De fundamenten liggen er en daar horen ook afvoerleidingen bij. Toen we er één zagen in het midden van de keuken hadden we meteen door dat er iets niet klopte. Het zit zo: duusd jaar geleden (of zo voelt het toch) had de architect een keukeneiland op ons plan getekend. Ik had duidelijk gemaakt dat ik dat niet wilde, maar dat was niet erg, zei hij, dat konden we nog veranderen. En nu zitten we met een afvoer in ‘t midden van de keuken die er niet moet zitten. Dat zal zonder veel drama rechtgezet worden, maar om verdere verwarring te voorkomen moet ik dus een keuken plannen.

Na wat Googelen en uren op Pinterest begon ik honderd keer van gedacht te veranderen, want het aanbod is immens. Er zijn veel mensen op de wereld met enorm schone keukens. Meestal is hun budget ook enorm veel schoner dan dat van ons, of zijn hun situaties anders. Menig keren zuchtte het lief en wees die mij op dingen zoals bijvoorbeeld het feit dat het hier geen Californië is met 9 maanden zomer aan één stuk. Die realiteit toch hé, zo vaak een spelbreker. Het lief heeft natuurlijk een punt, dus we gaan het eens old skool proberen. Ik ben een moodboard aan het samen stellen om een lijn te krijgen in mijn ideeën. Offline, met knippen en plakken, dus bestelde ik enkele catalogussen. Buiten diegene van de blauw/gele keten vroeg ik ook een keukencatalogus online aan. Nu is het spannend afwachten tot de postbode alle inspiratie in de brievenbus dropt, zodat ik ook effectief aan de slag kan gaan.

Een tutorial is een soort van handleiding die stap voor stap iets uitlegt. Het kan een recept zijn, een deel software, apps, zelfs een volledig programma om je de eerste stappen mee te helpen zetten in blogland. Zelf ben ik naar het schijnt een goede leraar, alleen heb ik er geen idee van (a) hoe ik hier iets zou moeten uitleggen op een interessante manier en (b) waarover die tutorial dan zou moeten gaan. Na wat nadenken is er iets wat ik u kan meegeven. Het is niet iets waar ge zelf mee aan de slag kunt, maar wel een uitleg die wreed handig is. Ik ga u uitleggen hoe ketens hun collecties over het algemeneen in elkaar zitten en hoe de (tussentijdse) solden werken. Voor ieders gemak gaan we beginnen in Januari.

• Januari
  • Feestdagen achter de rug – Kerstvakantie voorbij
  • Winter/Lente collectie komt binnen
  • Ergens achteraan in de winkel sowieso nog ronde prijzen
• Februari
  • Krokusvakantie
  • Lente/Lente collectie komt binnen
  • Korting op een kleine reeks uit de collectie of VIP-shop avonden of … Korting op kleine schaal voor korte periode
  • Ronde prijzen moeten uit de winkel
• Maart
  • Eind maart start de paasvakantie
  • Lente/Zomer collectie komt binnen
  • Mid Season Sale wordt voorbereid – Lente/Lente moet eruit
• April
  • Paasvakantie
  • Zomer/Zomer collectie komt mondjesmaat binnen
  • Mid Season Sale loopt door in paasvakantie
• Mei
  • Feestdagen galore! Verlengde weekends! Zonneschijn!
  • Zomer/Zomer collectie is nu compleet, inclusief badmode en accessoires
  • 2 kopen, 3e gratis of Loyaliteitsacties.
• Juni
  • Examens secundair onderwijs eindigen tegen de helft van deze maand
  • Grote hoeveelheden overstock worden geleverd en moeten verwerkt worden tegen de solden
  • Koppelverkoop start
• Juli
  • Grote vakantie
  • Overstock blijft binnen komen en er wordt een kleine hoeveelheid nieuwe collectie zeer schoon gepresenteerd
  • Solden en Ronde Prijzen
• Augustus
  • Grote Vakantie
  • Zomer/Herfst komt binnen
  • Ronde prijzen
• September
  • School start terug
  • Herfst/Herfst komt binnen
  • Nieuwe Collectie actie, zeer kort, klein deel van de collectie, klein percentage
• Oktober
  • Eind oktober herfstvakantie
  • Herfst/Winter komt mondjesmaat binnen
  • Mid Season Sale wordt voorbereid/Stocksalemaand
• November
  • Herfstvakantie en koud – brrrr
  • Winter/Winter is volledig binnen en Feestcollectie komt binnen
  • Mid Season Sale loopt door in de herfstvakantie, soms komt er net voor de feestcollectie nog klein soldenmomentje
• December
  • Feestdagenmaand – HoHoHo
  • Alle spots worden gericht op de feestdagen, oude collectie (overstock) komt binnen
  • Koppelverkoop wordt voorbereid en gaat van start halverwege december/net na kerstmis

