Tijdens ‘het Sinterklaasjournaal’ op de Nederlandse televisie zijn er geen Pieten met blackface. In de afleveringen van ‘Dag Sinterklaas’ op de Vlaamse televisie, in de films en alle recente kinderboeken, kan je die karikaturen ook niet meer vinden. In de reclamefolders en op YouTube hebben de Pieten wat vegen van het roet. Nergens zie je nog wat tot tien jaar geleden ‘normaal’ was. Onze kleuters en kinderen lezen en kijken mee. Ze geloven in het verhaal van de Sint en Piet, maar ze zijn niet dom. Zo’n uitgesproken verschil op één bepaalde plek in hun leven roept vragen op bij kleuters, dus hier komt mijn vraag: wat zeg ik aan mijn vijf-jarige kleuter die vraagt waarom die Piet zo geschminkt is? Wat had ik volgens jullie moeten antwoorden toen ze vroeg waarom de Piet op school ‘helemaal anders is’ dan diegene op televisie, de ‘echte Piet’ (sic.)? Welk antwoord geef je een kleuter wanneer ze, vertaald naar volwassenentaal, vragen wat blackface is en waarom dat gedaan wordt? 

Wanneer ik op zoek ga naar antwoorden, dan lees ik over ‘traditie’ en de harde waarheid is dat kinderen (en de jeugd) lak hebben aan tradities en oude gewoontes. Het jong volk duwt ons vooruit in richtingen die we niet voor mogelijk hielden. Ze verruimen onze blik en verplichten de maatschappij om te evolueren. Dat gegeven op zich is een traditie. Ik durf te wedden dat ook jij, die dit leest, geniet van zaken waar jeugdig enthousiaste mensen ooit voor streden. Misschien was jij zelf wel zo iemand? Waarom kan dit kinderfeest dan niet aan hen gelaten worden? Aan de kinderen? Van waar komt die drang om zo vast te houden aan wat ooit was, als dat gedrag betekent dat je net dat dreigt te verpesten dat je in ere wilt houden? Een kinderfeest.

Ik weet niet meer waar de oplossing ligt. Het huidige (online) klimaat drijft alles in een tweestrijd, waardoor een gesprek voeren ontzettend moeilijk wordt. Wie in dialoog probeert te gaan krijgt het deksel op de neus. Een deksel waarop staat dat het traditie is en dat we niet moeten verwachten dat die zal veranderen. Ook ik ben blijven proberen om de dialoog aan te gaan, en dit jaar had ik gehoopt, na Black Lives Matters, dat er verandering zou zijn. Nu zit ik thuis, met een kind, die in dialoog gaat over waarom er soms ‘valse (blackface) Pieten’ zijn, en dan heb ik nog chance, want ik moet niet vertellen waarom de kinderen op de speelplaats haar ‘zwarte Piet’ noemen omwille van zoiets als haar huidskleur en haar roots.

Wij, oude mensen, hebben onze tijd gehad, en die ligt waar hij hoort te liggen: in het verleden. Als dit echt om de kinderen draait, wordt het dan geen tijd om te luisteren naar hen?

Ik zocht basisinfo op de site van Cokido en belde er met de geweldige Ellen. Ze beantwoordde geduldig al mijn vragen en stond me bij met raad en daad. Menig schoolouder reageerde enthousiast en ik kreeg echt het gevoel dat mijn plan wel eens zou kunnen lukken: opvang regelen voor Emma tijdens de schoolvakanties op een gekende plek met kinderen en mensen die ze kent. Er werden briefjes in schriftjes gestoken, telefoons beantwoord en plots was er een heuse werkgroep.

De herfstvakantie van 2018 gebruikten we als testweek onder enkele ouders, want wie wist of dat wel zou lukken? Op papier is één ding, maar in de praktijk blijkt dat vaak moeilijker te gaan. Er waren vergaderingen en momenten dat ik me afvroeg waar ik in hemelsnaam aan was begonnen, maar ik zette door, excuseer: we zetten door, en wat ben ik blij dat we dat deden. We slaagden in onze opzet over de ganse lijn.

De paasvakantie en grote vakantie zijn achter de rug en menig kind amuseerde zich kapot in augustus, op school. We sloten het Cokido-schooljaar af met een drink in de tuin van mijn Cokido-rechterhand en bestoeften allemaal een beetje ons eigen. Die opvang hadden we toch maar schoon samen geflikt en alle kinderen waren zelfs nog redelijk intact ook. High five voor onszelf!

.

