De kapitein van dat gezin heette Tjoane. Hij noemde mijn mama Tante Nadine. Ik snapte niet waarom hij “tante” zei, want ze waren even oud, vond ik, maar hij was een neef. Het is de eerste familietak die ik leerde kennen en het bleek de meest stevige te zijn, want wekelijks kwam hij een tasje koffie drinken bij ons thuis. Er was een dag waar hij mijn vertelde over vogels die “Suskewiet” zeggen. Wist ge dat de Franse vinken iets anders zeggen? Ik wel, want hij heeft mij dat geleerd. Hij was een constante mijn hele leven lang, niet alleen in aanwezigheid, maar ook in zijn.

Hij was altijd aan het lachen, en ik weet het: dat zeggen ze altijd, maar het is zo. Als hij niet aan het lachen was, dan deed hij er alles aan om je te doen lachen. Vrij vertaald wil dat zeggen dat hij -voor mij als kind- veilig was. Nooit heeft hij geroepen op mij. Jamais. Zelfs niet die ene keer toen ik stomdronken uit zijn hof wandelde. Gemene cocktails en onervarenheid, mevrouw. Wanneer anderen wel riepen, dan maakte hij een mopje of zei hij “jamoja, en azo he…”, en de negatieve sfeer was weg.

Dat wil zeggen dat hij ook een van de weinige was die me altijd al heeft kunnen doen lachen. Echt lachen. Zo met uw hoofd achterover en HAHAAHAHAHAHA. Hij deed dat altijd, ongeacht waar of wanneer. Met stip op een: het moment dat ik zijn hand ging schudden na de begrafenis van zijn vader toen hij iets zei dat tussen ons blijft. Iedereen keek. “Vind ik leuk”, zeitem. En dat was het ook.

Toen het huis afbrandde was hij, met zijn vrouw, als eerste bij mij. Ik was alleen tot zij er waren. Achter het politielint hoorde ik “ROMINA!”, en terwijl ik teken deed naar de politie dat het familie was, waren ze er al voorbij. De manier waarop hij mij toen vastpakte kan ik nog voelen. Het voelen dat ik niet alleen was, door er te zijn, door te luisteren, en te wachten tot mijn ouders er waren. Geen mopjes die dag, maar tonnen liefde, zowel van Tjoane als van Heidi.

Hij weet dat niet, ik heb hem dat nooit gezegd, maar ik hoop dat hij het voelde wat hij betekende. De laatste jaren zag ik hem in het passeren wanneer hij bij mama was. Veel minder dan vroeger, maar je blijft van elkaar horen via alle gedeelde koffies aan de keukentafel. “Tjoane is ziek”, zei mama. “Dat komt in orde, zo’n beer van een vent”, zei ik. Toen bleek dat het niet meer in orde zou komen heb ik geen tijd opgeëist. Die tijd was aan zijn gezin, zijn kleinkinderen en mensen zoals zijn broer en mijn papa. We voelden mee via papa, en ik weet dat hij wat van die liefde heeft meegekregen.

En daar zat ik dan vandaag. In een aula, omringd door zoveel mensen. Mijn broer bij mij, mijn zussen en mijn ouders. Vooraan stond een kist met daarop een pet en er werd verteld over wie ge waart, hoe gekend, en hoeveel ge betekende voor zoveel. Er werden liedjes gespeeld en foto’s getoond. Verhalen gedeeld en opgemerkt dat iedereen voorzekerst hun eigen verhalen heeft met u. Dat is ook zo en dit is dat van ons, van mij.

We verlieten de aula en achteraf was er niemand die mij deed lachen gelijk toen bij uw vader. We stonden daar wat verdwaasd en zijn iets gaan drinken. Een koffie, want ze hadden daar geen verwenkoffie. Vanaf ik de kans krijg ga ik een verwenkoffie drinken, op uw leven en uw lach.

Vanavond leer ik mijn dochters over de vogels die “Suskewiet” zeggen en vertel ik hen over hoe er een meneer was die mij dat leerde toen ik een zelf kindje was.