En volgend jaar begint alles terug van voor af aan. Weet dat alles gepland wordt van een jaar op voorhand, vooral rond de schoolvakanties. Toch kan het varieëren, afhangende van hoe het huidige seizoen loopt, hoeveel overstock er is, hoe de online-winkel draait, hoeveel er besteld werd van een bepaald stuk, welk weer we krijgen. De veranderlijke elementen zijn het aantal items aan een bepaald procent en de duur van de Mid Season Sale. Tussentijdse korte (lees: kleine) acties kunnen zeer impulsief komen, afhangende van de omzet van ‘t moment. De solden zelf zijn ‘minder’ geworden dan vroeger (pakt vijf jaar terug) omdat we nu koppelverkoop hebben en dus ook een veel langere soldenperiode. Toch kunt ge gouden zaken doen als ge wat uitkijkt. Ik heb u verteld wanneer, al wat gij nog hoeft te doen is uitzoeken waar.

• Op 24 april 2015 las ik een blogpost bij Marie van Vertellementen en direct erna schreef ik dit op, oldskool, want ik was zwanger maar had er hier nog niets verteld: “Voor de eerste keer krijg ik een vuistje van een andere mama. Ze doet wat zelfs mijn eigen mama niet kan. Geen advies, maar gewoon een vuitsje en wat lasagne. Dat doet zo’n deugd, want ik zit ermee in dat ik alles verkeerd doe en als ik luister naar alle goede raad is het precies ook allemaal fout, zelfs ademen kunt ge blijkbaar verkeerd doen”. 
• Martine raakte een snaar die zo gevoelig is bij me dat ik niet anders kon dan een beetje wenen. Eén van de angsten die ik nu al heb is dat ons Frankie op mij zal lijken wat betreft school. Gans dat schoolgebeuren was een ramp en dat is het nog steeds. Zo achterhaald, ouderwets en saai dat ik er enkel maar gefrustreerd van werd en nog steeds word. Haar zoon zit in hetzelfde schavot en ik herken alles wat ze beschrijft, zowel als dochter of als mama. Je zal het kind maar zijn die vol desinteresse zit en je zal de mama maar zijn die ervoor het allerbeste wilt. Van december 2014: Tiny is het beu
• Annebeth aka The Styling Dutchman is één van de vrouwen die mee Wij Overdrijven Niet uit de grond stampte. Zij zette de kettingreactie in gang die we met zovelen volgden en voerde het woord in de pers en deed dat goed ook. Daarnaast is ze echt goed met make-up. Kon ze maar mijn persoonlijke make up adviseur worden. Wat die kan met een penseeltje en wat poeder blijft me verbazen. Haar Instagram loopt over van de inspiratie en ge zult u al even hard verzuchten als mij wanneer je de oprechte schoonheid ziet die ze bezit. Deze verscheen onlangs in Knack en is een must-read wat mij betreft: “Mansplaining, of hoe je een conversatie platlegt met uitleg”.
• Toen ik de blog van Dietemiet ontdekte vloog die meteen in mijn reader en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Hier neemt ze u mee shoppen in Antwerpen en ik weet niet hoe gij daar tegenover staat, maar mij maakt het in elk geval content. Opgeslaan in Pocket onder #2000, want elk plekje die ze aanraadt is er een die ik meteen wil bezoeken.
• Michel blogt over vanalles en niets. Ik weet eigenlijk niet eens meer waarom ik die ben beginnen volgen, maar hij doet me nogal eens graag lachen, gelijk hier, toen zijn laatste zin ervoor zorgde dat de koffie bijna door mijn neus liep. Genoeg redens om hem dus te blijven volgen.

