En zeg nu zelf: wij hebben het hier toch goed, hé?

Zij tukte in de auto terwijl we naar mijn schoonbroer en schoonzus reden. Toen we daar aankwamen werd Emma wakker en eens ze besefte waar we waren kon de pret niet op. Ze sloeg haar neef aan de haak en die twee speelden urenlang. Een twaalfjarige en een tweejarige, ge zoudt denken dat dat niet lukt, maar het zijn twee handen op één buik. Al sinds haar geboorte (echt waar) is hij samen met zijn mama één van de dochter haar grootste hartendieven. Een tuin, uw favoriete neefjes en wat zon. Meer is er niet nodig om de dag van uw leven te hebben, zo blijkt. Snipperdagen die vakantie worden: ik kan u dat aanraden.

Na een busrit (feest dat dat is!) en wat stappen stopten we voor een lunch in Soup. Op een worp van de Grote Markt, super lekker, vers, vegan en betaalbaar: ik wist niet wat ons overkwam. De dochter smakte, smekte, charmeerde en wij prezen ons gelukkig met zo’n kind.

Erna trokken we richting ‘t Zand voor de terugrit met de bus. Dat kind ervaart een busrit als een rondje op de kermismolen (visualisaties van Lijnbussen met een flosh. Make it happen, De Lijn. Please). Als kers op de taart leerde het lief haar op de bel duwen. DINGDONG! Onderweg stopten we aan één winkel en de dochter besliste ter plekke dat ze nog wat accessoires nodig had. Wie ben ik om dat te weigeren?

Om de namiddag af te sluiten ging we eitjes rapen in Tillegem bos. Radiozender MnM organiseerde een eierenraap en we hebben ons kapot gelachen. De dochter kon zich uitleven in de speeltuin en gierde het uit bij het rapen van de chocolaatjes. Moeder beschaamde haar eigen een beetje, maar dat is niets nieuws.

Nu zitten we met drie in de zetel, terwijl de rest in de keuken zit. Mijn zus bakt een taart en die geur beschrijft perfect mijn gevoel; geluk is samen tope tegoare zijn.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 26/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

We maakten ons klaar om te vertrekken naar mijn ouders. Voor Emma houdt dat in dat ze zakken vol speelgoed gooit om mee te nemen. Het is zalig om haar zo enthousiast te zien. Al een geluk dat het mij niet deert dat ze er gemakkelijk een uur over doet en dat ik er later minstens even lang over doe om alles terug te zetten.

Eens onderweg luisterde ik naar een podcast terwijl Emma een powernapje deed. Je hebt er geen idee van hoeveel deugd zo’n autorit mij doet.

We kwamen toe, spraken met mijn ouders en mijn zus. Emma vertelde hoe de week was in geuren en kleuren. We zongen liedjes, ontbeten en nu zitten wij, de meisjes, samen in de zetel. Ik bedacht me dat ik om 8u30 gestopt ben met foto’s nemen en dat ik nog snel iets anders moest bedenken om vanavond te bloggen. Toen bedacht ik me. Het is weekend. Niets moet bij ons. Rustig aan is druk genoeg, ook op de blog. Soms moet dat niet meer zijn: liefde, een zetel en een hoopje vrouwen. Fijn weekend, allemaal!

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 22/40.

Het is geel, zwart en twijfelt veel.

Mwajaaa De Bij.

Zo. Dat is dan ook weer in orde voor vandaag. Tot morgen, allemaal.

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 4/40.

Rond 9u30 kwamen we aan in Fort Napoleon voor een ontbijt. Wij, dat zijn Emma, het lief, tante ‘Dira en ikzelf. De zus en ik zijn half Oostends, dus overlegden we die ochtend pas hoe we het zouden doen. We begonnen met de Spiekpietjes Expo*. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten voor onze (bijna) tweejarige, maar dat ze zo enthousiast zou reageren had ik niet verwacht. Je kan de expo bezoeken onder begeleiding van een gesproken verhaal, maar wij kozen om dat niet te doen met Emma. Wij vertelden zelf het verhaal en ze was helemaal mee. Ze reageerde enthousiast en wij stonden er verbaasd naar te kijken. Toen we de Expo bezocht hadden wees een lieve meneer van Stad Oostende ons op de Spiekpietjes zoektocht in de stad zelf. In verschillende etalages zitten pluchen Spiekpietjes verstopt die je moet gaan zoeken. Je vult het aantal gevonden Pietjes in op een lijst en dan dien je die in bij de dienst Toerisme, waar je een kleine attentie krijgt.

