• Een leuk niet-doorsnee (lees: Hallmark) kaartje kopen om dan erna ongetwijfeld gecomplimenteerd te worden op mijn keuze. In lokale krantenwinkels is zoiets echt onvindbaar. Het aanbod is hier eerder schrijnend. Onlangs zag ik zelfs van die verjaardagskaartjes met een nummer op waarvan we ze allemaal sowieso ooit dubbel kregen. Driedubbel als je echt pech had.
• In de boekenafdeling van de Fnac gaan snuffelen voor leuke peuterboeken. Er zeker tien selecteren en dan mezelf verplichten terug te schroeven tot vijf, om uiteindelijk toch met minstens zeven boeken buiten te lopen omdat ze allemaal zo geweldig zijn. Het aanbod in de lokale Standaard Boekhandel is echt totaal niet vergelijkbaar met de Fnac. Ik mis mijn Fnac-rondjes. Het feit dat ze mij nu kortingsbonnen sturen helpt helemaal niet.
• Overwerken en eten laten leveren, bij voorkeur Bocca pasta. Even aan het water gaan zitten en genieten van alles en vooral van niets. Zelfs de dochter at gezellig mee “doosjespajetti”.

• Snuisteren in winkels zoals Piet’s Moodshop en ogen te kort hebben. Altijd iets in huis hebben waarvan mensen zeggen “Oh zo schoon!”.
• Snel wat basics gaan kopen in een keten. Zeker met een groeiende peuter. Haar sokken waren onlangs te klein en mijn opties hier in de buurt waren schrijnend. De opties die ik had waren dan nog eens lelijk ook. Nu loopt het kind rond met vreselijke sokken tot moeder genoeg op het lijstje staan heeft om eens naar Gent te trekken.
• De sfeer voelen veranderen wanneer de lente eraan komt. Wie in een stad werkt of leeft (of het nu Gent, Brussel, Antwerpen of een andere stad is) weet wat ik bedoel. Het is langer licht, de terrasjes vullen zich en er is rumoer. De straatmuzikanten komen terug boven water en toeristen eten hun broodjes op een bankje. De parken vullen zich terug en iedereen is net dat beetje meer hoopvol.
• Altijd geïnspireerd worden door anderen hun stijl en look. Wanneer je mij nu ziet is het garantie in een sneaker, een jeans en een sweater. Ik vind dat vreselijk van mezelf, maar dat is de realiteit wanneer je thuis zit en nul prikkels krijgt. Het is ook niet alsof de badkamer schrobben en moestuinieren praktisch is met panty’s aan en gelakte nagels. Verloren moeite. Bijna zomer. Jurkjes en shortjes. Oef.
• Op een terras zitten en mensen kijken. Meer niet en minder ook niet. Liefst nog met een vriendin naast mij die meekijkt.
• Alles binnen wandelafstand hebben. Letterlijk alles. Dan is het geen overkomelijke ramp wanneer je eens iets vergeet. Of het nu luiers, brood of krulspelden zijn. Vijf minuutjes stappen en het was geregeld. Dju toch. Wreed praktisch was dat.
• Mezelf eens trakteren op goede pralines. Dan heb ik het over Joost Arijs en zijn magie. Ik mis je Joost. Xxx Romina
• Rond je een mengelmoes van talen horen en verschillende culturen zien. Echt waar. Ik mis het om in de mix te zitten en op te gaan gaan in de massa.