Wij. Wij deden dat samen. Het wordt niet verteld als voordeel bij Cokido, maar als kersverse schoolmoeder bouwde ik in geen tijd een netwerk op in school. Mijn gsm telt ondertussen meer dan 25 telefoonnummers onder de categorie “mama van, of papa van”. Ook Emma kent meerdere ouders bij hun naam en vertrouwt hen als waren ze familie. We hebben contact buiten Cokido en school om, en zijn maar een WhatsAppke verwijderd van elkaar. We helpen elkaar, we gaan al een keer iets drinken zonder kinders en hebben gesprekken over knutselmateriaal die ik, hou u vast, interessant vind.

Misschien heb ik zelfs al luidop gezegd: “Zou zo’n bakfiets niets voor ons zijn, schat?”, om daarna samen met het lief overtuigd één te gaan kopen, want wie heeft nu geen bakfiets? Amiright? Het is grappig om mijzelf te zien veranderen in een actieve schoolouder en te groeien in die rol als mama. Het is geweldig dat ik op dat traject een bende rond mij heb verzameld die er hetzelfde over denken als mij: kinders zijn de max. Meestal. Tenzij op vrijdagavond. Maar ge snapt mij wel. De herfstvakantie start morgen en hier passeert dat zonder zorgen. Ik ben zo dankbaar dat wij die luxe hebben.

Mocht je (geheel per toeval) één van de ouders zijn die bij ons opvang voorziet: grâce à vous. Merci. Mille fois merci ♡♡♡

Mocht je zelf ook Cokido willen opstarten in jouw school of jouw buurt, dan kan je alle info vinden op www.cokido.org.

• Het promofilmpje van Ajax voor de wedstrijd tegen Real Madrid
• Emma die ‘s nachts nachtmerries heeft
• Emma die ‘s nachts moet hoesten
• Het lief dat om 6u30 ‘s ochtends ochtendhumeur heeft
• Emma die zegt dat ze niet naar de opvang wil, maar naar Mamsie, want het is daar leuk, en mijn mama die op 50km woont waardoor dat niet kan
• Emma die naar het raam loopt om mij uit te wuiven
• Iemand die tegen Oprah zegt “My children are the manifestation of my fortune”
• De soep vergeten voor onze lunch op het werk
• Een liedje van Elbow op de radio
• Horen tijdens de podcast van Werk en Leven dat de ouders van een 6-jarig meisje op de spreekwoordelijke vingers werden getikt omdat hun dochter gekleed naar school ging in spaghettibandjes en dat volgens de school te uitdagend was
• Een discussie met het lief over de geboortekaartjes
• Gewoon. Omdat ik wou wenen. Geen idee.
• Omdat ik niet kon slapen
• Door de woorden van Maya Angelou te horen

Tijdens de paar momenten dat ik niet ween kan ik alles relativeren en moet ik een beetje (niet teveel) lachen met mezelf. Het beseffen dat het hormonen zijn, het weten, het herkennen én er toch niets tegen kunnen beginnen. Oh the joys van het zwanger zijn, zegt.

Ik hoor sommigen al denken dat het lief toch ook wreed sociaal is? Die kan een babbelke maken en ziet er gelukkig uit. Dat is ook zo, maar het grote verschil zit hem in het achteraf. Terwijl hij mentaal uitgeput is en voor een uur of twaalf in een lege kamer met een boek wil verdwijnen, sta ik te stuiteren en te raaskallen over “hoe alles toch de max was, maat” en “omg hebt ge dat gezien?”. Om het kort uit te leggen: bij hem kosten zo’n dingen energie, terwijl ik er energie van krijg. Ge zoudt denken dat we elkaar ondertussen al vermoord hebben, maar blijkt dat de levensverzekering daar niet in tussenkomt, dus we vonden dat wat overdreven. Dan maar praten, en vloeken, en bleiten, en mompelen, en af en toe ne keer goed roepen.

Toen we nog kinderloos waren viel mij dat niet heel hard op. We gingen weg, soms tot een kot in de nacht, en de dag erop luierden we. Fine by me, een dagje series bingen kan ook plezant zijn. Soms had hij geen goesting om te vertrekken, maar het was nooit van die orde dat er wrijvingen door ontstonden. Wel heb ik al snel geleerd dat ik het achteraf wat rustiger aan moest doen, dus dan belde ik met een vriendin of tokkelde ik op de pc terwijl hij aan het bekomen was. Het werd wel redelijk dramatisch eens de dochter werd geboren. Toen bleek dat het introvert/extrovert zijn impact had op ons ouderschap, en dat bleek een ander paar mouwen te zijn.

