In afwachting van die lijst vlogen we er afgelopen zaterdag al in met een bezoek aan de pluktuin Aveschootshoeve in Lembeke. Het is zomer, dus je kan er zowat elke rode vrucht plukken en ze zijn elke zaterdag (en woensdagnamiddag) open. Emma wist op voorhand van niets, dus we konden rustig vertrekken net na een voeding van Billie. Eens we er waren en we Emma vertelden wat we zouden doen kon ik ze bijna niet meer houden van enthousiasme. We werden hartelijk verwelkomd, kregen een korte uitleg en werden wat wegwijs gemaakt. Billie zat in de draagdoek en Emma mocht in één van de beschikbare bolderkarren zodat wij (als ouders) op ons gemak waren en alles voor Emma extra speciaal was. 

Emma wou alles plukken en dat was goed voor ons, aangezien het over fruit gaat. Ze koos aardbeien; “grote en kleine ga ik knippen, mama, wel helemaal de rode”, kersen; “donkerrood, op de trap en knippen met de schaar” en frambozen; “met je handjes, voorzichtig, want ze zijn zacht”. Uiteindelijk was ze het na de frambozen wat beu, dus gingen we terug naar het midden van de pluktuin, waar je het geplukte fruit laat afwegen en kunt betalen. Er staan ook wat tafeltjes, zodat je nog wat kan nagenieten met iets te drinken, of je je baby borstvoeding kan geven terwijl je kleuter zot doet op een trampoline.

Het was plezant in de zelfpluktuin en we gaan er zeker nog terug. Voor de prijs van het fruit dat je plukt en dan zelf meeneemt ben je makkelijk een paar uur kwijt op een leuke en ontspannende manier. Emma zelf vond het ook plezant en dagelijks zit ze in de frigo om van “haar fruit” te eten. Ze blijft ook trots zeggen dat ze het zelf plukte, want jullie weten dat misschien nog niet, maar fruit dat je zelf oogst smaakt beter, zeker het fruit waar je een ladder én een schaar voor nodig hebt!

En zeg nu zelf: wij hebben het hier toch goed, hé?

Zaterdagochtend vertelde tante ‘Dira dat we naar een verrassing gingen. De dochter wist niet alles, maar ze kreeg een boekje met afbeeldingen en daar stond K3 in! Ze ging K3 zien en dansen en zingen. OHMAGAD! Emma botste de ganse dag op en neer van enthousiasme door de anticipatie en wij eigenlijk ook wel. Doorheen de dag hielden we ons bezig met alles, niets, en heel veel aftellen. Na de match van 16 uur, Engeland – Zweden, vertrokken we richting ‘de verrassing’. Het kind tukte anderhalf uur en werd wakker net voor we de parking van Plopsaland opreden. Eens uitgestapt keek ze haar ogen uit. Ze kreeg haar eigen kaartje (hoezo, zij heeft een abonnement?) van tante ‘Dira en hield het vast als was het de grootste schat. We waren nog geen honderd meter verder of ze kreeg van iemand sinaasappelwater (Capri Sonne). Er liepen mensen rond met gigantische karren vol snoep waar ze uit mocht kiezen, er waren chips en eigenlijk veel te veel om op te noemen. Wat er niet was waren mijn principes genre “geen suiker en enkel water”. Het is vakantie voor iets!

In het park was alles gedecoreerd en overal waar we rond ons keken zagen we Studio 100-figuren. Ideaal voor de dochter, want dat betekende dat ze naar iedereen eens kon zwaaien vanaf een veilige afstand. Ze ging naar Mayaland  met mijn broer en ik kreeg Emma glimmend van trots terug, met in haar handjes een hondenknuffel die een unicorn-pyjama draagt. Ik werd voorgesteld aan de nieuwe aanwinst en samen gingen we snel iets eten om daarna helemaal uit de bol te gaan tijdens het optreden van K3. We deden nog enkele attracties en verwonderden ons aan alle lichtjes. We zagen de parade van dichtbij en K3 zwaaide naar Emma. Ze spreekt daar nu nog van, gasten: Klaasje, Hanne én Marthe zwaaiden naar haar. Naar haar, hé. Ze wist niet waar ze het had.

Net voor het sluiten van het park gingen we naar de winkeltjes, waar ze (weer maar eens) verwend werd door mijn ouders en haar peter. K3-pantoffels, -schoenen, -sokken en -accessoires. Je begrijpt dat ze in de zevende hemel was. De avond werd afgesloten met knallend vuurwerk dat door de dochter (met koptelefoon) werd onthaald met een zelfzekere: “Ik vind het niet leuk. Ik ben bang. Ik wil NU weg”, waarop we ons naar de parking begaven. We hadden nog net genoeg tijd om Emma te vertellen hoe trots we op haar waren voor ze in een diepe slaap viel. We stopten haar die nacht in bed met plakhandjes en haar K3-jurk bleef aan.