Het is maar voor enkele maanden, en dat zorgt ervoor dat ik heel bewust en hard geniet van mijn dagen hier thuis, met Emma. Ik besef ook dat eens ik terug werk het waarschijnlijk maar kwestie van dagen zal zijn voor ik sakker over dure parkeerplekken en sluikstorten. Het heeft allemaal zijn charme en nu ben ik terug zo’n vrouw die op daguitstap gaat shoppen of, realistischer, online winkelmandjes vult. Arme postbode.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 30/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

Geweldig

• Emma gaat vanaf volgende week een dag minder naar de crèche. Dat betekent dat we terug vier dagen samen zijn in plaats van drie.
• “Paashaas komen naare huisje Emma”. Iemand is even enthousiast als haar mama!
• Quasi elke dag bloggen en toch nog dagen tekort hebben om alles uit te typen. Zoveel inspiratie. Er moeten nog boekentips komen, enkele post op aanvraag, moestuinavonturen, een ouderzonden-dankjewelallemaal-post, …
• Er komt maandag (op Instagram) een give-away van mij en de andere fenomenale moeders uit de viswijven groep.
• De vol-au-vent die het lief vandaag maakte.

Gênant

• In de gietende de regen naar de markt gaan met de peuter. Beslissen een verkort traject te nemen omdat het zo regent. Aan de bank toekomen en vloeken omdat mijn portefeuille nog in de auto ligt. Overleggen met de peuter. Terug naar de auto gaan. Merken dat de portefeuille toch in de boodschappentas zat. Terug naar de markt gaan.
  Al een chance was het voor Emma één groot feest van springen in de plassen, want uiteindelijk hebben we er langer over gedaan dan normaal. 
• Mailen naar een persbureau voor een cadeautje om te schenkel tijdens de Paas-give-away. Onmiddellijk positieve feedback krijgen en die dag zelf nog een mail ontvangen van B-Post over een pakket en zien dat het van dat persbureau komt. Na een week wachten op een pakje toch even de mail lezen. Lezen dat er gevraagd wordt naar mijn voorkeuren voor levering. Alles aanvinken wat van toepassing is en dan de melding krijgen dat het pakket verwerkt wordt voor verzending.
  Wat gaan ze nog allemaal uitvinden, zeg? Ik had zo kunnen wachten tot na Pasen.
• Met de dochter naar het Kruidvat gaan om luiers. Passeren voorbij het speelgoed en een knutseldoos van Moana zien. Enthousiast zijn en aan mijn peuter tonen hoe groot die knutseldoos is. Natuurlijk naar huis vertrekken met een Moana-knutseldoos.
  Geen wonder dat de dochter nooit om dingen vraagt in de winkel. Alle toffe dingen koop ik sowieso zelf omdat ik het zo plezant vindt. Emma loopt er gewoon voorbij. Kwestie van tijd of ze zegt “Mama, neen. We hebben genoeg knutselgerief”. As if. Glitters! Glitters overal!
• Een afspraak hebben met de daklegger. Hem uitleggen dat het lief en ik niets snappen van bouwen en net daarom hem kozen. Vragen of hij alles één op één wil regelen met de aannemer en de architect. Hem vervolgens horen afsteken in een speech van vijf minuten over oude trapeze muren en leggoten (of bakgoten?) en dakgoten en zink en en en … Oogcontact maken met het lief en samen “ja” knikken.
  Grijze. Ik wil grijze dakgoten. Of bakgoten. Ik wil grijze water-afvoer dingen die geen miserie zullen veroorzaken. 
• Full-time werken en wasmachines draaien tegen de sterren op. Alles door het lief laten afzetten bij het strijkatelier en zo een routine kweken. Full-time thuis zitten en niet meer naar het strijkatelier gaan. Niet over de bergen was kunnen kijken. Nooit bijgebeend geraken. Chocola eten.
  Een mens zou voor minder chocola eten en een tukje doen, kwestie dat het wat vooruit gaat met het verwerken van die was. 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 29/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

Hoe zet ik de rest om in de praktijk? Alles gebeurt op het tempo van Emma. Potjestraining, spelen, springen, puzzelen, knutselen, ontdekken,… Alles wat met haar ontwikkeling te maken heeft staat voor mij los van curves. Zolang ze zelf geen slachtoffer wordt door eventuele ontwikkelingsachterstand ben ik er echt wel gerust in. We kozen onze school zelfs deels op basis van hun ideeën rond kinderen en het groeien ervan. Er worden geen ‘punten’ uitgedeeld, er is geen huiswerk, er is geen strijd. Gewoon een vrolijke bende hippiekinders die gestimuleerd worden om de wereld te ontdekken, terwijl ze pedagogisch gestimuleerd worden.