Vijf heb ik er uit gezocht. Random, want er zijn meer posts die mij op een bepaalde manier raakten. Die vlogen in Pocket met tags zoals ‘interieurinspiratie’, ‘te volgen’, ‘blogidee’, etc. Die werden doorgespeeld naar het lief of gedeeld op mijn Facebookpagina. Iedereen weet dat ik Annelore, Kelly, Ilse, Kim, Eilish, Le Coeur en tientallen anderen volg, dus ging ik eens voor andere bloggers. Volg ze voor een week of twee, ge weet nooit dat ge iemand leert ken waarvan ge niet eens wist dat ze er waren.  Als ge dan blijft voor een tijdje, zwaait een keer en doe ze de groetjes van mij.

Vorig jaar reden we van Freds Café (een legende hier) naar het lief zijn appartement en op de terugweg passeerden we ons droomhuis. Vrijstaand, achter de hoek bij zijn ouders en het zag er verzorgd uit. ‘Uit de hand Te Koop’ met een telefoonnummer erbij, kent ge van die blaadjes? Daar hing er dus ook zo één. We belden, maakten een afspraak en de dag erop gingen we kijken met het lief zijn ouders. Zo groot, veel verbouwingen wel, maar ‘t was liefde op ‘t eerste gezicht dus schudden we handen en was ‘t enkel nog wachten op papieren.

“Of we niet bij hun notaris wilden gaan?”, het was namelijk van een erfenis en iedereen kent meneer-de-notair van hier uit de buurt, zo’n goeie vent. Het werd allemaal echt, het appartement opzeggen, verhuisdozen klaar en de ondertekening. Maximum 8 weken vertelde de notaris ons. De dichte vriendenkring wist van onze plannen en gelijk ge weet telt die vriendenkring van mij behoorlijk wat advocaten. Of we gebeld hadden naar stedenbouw voor bouwovertredingen? En dat we dat best toch een keer deden, want een mens weet maar nooit. De dag kwam dichter dat het compromis moest getekend worden en de zenuwen gierden door ons lijf.  Na een telefoontje naar stedenbouw waren alle zenuwen weg, want neen, wij wisten niet dat er 3 bouwovertredingen op zitten. Hoe toevallig zeg dat meneer-de-notair net dat over het hoofd had gezien. Zeven verkopende familieleden, dat huis zelf gemetst, maar er was geen een die zich een bouwovertreding kon herinneren, laat staan drie. Dat is daar nogal wat, in 9980, al dat geheugenverlies. Een mens zou schuw zijn om daar iets te kopen.

De advocaat was er net op tijd bij voor de ondertekening van het compromis en liet meteen wat clausules toevoegen. Blijkt dan die snotneuzen toch niet zo dom zijn, een mens zou zich eraan mispakken, zelfs al is die mens meneer-de-notair. Het enige wat ons te doen stond was wachten, want ook al brak bij ons het koud zweet uit, op het notariskantoor verzekerden ze ons dat het een kwestie van formaliteiten was. De weken vlogen voorbij en na veel kastjes en muren kregen we uiteindelijk te horen dat een assistent-architect de plannen had opgesteld, waardoor ze ongeldig waren voor de regularisatieaanvraag. Daarbij kwam nog eens dat het november was, superdruk op het notariaat, want de woonbonus eindigde eind 2014. Wij rekenden en telden wat, zagen bedragen met veel te veel nullen aan onze neus voorbij vliegen en stonden quasi letterlijk op straat met ons opgezegd appartement.

Ge zoudt peinzen dat we ondertussen aan het beademingsmachine moesten hangen, maar dat viel goed mee. We zochten naar oplossingen in onze omgeving en weer kregen we telefoon. Dat wij dat huis wel mochten huren tot aan het verlijden van de akte voor 450 euro per maand, want tegen januari ging dat zekerst wel in orde zijn. Ik reageerde wat achterdochtig, het lief keek de kat uit de boom en de verhuiswagens verplaatsten ons leven naar dat huis. Tijdens het uitpakken van dozen stond er hier een familielid met een A4-vodje om te ondertekenen. Het kwam van meneer-de-notair (wie anders?) en de helft van de verkopers had het document niet ondertekend. Niets om mee in te zitten, want het was een gebruiksovereenkomst, geen contract. De verkopers hielden zelfs de sleutels bij (samen met ons), en ja, ook die van de brievenbus. Daar stonden we schoon met ons verhuisdozen, letterlijk en figuurlijk tegen de muur.