Het zit zo: Emma kan mij niet uitputten. Ik sta op, heb een kwartier of een half uur ochtendhumeur en daarna zijn we vertrokken voor een dag vol avonturen. We eten iets, gaan op stap, zij tukt wat (of ook niet), en dan gaan we naar het speelplein, of de winkel, of fietsen, of whatever, tot ‘s avonds. Als we thuis zijn, dan kuisen we samen, knutselen we, staat er muziek op. Wij zijn dus van het soort waarvan de mensen zeggen “Die zijn nooit in ulder kot” of “Die twee zijn altijd bezig”. Het lief is he-le-maal anders op dat vlak. Die kan opstaan en geen plan hebben en een hele dag thuis blijven met Emma. Zij brak dan het kot af, hij ging dan groenten snijden en ik foeterde dan omdat hij dat deed. In de donkerste momenten van onze relatie, en ik ben daar echt beschaamd over, siste ik zelfs eens: “egoïst. Hoe kunt ge nu groenten snijden terwijl uw dochter met de blokken wilt spelen? Speel dan met die blokken? En so what als ze drie minuten later wil kleuren? En dat ze u altijd nodig heeft? Ze is gelijk twee jaar.”. “Stikt erin met uw groensels”, dacht ik dan.

Op relatievlak is dat dus geen lachertje. Ik heb er hier af en toe al eens kort op geïnsinueerd, maar het eerste jaar met Emma was de hel, en de zes maanden erna waren het vagevuur. Wij zijn toen een koppel gebleven puur op karakter. Uit koppigheid. Uit de volste overtuiging dat wij van elkaar houden en dat het goed ging komen. We spraken dat ook uit tegen elkaar: “Het is zo klote, maar ik hou van u. Ik geef u niet op, gij mij ook niet, alsjeblieft”. Daar is veel frustratie bij komen kijken en ook redelijk wat gebleit. Uiteindelijk begon ik door te hebben hoe het lief functioneerde als vader en begon hij te merken hoe ik in mijn moederschap stond. Hij sneed die groenten omdat hij op dat moment mentaal rust zocht en daar wanhopig naar op zoek was. Hij heeft geen dag vol activiteiten omdat zo’n dagen een opdracht lijken die ontzettend veel energie kost, zeker met een rondbotsende peuter. Emma haar zijn en haar constante dominante aanwezigheid waren al vermoeiend voor hem, laat staan dat hij dan nog de energie had om extra vermoeiende dingen te doen.

Hoe los je zoiets op? Wij zochten middle grounds en spraken af dat hij het verbaal zou aangeven wanneer het hem teveel werd, aangezien ik dat niet altijd doorhad. Ik legde de lat wat lager in activiteitenland en nam het niet meer persoonlijk op als hij rust zocht. Ik kon bijvoorbeeld zo kwaad zijn als hij op een zondagmiddag bij mijn ouders in de zetel ging zitten met een boek terwijl er rond hem twaalf personen enthousiast kwetterden terwijl de tv binnen speelde en de radio buiten. Hoe kon hij dat nu niet leuk vinden? Haha, arme duts, eigenlijk. Door dingen te proberen vonden we eindelijk redelijk snel een nieuwe soort routine. Als we naar een speelplein gaan ben ik diegene die als een gek meespeelt met haar kind. Als we naar een optreden van K3 gaan, dan ga ik met mijn zus (ook een extrovert) terwijl hij thuis in alle rust af en toe een foto of filmpje doorgestuurd krijgt. Het lief gaat nog alleen op stap met Emma, bijvoorbeeld naar de supermarkt, of naar zijn ouders, maar nooit een ganse dag van hot naar her. Zijn ze op bezoek bij zijn ouders, dan eisen zij de dochter haar aandacht op, waardoor hij even rust heeft.

Ons sociaal leven als volwassene is enorm veranderd. Doordat ik met Emma veel doe heb ik minder behoefte aan lunches en diners met vrienden. Het is niet meer nodig om vier of vijf dagen in de week de hort op te gaan. Mijn sociale leven staat nu op een lager pitje en ik zou het niet anders willen. Ik bel veel met vrienden of vriendinnen, we WhatsAppen of zij komen eten, maar waar ik vroeger iedereen maandelijks zag is dat nu soms pas om de zes maanden, en dat is goed voor mij. Mijn familie (zussen, broer en schoonzus) hebben nu voor een deel de rol ingevuld die vroeger enkel voor maten was. Samen een koffie drinken terwijl de kinders spelen in den hof? Ja, graag, zelfs wekelijks. Voor een ruimer sociaal leven pas ik even. Ik heb zeer bewust besloten om mama te worden en ik wist dat ik er zo over zou denken eens ik effectief mama was. Ik wil voorlopig geen second hand diners (of hoedatooknoemt) en boekenclubs. Emma zal groter worden en met dat groeien zal ook mijn sociaal leven weer ruimer en actiever worden. Het lief zijn sociaal leven is vooral volwassener geworden. Vroeger deed hij duizend euro aan festivals in de zomer, nu gaat hij met zijn bro’s eens geocachen. Of met zijn collega’s naar een comedyshow. Het is rustiger bij hem, waardoor hij minder moet bekomen, waardoor hij minder groenten snijdt.