De druk die gelegd wordt op ons als ouders raakt mij he-le-maal niet. Ongeacht welke opmerkingen ik krijg: ze raken me niet. Wie zijn kind is Emma? Wie droeg haar negen maand lang in haar? Wie kijkt dagelijks naar haar evenbeeld? En dat van haar lief? Wie voelt ons kind aan op een manier dat het bijna schrikwekkend is? Juist: ik. Buiten haar papa kan dus niemand dat kind inschatten zoals ik, wat alle andere hun commentaar of opmerkingen nietig maakt. Als ik dan toch advies wil heb ik een netwerk van vrienden die universitair geschoold zijn rond een bepaald relevant thema, of enkele ouders die ik blind vertrouw. Het zijn van het soort mensen die nooit druk zouden leggen en oprecht begaan zijn met mij en mijn gezin.

Toch is er één plek waar ik druk voelde. De enige plek: het voorkomen van Emma. Haar outfits en de merken en de laatste nieuwe collectie. Ik wou voor mijzelf dat Emma eruitzag als in de boekjes. Zijzelf had daar geen last van, want zelfs als een Morley vuil werd of stuk ging, dan was dat maar zo. Het zijn kinders. Mijn hart breekt in duizend stukken (JA EMMA, DUIZEND STUKKEN) wanneer ze de tippen van haar schoenen over de grond sleept, maar tegelijkertijd besef ik dat het als kind echt de enige denkbare manier is om te remmen, ongeacht de verzuchtingen van uw moeder. Dit seizoen is het kledingbudget aanzienlijk kleiner dan de vorige keren en door haar groeispurt zal ik een volledige zomergarderobe moeten kopen. Soms bezorgt het mij stress, omdat ik voorlopig kledinggewijs in de miserie geraak als er opeens vijf zonnige dagen van 15°C of meer zullen aankomen. Tegelijkertijd schud ik dat van mij af en besef ik dat dat allemaal wel goed komt, ook wanneer niet alle stukken van een bepaald merk of bepaalde collectie komen. Ik moet dat alleen dikwijls eens herhalen tegen mezelf. Op de momenten dat ik het dan toch vergeet is het lief er om met zijn ogen te rollen.

Dit waren ze! Alle ouderzonden. De laatste. Het is gedaan. Klaar ermee. Er volgt sowieso nog een post die iedereen Oscarsgewijs zal bedanken, want wat was dit een fantastische rit!

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina.
Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 28/40.

Na een busrit (feest dat dat is!) en wat stappen stopten we voor een lunch in Soup. Op een worp van de Grote Markt, super lekker, vers, vegan en betaalbaar: ik wist niet wat ons overkwam. De dochter smakte, smekte, charmeerde en wij prezen ons gelukkig met zo’n kind.

Erna trokken we richting ‘t Zand voor de terugrit met de bus. Dat kind ervaart een busrit als een rondje op de kermismolen (visualisaties van Lijnbussen met een flosh. Make it happen, De Lijn. Please). Als kers op de taart leerde het lief haar op de bel duwen. DINGDONG! Onderweg stopten we aan één winkel en de dochter besliste ter plekke dat ze nog wat accessoires nodig had. Wie ben ik om dat te weigeren?

Om de namiddag af te sluiten ging we eitjes rapen in Tillegem bos. Radiozender MnM organiseerde een eierenraap en we hebben ons kapot gelachen. De dochter kon zich uitleven in de speeltuin en gierde het uit bij het rapen van de chocolaatjes. Moeder beschaamde haar eigen een beetje, maar dat is niets nieuws.

