester kleed met fijne ronde elastiekjes als schouderbanden en ik besloot daar en dan om het te kopen. Bij de Pimkie. Want daar verkochten ze de schoonste kleren van de hele wereld. Voor het jong volk: de Pimkie toen is de Coolcat nu qua niveau. Eronder deed ik zwarte hakschoenen met gekruiste fijne ronde elastieken. Mijn haar was toen pekzwart, zat vast met 100 kleine speldjes en mijn froufrou bestond uit twee losse stressen. Ruitenwissers op mijn voorhoofd, net zoals Kim Kay, want dat was cool.

Het trouwkleed uit den Inno
Mijn jongste zus deed haar plechtige communie. Het laatste feest van het laatste kind binnen ons gezin. Mijn mama wilde alles tot in de puntjes geregeld hebben en de druk was nog nooit zo groot. Mijn apenjaren laggen achter mij, ik werkte ondertussen zelf en begon een eigen stijl te ontwikkelen. We gingen samen winkelen, op zoek achter een kleed voor mij als grote zus, en kwamen uiteindelijik terecht in de Inno. Ik pastte een wit exemplaar dat mooi viel en op zich wat ‘te oud’ was, maar met stiletto’s en een perfecto (zwart leren jasje) erop kon dat perfect gepimpt worden. Kon het mij wat schelen dat die verkoopster per se gezegd wou hebben dat het vooral als trouwkleed werd gebruikt. Het enige wat, achteraf gezien, getuigde van nog wat amateurisme langs mijn kant was de overdreven grote bloem in mijn haar en mijn juwelen. Dat kwam door de Claire’s. In 2008 bestonden die nog niet lang in ons straatbeeld en dan ben ik al eens enthousiast. Ik tel echt de dagen af tot ik met de dochter naar daar kan. Glitters. Overal roze glitters.

wit kleed

Galliano in Milaan
In juni 2011 ging ik met enkele collega’s naar Milaan, gewoon, omdat het kon. Een andere reden was er niet. Een andere reden was toen ook helemaal niet nodig. Eén van mijn collega’s sprak perfect Italiaans en ik zag mijn kans schoon: ik ging designer outlets doen en zij kon me helpen om ze te vinden, want als toerist zijn die quasi onvindbaar. Wat een understatement is mij dat zeg? In echte krotten of muffe kelders vonden we tafels en rekken vol samples. Perfect geklede stylistes en fashionista’s die hun collectie privé van de hand deden om de nieuwste collectie te sponsoren. Ik scoorde er een Galliano Jeans en Galliano top voor 125 euro.  De verkoopster wist me te zeggen dat de jeans een uniek stuk is en het kon me allemaal niet schelen, want wanneer een jeansbroek je vormen zo schoon weergeeft, dan betaal je en zwijg je. Daar werd ik ter plekke verliefd op Designer stukken, met hoofdletter, ja. De details, de kwaliteit, de ongelooflijk mooie pasvorm … Ah. Hemels.

Milaan

Er volgden nog outfits. Het lange kleed waar het lief wild van is. De witte jeans van Les Copains. Mijn galakleed. Mijn eerste zwangerschapskleed, mijn laatste zwangerschapsoutfit en de rok van Skunkfunk die ik kocht als belofte aan mezelf dat de kraamperiode ooit zal eindigen. Kleren en accessoires zijn voor mij expressie, ze zijn getuige van een moment en geven mij zekerheid, of een extra duwtje waar ik het nodig heb. Geen schuldgevoel want “het is maar mijn uiterlijk”, voor mij weerspiegelt het zoveel meer. Geluk, lieve lezers, geluk is soms een jurk.*
.
 

* Geheel vrij naar het boek van Cecile Narinx. Als je van kleding houdt zoals mij, dan is dit één van de leukste boeken die er is.

 

Previous Post Next Post

10 Comments

  • Laura

    Omg ik heb die sneakers met die vlammen op ook gehad!! Ik was dat al helemaal vergeten! Nog herinneringen van de (vooral heel foute) kledingstijl in mijn jeugd: grijze vans, een paarse broek met olifantenpijpen van Lois, haar dat roze werd geverfd met verf uit die hippe winkel in de Kammebstraat dewelke naam mij ontglipt maar waar iedereen naartoe wilde en alles over priced was, heupzakjes van Eastpack (het ‘buzzeke’), gestreepte kniekousen, 1000 speldjes in je haar dat je eerst ‘gecrepeerd’ hebt, and so on. Wij zijn duidelijk kinderen van de 90’s.

    11/04/2016 at 09:26 Reply
  • Ellen

    De titel vind ik alvast ongelooflijk. En het zette mij wel aan het denken, die herinneringen. Is het bij jou dan ook zo dat je alleen al omwille van sentiment soms geen kleren kunt wegdoen? (Ook al draag je ze niet meer?) Dan wordt dat nog wat met de garderobe van je dochter! 😉

    11/04/2016 at 09:44 Reply
    • rominatje

      Dat is inderdaad zo en ik had al zo’n vermoeden wat betreft de dochter.

      11/04/2016 at 09:47 Reply
  • Samaja

    Haha, zo een rood kleedje uit de Pimkie, dat heb ik ook nog gekocht in mijn tienerjaren. Zo fout, maar toen vond ik het geweldig vrouwelijk en modieus. Hopelijk denk ik dat binnen 15 jaar niet over de kledij die ik nu draag ;-).

    11/04/2016 at 10:08 Reply
  • Knuisje

    Schitterend! We zijn duidelijk in hetzelfde jaar geboren.

    Eerste communie: rokje met bloemtjes, bloesje met grote ronde kraag, witte korte sokjes met frulletjes en mijn haar in een hoge scheve staart met een lint erin.
    Vormsel: witte 3/4 legging, witte gympen en een blauw linnen tuniek…

    En zaterdag zei ik nog tegen een vriendin sinds jaar en dag: “waar is de tijd van mijn sneakers met vlammen?!” Juist ja… 😊

    11/04/2016 at 12:30 Reply
  • Liese

    Ter info: in Ieper is er nog altijd een pimkie, voo r het geval je nog eens wil los gehen!

    11/04/2016 at 14:59 Reply
    • rominatje

      Pimkie is nu heel anders vergeleken met toen. Die hebben al 3 rebrandings achter de rug 😉 Als ge gaat, doe de groetjes aan Mylene, die is daar gerante. Ik heb 6 jaar bij Pimkie gewerkt 😁

      11/04/2016 at 15:01 Reply
  • Mirthe

    Oh mannekes, doe me niet aan mijn communie-outfits denken! 1ste communie: een oerlelijk kleed met ouderwetse bloemen in alle kleuren en groene schoentjes. Plechtige communie: een rok die tot net boven mijn enkels kwam, het meest bizarre t-shirt en schoenen die eruit zagen alsof ze van de Wibra kwamen. Horror!

    11/04/2016 at 21:15 Reply
  • Lottes anekdotes

    Zalig om te lezen! Ik ben weliswaar iets jonger (6 jaar), maar ik herinner me de kleren uit de Pimkie ook goed. Eigenlijk stuk voor stuk lelijk als je dat nu bedenkt, maar toen helemaal de max. Ik kijk vaak beschaamd terug naar mijn kleren van 10 jaar geleden….

    12/04/2016 at 14:05 Reply
  • Mijn leven in liedjes | Samajatalk

    […] het met parfum, Romina met kledij en ik doe het met hetgeen ik niet zou kunnen missen in het leven, namelijk muziek. […]

    14/04/2016 at 08:41 Reply
  • Leave a Reply