Hij had altijd een pet op.
Hij had de luidste lach.
Hij heette Tjoane.

Ik heb ook geleerd toen. Man, de fouten die ik heb gemaakt en de gesprekken in de spiegel. Hard, maar nodig. Gij ook en dat is oké, want ge luisterde. Ik vertelde jullie over kolonisatie en genocides, de gevolgen daarvan en hoe we huiverden bij het gedrag van onze eigen medemens niet eens zo heel lang geleden. Ik zie ze nog voor mij, uw woorden vol beloftes. De foto’s van de aangekochte boeken en de Canva-creaties, want hashtag BLM, enal.

Weet ge nog al die keren dat we de straat op kwamen omdat het genoeg was geweest? En alle andere keren dat ik in de bres sprong zonder u, maar dat ge mij stuurde, vol verdriet, dat ge over dit onderwerp niet kon post omwille van x en y reden. Dat u dat bezig hield. We babbelden daarover. En ik? Ik riep nog wat luider. Want nu moest ik roepen voor twee.

En weet ge nog die ene keer, tgoh, ‘t is nog niet zo heel lang geleden zelfs, dat ik uw bedrijf of uw account ophemelde? Dat ik het geweldig vond wat ge deed, daar in uw hoekske van ‘t internet. Dat ik uw rechten of die van uw lief verdedigde, want godverdomme, het is toch godgeklaagd! Weet ge nog, mijn bijdrages voor jullie boeken of posts? De keren dat mijn perspectief zo waardevol was, want ‘feminisme’. Weet ge nog? Dat ik dat allemaal deed zomaar, want godverdikke, als wij elkaar niet steunen, wie zal het dan wel doen? Dat patriarchaat, mevrouw, het is me toch wat!

Weet ge nog die keer, ook niet zo lang geleden, dat er mensen werden gebombardeerd? Heel veel kindjes? Dat we dat zagen op tv en dat bleek dat we niets wisten? Dat we amper konden aantonen waar Libanon lag op een wereldkaart, laat staan Gaza. Dat we geen kant wilden kiezen en ons verloren voelden. Al chance hebben we dan activisten en het middenveld die ge kunt vertrouwen, zelfs in uw hoekske daar. Vertrouwt ge geen mensen? Luistert naar Amnesty International, Het Rode Kruis (van de stickers), Unicef, 11 11 11,… Ge kunt het opzoeken: allemaal spreken ze over staakt-het-vuren. Ze roepen. Ze smeken mensen om hun vraag te versterken. En wat doet gij? Gij zwijgt.

Ge zwijgt. Gij die uzelf al een keer een feminist durft noemen. Gij die de vruchten hebt geplukt van het werk van mensen gelijk mij. Gij, die zelfs toen ge publiek zweeg, in mijn inbox zat, zijt nu stil. Ge zijt geen activist en ik verwacht dat ik ook niet, maar complete stilte? Ge zijt stil nu. En zeg mij niet dat ge het niet ziet, want ge hebt uw account en bedrijf gebouwd op Instagram. Gij weet wat er gaande is. Ge weet het al jaren en ge weet het nu ook. Wist ge dat uw volgers en klanten in mijn inbox zitten te vragen waarom ge stil zijt? Het lief zegt dat ik niet mag denken voor u, dus ik probeer dat niet te doen, maar eerlijk gezegd: het is moeilijk.

Ge zwijgt.
Ge zijt stil.
En eerlijk? Ge stelt teleur.
Het meest van al uzelf.
Alleen beseft ge dan nog niet.

We vonden dat, eerlijk gezegd, zo dwaas: wekelijks dingen kopen om te geven aan elkaar. Extra tijd vrijmaken tijdens de eindejaarsdrukte voelde zo geforceerd en daar hadden we beiden geen zin in. We bedachten dus iets anders.

Ieder jaar gaan wij twee in het voorjaar goed eten. Michelinster goed. Zolang het voor juli is, is het oké. We gaan nooit specifiek op zoek en zien wel wat op ons pad komt en zo geschiedde vorige maand. Via onze architect (shoutout aan Luc Groosman) kregen we de tip om te reserveren in het lokale Tafel Twaalf. Volgens hem was de Michelinster een kwestie van tijd en de foto’s trokken ons over de streep: we reserveerden. 