Nu zitten we met drie in de zetel, terwijl de rest in de keuken zit. Mijn zus bakt een taart en die geur beschrijft perfect mijn gevoel; geluk is samen tope tegoare zijn.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 26/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

Bij de Aveve (in Maldegem) gaf de winkelbediende ons de juiste grond en koos Emma verschillende zaadjes.  Ze was ontzettend enthousiast over haar kerstomaten, radijzen en haar wortels. Ik probeerde de gegeven informatie op te slaan en vertrok naar huis. De dochter viel in slaap in de auto wat me de tijd gaf om even te googelen. Al snel bleek dat er heel veel tips online te vinden zijn en dat er voor iedere gegeven tip een andere bestaat die het tegenovergestelde beweert. De dochter werd wakker, ik besloot mij niet te laten kennen en we gingen aan de slag. Dat zou ons wel lukken.

Ik haalde alles uit de verpakkingen en bedacht me dat het precies wat veel was. Het eerste zakje zaadjes was cayennepeper en hadden we gratis gekregen bij zo’n kweekbak. “Hoeveel zaadjes moeten in zo’n vakje?”. De dochter mocht de bakjes vullen met aarde en ik ging ondertussen snel even googelen hoeveel zaadjes in zo’n dingetje moeten. Na 30 seconden zoeken stond de dochter al naast me met haar “HELPEN MAMA, HELPEN ZAAJES!”.

Nergens vond ik antwoord en ik besloot dan maar de meubelen te redden voor zover dat nog kon. We zaaiden deze namiddag simpele dingen of zaadjes die we gratis kregen. Het ging zeer snel van kwaad naar erger, want sommige pakjes hadden 100 zaadjes en andere amper 9. Hoeveel zaadjes? Hoe diep? Wat is dat met die vermiculiet? En scherp zand? En wit zand? En los zand? WAAROM in hemelsnaam zand???? Wie bedenkt dat?Beseffen jullie (de pro’s) dan niet dat er enthousiaste moeders met hun kleuters lezen? We hebben bieslook, cayennepeper, dille, waterkers en kerstomaten gezaaid. Die laatste tegen mijn goesting, maar de dochter ging en moest ze zaaien, dus ja. Ik ben oprecht serieus benieuwd of we daar binnen een week ergens iets groen uit krijgen.

Er staat hier een moestuinbak die ongebruikt is en nog een pakket of 10 zaadjes (wortels, radijsjes, …). Ik wil niet dat die allemaal verloren gaan, dus eerst research. Zoals met alles dat fout loopt richt ik mij tot jullie daarvoor, de lieftallige lezers. Hebben jullie tips die niet overweldigend zijn? Ik heb de Makkelijke Moestuin-app, maar die werkt maar met bepaalde zaden. Courgettes zitten daar bijvoorbeeld niet tussen. Al de rest is zoveel ineens. Zo ontzettend veel. Zadendatabank. Moestuinplanning. Afwisselen van kruiden en groenten en éénjarig en tweejarig en spitten en en en en. Jullie snappen mij wel. Help een moeder uit, alsjeblieft. De dochter met haar sterrenrestaurant is jullie nu al dankbaar.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 24/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo. 

Dingen die ik als mama nooit (never, ever, jamais) zal doen in de eerste 3 levensjaren van mijn dochter

