Geweldig & Gênant 45

25/08/2015

Geweldig & GênantDinsdag en wat voor één. De stoten stapelden zich zo rap op deze week dat het lief op vrijdag al zei dat ik zeker genoeg had voor de volgende Gênant. Hij had overschot van gelijk. Mocht ge een bewijs willen van mijn moeheid, dan leest ge maar de stoten hieronder. Ondertussen kan ik jullie wel vertellen dat we rond en gezond zijn. Frankie stelt het goed met haar 23 weken en ik ook. Feitelijk mag ik niet klagen, want buiten een lage bloeddruk en wat zeer heb ik van niets last. Hetgeen waar ik last van heb (domheid) zorgt dan weer voor genoeg inspiratie om deze rubriek te vullen. Ge ziet, lieve lezer: elk nadeel heb zijn voordeel. Helemaal onderaan staat nog een stukje, hormonenvrij en oprecht, want ‘t is hier veel te stil naar mijn goesting.

Geweldig

  • Ik ben zwanger van een dochter en wij hebben een huis gekocht.
  • Het lief verrassen met een etentje in Volta’s summer pop up.
  • Een midweek winnen dankzij het Davidsfonds. Hoera voor een babymoon!
  • Perfect kunnen aantonen waar uw dochter zit wanneer de vroedvrouw haar hartslag zoekt.
  • Zien hoe de geboortekaartjes vorm beginnen krijgen
  • Duusd miljoen miljard artikels kiezen voor de geboortelijst. Oh my god, cadeau overload.
  • Het lief zijn gezicht wanneer hij Frankie voor het eerst voelde stampen. Zoveel liefde, een mens wordt daar week van.