Kerst kwam, Nieuwjaar ging voorbij en Valentijn lag in ‘t verschiet. Er werd ons verteld dat er nooit van zijn levens regularisatie ging komen en dat er moest onderhandeld worden over de prijs. Zo’n 60% van de bebouwde oppervlakte was illegaal en enkel mits gigantisch grote renovatiewerken zou het geregulariseerd kunnen worden. We informeerden voor leningen en gooiden de budgetten die we hadden in de vuilbak. We deden een voorstel dat 30% lager lag dan hun vraagprijs, met het idee te eindigen op zo’n 15% lager in de verkoopprijs, dat geld ging dat gebruikt worden om onderdak te financieren tijdens de ingrijpende verbouwingen. “Redelijk”, zei mevrouw-de-assistent-van-meneer-de-notair en alles ging dan toch nog goedkomen, zeg!

Het was net lente toen bleek dat meneer-de-notair dat hier eens met zijn eigen ogen wilde komen bekijken, kwestie dat hij weet waarover het eigenlijk gaat, zo na NEGEN MAANDEN. Het lief en ik waren er, mijn schoonmoeder, twee verkopers en meneer-de-notair himself. Alles werd bekeken en besproken, liep gemoedelijk en volwassen tot onze beëdigd ambtenaar een aanval van Tourette kreeg. Tot op heden weet niemand wat er gebeurde, maar die vent vloog vooruit, stond op een paar centimeter van mij en brieste en brulde gelijk een vijf-jarige zonder lolly. Ikzelf bleef staan en zei geen woord, mijn schoonmoeder probeerde de kalmte te redden maar heeft zich uiteindelijk tussen ons in gewurmd en zo de notaris tot kalmte gebracht. ‘Gobsmacked’ waren we (zo zeggen ze dat in Engeland) en dat zijn we eigenlijk nog altijd.

Het gevolg verliet het huis, het lief zei vanalles dat volgens mij op niets trok. Ik begon te roepen, te tieren en wenen met lelijk snikken en snot. Hij was te naïef, vond ik. Hij riep dan weer dat ik kalm moest blijven. Het trok er niet op en is zo buiten karakter voor ons dat we allebei beseften dat we keuzes moesten maken. We gingen opnieuw praten met de bank, we deden berekeningen en goochelden met cijfers. Er waren slapeloze nachten, mails en telefoontjes naar de advocaten en nog meer gesnik en gesnotter. Uiteindelijk kwamen de buren (meervoud, u ziet dat goed) ons verwittigen dat ze bezoek gekregen hadden van de verkopers met de vraag of zij het huis niet wilden kopen, zo samen als gebuurs, weetwel. Het was springen of verzuipen en aangezien het lief ons hier oud en gelukkig zag worden zat er niets anders op dan springen. Zeven aangetekende zendingen later schetsten we de huidige toestand van het dossier aan de verkopers, boden we hun vraagprijs en was alles opgelost.

Of zo had het moeten zijn. Ik kreeg een woedende telefoon van meneer-de-notair, want die aangetekende zendingen? WATDACHTIKWEL en WAARWASIKMEEBEZIGZEG? Bleek dat de helft van de verkopers niet eens wisten dat wij er al in woonden, laat staan dat er onderhandeld was geweest. ‘Een vertrouwensbreuk’, zo noemde hij dat. Ik ging volledig akkoord, belde de advocaten en zocht een achterdeur. De opstelling van een nieuw compromis staat je toe opnieuw je eigen notaris te zoeken en aangezien er een nieuw compromis moest opgemaakt worden (waarin stond dat wij van de bouwovertreding wisten en blablabla) zag ik mijn kans schoon om door de achterdeur te stappen en iemand anders te zoeken. Die iemand anders kwam van buiten het dorp, maar kende meneer-de-notair. Hij schrok niet van ons relaas en voegde droogjes toe: “Hij is ervoor gekend, voor zijn uitbarstingen”. We werden ook verwittigd dat het er niet makkelijker op ging worden want zo’n opgeblazen ego is nogal kwetsbaar. Vol goede moed gingen we voor het laatste onderdeel.