• Een foto online gooien van kaka omdat de peuter op het potje ging
  Check!
• Een kerstkaart versturen met de foto van mijn kind in een kerstscène
  Compleet de mist in gegaan vorige kerst en twintig fotokaarten besteld om de familie te plezieren. Ik heb ze wel nooit verstuurd, dus ik heb geen idee of dat telt of niet? De enige die in het bezit zijn van zo’n kaart zijn de groot- en overgrootouders. Telt dat dan mee? Of niet?
• Een vilten bloem op mijn dochter haar hoofd plakken
  Check. Check. Dubbele check.
• Praten in overdreven babytaal. Een auto is een auto en geen “TUUTUUT”
  Ook hier hoor: Check!
• Mijn baby laten poseren in een ‘natuurlijke’ pose, die obviously overdreven geposeerd is
  Al zou ik willen, dan nog kan ik haar niets tegen haar goesting laten doen. Nooit gekunnen, trouwens. Het is me ook al lang duidelijk dat “doen alsof” niet in haar portfolio zit. 
• Kleren van Studio 100 kopen zonder dat ze de oren van mijn kop heeft gezaagd
  Dat lukt mij wonderwel. De enige toegeving die ik gedaan heb op dat vlak, en dat dacht ik er toen ook al van, zijn pyjama’s van K3. Ik voel me wel ongemakkelijk over twee onderlijfkes van K3. Ik heb liever dat ze Petit Bateau draagt, omdat dat stukken betere kwaliteit is, maar soit: pick your battles, enal. Eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ze één jurk heeft van Samson. Een vintage stuk in ribfluweel uit de jaren 90 in perfecte staat. Je ziet niet eens dat het van Studio 100 is. Het is dan ook van in de tijd dat Joop-met-de-trompet nog bestond. Ik heb dat gekocht uit melancholie. Buiten moeders melancholische buien gerekend zal ze ook nooit Studio 100 kleren dragen.
• Foto’s online gooien van de bevalling zelf
  Nooit gedaan, niet van plan ook.
• Haar frisdrank geven
  Zelfs geen smaakstof of siroop in water. Ik ben echt zo’n saaie hippiemoeder.
• Zichzelf, alleen, in slaap laten wenen
  Zei ik al dat ik een hippiemoeder ben? De dochter slaapt nog steeds naast mij en dat is van ‘t beste dat er bestaat.
• Ze in overdreven dure kleren steken, want dat groeit als kool
  Holy fuck. Hoe mis heb ik de bal hier niet geslagen? Maar echt? Hoe? Wat? Het lief keek daarnet pissed en zei: “Ik kan daar eigenlijk niet mee lachen”, en ik eigenlijk ook niet. We hebben het hier over haar outfits. Du-uh. Daar wordt niet mee gelachen.
• Stoefen tegen andere ouders over curves en hoe slim ze wel niet is
  HAHAHAHAHAHA. Die groeicurves dat doe ik niet, want dat interesseert mij geen bal, maar het is precies mijn schuld niet dat ik het slimste kind ooit heb.
• Haar op de grond leggen voor een schone Instagramfoto
  Oh wauw. Ik denk dat ik dat gedaan heb toen ze twee weken was? Zoiets? #motherhoodunplugged #motherhoodthrouginstagram #petitejoys #gesnapthetwel
• Een vuile pamper aan laten, ook al weet ik dat die vuil is
  Check.
• Haar programma op tv voorkeur geven wanneer er voetbal is
  Ze beseft dat zelfs al op haar eigen ondertussen. Ze kan ook supportersliedjes zingen van Club Brugge. Opvoeding, we’re doing it right.
• TV/Laptop/Smartphone/Tablet een soort van heilige status geven door middel van schermbeperking
  Ja, en voorlopig werkt dat plannetje wonderwel. Haar YouTube is gewoon een vorm van spelen, zoals haar winkeltje en haar puzzels.
• Haar alleen laten met stiften/stylo/potloden
  Letterlijk vandaag nog: “Liefke, allé, dju toch, Emma! Ge moogt niet op de vloer tekenen. Allez, ziet dat nu af!”
• Ze laten rondlopen met plakkehandjes of een vuil gezicht
  Ik heb altijd een doos (serieus!) kleenex-van-den-Aldi in mijn handtas en in mijn auto. De vochtige doekjes staan verspreid over het huis en meer dan één keer per dag haal ik een washandje boven, en toch. En toch. Als zo’n kind een snotneus heeft dan is er geen beginnen aan, al blijf ik wel koppig vegen en proberen om ze zo proper mogelijk te laten zijn. Tevergeefs.
• Spreken over “ons wonder”, “ons engeltje”, “onze kleine ukkepuk”, “onze bengel” of iets anders in die categorie
  Check!
• Iets verbieden of verplichten omwille van haar gender
  Driedubbele check maal honderd.
• Kledij van haar of het lief of mezelf in de droogkast steken
  Oh wauw. Ik meende het echt hoor. Wat ik toen niet besefte is dat een droogrek veel plaats in neemt en dat we nog steeds in een tijdelijke woning gingen zitten. Dat wil zeggen dat er naast haar winkeltje, boekenkast en lelijke plastieken autobaan niet echt nog veel plek is voor een droogrek. Als ik die er toch zet loopt ze er zelf mee weg of (help me Jebus) ‘helpt’ ze met de was. Er wordt dus veel in de droogkast gestoken, al blijf ik wel enkele principes trouw, en zien dingen zoals jeans, wol, fijne stoffen of schone dingen van Emma de droogkast niet. Dat laatste is omdat het allemaal zo goedkoop is. Bhahaha.
• Spreken over ‘mijn kids’ ( <- Jozefien in de comments, merci!)
  Natuurlijk niet. Gadverdamme, man.
• In dezelfde categorie: een autosticker plakken
  Autostickervrij. Hoera!

