18 september 2014 gooide ik mijn eerste blogpost online. Het was al efkes geleden dat ik nog geblogd had, dus wist ik niet wat te verwachten. Er leek zoveel veranderd, maar nu kan ik zeggen dat er eigenlijk niets veranderd is, of toch niet veel. Ge smijt stukskes van uzelf en uw leven op tinternet omdat het uw eigen helpt en omdat anderen zichzelf misschien herkennen in uw verhaal. ‘t Is gelijk op café zitten en een klapke doen, maar dan met computers en leuke foto’s. Wat anders is dan vroeger zijn de projecten. In januari kocht ik een blogagenda en ondertussen heb ik het al opgegeven. Elke maand komt er wel iemand met een leutig project en dan moet ik wel meedoen. Dat is echt plezant! Gelijk alleen, maar dan met meer. Enfin, mijn beste blogposts sinds 18 september 2014, dus. Met views en statistieken heb ik geen rekening gehouden. Het zijn de posts die ik plezant vind, want: my blawg, my rules dawg.

• Er was een idee voor een rubriek. Al gans mijn leven maak ik stoten mee waarvan mensen soms twijfelen of ‘t wel waar is. Of waarvan ze zo: “Is dat niet een beetje overdreven?” zeggen. Gesterkt door het gedacht dat ik toch niet de enige kon zijn bedacht ik Geweldig & Gênant. De allereerste daarvan kunt ge hier lezen. Mocht ge veel tijd hebben vindt ge ze alle 27 (!) onder deze rubriek.
• Oktober kwam en ik vertelde u over mijn computermaten. Ge waart allemaal zo lief, net zoals toen ik u vertelde over het muurke. Schoon vind ik dat, hoe mensen kunnen meeleven met elkander, zelfs al zitten er kabels, schermen en WiFi tussen.
• Kelly schreef een boek en er werd opgeroepen door i. om mee te doen aan #projectblogboek. Enthousiast als ik ben sprong ik mee op de kar en ik liet ulder weten dat ik ook ging meedoen. Ondertussen zijn we bijna 40 tips verder, ik zit niet eens in den helft van halfweg en volgens mij ben ik de enige die ze chronologisch afwerkt ook. Ik snap dat niet, zo plezant, jong. Echt. Die tips hebben mij al uren stil gehouden, duusd uren blogplezier bezorgd en goeie gesprekken met het lief in den auto. Mocht Kelly nu in 2017 een nieuw boek schrijven zou dat perfect zijn qua timing. Het is maar een ideetje, zegt.
• #kerstruil stampte ik impulsief uit de grond en het ging zoveel beter dan verwacht. Zo tof! Dit jaar is ‘t zeker waar van dattem.
• Alsof dat #projectblogboek nog niet genoeg was werd #boostyourpositivity gelanceerd. Het duurde een maand ofte vier opdrachten lang en dat was leutig. Als afsluiter was er een heuse meeting met zalig goeie koffie. Mochten die nog een editie willen doen zou ik dat ook niet erg vinden. Echt niet, Danone. Echt. Beloofd. De post waar ik het meeste plezier aan had is die waar ik vertel dat ge niet moet koken als ge dat niet wilt.
• En dan was er nog een, die met de grootste impact.

#wijoverdrijvenniet Mark my words.

— Romina (@Rominatje_) March 18, 2015

Niemand had de impact van #wijoverdrijvenniet verwacht, ik al zeker niet. De tweet hierboven werd gepost de dag voor de hashtag viraal ging en ik heb toen gezegd: “Er moeten toch nog vrouwen zijn die dat beu zijn, maat?”. En of er nog vrouwen waren. En of ze het beu waren. Er volgde een rollercoaster van twee weken keihard werken en weinig slapen, van mails met als afzender ‘de media’ en smsjes met: “Kan het dat gij in De Morgen staat?”. Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen hun verhaal deden op verschillende kanalen en ik ben best wel fier dat ik daaraan heb meegeholpen.

Een half jaar. Eigenlijk is dat niets en toch is er al zoveel gebeurd dankzij deze blog, of via deze blog. Meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Er is prinsessengewuif en er zijn moestuinverhalen. Er is goesting, veel goesting om hier telkens terug te keren en mijn verhaal te doen. Pakt u nen koffie jong, want we blijven nog efkes. Op naar de volgende zes! Schol.