Het leven ging verder. De Paashaas kwam op bezoek, net zoals de schatter. De lening werd officieel goedgekeurd en toch duurde alles veel langer dan nodig was. Iedereen werd horendol door de gang van zaken. Nu was er toch geen reden meer om alles zo lang te laten aanslepen? Blijkbaar is 450 euro per maand de perfecte reden. De bank waarschuwde ons voor stijgende rentevoeten en wij stonden machteloos. Telkens was er een reden om alles uit te stellen en ik werd er gek van. De lening steeg met 0.10% en de zwangerschapstest telde twee streepjes. Na Rock Werchter belde ik nog maar eens om te horen hoe het zat toen ik hoorde dat “de woordvoerders van de familie in Frankrijk op reis zijn”. In een colère belde ik ze terug met een ultimatum vol dreigementen (tegen alle advies in) en als bij wonder werd het compromis diezelfde avond getekend door alle verkopers. Over de woordvoerders van de familie werd niet meer gesproken.

Op 10 augustus 2015 hadden we allemaal verlof: ondertekening van de akte. Eindelijk zou alles voorbij zijn, maar niet voor we nog eens 130,65 euro extra hadden betaald. Negen dagen huur in augustus, zo werd ons droogjes meegedeeld. Geen idee of het de zwangerschapshormonen waren of de spreekwoordelijke druppel, maar ik heb de ogen uit mijn kop gebleit. 18,66 euro per verkoper. Kunt ge u dat voorstellen? Ge verdient al negen maanden in ‘t zwart aan een pand dat in de eerste plaats niet mag verhuurd worden en omdat ge dat jong koppel nog verder kunt uitpersen doet ge ‘t gewoon. Haja, niets meer kwetsbaar dan de toekomst van mensen die een kind op komst hebben, hé? Juist, dus ze kregen hun 130,65 euro en eindelijk werd de akte getekend, in twee keer, want die familie heeft ook onderling een hekel aan elkaar ook, zo blijkt.

Ge zou u afvragen waarom we dat allemaal hebben toegelaten of waarom we hen niet vertelden dat ze de boom in konden, maar een mens is naïef in ‘t begin, zeker wanneer het een paar bejaarden betreft met wandelstok. Na een tijdje peinst ge dan: “We hebben nu al zoveel moeite gedaan, nu gaan we door”. Het heeft veel frustratie en tranen gekost, maar we zitten er nu en het is van ons. Geen seconde spijt hebben we van de aankoop zelf. Van die familie zijn we vanaf, net zoals van meneer-de-notair. De bouwaanvraag is ingediend en we zijn er zo ongelooflijk klaar voor, daar hebt ge geen gedacht van. Hey #9980, we zijn eindelijk geraakt, officieel. Het is voor echt nu en we blijven.

Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat deze blogpost eigenlijk vorige week maandag al klaarstond. We gingen eerst het vliegtuig richting Bromma pakken en daar had ik de tijd om nog wat foto’s te maken en dit online te gooien. Ergens tussen Visby en Bromma is het foutgelopen met de handbagage, want toen we de laptop terug boven haalden werkte hij niet meer. “Dat zal iets met het scherm zijn peins ik”, zei het lief en we lieten de laptop gerust. Drie dagen later deden we de computer naar de winkel en daar werkte hij wonderwel, zoals nu nog steeds het geval is. Vliegangst, zeg ik u. Arme computer. Dan moest ik nog foto’s maken en ondertussen gaan werken en zo heb ik wel nog honderd excuses waarom dit nu pas online is, maar eigenlijk is ‘t vooral luiheid en moeheid. Mea culpa.

20 juli 2015 was het ‘Lollipop day’ en na eindeloos piekeren kreeg ik de oplossing voorgeschoteld in de vorm van een ambachtelijke kleine snoepwinkel in Zweden op het eiland Gotland in de stad Visby. Ge weet dat zijn, want daar woont Pippi Langkous. Ze maken daar een deel van hun snoep zelf en ik weet niet hoe dat bij u zit, maar voor mij is dat behoorlijk uitzonderlijk. Het leek allemaal uit een sprookje te komen en de geuren en kleuren waren echt overweldigend. Toen ik zag dat ze er ook lekstokken hebben besloot ik in een bui van jeugdsentiment om er zeven te kopen om weg te geven aan iemand van jullie.  Misschien was ik wel hormonaal door al het kinderlijke. Geen idee hoe ik feitelijk op het gedacht kwam, maar het komt erop neer dat jullie nu allemaal even enthousiast moeten zijn als ikzelf, want: OHMAGAD, LEKSTOKKEN! Als gulder geen chance hebt, zeg! Veul seucces.