Op paaszondag trokken we richting Waterland-Oudeman om te lunchen. We werden warm ontvangen door gastvrouw Fien en hadden meteen het gevoel dat we een beetje thuis kwamen in iemands living. De sfeer was warm en we voelden ons ter plekke ontspannen. Het lief koos ervoor om te zitten zodat hij de keuken zien, want foodnerds are gonna foodnerd.

Na een introductie van de menukaart werd meteen duidelijk dat er een grote liefde is voor de streek en zeer lokale producten. Ik, de ingevoerde West-Vlaamse, kende enkele plekken. Het lief daarentegen, geboren Meetjeslander, kon gezichten plakken op de mensen die de ingrediënten leveren voor Tafel Twaalf. Long live Grandmaland!

Het aperitief en de bijhorende hapjes zetten de toon voor de rest van de ervaring. Macaron van rode biet (Luvinushof!) Awel, ja. Champignon met zwarte look en kaas van ‘De Margriete’? Laat maar komen, zegt!

Ikzelf was een absolute sucker voor de Noordzeekrab met aardappel van ‘Het Waterland’ (uit de tuin van Fiens papa!) en het lief werd bijna gelovig toen hij het lamsvlees ‘De Margriete’ proefde. En de sauzen. De sauzen. Oh, daar hebt ge geen idee van. Chef Jonas steekt alles bomvol smaak, maar de saus bij elk gerecht was een sonnet op zijn eigen. ‘t Is dat ik geen muziek maak, of ge kreeg een liedje met als onderwerp iedere saus die we die dag aten.

Van het lief moet ik ook de wijnen vermelden omdat ze zo goed gekozen waren. De wijnen die gepaard gaan bij ieder gerecht zorgen voor perfectie. Fien legt uit welke wijn er geschonken wordt en waarom ze voor die wijn koos. Dat is standaard in de gastronomie, maar zij doet dat op zo’n manier dat je niet anders kan dan zelf enthousiast worden. Mijn alcoholvrije keuzes waren ook een schot in de roos wat dat betreft.

Chef Jonas en gastvrouw Fien doen dat geweldig goed. Je voelt de passie en liefde voor hun vak in alles wat ze doen. Van de ingrediënten, de gerechten en de wijn tot de kaarsen die op tafel staan. Ze zijn fier op hun Tafel Twaalf en op hun Meetjesland en dat is geheel terecht.

We waren even weg van de wereld, het lief en ik. We konden vier uur lang genieten van zalig eten terwijl we nooit uitgepraat raakten en de tijd vloog aan ons voorbij. Alles klopte. Zo’n momenten zorgen voor de vlinders van toen en mijn god, wat is dat kostbaar. Deze was voor de negen jaar op onze teller. We hadden geen betere plek kunnen kiezen om onze liefde te vieren.

Wil je zelf ervaren hoe goed het daar is? Ga dan de website van Tafel Twaalf bezoeken en reserveer. Wees er snel bij, want dan kunt ge zeggen dat ge ze ontdekte voor er een ster was. 

Wees u bewust dat ook de lunch een uitgebreid meergangenmenu is, waardoor je gemakkelijk vier uur aan tafel zit zonder het zelf te beseffen. 

In het concept van Tafel Twaalf zit je met twaalf aan één tafel. Door wat ruimte tussen te laten per reservatie is er genoeg privacy (introvert het lief voelde zich op zijn gemak), maar mocht je sociaal willen doen kan dat ook. 

Bijna tien jaar zit ik hier op BigCityLife en er waren tijden dat ik zo regelmatig blogde, dat er zelfs een schema aan vast hing. Dan excuseerde ik mij omdat ik een dag te laat was met posten. Er waren blogmeetings, blogstokjes en het was een wereld op zijn eigen. Er waren momenten dat bloggen een last werd en er waren momenten dat de pers meelas en ik mails kreeg met de vraag of ze mijn blog mochten publiceren in de pers. Er waren momenten waar ik alles vergat en schreef uit het diepste van mijn hart en ziel en er waren momenten dat ik commercieel dacht over wat ik schreef, want er moest omzet gedraaid worden. En toen legde ik alles stil.