Eerst zei Yasmine op haar blog dat haar naam niet ‘Hey Sexy’ is. De Morgen pikte haar stuk op en er was veel aandacht voor. Vrouwen overal zuchtten en knikten, want wij weten maar al te goed waar Yasmine het over heeft. Iedereen weet dat ge nooit de reacties moogt lezen op een stuk, dus liet ik  ze aan mij voorbij gaan. Denkt ge dat ik daardoor gespaard werd? Neet jong, dit is België en het is 2015 dus gaven Marc en Guido hun weerwoord in diezelfde gazet. Ge weet wel, als joviale toffe kerels die u vertellen dat ge ‘het allemaal zo serieus niet moet pakken’. Zeer leerrijk. Iets met Truttenbollen en dat we de hoogste boom in kunnen. Inke las ook de stukken van dat plezante manvolk en gaf ze een weerwoord in Charliemag. De bagger blijft komen en ik ben het zat, net zoals Annabeth (The Styling Dutchman), Amelia Jane en vele anderen. Hier zijn een paar pareltjes uit mijn collectie:

• Ik ben 13 jaar en fiets na de voetbal naar huis. Het is maar tien minuutjes fietsen en ik woon in Ettelgem, dus ook al is het donker na de training, mama vertelde me dat ik niet bang hoef te zijn. Ergens halverwege stopt een witte auto. Een man stopt en roept: ‘Hey’, ik vertraag en hij vraagt of ik wil spelen. Ik versnel terug en rij de stoep op. De man blijft achter me rijden en komt even later terug naast me rijden. Door het raam zegt hij dat ik een mooi meisje ben. Ik ben bang, ik ween en ik ben doodsbenauwd. Hij zegt dat hij me wil troosten. Ik rij op een kleine oprit en bonk op een voordeur, al wenend. Hij rijdt weg. Er is niemand thuis en ik wacht lang voor ik naar huis ga. Die avond kom ik al wenend thuis. Ik heb nooit meer naar de voetbal gefietst.

• Ik ben 15 jaar en doe een vakantiejob in een brasserie aan de zeedijk van Middelkerke. Meerdere keren kletsen/tikken/nijpen mannen in mijn dijen/billen of poep. Er zijn er die mij vertellen dat ik pas drinkgeld krijg wanneer ik op hun schoot zit, of hun een kusje geef. Wreed inventief, allemaal. Wanneer ik er mijn baas over aanspreek zegt hij dat het bij de job hoort. Na die ene maand heb ik nooit meer in de horeca gewerkt.

• Ik ben 20 jaar  en sta op een fuif met vrienden. Dansen! Dansen! Dansen! Een vreemde kerel nijpt in mijn kont en ik doe van ‘neen’ met mijn wijsvinger en dans verder. Direct erna grijpt hij in een borst. Mijn vrienden ik verstommen en ik mep zijn hand weg. Hij grijpt me vast, drukt zijn lippen op die van mij en ik gooi mijn drank in zijn gezicht. Mijn vrienden komen voor mij staan en kijken hem aan met een dodelijke blik. Hij druipt het af en in minder dan een minuut is de sfeer kapot. Die avond stapt een maat mee naar mijn auto en volgt een andere ons met zijn auto. Wanneer ik thuis ben en de voordeur heb dicht gedaan stapt de maat die in mijn auto zat in de auto van diegene die meereed. Waarom? Algehele schrik dat ik zou aangerand worden of nog erger.

• Ik ben 24 jaar en zit op TW Classic met een vriendin. We zitten neer ergens aan de bomen en er komt een oudere man op ons af. Hij stopt, staat stil naast mij en ik draai mijn hoofd om. Hij duwt zijn bekken vooruit en zijn kruis komt in mijn gezicht. Automatisch leun ik naar achter en hij komt met zijn hoofd richting dat van mij. Ergens denk ik nog dat hij zich zal excuseren, dat het per ongeluk was, maar hij fluistert in mijn oor dat een ‘geile teef’ zoals ik hem verplicht om zoiets te doen. Hij stapt verder en wij blijven verdwaasd achter.