Wat moet je doen om dit pakket te winnen? Vertel mij in de reacties welke soort snoep jou een vlaag van jeugdsentiment bezorgt en waarom. Vrijdag 31 juli 2015 maak ik rond 19u00 de winnaar bekend op mijn Facebookpagina. Uit alle antwoorden wordt er een winnaar gekozen en tegen dinsdag of woensdag kunt ge zelf zoveel snoep eten als ge maar wilt, want wij zijn namelijk volwassen. Hoera! 

Van de kleuterklas tot nu is er een verzameling in mijn leven die enkel is toegenomen: boeken. Mijn liefde voor boeken gaat verder dan alle voortvluchtige flirts die ik tussendoor had zoals scrapbooking, bakken, juwelen maken of nog van dat leuks. Voor het eerst in lange tijd worstel ik dit jaar met mijn liefde voor lezen. Het komt er gewoon niet van. Zelfs het kopen van boeken is fel verminderd, en iedereen die mij kent weet dat ik daar normaal gezien een enorm zwakke plek heb. Eerst was er een verhuis, dan was er die nieuwe job en de eerste 13 weken van mijn zwangerschap bracht ik elk vrij moment al slapend door, zo vaak en lang mogelijk. Zonde vind ik dat, want ik weet hoe hard ik kan genieten van een goed boek, dus is het tijd om daar verandering in te brengen. We vertrekken op reis binnenkort en om de oude liefde wat nieuw leven in te blazen heb ik drie boeken mee. Tijd om terug verliefd te worden en hopelijk helpen de drie onderstaande keuzes daarbij.

• Things the grandchildren should know – Mark Oliver Everett
  Een boek dat je op heel veel lijstjes tegenkomt en waarvan menig mens mij al vertelde dat ik het toch zeker eens moest lezen. Ik heb wat meer info gelezen op Goodreads en ik weet nog altijd niet echt goed wat ik ervan moet verwachten of welke richting het zal uitgaan. Een boek gekocht op advies van mensen rondom mij en tinternet. Ik ben eens curieus.
• Kom hier dat ik u kus – Griet Op de Beeck
  Het lief en ik gingen vorig jaar kijken naar ‘Wie zal ons redden?’ van Griet en Wannes (Capelle) en ik werd van mijn stoel geblazen. Op een gegeven moment werd er over een huisbrand verteld en dat was zo raak en overtuigend, zo verschrikkelijk correct dat ik de brand bij ons thuis zowat herbeleefde. Ik zweer het u, ik kon bijna de brandweer terug horen. Iemand die zo goed kon schrijven, daar wilde ik de boeken van hebben. Dat kon gewoon niet anders. Ver over tijd dus, dit boek en ik kan niet wachten om eraan te beginnen.
• Killing cupid –  Louise Voss & Mark Edwards
  Toen ik dit boek vast nam en er meer over opzocht werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Voor dit genre, dat mij normaal helemaal niet ligt, is dat zo ongewoon dat ik niet anders kon dan het kopen. Geen idee of ik het goed zal vinden, want dit ligt buiten mijn comfortzone, dus we zullen zien.

Twee boeken die grote vraagtekens zijn en een waarvan ik nu al weet dat ik ervan zal houden. Spannend, zeg! Wanneer ik terug ben laat ik u weten wat ik ervan vond. Hebt gij nog leestips? Zo’n goed boek, ge weet wel, het soort dat nog een week aan u plakt en waarvan het u spijt dat het uit is. Smijt maar in de comments!

• Ellis Gourmet Burger –  www.ellisgourmetburger.com

In 2011 opende deze keten hun eerste zaak in Brussel. Wat een tof idee was van enkele Belgen is ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in de grote steden. Laat je niet afschrikken omdat het een keten is. Hun hamburgers zijn bereid met veel zorg en de beste producten. Zoiets proef je vanaf de eerste hap. Of je nu kiest voor rundsvlees, kip of portobello (vegetariërs, unite!), van hun dragonmayonaise tot de pitchers met huisgemaakte limonade: vers en vol smaak. Vanaf 8,50 euro kan je er al een hamburger eten en geloof me vrij: die zal u smaken.

• Paul’s Boutique – www.paulsboutique.be
  

Op een verwaaide avond waren we in Antwerpen, met honger. We hadden geen idee waar we konden eten, we gingen wel iets vinden onderweg. Iets was Paul’s Boutique. Kleurrijk van interieur en met prijzen die zeer democratisch zijn. Eens we binnen kwamen kregen we te maken met een gepassioneerde mens die zo heerlijk praatte over zijn hamburgers en het concept dat onze honger alleen maar groter werd. Elke verwachting die we hadden werd ingelost: verse burgers, verse frietjes, ruime menukeuze, ook aan vegetarische burgers. Vanaf 5,50 euro scoor je er al een hamburger die elke honger stilt.