Op zondag spendeerden we de dag zoals die op zijn best is. We luierden, we babbelden, we speelden wat en aten wat. We keken tv en maakten puzzels. We tukten in de zetel en lakten onze nagels. De avond, en ons verlengd weekend, werd afgesloten met lekkere frietjes en heel veel geknuffel. Toen we ‘s avonds naar huis reden vertelde Emma nog een half uur over het voorbije weekend. Ze beleefde zoveel hoogtepunten dat ze telkens opnieuw enthousiast werd wanneer haar iets te binnen schoot. Uiteindelijk viel ze in slaap met haar unicorn/hondenknuffel tegen haar wang. Op de achtergrond zong K3 “Kijk eens goed, kijk eens goed om je heen. Overal liefde, liefde is overal” en ik zong zachtjes mee.

Wat een weekend.
Wat een feest.
Wat een liefde.

*Dit is geen gesponsorde post. De avond Plopsaland was wel exclusief, maar desalniettemin tegen betaling. 

Praktisch

Wij zitten op de vier sterrencamping ‘Le Fayolan’ in Clairvaux-les-Lacs in Frankrijk. Van het Meetjesland naar Clairvaux-les-Lacs is het tussen de zes à zeven uur rijden, afhangende van het verkeer. Die afstand brengt je naar (vaag gezegd) het midden van Frankrijk, tegen de Zwitserse grens. Het klimaat is er aanzienlijk warmer dan in België en het gebied is bergachtig. Na een vlotte autorit met één grote pauze, verschillende tukjes bij de peuter en het geven van een paar onderweg-cadeautjes kwamen we op onze bestemming aan rond het middaguur. Ideaal, want om 14 uur speelden de Rode Duivels tegen Tunesië en dat wilden we niet missen. Eens we ons naar de infobalie begaven werden we doorverwezen naar het onthaal van Vacansoleil zelf, wat niet meer is dan een schattig tentje. Inchecken kon pas vanaf 16 uur, dus met een klein hartje belden we het telefoonnummer dat uithing om te contacteren bij afwezigheid. Aan de andere kant hoorden we een vrolijke warme Nederlandse man die ons hartelijk begroette. Hij kwam af, gaf ons alle praktische informatie en nog geen kwartier later stonden we aan onze stacaravan.

De stacaravan

Ons type caravan is ‘Bali’, een soort vast huisje dat netjes in de rij staat tussen andere verblijven van hetzelfde type. Alles staat nogal dicht op elkaar, maar door een persoonlijk terras bij elke caravan is er toch voldoende privacy. Voor dat terras ligt nog eens een stuk gras, waar je de auto op kan parkeren en waar de kinderen kunnen spelen. Eens we binnenkwamen in onze ‘Bali’ was mijn eerste indruk dat het ontzettend klein was, zeker aangezien dit logement wordt gepromoot voor vier volwassenen en twee kinderen. Er is een keuken, een kleine leefruimte, een kinderslaapkamer met drie bedden, een slaapkamer met dubbel bed, een douche met lavabo en een apart toilet. We installeerden ons en wonder boven wonder bleek al ons gerief makkelijk weg te plaatsen. Wat naar mijn gevoel ontzettend klein was, bleek al snel een ontzettend praktische ruimte met heel slimme plaatsing van kasten en opbergmogelijkheden. Het weer is er schitterend, dus het grote terras wordt al snel een extra kamer, die bij ons diende als eet- en leefruimte. De peuter speelde er terwijl wij rustig een boek lazen en de was hing te drogen op de achtergrond. Enkele dingen die ik ervaar als ontzettend positief in de stacaravan zijn de ramen die voorzien zijn van een ingenieus systeem: je kan een verduisterend doek naar beneden trekken of een vliegenraam naar boven schuiven. Het raam zelf kan open, of op een kier. Er is ook airco aanwezig waardoor je binnen in minder dan tien minuten de temperatuur regelt. Verder zijn alle stacaravans nieuw, wat ervoor zorgt dat alles in perfecte staat is, ontzettend netjes en (lees dit goed, ouders van slapende kinderen) er geen enkele deur of raam knelt of piept. Wat een verademing!