• Ik ben 25 jaar en sluit mijn winkel. Er komen enkele jongens op mij af terwijl ik op weg ben naar huis. Toen ik mijn winkel afsloot waren ze mij al opgevallen. Snel probeer ik mijn gsm uit mijn jaszak te halen, maar ik ben te laat: ze staan al voor mij. Of ik geen zin heb in een avontuurtje? Met één van hun? Of met de ganse groep? Zij willen mij alleszins wel en maken dat ook zeer duidelijk. Eén van hen zegt me dat de winkel die ik net afsloot de perfecte locatie is, terwijl een ander zich luidop afvraagt of er een kluis in het gebouw is. Zelf twijfel ik. Is dit de dag dat ik verkracht word, overvallen of beide? Op dat moment rinkelt mijn telefoon. Ik denk razendsnel en zeg hun dat het de alarmcentrale is, check-up omdat ik geen bevestiging heb gegeven. Ik neem op met “Oui, Romina. Uhu, je suis la gérante, …” en ze lopen weg. Aan de andere kant van de lijn vraagt mijn moeder wat ik allemaal zit te brabbelen en ik zeg: “Dit gelooft ge nooit, gelukkig belt gij met privénummer, want …”

Vanaf mijn 13 word ik beldigd, bedreigd, … op straat. Hier kunt ge één specifiek geval in detail lezen,  mocht ge nog niet genoeg hebben na het lezen van wat hierboven staat. Samen met mij delen andere vrouwen hun verhaal onder #wijoverdrijvenniet in de hoop dat het besef stilaan groeit dat het genoeg is geweest. Het moet stoppen. Ik kan niet niet geloven dat er nog steeds mediakanalen zijn die mannen een podium geven om ons af te schilderen als hysterische wijven terwijl we godverdomme allemaal heel goed weten dat elke vrouw dat soort verhalen heeft en dat ze starten in onze kindertijd.

Allez kom, meent ge dat nu echt? Dat wij Truttenbollen zijn omdat we onze mond open trekken? Omdat ‘nen keer fluiten’ toch helemaal zo erg niet is? Ik weet waar de grens overschreden wordt voor mij, maar ge moogt het altijd een keer verduidelijken vanuit uw perspectief. Kom, zegt mij eens wat dan wel erg genoeg is om te mogen klagen. Iets uit de verhalen hierboven? De kerel die riep dat em onder mijn trui ging voelen? Of een combinatie? Wilt ge het nu een keer duidelijk uitleggen, dan? Op een schaal van één tot Truttenbol: wanneer heb ik als vrouw het recht om ulder duidelijk te maken dat ge uw vuile woorden en uw nog vuilere poten voor uzelf moet houden? Ik ben ne keer curieus. En als ge nu bij uzelf denkt: “Gij vuile femisitische stijve Truttenbol”, moogt ge altijd uw BH of boxer opsturen. Ik verbrand ze wel, samen met mijn vriendinnen. Ge moet maar vragen aan Guido in welke boom wij zitten.

#WijOverdrijvenNiet update: De hashtag ging viraal na deze post (samen met die van Annabeth en Amelie). #WijOverdrijvenNiet kreeg veel media-aandacht en na het stuk van Jeroen Meuleman voor De Redactie kwam Guido met volgende reactie: “en ik ga doen wat hij zegt, mond houden. Genoeg heisa and as said #wijoverdrijvenniet is schrijnend! Helaas”. Wanneer je zo reageert, zeg ik zonder enig probleem: “Tabula rasa, Guido”. Wanneer de kalmte wat is teruggekeerd en ik alles heb kunnen plaatsen vertel ik jullie wel eens het ganse verhaal, in geuren en kleuren, beloofd.

Het is middag en behoorlijk druk. Iedereen zag het, stopte even en ging dan door. Ook ik. Snel de bank in, want ik voelde mij gegeneerd. Eens ik terug in de auto zat voelde ik me kwaad. Mij schamen hoeft helemaal niet, integendeel. Weer maar eens had ik dit laten gebeuren. Dit heeft een naam: ‘catcalling’, onze vriend Google weet daar meer over.

Manvolk overal, ik kan jullie wel hebben. Recht door zee, geen drama. Ja, er is wel wat goeds te vertellen over jullie, maar dit moet stoppen. Het kan gewoon niet dat jullie at random naar vrouwen roepen. Waarom eigenlijk? Voor uw ego? Voor uw vriendjes? Uit frustratie? Geen idee. Maar stop daarmee, want vrouwen verdienen beter dan een luide vleeskeuring door een bende idioten.

Deze post kan je ook lezen op de website van Hollaback Gent, een organisatie die zich wijdt aan het gevecht tegen straatintimidatie. Elke eerste dinsdag van de maand is er een meeting om 20u00 in Café Vooruit te Gent.