Doe mij eens een plezier

04/03/2018

Wanneer je mijn dochter haar invulboeken ziet, dan denk je in eerste instantie waarschijnlijk dat ik een doorgeslagen moeder ben. Mocht ik je vertellen over mijn fotosysteem en de back-ups (op harde schijf en in de cloud, jawel), dan zou je kunnen insinueren dat het allemaal toch wel overdreven is, en toegegeven: dat is het waarschijnlijk ook. Toch zal ik er niets aan veranderen, want het bezorgt mij een mentale rust die nodig is. Je weet pas wat je hebt tot je alles kwijt bent, en dat laatste maakte ik letterlijk mee.

In december 2010 spendeerde ik met mijn mama een dag op de zolder. We gingen door tientallen dozen aan materiaal, van mijn geboorte tot aan dat opruim-moment. 25 jaar herinneringen. Van kleuterkunstwerkjes naar vriendschapsboekjes tot dozen vol Spice Girls-gerief. Het werd tijd om dingen weg te gooien en te beslissen wat ik wilde houden voor later. Er was een babybedje, ik zie het nog voor mij, zo ontzettend schoon. Een familiestuk. Wij hadden er allemaal in geslapen als kind en die dag zei ik dat mijn dochter er ook ooit in zou slapen.* Er was de doos die vol zat met dingen die de stille getuige waren van de 10 jaar vriendschap tussen Kim en mij. We gingen door honderden foto’s en prullaria en we eindigden de dag met een hoek gevuld met dozen vol verleden, wachtend op mijn toekomst.

Enkele dagen later brandde mijn ouderlijk huis af. Ik spendeerde 30 december 2010 al zittend op een muurke terwijl ik keek hoe het leven van ons gezin, zes personen, in de rook opging. Het is (en was) als een film die zich langzaam afspeelde. Je herkent sommige dingen die verschroeid zijn, maar staat er niet bij stil. Alles wat er nog is ligt begraven onder een laag dik zwart roet en heeft een penetrante geur. De geur is onbeschrijflijk, maar als ik ze nu ruik herken ik ze meteen. Ze zit opgeslagen in mijn hersenen onder het tabblad ‘trauma’s’.

Zes maand na die brand mochten we van de verzekering het huis leegmaken. We beslisten als gezin om geen firma in te huren, maar om het zelf te doen. Als iemand ons leven zou weggooien, dan zouden wij het zelf zijn, want we hadden dat nodig om afscheid te nemen van de stukken die ons verleden waren. Die ochtend stond er een lege container voor de deur en tegen de avond hadden we hem met zes gevuld. Wat nog overbleef van ons leven moesten we weggooien, omwille van de geur of de verwoesting door de hitte. Honderden samengesmolten foto’s met bovenop een beeld uit mijn verleden, dat wazig was geworden door de as. Knuffelberen en verschroeide boeken. Vriendschapsboekjes en mijn eerste bril. Allemaal weg. Er waren dingen waar ik geen afscheid van kon nemen en die nam ik mee in dozen in mijn auto. Die auto heeft gestonken naar brand tot de dag dat ik hem wegdeed.

De laatste doos heb ik geleegd in 2015. Het lief was er toen al en hij heeft nog steeds geen woorden voor het stukje ravage dat hij toen te zien kreeg. Het stukje verschrompeld verleden dat ik met liefde uitlegde, nog één keer goed bekeek en toen weggooide. Afscheid nemen van alles wat je ooit had duurt lang. Bij mij duurde het vijf jaar, wil ik u zeggen, maar eigenlijk doe ik dat nu nog. Wanneer ik Emma’s bedje zie krimpt mijn hart soms nog een beetje ineen. Ik denk aan het bedje dat we nooit teruggevonden hebben op die zolder. Het was verast, of buiten gegooid door de brandweer en tussen het puin beland. Onvindbaar, zoals de rest van ons leven toen.

Het was een vreselijke gebeurtenis waar ik en mijn ouderlijk gezin de rest van ons leven de sporen van zullen dragen. Het is van een ongekende wreedheid om te moeten leven zonder een tastbaar verleden. Wat ik meemaakte zou ik mijn ergste vijand niet toewensen. Vandaar deze blogpost. Koop rookmelders, mensen. Niet volgende week. Niet morgen. NU, want voor je het weet is gisteren in rook opgegaan.

*Je kan het toeval noemen, of ermee lachen, maar ik ben van weinig zo overtuigd geweest in mijn leven als van het feit dat ik op een dag een dochter zou hebben.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 18/40.

Previous Post Next Post

10 Comments

  • Eilish

    Het kan niet anders dan dat zo’n ervaring blijft plakken.
    Het koesteren van de nieuwe herinneringen is je meer dan gegund!