Het domein en recreatie

In ‘Le Fayolan’ vind je elk type logement, van stacaravans tot luxe-tenten voor glamping en safaritenten. Er is een blok met wasmachines en douches die ook recent vernieuwd werd, waardoor alles spic en span is. De wasmachines kunnen tot negen kilogram draaien en kosten drie euro per beurt. Ik deed er een was met kledingstukken vol moddervlekken en met een cyclus van amper 37 minuten kwamen de kleren er proper en onbeschadigd uit. Enkele meters verder is er een centraal gedeelte met een plek voor activiteiten, kinderanimatie, een bar, restaurant en winkeltje. Daar vind je ook alle infobalies en daar hangen de activiteiten- en animatieschema’s uit. Het komt allemaal best wel gezellig over en is zeer gemoedelijk. In dat winkeltje, bijvoorbeeld, vind je soms Fatima achter de toonbank. Zij stal meteen het hart van Emma door haar consequent “ma petite princesse” te noemen. Liefde voor mensen vol warmte en een gouden hart zoals Fatima.
Naast het centrale gedeelte ligt het zwembad, en wat voor één: er is een groot binnenbad met een peuterbad en kinderbad. Buiten is er een afgezonderd (groot) zwembad met vier (4!) glijbanen, een tweede groot zwembad, een apart (rond) kinderbad en een kleuterzwembad dat voorzien is van speelgerief. Iedere dag gaan Emma en het lief naar daar om te genieten van elk zwembad. Rondom de zwembaden staan gratis ligstoelen en parasols, alles in ontzettend goede staat en netjes. Buiten het zwembad ligt een soort parkje met een speelplein voor kinderen en een apart speeltuintje voor peuters met, jawel: een ondergrond van steentjes. Feest dat dat is!

Aan de rand van het domein is er een privéstrand voor gasten van ‘Le Fayolan’ dat uitgeeft op het meer van Clairvaux. Een deel van het strand is gras en een deel is zand. Het zorgt voor een adembenemend zicht en mocht je door al het voorgaande nog geen vakantiegevoel hebben, dan krijg je het zeker wanneer je met je voeten in het meer staat. Het zand is trouwens ideaal om zandkastelen mee te bouwen. Je raadt het al: grote winner bij onze peuter.

Onze campingervaring

Wij zijn geen campingmensen en deden dat tot voor deze trip nooit. We zagen het allemaal positief in en dachten te reizen zoals altijd: van ‘s ochtends tot ‘s avonds op stap en enkel in onze verblijfplaats zijn om te slapen. Dat was echter buiten de peuter gerekend die al zeer snel door had dat ons ‘vakantiehuisje’ toebehoort aan een plek met een fantastisch zwembad. Vanaf dag twee zijn we dus tegen ten laatste 18 uur terug op het domein, zodat Emma samen met papa kan gaan zwemmen. Eten doen we daarna op ons terras en eens de dochter slaapt sluiten het lief en ik daar ook de avond af. Wij hadden dat nooit verwacht eigenlijk, dat we deze vakantie zo zouden beleven en dat nog leuk vinden ook. We ontwikkelden snel kleine tradities, zoals iedere ochtend een suprise-ei gaan kopen bij Fatima. Kwestie van de dag goed te starten.

Het was allemaal zo gemoedelijk en familiair dat we wel aangenaam verrast moesten zijn. Dat en het enthousiasme en plezier van Emma zorgt ervoor dat we onszelf nu durven bestempelen als campingmensen. Wij, die van Big City Life, voelen ons goed in een kleine wereld van verschillende nationaliteiten met wel honderden kinderen.

*Wij werden uitgenodigd door Vacansoleil om de camping te reviewen en achteraf onze ervaring te delen. 

Eens uitgerust konden we terug grotere uitstappen doen, dus namen we de wagen en reden we naar het noorden van het eiland. We bezochten het eiland Furillen en laat me je zeggen: tot op heden is het de mooiste plek waar ik in mijn ganse leven ooit lunchte. Het eiland, dat 4 km² groot is, had decennialang enkel een steengroeve voor leistenen. In de jaren 70 werd het gebruikt voor militaire doeleinden. Daarna gebeurde er niets meer op het eiland tot 2000. Toen kocht een zakenman het eiland op, liet hij de gebouwen herstellen in hun oude glorie en plantte hij er een luxehotel neer. Je huivert, ik weet het, maar dit is Zweden, en de zakenman was een architect, die twee zaken zorgen ervoor dat het hotel niet hysterisch is, maar perfect opgaat in de omgeving. De natuur is er ongerept en overweldigend. Door de natuurlijke aanwezigheid van leistenen is het water rondom het kleine eiland van ‘t schoonste dat te vinden is op deze planeet.

Van de Furillen reden we door naar Bungenäs, waar er een fantastisch restaurant en een kunstgallerij is. In 2012, na een renovatie van twee jaar, waren de oude opslagplek van een kalkfabriek en hun torens opnieuw open voor het publiek. Na jaren verwaarlozing werd er terug leven geblazen in dit stukje Gotland, maar de surfers, die er ‘hun thuis’ hadden gevonden, zijn blijven plakken, wat zorgt voor een authentiek gevoel. Er is een ruime straal (ettelijke kilometers) rond de fabriek autovrij, waardoor het er ontzettend rustig is. Je parkeert je auto, laat geiten kauwen op de banden en ondertussen wandel je recht een sprookje in. Wij hadden er ‘fika’ op één van de mooiste plaatsen en ik bleef me verbazen aan de ongerepte natuur en de manier waarop de Zweden oude industrie een nieuw en kostbaar leven gaven. De regel die ze daarvoor hanteren is zeer simpel edoch geniaal: de oude gebouwen worden behouden en de architectuur is altijd ondergeschikt aan de natuurlijke omgeving.