Alles, want wat ooit mijn vertrouwde speeltuin was voelde vreemder dan ooit aan. Van Instagram en Twitter tot deze blog. Wat ooit het verlengde van mijn living was en mijn eigen plek voelde plots alsof één of ander kraakpand. Dus bleef ik weg. Ver weg. Ik miste het, vooral wat het ooit was en vervloekte iedereen voor de vervreemding die ik voelde, nog het meest van al mijzelf. Dus vertrok ik. “Trekt ulder plan met aesthetic en meningen”, dacht ik. Het kon allemaal de boom in en ik meende het nog ook.

Meer dan zes maand lang meed ik het nieuws. Ik was alle meningen zo beu en again: nog het meest van al die van mezelf. De opinies over de opinie van iemand die reageerde op een opinie. Fucking hell. Pas toen ik alles straal negeerde viel mij op hoe vermoeiend dat was geweest: alles analyseren, op alles reageren, uitleggen waarom, in debat gaan,… Nu ben ik terug, met evenveel meningen, maar ik vertel die tegen het lief of onze dochters. Het zou u verbazen welke slimme dingen een vier-jarige kan zeggen over The Supreme Court, gelijk dat hun jurken schoonder zouden zijn in ‘t roze met wat glitter. Geef ze eens ongelijk.

De rust keerde langzaam maar zeker terug in mijn hoofd en mondjesmaat kwam ik terug op tinternet. Instagram kreeg een opkuisbeurt en ik maakte een lijst met goede vrienden. Twitter negeer ik voor 90% van de tijd, want het laatste waar ik tegenwoordig behoefte aan heb is de mening van Jos uit Wederkerigem. Het voelde goed en dat is nog steeds zo. Het laatste deel van de grote kuis was deze blog, want dat schrijven, ik mis dat enorm. Geen idee hoe het komt, maar dat is hetzelfde niet in zo’n journal of in Google Docs.

Dus ben ik hier terug, in mijn living op tinternet. Ik heb gekuist en nieuwe kaderkes aan de muur gehangen. De koffie staat warm en we hebben zelfs koekskes gebakken.

Ge zijt welkom.
Zet u.
Ik heb u gemist.

Niemand was bij ons toen Kim en ik hoorden dat er kanker was. Niemand was bij ons toen we beslisten dat we zouden vechten. Niemand was bij ons toen we beslisten dat de behandeling zou stopgezet worden. Niemand was bij ons toen ik hem een laatste keer zag aan de vooravond van zijn begrafenis. Hij ging dood en ik bleef achter, alleen, met alle woorden en stiltes. Het was zo stil.

Het huis en ik waren alleen. Niemand was bij ons toen de vlammen “whooeosssh” deden. Niemand voelde de verschroeiende hitte. Niemand was bij ons toen het gerinkel klonk van de ramen die sprongen door de hitte. Niemand was bij mij toen ik ‘s avonds alleen in een vreemd huis in slaap viel bij het geluid van een tv. Het huis brandde af en ik bleef achter, alleen, met alle vlammen en de koude as. Het was zo koud.

Stress. Dat zijn periodes van extreme stress. Bij stress zijn er verschillende reacties: fight, flight en freeze zijn de meest gekende. Fight betekent vechten. Flight betekent vluchten. Freeze betekent (be)vriezen. Ik ben een Fight-persoon. Ik vecht. In extreme stress blijf ik kalm, neutraal, hou ik het hoofd koel en ga ik door. Ik krijg instantly een soort perspectief waardoor ik overzicht krijg. Alle emotie stopt en ik denk scherper, helderder en ben besluitvaardig. Ik neem altijd de correcte beslissingen. Ik ben diegene waarmee je in dat soort situaties wilt zitten. Ik ben diegene waarvan mensen achteraf zeggen “Amaai! Goed gedaan!”. “Amaai, chapeau, gij zijt sterk!”. “Best dat gij zo kalm blijft, zeg!”. Dat ben ik.