    05/03/2018 at 07:20 Reply
  • Julienne

    Dit blijft zo’n vreselijk verhaal… Niet meer dan normaal dat je dit de rest van je leven meedraagt.

    Praktisch vraagje: hoeveel rookmelders hebben jullie in huis? Wij hebben er nu eentje in de keuken en eentje in onze gang (centraal), maar ik hoor ook vaak horrorverhalen over boilers en wasmachines/droogkasten, dus we overwegen om er in de badkamer ook eentje op te hangen…

    05/03/2018 at 09:38 Reply
    • rominatje

      Ik heb een in de badkamer ook en nog nooit vals alarm gehad. Wij gaan er ook wel boven hangen, in elke slaapkamer, want bij de brand thuis stond de boven in de vlammen en ik had het beneden niet eens door.

      05/03/2018 at 10:20 Reply
  • lafinefleurblog

    Wat een aangrijpend verhaal!
    Ik ga rookmelders aanschaffen voor bij mijn mama thuis denk ik. Alle herinneringen liggen daar…

    05/03/2018 at 10:09 Reply
  • Anneke

    Jezus… wat een verhaal 🙁 Ik kan me in de verste verte niet voorstellen hoe zoiets moet zijn…
    En je hebt overschot van gelijk met die rookmelders! Hier hangen er ook en dat geeft toch dat ietsje meer gerustheid.

    05/03/2018 at 11:58 Reply
  • Joni

    Ik heb kippenvel..

    05/03/2018 at 12:09 Reply
  • Elisse

    Ah lieve Romina, hartjes voor u. Ik heb dat verhaal al eens – in een verkorte versie – van u gehoord en toen brak mijn hart al in duizend stukskes. Een woningbrand is zo vreselijk, want als slachtoffer raakt ge echt alles kwijt. Wij hebben gelukkig een rookmelder, maar het is inderdaad geen slecht idee om er in de slaapkamer boven ook eentje te hangen. Daar ga ik werk van maken se. 🙂

    05/03/2018 at 17:30 Reply
  • Goofball

    Wat een vreselijk verhaal! Zo erg dat je dat moest meemaken. Ik snap echt dat dat jaren duurt eer je zoiets verwerkt hebt. Hoe was dat voor je ouders?
    Al je foto’s kwijtraken lijkt me de grootste horror. Daarom ben ik ook wel vrij maniakaal aan het back-upen maar dan staat het meeste ook nog steeds op 2 fysieke hard drives in huis. ‘k had het er onlangs over dat er eentje toch quasi vol staat en dus moet vervangen worden…dat ik die oude in een ander huis (van familie of zo) ga leggen. Gewoon een fysiek andere plek.

    je raad is zo belangrijk! We renoveerden vorig jaar en bouwden in de zolder onder het dak 2 nieuwe jongenskamers, maar ze mochten er maar slapen de dag nadat er rookmelders hingen. Het feit dat we in een smal rijhuis met 4 verdiepingen wonen waarvan de jongens helemaal bovenaan 2 verdiepingen boven mij slapen boezemt me schrik in in het geval van brand.

    Ik heb ook een rookmelder speciaal naast de droogkast hangen omdat dat toch ook een bron is van frequente huisbranden. Waar ik wel niet goed genoeg in ben is deze allemaal regelmatig testen. ‘k ga daar nog eens werk van maken na jouw reminder hier.

    06/03/2018 at 13:28 Reply
  • Annick De Coninck

    Hey Romina, wij hebben ooit eens een mini-brandje gehad in huis (de schouw was verstopt en de schade bleef gelukkig beperkt tot de keuken), maar ook ik herinner me nog de geur en de paniek. Mijn man is veiligheidsadviseur op zijn werk en dankzij hem hangen er in ons huis verschillende rookmelders. Wat ik nog extra schrijnend vind aan jouw verhaal is het feit dat je niet alleen bij de woningbrand herinneringen bent kwijtgeraakt, maar ook dat jouw vorige blog (blogs?) verwijderd zijn… De combinatie van die twee lijkt me verschrikkelijk. Gelijk heb je dus om zo veel te noteren en back-ups te maken!

    06/03/2018 at 19:29 Reply
    • rominatje

      Yeah. Dat was redelijk vreselijk. Ik verloor alles in die brand en toen mijn ex en ik uit elkaar gingen was dat “in goede vrede”, we hadden een huis te verkopen, en dat ging beschaafd, dus ik had er wel vertrouwen in. Hij had ook gezien welke tol de brand geëist had. Toen gooide hij mijn blog offline (hij was IT’er) en zei dat hij ook alle foto’s weg waren. Ik heb hem erna nooit meer gehoord.

      Nu beheer ik zelf mijn back-ups.

      06/03/2018 at 19:35 Reply

    Leave a Reply