Gotland heeft als eiland het gezelschap van enkele andere kleine eilandjes rond zich. Eén ervan is Fårö. In het noordoosten wordt deze plek gescheiden van Gotland door een smalle zeestraat: de Fårösund. Via een veerboot (duurt een kleine 10 minuutjes) kan je het eiland bereiken dat 113 km² groot is. Op die oppervlakte wonen zo’n 600 mensen, om maar te zeggen dat het daar wreed rustig is. Fårö speelde een belangrijke rol in de geschiedenis, zelfs tot aan de Koude Oorlog. Het was pas toen Zweden toetrad tot de EU (1994) dat het eiland toegankelijk werd voor buitenlanders. Tot dat moment werden die gemeden, en werd er ook strikte controle uitgevoerd op dat beleid. Wij reden er rond en moesten tientallen keren stoppen om schapen door te laten, want die hebben daar prioriteit op wagens, en wij vonden dat de max. We vergaapten ons aan de oevers van het eiland en werden meer dan eens overvallen door stilte. We verwonderden ons keer op keer over de ‘raukar’, zotte bouwwerken van moeder natuur, gemaakt door erosie in de kalksteen. We bezochten de vuurtoren van Fårö en gingen erna eten in een fenomenaal pannenkoekenhuis. ‘s Avonds sloten we de dag af terug in Visby, door een wandeling langs de binnenstad en de zee.

We gingen nog langs het zuiden, maar daar was niet ontzettend veel, behalve tonnen charmante huisjes en overweldigende natuurpracht. We stopten aan een vuurtoren en genoten van alles en vooral van niets. We sloten onze vakantie af met een rondrit per scooter. Het lief reed en ik gilde achterop omdat 30km/u veel te snel was en OF DIE NU HELEMAAL DOORSLOEG, MISSCHIEN? Hij gierde het uit en af en toe stopten we om te genieten van al het schoons onderweg. We passeerden langs een bakker met het schoonste terras ter wereld, aten er lunch en gingen achteraf nog wat slenteren in Visby zelf. We praatten over hoe schoon het was geweest en beloofden elkaar zeker meer van Zweden te ontdekken in de toekomst. Het moet zijn dat de dochter akkoord ging, want niet lang erna voelde ik ze voor het eerst bewegen. Onze laatste reis zonder kindje in onze armen was perfect. Het was tijd om naar huis te gaan, want het is zoals de Zweden zeggen: “Borta bra men hemma bäst.”

Je raakt in Gotland door het vliegtuig te nemen naar Stockholm en daar een vlucht te nemen naar het eiland. Dat kan ook per boot, maar wij zagen die trip niet zitten omdat die langer duurde (zwanger, dus nope). De ontbrekende aansluiting van vluchten gaf ons een dag in Stockholm, waardoor we de kans kregen om het Vasa Museet te bezoeken, wat we ons niet beklaagden. Eens aangekomen in Visby, de hoofdstad van Gotland, settelden we ons in onze verblijfplaats, want we bleven er voor twee weken. Daarna regelden we een auto om te kunnen rondrijden, want niet alles is bereikbaar per fiets of bromfiets op Gotland. Als laatste stop gingen we langs bij de toeristische dienst om de nodige informatie te verzamelen over het eiland. De dag werd afgesloten met onze eerste wandeling.

De eerste dag huurden we fietsen in Visby en fietsten we naar Kneippbyn, een pretpark voor de allerkleinsten met daarin Villa Villekulla. Mocht je denken dat dat het Zweeds is voor Villa Kakelbont van de immer inspirerende Pippi Langkous, dan heb je helemaal gelijk. Het zal wel zijn dat ik het huis van één van mijn jeugdheldinnen ging bezoeken. Kneippbyn is een zomer- en waterpretpark, en het weer beslist welke attracties open zijn, dus best even op voorhand controleren. Zweden leeft zijn reputatie na wat betreft kostprijzen (duur!), dus een toegansticketje kost 31,50 euro per persoon. Achteraf bekeken, als mama van een peuter, zou ik het zonder aarzelen opnieuw betalen. Gegarandeerd een ganse dag pret. Als volwassene is eigenlijk enkel het huis van Pippi plezant. Iets verder stopten we in Högklint, waar we wandelden naar de top van een klif en ons voor de eerste keer verbaasden over het fenomenale uitzicht die Gotland je geeft.