Dan houden we nu een minuut stilte voor al mijn gevallen principes. Alhoewel ik een score heb van 6/10 zonder de kerstkaart mee te tellen, blijkt toch dat ik het één en ander compleet fout had ingeschat. Ook al was net dat de insteek van de lijst, toch verras ik mezelf in sommige dingen. Een peuter is slimmer dan je zou verwachten, zo blijkt. Moeder is ook veel zotter van kinderoutfits dan ze voorzien had. Maakt dat mee, zeg! Hoe dan ook, het belangrijkste is: geslaagd. Wie zei dat dat ouderschap moeilijk was? Eitje.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 23/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo. 

• Willen jullie nog boekentips voor kinders?
• Zouden jullie het erg vinden mocht ik de getipte boeken koppelen aan mijn Facebookpagina via een affiliate link? Dan kan je via één klik op Facebook de boeken kopen die ik tip. (dan krijg ik daar een habbekratsje voor, maar zijn alle tips wel verzameld en te bereiken via een muisklik)
• Wil ik nog eens bloggen over de verbouwingen?
• Zou een post genre “favoriete x en favoriete y” interessant zijn? Welke favorieten willen jullie horen?
• Willen jullie soms tips over winkels?
• Als je moest kiezen: outfitposts of boekenposts, welke verkies je dan?
• Volg je mij al op Instagram?
  PLEASE ZEG JA VOOR MIJN EGO
• Vinden jullie blogposts met tips voor dagtrips of verlengde weekends interessant?
• Met wie zouden jullie mij wel eens willen zien samenwerken? Waarom?

Verdere tips of suggesties zijn echt altijd, overal, welkom.

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 23/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo. 

We maakten ons klaar om te vertrekken naar mijn ouders. Voor Emma houdt dat in dat ze zakken vol speelgoed gooit om mee te nemen. Het is zalig om haar zo enthousiast te zien. Al een geluk dat het mij niet deert dat ze er gemakkelijk een uur over doet en dat ik er later minstens even lang over doe om alles terug te zetten.

Eens onderweg luisterde ik naar een podcast terwijl Emma een powernapje deed. Je hebt er geen idee van hoeveel deugd zo’n autorit mij doet.

We kwamen toe, spraken met mijn ouders en mijn zus. Emma vertelde hoe de week was in geuren en kleuren. We zongen liedjes, ontbeten en nu zitten wij, de meisjes, samen in de zetel. Ik bedacht me dat ik om 8u30 gestopt ben met foto’s nemen en dat ik nog snel iets anders moest bedenken om vanavond te bloggen. Toen bedacht ik me. Het is weekend. Niets moet bij ons. Rustig aan is druk genoeg, ook op de blog. Soms moet dat niet meer zijn: liefde, een zetel en een hoopje vrouwen. Fijn weekend, allemaal!