Gênant

  • Een blad moeten ondertekenen en eerst aandachtig lezen. Zien staan ‘Opgemaakt op  ___________” en het lief verward aankijken. Luidop vertwijfeld voorlezen: “Opgemaakt op … Huh? Schat? Op papier hé, haja, op wat anders?” en zien dat het lief heel hard probeert om mij niet vierkant uit te lachen. Daarom las ik het dus voor. Ik wist dat er iets niet klopte aan mijn logica. Kudos voor de man van mijn leven die pas voluit lachtte toen ik niet anders kon dan mijn eigen mee uitlachen. Meer kunt ge niet doen op zo’n moment, want ge zijt te verbaasd over uw eigen domheid.
  • Op de spoed liggen terwijl de vroedvrouw vanalles aan het opmeten is en proberen haar gerichte vragen beantwoorden. Wat nerveus en bezorgd zijn en ook wel onder de indruk van alles. Zien hoe ze afkomt met een thermometer en mijn mond al openen. Zien hoe ze precies niet kan mikken en mond wijder openen. Zien dat ze echt een serieus mikprobleem heeft en mijn mond nog wijder openen. Het lief droog horen zeggen: “Uw oksel, schat, niet in uw mond”. Beschaamd “oei” prevelen en mijn mond terug sluiten. I can’t even. Serieus gasten. To quote het lief: “Gij zijt soms echt een domme kalle, schat”, en het ergste is: hij heeft momenteel overschot van gelijk. Dat kan niet anders dan tijdelijk zijn.
  • Gaan eten bij Volta’s Summer PopUp als verrassing voor het lief. Zien dat hij onder de indruk is vanalles en blij zijn dat ik in mijn opzet geslaagd ben. Iedereen inlichten van onze tijdsdruk, want we moeten echt om 13u00 terug weg, direct na de lunch. Van onze ober tot de Maître, iedereen was lief en begripvol, zowel voor de zwangerschap (alles aangepast voor mevrouw) als voor de tijdsdruk. Schoon op tijd gedaan hebben met eten en de rekening krijgen. Zien dat ge uw bankkaart niet meehebt en het lief inlichten. Zien hoe het lief alternatieven bedenkt genre “Cash afhalen? Die andere kaart? Mastercard?”, allemaal geldige opties, was het niet dat wij net een huis gekocht hebben en nog één rekening met geld op, degene waarvan ik de kaart vergeten was. Rood van schaamte, maar BLOEDROOD van schaamte heb ik dat uitgelegd aan de ober. Die was enorm begripvol en stelde zelf voor dat we ‘s avonds, na onze afspraak, terug gingen om te betalen, wat we dan ook deden. Hallo, wij zijn die nieuwbakken familie die chique gaat eten zonder een roste frank op zak. Aangenaam.
  • Na de lunch bij Volta naar Paradisio gaan om Frankie’s geboortelijst te kiezen. Merken dat ge geen doorsnee ouder zijt omdat ge op veel ‘neen’ antwoordt: “Babybad? Neen”, “Luieremmer? Nope”, “Een sabbeltut voor stukjes fruit? Neen, Rapley mevrouw” en merken dat we (lees: ik) extreem goed voorbereid zijn. Dat is sterker dan mezelf, controlefreak, ge weet wel. Enkele dingen bestellen die niet in voorraad zijn, ook al ben je verplicht om die af te nemen. Na vijf uur eindelijk een behoorlijk complete lijst hebben en trots zijn tot de consulente zegt: “Dat is dan 78 euro voorschot voor de te bestellen spulletjes”. Verbaasd zijn en weer maar een keer beschaamd zeggen dat ge uw bankkaart niet bijhebt. Zien dat ze professioneel blijft en begint over een overschrijving. Ik schaamde mij echt weer kapot. Echt? Serieus? Wanneer planten ze die chips in bij mensen? I volunteer! Trouwens, ondertussen ben ik dat rekeningnummer kwijt. Ja, ik begrijp het zelf ook niet, ik bel ze morgen, beloofd.
  • ‘s Avonds eindelijk thuis komen om 21u00 en de bankkaart zoeken om naar Volta onze poef (ik kan het nog altijd niet geloven) te gaan betalen. De bankkaart niet vinden en klamme handen krijgen. Het onding uiteindelijk terugvinden in mijn portefeuille, die ik al die tijd gewoon netjes bij me had. Zeggen tegen het lief: “Dees geloofde nooit …” en letterlijk beginnen stotteren. Dankbaar zijn dat hij nog niet weggelopen is deze week. We zijn de rekening gaan betalen bij Volta en hebben alles gestoken op zwangerschapsdementie, wat het ook is. Nu al is mijn goed voornemen voor 2016 een IQ hebben dat terug hoger ligt dan 80. Het is wel nooit saai met mij als lief, dat dan weer wel. 
  • Naar het ziekenhuis moeten voor een suikertest. Een drankje drinken dat smaakt naar vloeibare lekstokken en horen dat ge een uur later moet terug komen. In dat uur moogt ge ook niets eten of drinken. Vertellen tegen de lieve laborante dat ge een toerke gaat doen in ‘t ziekenhuis en van het uur gebruik maken om u in te schrijven op de materniteit en van alle soorten infosessies. Met de tijd die nog over is rap naar de Hema gaan achter een dossiermap en schoon op tijd terug zijn in het labo. Wanneer de laborante vraagt: “En? Binnengebleven?” het relaas van het afgelopen uur doen. “Materniteit en infosessies, oh en de Hema ook, ja”. Haar na een paar seconden stilte (net lang genoeg) droog horen zeggen: “Het drankse, gij niet” en geen woorden meer hebben. Een hand op uw voorhoofd slaan en zeggen: “Eerlijk, ik kan er niets aan doen, ik ben gewoon heel erg zwanger en ook heel erg dom geworden, sorry”