De twee volgende dagen deden we het rustig aan, want mijn zwangerschap eiste dat, dus toen gingen we twee dagen tjoolen op het eiland, op de kliffen, in de bossen, waar de wind ons maar bracht. We genoten van ‘fika’ in Fridhem. Fika is het Zweeds vier-uurtje met zoetigheid en ik zeg het u: die Zweden hebben dat allemaal goed geregeld. In het binnenland kwam je her en der op schattige locaties, soms een soort van tuinhuisje in mensen hun tuin, waar er zelfgebakken cakejes, koekjes, en ander zoets werd geserveerd. Je neemt er iets bij om te drinken en zet de tijd even stil. Het hielp ontzettend dat de locaties en het servies uit poppenhuisjes leken te komen. Ik verbaasde me keer op keer over het leven daar, in al zijn eenvoud, en hoe schoon dat wel niet kan zijn. We gingen naar het treinmuseum in Dalhem, stopten aan vuurtorens waar we ons keer op keer vergaapten aan het uitzicht. We belandden op de ‘Stånga games’ en probeerden het spel ‘pärk’ te begrijpen, onmogelijk zo blijkt, zelfs voor een mens met sportinzicht zoals het lief. “Niets moet, alles mag” zou het motto worden van deze reis. De rust, het gebrek aan gejaagdheid, de omgeving en de ontzettend vriendelijke mensen en hun omgeving waren het perfecte recept voor een twee weken durende ultieme pauze . We waren amper een paar dagen op het eiland en we wisten allebei al dat een deel van ons hart daar voor altijd zou blijven. Zweden: wat zijt gij schoon.

Tot zover deel 1, later deze week volgt het volgende deel

• Som je 3 favoriete reizen op van de afgelopen jaren. Vertel waarom ze onvergetelijk waren.

Op zaterdagochtend werden we rustig wakker, ontbeten we en vertrokken dan richting Oostende. Er was niet echt een plan, maar er waren wel enkele dingen die ik wilde doen, zoals ijsschaatsen en een Irish Coffee drinken. Vraag me niet waarom, ik had daar gewoon goesting in. Eens we ons parkeerden op de randparking stapten we zo’n tien minuutjes (op peutertempo) tot aan Winter in het Park. Het Leopoldpark werd omgetoverd tot een feëeriek winterdorp. Er zijn heel veel lichtjes, een kerstmarkt, een draaimolen voor kindjes en een ijsschaatspiste die werd gebouwd op de parkvijver. Het kind was helemaal wild van het schaatsen, zo wild zelfs dat ze het alleen wou doen. Ook toen we een hulpstuk huurden liet ze zich niet kennen. Na twee rondjes op zo’n geel ding vond ze het wel goed geweest en wou ze dat ding zelf duwen. Het lief en ik stonden erbij en hielden onze adem in. Na haar schaatsavontuur at de dochter kip aan een kraam en charmeerde ze iedereen door te dansen op Mariah. Kind van haar moeder, zegt. Ze kreeg erna nog een warme toutomelk in de houten skihut en ze mocht twee rondjes op de molen. Iedereen was er zo ontzettend vriendelijk en wij genoten met volle teugen. Shoutout aan de kraamverkoper die Emma gratis koekjes gaf.

Na het Leopoldpark wurmden (lees: worstelden) we het kind in haar buggy met het idee dat ze wat kon slapen. We stapten naar de Adolf Buylstraat en natuurlijk sliep ze niet. Wat ze wel deed was lichtjes tonen. En wat had ze er veel om te tonen aan ons. Oostende maakte er een punt van om de ganse binnenstad te hullen in een sfeervol decor en het kind en ik kunnen dat alleen maar toejuichen. De Adolf Buylstraat heeft letterlijk een plafond van licht door een overkoepelende lichttunnel en vanaf 16u45 is er ook elk uur een lichtshow op muziek. Volgens de dochter en haar tante is dat een echte aanrader en wie ben ik om hen tegen te spreken? We kwamen uiteindelijk uit op het Wapenplein waar er een hele reeks kerstbomen staan (hallo, perfecte foto achtergrond) en het huis van de kerstman. Zelf ging ik even binnen, maar de dochter vond het precies niet nodig om veel aandacht te besteden aan een man met een baard. Ze was er redelijkst benauwd van, dus we lieten dat maar voor wat het was.

Na onze tocht besloten we dat het tijd was om op te warmen. Tijdens de rit naar Oostende had ik wat gegoogeld en ons oog was gevallen op Barista n°75 in de Christinastraat. Als halve Oostendenaar kende ik die zaak nog niet, dus brachten we daar verandering in. De dochter was ondertussen redelijk vermoeid en we weten allemaal hoe gezellig een peuter dan is. Met een klein hartje stapten we binnen terwijl we tegen elkaar de hoop uitspraken dat ons bloedje de boel niet zou afbreken. Eens gearriveerd met hebben en houden (buggy, kind, luiertas) besloot het kind meteen ambetant te doen en ik zag alles al foutlopen toen de eigenares op ons afstapte. Ze vroeg ons of we misschien boven wilden zitten, hurkte zich op Emma’s hoogte en sprak met haar vol liefde en zachtheid in haar stem. Het lief en ik ontspanden meteen en onze peuter ook. Boven was er meer ruimte, waren er lichtjes en ballen en de dochter zette zich naast mij op de bank. We bestelden een warme choco met rum voor papa, een Irish Coffee voor mij en een lauwe warme chocomelk voor Emma. Ik nam er een Christmascake bij en het lief een stuk broodpudding. Enkele tellen later arriveerde onze bestelling. De warme toutomelk was vers, lauw en Emma kreeg te horen dat er een verrassing onder een wit bordje zat. Het kind ontdekte smarties en het lief en ik dankten de goden en de eigenares. Ze at geen enkele smartie, maar goot ze uit onder “OEI OEI GEMORST!” salvo’s en zei erna “OPRUIMEEEN!”, om ze dan enthousiast terug in het schaaltje te doen. Ze deed dat oneindig keer veel na elkaar. Mijn kind, vrees ik.