Om maar te zeggen dat dat werkt: een introvert en een extrovert die samen een kindje maken. Maar alleen als je wil dat het werkt. Het is net zoals in elke relatie. Het is een kwestie van zoeken, thuiskomen, de weg af en toe verliezen en die opnieuw zoeken. Het is van ‘t simpelste en tegelijkertijd van ‘t moeilijkste dat er is. Het is gelijk Wannes het zo treffend zegt: “Beter oorden bestaan niet echt. Het is de mete die hem op tid verlegt. We zijn voor eeuwig onderweg. We zijn voor eeuwig onderweg.”. Het Zesde Metaal, een diepvries vol gesneden groensels, voetbal en koppigheid. Dat is ons recept en ik zou met niemand anders onze menu willen schrijven.

• Wat is de sneeuw mooi – Emiry Harashi – ISBN 9789044820386 – €16,95
  

Ik heb geen idee wat peuters geweldig vinden aan dit boek. Misschien is het wel een combinatie van de verschillende prikkels die dit boek heeft. Om te beginnen zijn de tekeningen rustig en overzichtelijk. Er zijn details, maar meestal draait het om één hoofdelement. Op pagina 1 is dat 1 voorwerp, op pagina 2 zijn dat twee dingen, op pagina 3 zijn dat 3 dingen, tot en met pagina 5. De laatste dubbele pagina is een soort bonuspagina waar Emma altijd enorm enthousiast op reageert. Verder is er in elk boek een soort voelbeleving. Een element in fluweel, of met glitter, … en er zit reliëf in de pagina’s. Elk boek bestaat ook maar uit twee of drie basiskleuren en wij bezitten meerdere boeken van deze reeks, want ze zijn allemaal een groot succes. De volledige reeks vind je hier.

• Hoe doet dit dier? – Seb Braun – 9789025760687 – €8,50 

Dit zijn de boeken die onze dochter leerde wie Dixie Dansercoer is en dat elke vos ‘Luc’ heet.  Of beter gezegd: haar papa gebruikt deze boeken om haar die dingen aan te leren. Eerlijk gezegd snap ik niet wat ze hier zo prachtig aan vindt. Hand op mijn hart: ik zie het niet. Lang geleden kocht ik het eerste boekje van deze reeks omdat het een flappenboek is dat op de laatste pagina dubbele flappen heeft, waardoor er een verrassingseffect is. Iets in mij zei dat het kind dat geweldig zou vinden en ik had niet meer gelijk kunnen hebben. Ze is zo zot van die reeks dat we er ook meerdere van hebben. Haar reacties zorgen ervoor dat het lief en ik al meer dan eens in lachen zijn uitgebarsten. De tekeningen zijn simpel: in feite is het om je kinderen aan te leren welk geluid ze maken. De dochter is ondertussen twee, dus wij gebruiken het nu om te leren wat een flamingo is, wat een orka is en dat beiden op YouTube staan onder begeleiding van Michael Jackson. Zotte boekjes! Zeker een aanrader. Hier vind je alle boeken uit de reeks.

• Waar is mijn jasje? – Anita Bijsterbosch – €10,95

In dit boek zie je op de eerste pagina een schaduw van twee dieren. De bedoeling is dat je kind raadt welk dier het is. Op de volgende pagina kan je dan de dieren zien. Toen we deze net kochten ging Emma super vlot door het boekje met de boerderijdieren. Eens ik diegene kocht met de jungle dieren was het wat moeilijker. Het lief en ik gaven haar tips om te helpen met het raden. “Dit dier heeft een slurf”, “En heeeeleee grote oren”, … Zo gingen we door tot ze het juiste dier had geraden. Misschien werd er hier en daar wel eens een antwoord ingefluisterd, maar dat heeft niemand ooit gehoord. Hoe dan ook: eens ze het correct had geraden was de dochter ontzettend fier. Ondertussen kent ze de dieren van het jungle boek, maar toch leest ze die van tijd tot nog graag eens terug.