.

Ik ben diegene die een week na de stilte van Kim’s overlijden terug ging werken. Ik ben diegene die een week na de leegte van een leven in as terug ging werken. Ik ben diegene die een gat heeft van een dik half jaar, misschien zelfs langer, uit die periode. Ik heb er geen idee van, want alles wat ik toen schreef werd verwijderd, door mijn ex, omdat hij mijn blog beheerde. Hij was een notoir back-upper. IT’er. Goed in zijn vak. Toen ik hem verliet nam hij af wat mij nog restte uit die periode: mijn woorden. Alsof mijn leven, mijn woorden, mijn schrijven, het enige tastbare dat ik nog had van periode waardeloos was. Delete. Weg. Wat nog overbleef stak in dozen, en het was niet veel, want het paste perfect in mijn rode Citroën C1.

Met mijn dozen en rode auto ging ik bij Pieter wonen, mijn andere computermaat. Hij, samen met enkele anderen, plakte mij samen. Ze gingen bij mij op de grond liggen tot ik terug kon rechtstaan. Uiteindelijk leerden ze me terug stappen en zelfs lopen en dansen, allemaal terwijl de dozen in de garage stonden. Ik stond aan die garagedeur toen Pieter zei tegen het lief “Draag er goed zorg voor”, net voor hij de deur dichtdeed. Twee minuten later was er de eerste kus tussen het lief en ik. Die kus evolueerde naar samenwonen in een klein appartement en ik ging mee, met mijn dozen en mijn rode auto. We kochten een huis en ik werd zwanger. We bouwden een tiny house en ik werd Emma’s mama. De rode Citroën stond plots op een oprit met een autostoel erin. De dozen kregen een plek in de garage. Het huis werd verbouwd en Billie maakte ons gezin compleet. Een gezin met een rode auto, een bouwwerf en dozen in de garage die samen met de wereld in lockdown ging.

De rode auto werd vervangen door een zwarte gezinsauto, de bouwwerf werd een huis en de dozen kwamen uit de garage. De lockdown kreeg een exit-plan en ik boekte een vakantie naar Disneyland. Ik schilderde een kast en hing kaders aan de muur. Alle dozen gingen open en het huis werd een thuis.

.

Mijn jongste zus trouwde tien dagen geleden en ik zei op haar trouwdag: “Jij bent nu even oud als Kim was toen hij stierf.”. Dat was gelogen, want ze was zeventien dagen ouder. Tien jaar nadat ik de ergste dag van mijn leven had, beleefde zij in exact dezelfde levensfase de mooiste dag van haar leven. Een week later belde mijn mama. Ze lag in het ziekenhuis. Waarom doet er niet toe, wat er gaande is ook niet, maar ze zei: “De dokter zegt dat ik dan nog tien jaar te leven heb”. Tien jaar nadat ik de ergste dag van mijn leven had, kreeg één van mijn grote levensliefdes een houdbaarheidsdatum, net zoals Kim.

Ik zat in de zetel in mijn living op dat moment, in het huis dat ik deel met mijn man en twee kinderen. Voor de deur staat een zwarte gezinsauto op de oprit met twee autostoeltjes erin. Aan de muur hangen kaders en de dozen zijn leeg. De dozen zijn leeg, want ik ben thuis. Eindelijk thuis.

.

Tien jaar na de stilte en de koude is er terug geluid en warmte.

.

Ik zat in de zetel in mijn living op het moment dat mijn besef kwam, in het huis dat ik deel met mijn man en twee kinderen: er is terug geluid en warmte.

.

En in een seconde kan ik alles verliezen.

.

Ik ben bevroren toen. Ik ben die zetel amper uitgekomen. Ik deed wat ik moet doen op automatische piloot. Mijn enige besef was “ik heb Eliane nodig”. Eliane is mijn psychologe. De dag na mijn besef zat ik in haar praktijk. Dat was eergisteren. PTSD. Ik ben klaar met Fight. Het is tijd voor Feel. En zo begin ik aan een nieuw traject: traumaverwerking. Ik ben opgelucht en het komt goed. Dit is stap één. Dag twee. We’ve got this. Let’s rise.