We sloten de dag af door snel handschoenen te kopen in den Innovation (in de kerstvakantie, haha) en het lief deed op weg naar de parking nog een cache. Mocht je zelf gaan naar Oostende en je wil ‘s avonds ergens eten, dan is Histoires d’O op de zeedijk (niet ver van ‘t Casino) een aanrader. Wij gingen er onlangs eten met Emma en hun garnaalkroketten zijn zo vers en lekker dat ik even luidop heb gekreund. Pas op, tot u spreekt iemand die grote fierheid kent in garnalen en alles wat ermee te maken heeft, dus ik zeg zoiets (of kreun) niet makkelijk. We zijn twee weken later en het lief spreekt nog lyrisch over de kropsla op zijn bord die zo vers was en dat ge dat tegenwoordig bijna nergens meer tegenkomt. “Zonde”, zegt hij, “want dat kan zo smaken”. Als het over eten gaat heeft het lief vaak gelijk. Net toen we dachten dat ons diner met de dochter geslaagd was brak ze een glas. We schaamden ons en excuseerden ons uitvoerig. De mensen van Histoires d’O waren zeer lief en vriendelijk, namen ons niets kwalijk en in combinatie met hun eten zorgt zoiets voor een dikke shoutout door ondergetekende.

December is hier hectisch. We zijn alledrie jarig, er zijn talloze redenen om te feesten en meestal betekent dat een race tegen de klok om proper gekleed bij familie en vrienden te geraken. Het is een privilege om zo’n luxeprobleem te hebben, ik weet dat, maar dat maakt het er niet minder druk om. Oostende was dus net wat we nodig hadden: een dag vol gelach van de dochter en veelbetekenende knikjes tussen het lief en ikzelf. Rust.

Het lief had een stadscache gedownload. Via geocaching (ik kan daar later eens over bloggen, mocht je willen) word je meegenomen op een wandeling door de stad. Elk stoppunt is voorzien van de nodige uitleg en het was een ontzettend leuke manier om bij te leren over Amersfoort en zowat de hele binnenstad te doorkruisen. Mensen zijn er zo vriendelijk! Toen we de cache startten twijfelden we even welke richting we uit moesten, dus stonden we met een stadsplan en onze gsm’s te kijken en te sukkelen. Een oudere man kwam zelf (!) naar ons en bood zijn hulp aan. Hij was fier op zijn stad, dat voelden we. Hij wees ons in de goede richting en wenste ons een prettig verblijf. Daar word ik echt week van.

Tijdens het wandelen namen we alle tijd. Tussendoor stopten we in een paar winkels en we hielden ook een uitgebreide bagel- en koffiepauze.  Het verbaasde me hoe mooi en gezellig Amersfoort is. Meer dan eens kwamen we de hoek om en stonden we even stil om de schoonheid in ons op te nemen. Het deed me wat denken aan Brugge qua omgeving. De stad is ontzettend proper en niet één keer voelden we ons onveilig. We begonnen met onze wandeling toen het nog licht was en eindigden een paar uur later in een gezellig restaurant. Daarna gingen we terug naar ons hotel. “Lekker uitbuiken”, zei de ober, en het lief en ik beaamden tegen elkaar hoe schoon dat woord wel niet is.

De ochtend erop vielen we omver van verbazing aan het hotelbuffet. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Het buffet had alles. Vier soorten pindakaas? Negen soorten gedroogde vruchten? Drie soorten infused water? Croissants? Chocomelk? Koffie? Roerei? Elf soorten kaas? Alles bij voorkeur nog eens van lokale producenten. We zaten een uur aan de ontbijttafel en de toon voor de dag was gezet. ‘s Ochtends bezochten we enkele winkels, want wat een mooie winkelstad is het ook. Het volledige aanbod aan grote retailers is er, in een mix met kleine lokale winkels en een aanbod aan merken dat er in België niet is. We verloren een uur in boekhandel Veenendaal (ga daarheen!) en ik kocht maar vier boeken voor Emma, waaronder dit prachtstuk (wel met vertaling in subtitels) van Amnesty International Nederland. Best dat het lief mee was of ik had 13 boeken gekocht en een totebag voor peuters. Die was zó schattig, maar neen, het lief zag dat niet in. Helaas.