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 22/40.

Geweldig

• 8 maart 2018.
• Knutselen met de dochter blijft één van de plezantste dingen op aarde.
• Het lief zijn spaghettisaus. Serieus.
• Wanneer ik op stap ben met Emma, dan stopt ze soms in een deurportiek. Ze gaat dan op het opstapje staan en zingt luid en fier een kinderliedje. Soms doet ze dat één keer, soms tien keer, en elke keer ze het doet wordt de wereld wat mooier.
• We gingen voor de eerste keer naar het toneel met Emma.

Gênant

• Tijdens het toneel een accidentele uppercut van de dochter krijgen waardoor mijn bril op de grond valt. Een montuur aangereikt krijgen in twee delen. Tijdelijk zeer slechtziend worden. De ganse dag rondlopen met een zonnebril, want als Anna Wintour dat mag, dan mag ik dat ook. Ja, zelfs wanneer het regent. ‘s Avonds geen steek meer zien en de bril plakken met ducktape en stokjes.
  Er zijn geen foto’s van. Al een chance. Het moet nogal een zicht geweest zijn.
• De dag erop (maandag) om 9u30 aan de Pearle staan, in de regen, met een zonnebril. Dik een half uur later nog steeds voor een gesloten winkel staan. Beseffen dat er iets niet klopt en dan lezen dat ze pas openen om 13u30.
  Zonnebril + regen = het perfecte recept voor uw vrijdagse blogpost.
• Te horen krijgen bij de Pearle dat ze de glazen van de gebroken bril niet in een ander montuur kunnen steken. Ook niet als je in de laatste drie jaar 700 euro uitgaf in die specifieke winkel. Uiteindelijk een montuur aangereikt krijgen van 190 euro met de boodschap: “We willen de glazen bijslijpen, maar als ‘t misloopt is het uw verantwoordelijkheid”. Vriendelijk bedanken en naar Ace & Tate in Gent rijden. Daar binnen het uur geholpen worden voor 118 euro. Zo ondersteboven zijn dat je 50 meter in de verkeerde richting wandelt.
  Al een geluk ligt dat over de Vooruit (herkenbaar punt), of ik liep daar nu nog te zoeken achter mijn auto. Wel met een schone bril. Hoezee! Hoeraa!
• Na het Ace & Tate-bezoek snel binnenspringen bij de Bio-Planet. Aan de afdeling beenhouwerij komen en vlees bestellen. Zoeken achter de vegetarische burgers en een breed scala aan veggie burgers zien. Enorm onder de indruk zijn van de prijs per kilogram. Drie euro de kilo? Dat is bijna gratis! Logisch ook, want het zijn geplette groensels. Haja. Enthousiast vier soorten veggie-burgers bestellen. Aan de kassa verwonderd zijn over de prijs van mijn winkelkar en het steken op de dingen die ik kocht voor de dochter. ‘s Avonds tegen het lief stoefen over hoe goedkoop vegetarische dingen zijn per kiloprijs. Zijn kalle-gezicht zien terwijl hij mij uitlegt dat dat de stukprijs is.
  Hij heeft mij echt luidop uitgelachen. Geen schaamte. De vettigste bulderlach van de week. Die kiloprijs is één die nog jaren mee zal gaan. Ik had duidelijk een moeilijk maandag deze week. Afschaffen, zegiku!
• Een blogpost schrijven over rookmelders en overkomen als een soort expert-door-ervaring op het gebied van brand en rookmelders. Een foto nemen voor bij de blogpost. Zoeken naar de juiste hoek en de goede lichtinval. Het lief horen vragen waarom ik een foto maak van de deurbel. In stilte neen knikken en uw eigen dommigheid aanvaarden.
  Het was de ontvanger, oké? Dat is een wit bakje met een soort parlofoontje.