We besloten om de overzetboot te nemen aan het Fort Napoleon en trokken zo richting het stadscentrum. Emma zat voor de eerste keer op een boot en genoot met volle teugen. Die boot stopt aan de vistrap, dus kochten we eerst twee kilogram garnalen. Ons kind keek zich de ogen uit en wilde alles proeven: tante ‘Dira kon de garnalen niet rap genoeg pellen. We lunchten in het Mosselhuis waar we genoten van verse soep en geanimeerde visschersgesprekken. Het is één van de authentieke visserscafé’s in Oostende en de liefde en het respect voor ‘t zeetje druipt daar van de muren. Wij kennen de eigenares en ze was zo lief om onze garnalen te bewaren tot we terug naar huis gingen. Vanaf het Mosselhuis startten we onze zoektocht die een goed uur duurde. Weer maar eens was Emma helemaal mee en reageerde ze superenthousiast. “Pietje, mama! Pietje tante. Kijk! Kijk, nog één. Zes Pietje”. De laatste weken is alles wat ze telt “ZESH”, dus voorlopig lijkt ze wiskundig op de mama.

Er zijn tien winkels die deelnemen aan de zoektocht en ook al ken ik Oostende als mijn broekzak, toch waren er twee winkels die mij aangenaam verrasten. Ferm, een winkel met Scandinavische insteek. Tante ‘Dira kocht er een geweldig schoon kleedje voor de dochter en ik kocht er net geen sweater. De tweede was Gino in de Ensorgallerij. Het lief was zo enthousiast dat hij er niet één, maar twee t-shirts kocht. Vier jaar mijn lief en dit was een primeur voor mij. Hij die vrijwillig geld uitgaf aan kledij in een bakstenen winkel. Ze verkopen er onder andere zot schoon gezeefdrukte kleren over de Ronde Van Vlaanderen. Say no more. Na onze mini-shopping trip trokken we richting dienst Toerisme waar we onze attentie kregen. Vanaf daar trokken we als afsluiter richting de Oktoberfoor. Wij, de meisjes, gingen op de paardenmolen en verplichtten het lief om zeker één minuut lang foto’s te nemen. Daarna gingen de dochter vissen (knip die kortingsbonnen uit de Tips!) en deed ze een paar toertjes op de draaimolen. Als laatste wapenfeit gingen de zus en ik op de Octopus.

We zwaaiden de kermis gedag, haalden onze garnalen op en namen de boot terug naar onze auto. Het was ondertussen bijna 18u en donker. We aten ‘s avonds bij mijn mama en het was zoals vroeger. We kwamen thuis met rode kaakjes (van die gezonde wangen, kendet?) en overstelpten haar met enthousiaste verhalen. De zeelucht had ons goed gedaan en dus veel honger bezorgd. We aten samen, gingen naar huis en vielen als een blok in slaap. Acht uur in Oostende. De schoonste acht uren die oktober ons bracht. Merci, Oostende. Merci!

*Los van wat jouw mening of de mijne is: de Spiekpietjes zijn volledig zwart met kroezelhaar. Ik vond dat ik dat moest vermelden. 

Het Spiekpietjes boek koop je hier.
De Spiekpietjes knuffel koop je hier.
Andere boeken over de Spiekpietjes vind je hier.
En hier vind je de site van de dienst Toerisme Stad Oostende.

Hieronder volgen veel te veel foto’s. #sorrynotsorry

Eén dag per week is de dochter thuis van de crèche en het liefst combineer ik dat met mijn vrije dag, zodat wij twee een ganse dag samen zijn. Dat zijn de dagen waarop zij het ritme en de dag bepaalt. Het zijn de meest vermoeiende, geweldige, liefdevolle dagen van de week. Wij twee herladen onze batterijen en meestal gaat dat gepaard met veel leutigheid. Al helemaal wanneer mijn zus mee op schok gaat, want “TANTEEEEEEEEH” in ons gezelschap zorgt voor ambiance.