Om te lunchen stelde het lief voor om naar Coffee Corazon te gaan. “Een koffiebar die hier enorm populair is”, wist hij te vertellen, en bij koffie wist ik al genoeg. Mij maakte dat allemaal niet zo uit. Eens we er binnen waren beslisten we boven te gaan zitten. We klommen de trappen op, ik keek rond en mijn hart spatte uit elkaar. Het was er een paradijs voor kinderen. Speelgoed en boeken en kinderdingen zo ver je kon kijken. Niet op een gestileerde-hip-mama-magazine manier, maar zoals het is in de living van mensen waar je altijd te lang blijft plakken. Gezellig, warm en hier en daar op een hoopje, maar elk hoopje wel vol liefde. Via een trede kom je op een platform dat bezaaid staat met lage tafels en een vensterbank vol kussens. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met deze plek. Iedereen is er vriendelijk. Er is een luiertafel met de expliciete vermelding “ook voor papa’s”. Ze bieden gratis (echt mind blown) luiers aan. Er is een zwerfboekenplank. Er zijn tig kindvriendelijke dranken en hapjes. Er zijn niet alleen ontelbaar veel kinderstoelen, maar ook babywippers aanwezig. Er is een microgolf vrij te gebruiken. Er rijdt een heuse trein vlak onder het plafond doorheen het ganse speelverdiep. Ik kwam ogen tekort. Ga erheen. Kijk zelf rond. Wanneer je er bent, kijk dan rechtsboven aan de vensterbank. Daar ligt namelijk nog een stukje van mijn hart. Er is sowieso nog plaats voor dat van u.

Na een koffie die indruk maakte besloten we lunch te gaan halen bij Corazon Bakery. Het zit namelijk zo: Corazon zelf werd groter en drukker, dus beslisten ze om plaats te maken door het ‘bakgedeelte’ verder in de straat in een apart pand onder te brengen. Eens je daar binnen komt word je wederom ontzettend hartelijk begroet. De expertise over alles dat verkocht wordt is ontzettend groot en om het lief te quoten: “Dit is het eerste olijfbrood dat ik eet dat lijkt op het brood uit de Provence”. Hij liet daar dan weer een stuk van zijn hart achter. Wat nog verbazingwekkender is, is hun aanpak naar mensen toe. Buiten staat een koelkast. Daar zitten drie soorten broodjes in. Om wachtrijen tegen te gaan mag je zelf je broodje naar keuze uit de frigo halen en ze vertrouwen erop dat je het juiste bedrag in het bijhorende doosje stopt. In tweeduizendenzeventien, wanneer je op reis vertrekt met sociale media vol doemberichten en haat-tweetjes, is zo’n frigo alle warmte die je nodig hebt. Het woordenboek leerde me dit: corazón [m] (el ~) {zn.}hart [o]. Amersfoort leerde me dat die vertaling klopt.

Met onze hartverwarmende take-away tosti’s vertrokken we richting het Mondriaanhuis. Piet Mondriaan is een artiest die ons allebei aanspreekt, dus dit was een logische keuze. Eens we binnen kwamen bleek het al een uur voor sluitingstijd te zijn aangezien het pakjesavond was. Wij hadden er geen rekening mee gehouden dat pakjesavond in Nederland is zoals Kerstavond bij ons en waren wat beteuterd. De twee lieve dames (ik zei toch dat dit een rode draad was) begrepen ons en stelden een tour voor die iets korter was dan de ‘normale’ museumtour, maar ons toch de volledige ervaring bood. We volgden hun advies op en wat waren we onder de indruk. Het museum is ontzettend praktisch en wisselt in de zalen tussen analoog en video. Er was één video die ons zo omver blies dat we het als kunst op zich ervoeren. Er waren twee tijdelijke tentoonstellingen, waarvan we maar één konden doen, maar het was wel één die indruk maakte: Boris Tellegen. We zijn echt zo blij dat we deze artiest leerden kennen.

Na het Mondriaanhuis vertrokken we terug naar huis. In de auto onderweg bespraken we de dagen nog eens na en wat we vermoedden, maar nog niet zeker wisten, was toen wel duidelijk: dit was wat we nodig hadden en het deed ons goed. Toen we de dochter gingen oppikken kwamen we aan bij een peuter volledig gehuld in Frozen-outfit, van sokken tot haarspelden. Ze heeft het ook nog honderd keer gezegd, voor mocht het ons niet opgevallen zijn: “It it go mama. It it go papa. IT IT GOOOOOO!”. Toen ik haar vroeg of het logeren leuk was kreeg ik “Beter. Nog keertje logeren mawsie tante ja” te horen. Ik peins dat dat peutertaal is voor “Wanneer vertrekt gulder nog eens, want dat is daar plezanter dan thuis”. Exact zoals het hoort te zijn dus. Wat hebben wij een chance met zo’n mensen in haar leven en in dat van ons.