•  Mijn groot zoekboek – Gert Verhulst – €12,99

Bumba. Het grote Bumba Zoekboek. Dit boek is zoals het klinkt. Ontzettend irritant en vol felle kleuren en de typische Bumba-tekeningen. Bovendien is het nog eens gi-gan-tisch groot waardoor het in geen enkele kast past. En Gert Verhulst auteur? Serieus, maatjen. Maar. Maar. Maar. Dit is hier een eerlijke blog en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat onze dochter absoluut ondersteboven is van het nieuwjaarscadeau dat tante Dira haar gaf. Ze is zot van de tekeningen, van elk dier met zo’n muts op het hoofd en ze kent ook al die namen zoals ‘Nanadu’ en ‘Tumbi’. Wie ben ik dan om niet enthousiast mee te lezen? Exact. Dagelijks klap ik dus in mijn handen omdat ze Kiwi vindt tussen een hoop appels en dagelijks denk ik: “Wacht maar tante Dira, mijn dag komt nog”.

• Mama – Jimmy Fallon – 9781250193148 – €12,21

Ik wou jullie vooral laten weten dat er een tweede boek uit is van deze reeks. Het is ontzettend vergelijkbaar met de eerste, dus ook dit zal een winnaar zijn bij peuters. Zelf kocht ik het echter nog niet, want “mama” is roze? Serieus, Fallon? En de dochter is er te oud voor. Edoch: een vermelding, want als mama van een kindje dat jonger is dan één jaar zou ik dat willen weten.

Dus nu staat er hier een pagina online met de hashtag ouderzonden waar jullie meer uitleg krijgen over ons project. Je kan erheen door op deze link te klikken, of #ouderzonden te selecteren in het menu. Er is ook een plek om je in te schrijven zodat we allemaal over hetzelfde kunnen bloggen om elkaar zo wat beter te leren kennen en KUMBAYAAAA MAAAH LOOOOOOOWRD, KUMBAYA. Het is lang geleden, maar ik ben nog eens nerveus over een blogpost. Precies of ik heb nu iets te verliezen? Het is omdat iedereen samen kan zeggen “Euhm, neen. Wij doen niet mee.” en dan zal ik hier staan in mijn blote poep met de bevestiging dat ik niet mee tel. Of zoiets. Gelijk in ‘t middelbaar. Insert jeugdtrauma.

Er is een pagina waar ik de gegevens plaats van iedereen die zich inschrijft, zodat we echt een groepsgevoel hebben. Annelore en ik hebben geprobeerd om de insteek van de onderwerpen leuk en origineel te houden omdat we niet wilden vervallen in al te grote clichés rond het ouderschap. Ik hoop (met een klein hartje) dat ons netwerk groot genoeg is om nieuwe mensen te leren kennen, want volgens ons kan dit echt plezant worden. Doe mee. Zie waar het u brengt. Wij kunnen dit. Samen. Toope. Tegoare.

“Ja, Emma. Wat ben je aan het doen?”

“Koek soppen. Mmmmm”

Ons eerste echte gesprek. Geef ons een maand of twee en dan praten we iedereen onder tafel. Dat wordt de max!

Hoe dan? Wel, wanneer het lief kookt ga ik er enthousiast naast staan en roep ik overdreven van “WHOAH, LEUK HE? PAPA KOOKT!”. Ik gaf ze haar eerste houten lepel toen ze vier maand oud was en laat ze sinds de gerijpte leeftijd van zes maanden ook meeroeren in potten. Het lief laat haar proeven, geeft uitleg en geniet samen met haar. Wanneer mijn zus bakt geef ik de dochter af zodat die ondergedompeld wordt in één van Tante Dira’s passies. Nu zijn we een jaar en vier maand na de geboorte en het is zover: ze kreeg van ons haar eerste keukentje. Het kleinste Ikea-modelletje met de nodige accessoires, zodat er nog marge is tot evolutie. Na een paar dagen is er al resultaat. ‘s Avonds na een lange dag op de crèche komt ze thuis en slaat ze aan het koken. De perfecte ontspanning, zegt.

Het is dat of de was doen, maar momenteel hebben we geen plek voor zo’n mini-wasmachine en strijkplank, dus dat zal moeten wachten. Mijn plan is aan het lukken, zeg ik u. Je kan daar nu mee lachen, of het plezant vinden, maar wanneer ik binnen 25 jaar een blogpost schrijf over mijn dochter en haar eerste Michelinster, dan zult ge peinzen: “Dat plan van die Romina, dat was zo dom nog niet!”.

Junior Masterchef, de luie-moeder-editie. Het moest maar eens lukken.