Wat ik me wel bedacht is hoe feminisme in de kleinste hoekjes zit. Hoe we het onze kinderen aanleren, of we ons nu bestempelen als feminist of niet. Iedereen rond mij die mijn leeftijd heeft of jonger is doet er aan mee, al dan niet bewust. Neem nu vandaag. Vandaag ging ik met de dochter naar de markt. We gingen geld afhalen bij de “ojanje leeuw GRAAAUWR”. Op mijn bankkaart staat mijn naam en ik duw mijn code in. Emma mag op de groene knopjes drukken. Wist je dat vrouwen pas hun eigen rekening hebben in België sinds 1976 wanneer ze gehuwd zijn? Het geld komt uit de automaat en we bestellen “gjote sandwichmannetje” aan het bakkerskraam. We worden bediend door een vrouw. Wist je dat het pas sinds 1976 is dat alle beroepen toegankelijk moeten zijn voor alle genders? We betalen en zeggen dankjewel. De dochter wuift een keer.

We warmen onszelf op aan een warme chocomelk bij Coiffee, een zaak in Eeklo die wordt uitgebaat door twee zussen. Wist je dat ondernemende vrouwen maar sinds 2017 (!) recht hebben op 12 weken moederschapsrust? Onderweg naar huis komen we een vrouwelijke vrachtwagenchauffeur tegen, een agente en een boerin die rijdt met een tractor. De dochter vindt dat allemaal normaal en wijst ze allemaal enthousiast aan. Eens thuisgekomen kijkt ze wat YouTube filmpjes en één van de reclame filmpjes die voorbij komt gaat over zwangerschapstesten. Wij staan daar zelf ook niet meer bij stil, maar wist je dat er pas sinds 1973 informatie mag verspreid worden over voorbehoedsmiddelen en dergelijke? En dat abortus pas in 1990 gedeeltelijk (!) uit de strafwet werd gehaald? Ik kan zo blijven doorgaan. De schoonste blijft toch wel deze: pas sinds 2000, tweeduizend, staat in onze grondwet uitdrukkelijk vermeld dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Nog eens, voor de mensen achteraan: PAS SINDS 2000 STAAT IN DE GRONDWET DAT MANNEN EN VROUWEN GELIJK ZIJN.

We staan er niet altijd bij stil, maar de reden dat we vandaag als vrouw staan in de maatschappij waar we nu staan hebben we te danken aan de duizenden vrouwen (en mannen, jaja) voor ons die van zich lieten horen. De duizenden stemmen die zich lieten gelden en duidelijk maakten dat het genoeg was geweest. Dat de tijden veranderden. Ik ben die stemmen zo ontzettend dankbaar voor elke strijd die ze voerden. Hoe groot of klein ook: zij hebben ons gegeven wat we vandaag hebben. Het is voor mij logisch die evolutie verder te zetten en ik ben zo dankbaar dat ik er (hoe klein dan ook) een deel van kan en mag uitmaken. Minderheden vinden hun stem en eisen hun plek op. Hun verhalen leren ons zoveel. Het volledige spectrum van seksualiteiten, rassen en genders heeft recht op een gelijke plek in de maatschappij. We zijn nog lang niet waar we moeten zijn, maar we zijn goed op weg. Wees dus maar fier vandaag, maar ook morgen en de dagen erna, op het werk dat werd verzet en dat nog dagelijks wordt verzet. Al generaties lang wordt er tegen vrouwen gezegd dat ze moeten zwijgen, of dat ze niet mogen klagen, of dat ze dankbaar moeten zijn, of dat ze het zelf zoeken, of dat of dat of dat. Voor het eerst in mijn leven hoor ik rond mij luid en duidelijk, in koor en vol echo, dat we niet zullen neerzitten, zwijgen, tevreden zijn en knikken. Dat het genoeg is geweest en dat we er zelfs hashtags voor zullen verzinnen als je ons probeert te negeren. We zijn zover gekomen nu en we zullen niet stoppen. Merci, vrouwvolk overal, luid en stil, om ons dagelijks te inspireren.

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 20/40.