Het blijft hier stil hé, gasten. Het spijt me zo, ‘t Is zo tegen mijn goesting en ik heb tonnen inspiratie en zoveel te vertellen, ge hebt er geen idee van. Tegelijkertijd ben ik zo ontzettend moe en dat gaat gepaard met een lage bloeddruk. Dat zorgt ervoor dat ik na een werkdag compleet uitgeput ben, bloggen lukt dan gewoon niet meer. De dagen dat ik niet moet werken ben ik iets aan ‘t regelen voor het huis of ons Frankie en dat is vermoeiender dan gedacht. Van het lief moet ik rusten, zeker sinds ik op de spoed heb gezeten met bandenpijn en te lage bloeddruk. Die zeer dat gaat, maar die lage bloeddruk vind ik maar vies, dus rust ik veel en wacht ik tot die vermoeidheid vermindert. Ik ben tenslotte al 23 weken ver, en geen 13 weken meer. Houdt gulder vol? Want ik zit daar wel een beetje mee in, dat ge op een ander zult gaan en dat mag, maar komt hier ook af en toe een keer kijken, want ik zou ulder missen en het is nu al zo erg. Mocht ge nu echt uw dagelijkse dosis nodig hebben moogt ge altijd bellen, schrijven, Instagrammen, tweeten of Facebooken.

Previous Post Next Post

20 Comments

  • Claire

    Jongske, wij blijven lustig meelezen ze 😊 Ik blog niet eens elke week. Als ‘t fijn geschreven is -en dat is het- blijven mensen komen. En LOL voor je Voltaverhaal. Ik heb dat eens gehad op de boot aan de cinema (minder spectaculair I know) en heb toen aan twee tienermeisjes cash geld gevraagd dat ik live overschreef via de bankapp op m’n telefoon. Ze keken een beetje wantrouwig maar dierven precies geen nee zeggen, haha

    25/08/2015 at 08:38 Reply
  • Liese

    Juk die suikertest…zo’n sugarboost, ik smaak het nog…

    25/08/2015 at 08:55 Reply
  • Annelore_compleetgeluk

    Ik blijf terugkomen. Trouw op post. Geen paniek dus 🙂

    25/08/2015 at 09:12 Reply
  • K.To

    Met zo’n fantastisch uitgebreide “geweldig en gênant” elke week blijf ik zeker op post hoor 🙂 Doe het maar rustig aan, kwaliteit boven kwantiteit en Frankie boven alles!

    25/08/2015 at 10:09 Reply
  • Nina

    Ik zit momenteel in de wachtzaal voor een uitgebreide suikertest en heb hier net iedereen doen schrikken door luidop te lachen met jouw blog. Bah, ik moet nog nuchter blijven tot kwart voor 11! Geen hema in de buurt en netjes binnengebleven. Merci voor de verstrooiing tijdens het wachten. Ik ben fan van je blog en blijf volgen.

    25/08/2015 at 10:25 Reply
  • Sarah

    Ik blijf ook vrolijk terugkomen hoor! En dat IQ, dat komt wel weer in orde eens die hormonen uit je lijf zijn (ja, pas nà de eventuele borstvoeding :-)). Nu moet je vooral rusten, slapen, rusten en zei ik al slapen? Dat dus! Want eens Frankie er is, is’t mogelijk helemaal gedaan met die luxe ;-).

    25/08/2015 at 10:33 Reply
  • ariadnesdraad

    We kunnen met deze lachboost wel weer efkes verder! Rust maar lekker uit tussendoor ! Je schrijft zalig , haha …

    25/08/2015 at 11:58 Reply
  • Stephanie

    Fantastisch geschreven teksten zullen we altijd blijven lezen. Seg, die zwangerschapsdementie die kwam bij mij pas achteraf 😉 en dat blijft maar duren (als het moment er geschikt voor is 😉 succes nog en rusten is idd je enige mogelijkheid. Bij ons lukt het nu door de verhuis en internet en uitpakken ook niet om bij te blijven met de blogs, maar dat zal hopelijk snel terug lukken!