In de namiddag trokken we er samen op uit, want het weer vroeg daar om. We gingen naar de speeltuin, naar de winkel en speelden erna nog buiten in de tuin. Blijkt dat gras grondbedekking van de duivel is, als ge onze dochter moogt geloven, en dat bloemetjes in je haar moeten. Wij gingen akkoord en zij trok haar broek kapot door koppig te kruipen op één knie dwars over een grasperk, want SATAN, moeder. Satan! Er werd gekrijt en gekrijst. Gelachen op de glijbaan en heel veel gebabbeld. Het kind kreeg zelfs een zonnebril. Een perfecte namiddag, quoi.

Daarna trokken we huiswaarts, waarbij het kind na 30 seconden compleet KO ging in de auto. Eens thuisgekomen moest ik koken. Vandaar ook de ontzettend scherpe foto, omdat ik alles dan zo onder controle heb. Hahaha. Mijn eten volledig aangebrand en mijn kop rood, maar soit, haar eten was wel in orde, en dat is het belangrijkste. We lazen boekjes en zij wist vooral wat ze niet wilde lezen. Net toen ik dacht dat echt alles in ‘t honderd ging lopen was het lief daar. Hij stak haar in bad, zorgde voor entertainment, haar laatste fles en bracht de rust terug. Ik taterde de oren van zijn hoofd en toonde alle foto’s. Hij knikte, lachte en zei dat wij een schoon kind hebben. Ik ging volledig akkoord en kort erna gingen we slapen. Weer een dag om in te kaderen. Wat hebben wij een chance.

Na het eten trokken we richting Oostende. Dicht ingepakt stapten we door het sprookjesbos in ‘t Leopoldpark (ge weet wel, niet ver van Dikke Mathilde) en Emma besefte er misschien niet veel van, maar het deed gewoon deugd om samen te stappen en te praten. Erna gingen we naar het centrum. Oktoberfoor! Hoogmis aan de kust en meteen een gigantische katapult naar mijn kindertijd. Haar peter (mijn broer) was er ook met zijn lief en samen gingen we op schok.

Je hebt van die baby’s die overweldigd raken door licht en muziek. Door drukte, veel volk en een overload aan geuren en impulsen. Dan is er Emma, dochter van haar moeder, die alles in zich opneemt en er hyperactief-enthousiast-content van wordt. Met open mond keek ze naar de Take-Off en ik zag haar peinzen “later als ik groot ben, dan ga ik er op”, dus beloofde ik daar plechtig dat het binnen een paar jaar aan ons was. Ze lachte. Erna zetten we verder naar de eendjes. Ze doet dat graag, eendjes vangen, en goed ook, dus smeet ik er 10 euro tegen zodat ze meteen 29 stuks kon vangen, want 13 stuks, dat is pas echt voor baby’s. Daar doen wij niet meer aan mee. 29 eendjes en boten werden gevangen. Het kind lachte, gierde en was mega-enthousiast. Ik deed mee en mijn broer trok foto’s.

Toen was er nog het hoogtepunt. De draaimolen. Weet gij wel hoe tof dat is? Een draaimolen? Daar kunt ge op een paard zitten en in een auto en een vliegtuig en muziek en alles flikkert en iedereen zwaait en er is een bal! En. Een. Flosh. OHMAGOD. Hou ons tegen of we gaan er nooit meer af. De peter kocht drie tickets en wijle weg. Eerst het paard, dan een auto en dan nog een auto. Ze stond recht in de auto’s en zwaaide zoals een prinses. Ik zei dat ze voorzichtig moest zijn en zij lachte mij uit (ze is nog te klein om met haar ogen te rollen). Ze gierde het uit en deed ontelbare keren van “Mama! Dada! Bal! Oh! Oooh! OOOOHHHH!!” en ik deed mee.

We hadden zoveel leute, dat kunt ge amper geloven. ‘s Avonds hebben we de oren van het lief (de papa) zijn kop getaterd. We hebben nog eens gedemonstreerd hoe we zwaaiden naar iedereen en we toonden onze prijzen en alle foto’s. Wat een dag. Kent ge dat? Zo’n dag om in te kaderen? Het was er echt zo een. Zij is de beste vriendin van het kind in mij en ik hoop echt dat dat altijd zo zal blijven.