• De Burgerij – www.burgerij.be

Weet je waar ik deze hamburgers leerde kennen? Op Rock Werchter. Jawel, op een festival. Laat het mij u zeggen: het was 2014, het had geregend, ik had koud tot op het bot en ik wou echt eten. Het lief nam me mee naar hun stand en ik at de lekkerste hamburger die ik dat jaar heb gegeten. Alles is vers, met zorg bereid en ook hier een ruime keuze aan veggie burgers. Waar ze er voor mij echter uitspringen qua restaurant is hun kindvriendelijkheid. Een heuse speelhoek en zowaar twee kinderburgers op het menu. Voor 9,50 heb je een burger, maar bekijk hun site voor de zeer voordelige lunchdeal!

De onderste foto is van Paul’s Boutique in Antwerpen. Al ge ondertussen nog geen goesting hebt in een hamburger, weet ik het ook niet meer. In elk geval: ge naar waar ge moet gaan voor de goeie soort. Smakelijk!

“… Alvorens ergens anders aan te beginnen?” is nu wel zeer extreem. Ge moogt gij gerust uw werkdag afmaken, naar huis gaan, de hongerigen voederen, enzovoorts, enzoverder. Maar toch raad ik u aan de drie onderstaande te doen. Tenzij ge eigenzinnig zijt, dan doet ge wat gij wilt en dat is net goed. En toch: deze drie vind ik behoorlijk cool.

1. Gaatjes in je oren steken voor oorbellen. Laten steken, is waarschijnlijk correcter. De mijne heb ik al sinds mijn peutertijd, dus ik sta daar niet bij stil dat er mensen zijn die dat niet hebben, maar nog altijd vind ik het leuk om oorbellen aan te doen. Naar de winkel gaan en het perfecte paar oorbellen op de kop tikken, nog zo’n zaligheid en een die je wel honderd keer begaat, zonder een gigantisch schuldgevoel, want tegenwoordig hoeft dat geen 3 000 frank meer te kosten om schoon te zijn.
2. Een boek van Roald Dahl lezen. Nog zoiets waar ik mee opgegroeid ben en waarvan ik vergeet dat sommige mensen dat niet (her)kennen. Hij toonde mij hoe boeken je meenemen naar een wereld die jij alleen kent. Een waar kleine meisjes dingen kunnen bewegen met hun wil (of ik dat nu soms nog probeer? Neen hoor.) en waar reuzen groot zijn en enorm vriendelijk. Hij gaf me de liefde voor boeken die er vandaag nog steeds is en wat ben ik daar gelukkig om. Uzelf verliezen in een boek, soms is er niets beter.
3. De toerist uithangen in eigen land. Door mijn vroegere jobs kwam ik overal in ‘t land en meestal dan nog eens pal in ‘t centrum ook. Verbazend over wat er allemaal te zien valt in je eigen achtertuin. Een mens vergeet dat veel te rap, zoiets. Ondertussen hebben de hipsters daar al een paar jaar een woord voor zelfs: een staycation. Ge blijft in eigen land, maar gaat toch weg. Hebdem? Goed. Dan kunt ge eens met uw ogen rollen of dat woord mentaal opslaan voor een volgende hashtagsessie. Welke steden ik u kan aanraden? Gent, Brugge, Hasselt, Brussel, Ieper, Leuven, … Keuze genoeg, doe maar een keer zot. België is groter dan ge zoudt peinzen.

Ge ziet, niets al te spectaculair. Eigenlijk redelijk gewoontjes. Natuurlijk kon ik hier ook schrijven over een impulsieve roadtrip, maar hoe realistisch is dat soms allemaal? En ruiken aan zonnebloemen in Toscane is ook behoorlijk hemels, maar dat moet ge financieel kunnen. Dit zijn dingen die mij weinig tot geen geld kosten en mijn leven echt plezanter maken. Het zijn ook dingen die ik iedereen zou aanraden, zonder aarzelen. Vertel mij eens wat jullie favoriete stad in België is om te toeristen? Kwestie dat ik weet wat te doen in Augustus.