    25/08/2015 at 13:40 Reply
  • Tita

    Haha, jouw blogposts zijn altijd zo grappig dat ik er wel eventjes op kan teren. Jij moet nu vooral aan jezelf en Frankie denken. Ik ben blij dat je lief goed voor je zorgt. Take care!

    25/08/2015 at 14:05 Reply
  • Evelien

    En met vele groeten uit de Hema!

    25/08/2015 at 14:53 Reply
    • rominatje

      Geweldig!! 😄

      25/08/2015 at 14:59 Reply
  • Julienne

    Waar blijft ge het uithalen, Romina?! 😀 dinsdag is echt mijn favo dag geworden sinds ik jouw blog lees!

    Ik ben alvast superbenieuwd naar uw stoten met Rapley 😉

    25/08/2015 at 18:38 Reply
  • Eerste keer dat ik je blog op Bloglovin tegenkwam, superleuk om te lezen. Doe zo voort.

    25/08/2015 at 20:29 Reply
  • marliese9

    Ik heb constant last van lage bloeddruk en ik ben niet zwanger. I feel your pain. Maar geen zorgen, ik volg het nog elke week met veel plezier! Rust maar voldoende als je dochter en jij dat nodig hebben 😊!

    25/08/2015 at 21:26 Reply
  • Evy

    Zalig, je blogs zijn zo herkenbaar en grappig! Ken dat, luidop nadenken, te laat beseffen dat het een hele domme gedachte was, mensen die je niet kennen kijken je zo raar aan

    25/08/2015 at 22:12 Reply
  • Ellen

    Geen zorgen, ik blijf lezen. En natuurlijk maak je dit soort stoten mee: werken, een huis kopen, zwanger zijn en dat dan nog eens allemaal tegelijk, dat is niet niets.

    Trouwens, heeft iemand jou al gezegd dat je nu altijd een zakje zoute chips mag bijhebben om te allen tijde te kunnen aanbreken? Lage bloeddruk, het ultieme excuus!

    28/08/2015 at 10:02 Reply
  • upje

    Kuch. Ik zat hier juist weer te schateren met uw vertelsels en dat betekent altijd dat ik het aan de man moet voorlezen. (Beetje moeilijk terwijl ge niet meer bijkomt van het lachen, maar bon, ik probeer dat dan.) “Hmm, zijt ge zeker dat gij dat niet hebt geschreven?” zegt die nu seg. En ik ben niét zwanger!

    Ow, overigens. Ik ben altijd zo geweest, maar nu – met een zoon van 19 maanden – vrees ik dat ik nog altijd niet op het prezwangerschapsniveau zit. Begin er dus maar al aan te wennen …

    28/08/2015 at 21:42 Reply
  • prinses op de kikkererwt

    Grappig allemaal. Tegelijkertijd ben ik blij voor je dat je bloeddruk te laag in plaats van te hoog is. Te hoog zou een risico zijn. En ik denk eerlijkgezegd dat zwanger zijn en meedoen in het normale leven echt geen realistisch idee is. Echt, ik ben nog steeds kwaad omdat ik gewoon heb moeten doorfunctioneren destijds, terwijl ik zo moe was en zo veel pijn had. Ik had gewoon echt alle rust ter wereld moeten krijgen. Dus: gun jezelf alle rust die je kan hebben. Je bent geen uitzondering!

    29/08/2015 at 22:26 Reply
  • Kelly De Bruycker

    Blijft zalig om jpuw blog te lezen dus neeeeee hoor zeker niet op een ander gaan 🙂 xxx

    01/09/2015 at 10:29 Reply
  • Vamos the children ! | Ariadnesdraad

    […] in-en-in spijtig. Uit de grond van mijn hart gun ik ieder zwangerschapsjool. Want dat is een goed fundament voor wat er op volgt, denk ik zo. Vamos the children, I dare […]

    03/09/2015 at 00:18 Reply
  • Leave a Reply