Mocht je zelf eens op de pauzeknop willen duwen, dan is Amersfoort een goede optie. De stad omarmt je en charmeert zonder dat het veel moeite kost. De schoonheid overvalt je en er is niets leuker dan je laten meevoeren op het ritme van een hartverwarmende stad. Beloofd.

Rond 9u30 kwamen we aan in Fort Napoleon voor een ontbijt. Wij, dat zijn Emma, het lief, tante ‘Dira en ikzelf. De zus en ik zijn half Oostends, dus overlegden we die ochtend pas hoe we het zouden doen. We begonnen met de Spiekpietjes Expo*. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten voor onze (bijna) tweejarige, maar dat ze zo enthousiast zou reageren had ik niet verwacht. Je kan de expo bezoeken onder begeleiding van een gesproken verhaal, maar wij kozen om dat niet te doen met Emma. Wij vertelden zelf het verhaal en ze was helemaal mee. Ze reageerde enthousiast en wij stonden er verbaasd naar te kijken. Toen we de Expo bezocht hadden wees een lieve meneer van Stad Oostende ons op de Spiekpietjes zoektocht in de stad zelf. In verschillende etalages zitten pluchen Spiekpietjes verstopt die je moet gaan zoeken. Je vult het aantal gevonden Pietjes in op een lijst en dan dien je die in bij de dienst Toerisme, waar je een kleine attentie krijgt.

We besloten om de overzetboot te nemen aan het Fort Napoleon en trokken zo richting het stadscentrum. Emma zat voor de eerste keer op een boot en genoot met volle teugen. Die boot stopt aan de vistrap, dus kochten we eerst twee kilogram garnalen. Ons kind keek zich de ogen uit en wilde alles proeven: tante ‘Dira kon de garnalen niet rap genoeg pellen. We lunchten in het Mosselhuis waar we genoten van verse soep en geanimeerde visschersgesprekken. Het is één van de authentieke visserscafé’s in Oostende en de liefde en het respect voor ‘t zeetje druipt daar van de muren. Wij kennen de eigenares en ze was zo lief om onze garnalen te bewaren tot we terug naar huis gingen. Vanaf het Mosselhuis startten we onze zoektocht die een goed uur duurde. Weer maar eens was Emma helemaal mee en reageerde ze superenthousiast. “Pietje, mama! Pietje tante. Kijk! Kijk, nog één. Zes Pietje”. De laatste weken is alles wat ze telt “ZESH”, dus voorlopig lijkt ze wiskundig op de mama.

Er zijn tien winkels die deelnemen aan de zoektocht en ook al ken ik Oostende als mijn broekzak, toch waren er twee winkels die mij aangenaam verrasten. Ferm, een winkel met Scandinavische insteek. Tante ‘Dira kocht er een geweldig schoon kleedje voor de dochter en ik kocht er net geen sweater. De tweede was Gino in de Ensorgallerij. Het lief was zo enthousiast dat hij er niet één, maar twee t-shirts kocht. Vier jaar mijn lief en dit was een primeur voor mij. Hij die vrijwillig geld uitgaf aan kledij in een bakstenen winkel. Ze verkopen er onder andere zot schoon gezeefdrukte kleren over de Ronde Van Vlaanderen. Say no more. Na onze mini-shopping trip trokken we richting dienst Toerisme waar we onze attentie kregen. Vanaf daar trokken we als afsluiter richting de Oktoberfoor. Wij, de meisjes, gingen op de paardenmolen en verplichtten het lief om zeker één minuut lang foto’s te nemen. Daarna gingen de dochter vissen (knip die kortingsbonnen uit de Tips!) en deed ze een paar toertjes op de draaimolen. Als laatste wapenfeit gingen de zus en ik op de Octopus.

We zwaaiden de kermis gedag, haalden onze garnalen op en namen de boot terug naar onze auto. Het was ondertussen bijna 18u en donker. We aten ‘s avonds bij mijn mama en het was zoals vroeger. We kwamen thuis met rode kaakjes (van die gezonde wangen, kendet?) en overstelpten haar met enthousiaste verhalen. De zeelucht had ons goed gedaan en dus veel honger bezorgd. We aten samen, gingen naar huis en vielen als een blok in slaap. Acht uur in Oostende. De schoonste acht uren die oktober ons bracht. Merci, Oostende. Merci!

*Los van wat jouw mening of de mijne is: de Spiekpietjes zijn volledig zwart met kroezelhaar. Ik vond dat ik dat moest vermelden. 

Het Spiekpietjes boek koop je hier.
De Spiekpietjes knuffel koop je hier.
Andere boeken over de Spiekpietjes vind je hier.
En hier vind je de site van de dienst Toerisme Stad Oostende.

Hieronder volgen veel te veel foto’s. #sorrynotsorry