Bij die collectie van “dingen-voor-in-het-huis” horen ook foto’s, kaders, posters, briefjes en andere stukken die een bepaalde waarde hebben voor ons. Vanaf de eerste dag dat we hier in de zetel zaten wist ik meteen dat ik een soort van gallerie-muur wilde en welke muur ik daarvoor zou gebruiken. Desenio mailde mij met de vraag voor een samenwerking en ik was zotcontent! Mijn muur zou rapper dan gepland tot zijn recht komen en, enthousiast als ik ben, ging ik meteen aan de slag. (onderaan deze post vind je een tijdelijke kortingscode!)

De sfeer en het gevoel dat ik wilde bereiken wist ik, en qua materialen en kleur wist ik dat ik met natuurlijke elementen wou werken en zachte kleuren. Ik nam mijn verzameling van de laatste jaren, legde alles open en ging aan de slag. Ik stelde mezelf enkele vragen:

• Wat hang ik aan de gallerie-muur?
• Welke kaders heb ik?
• Wat heb ik nog nodig?

Het was belangrijk voor mij een mix te hebben van formaten en soorten, met maar één gemene deler: ieder stuk betekent iets voor ons.

We hebben twee briefjes die ontzettend belangrijk zijn voor ons: één van Meme en één van Bobonne. Zij zijn de matriarchaten van het lief zijn familie (ik heb zelf geen grootouders meer) en hun woorden, hun liefde, wou ik een prominente plek geven. De Moebe Kaders van Desenio waren ideaal daarvoor. Via een vernuftig systeem met elastieken kan je iets inkaderen met lege ruimte er rond. Ik bestelde ook nog enkele posters die qua kleur en sfeer perfect bij ons interieur pasten en vanaf toen was het ongeduldig wachten op de postbode.

Eens ik wist wat ik aan de muur wou hangen begon ik met alles uit te leggen op de grond. Ik stond ook boven op de zetel en nam verschillende foto’s om zo het “grote beeld” te krijgen van hoe het eruit zou zien aan de muur. Ik schoof, verschoof, besloot om enkele dingen een andere plek in huis te geven en uiteindelijk kwam ik tot een kleine collectie die mij ontzettend blij maakte. Ik voegde op professionele manier (kuch) het idee toe van enkele planten en ik wist dat het goed zat.

.

Er zijn zoveel dingen die van een huis een thuis maken voor mij, zoals onze planten, het tapijt, de leeshoekjes en nu ook deze muur. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik een paar keer denk: “Oh zie, zo schoon”, efkes pauzeer en dankbaar ben voor onze thuis en alle liefde die erin zit.

Hier zie je nog enkele detailbeelden:

Ben je geïnspireerd en wil je zelf ook bestellen bij Desenio? Dat kan! Je krijgt zelfs korting met de code BIGCITYLIFE

(25% korting op posters van www.desenio.be , m.u.v. Handpicked & Gepersonaliseerde en kaders, geldig vanaf 16 t.e.m. 18 februari 2021)

Tijdens ‘het Sinterklaasjournaal’ op de Nederlandse televisie zijn er geen Pieten met blackface. In de afleveringen van ‘Dag Sinterklaas’ op de Vlaamse televisie, in de films en alle recente kinderboeken, kan je die karikaturen ook niet meer vinden. In de reclamefolders en op YouTube hebben de Pieten wat vegen van het roet. Nergens zie je nog wat tot tien jaar geleden ‘normaal’ was. Onze kleuters en kinderen lezen en kijken mee. Ze geloven in het verhaal van de Sint en Piet, maar ze zijn niet dom. Zo’n uitgesproken verschil op één bepaalde plek in hun leven roept vragen op bij kleuters, dus hier komt mijn vraag: wat zeg ik aan mijn vijf-jarige kleuter die vraagt waarom die Piet zo geschminkt is? Wat had ik volgens jullie moeten antwoorden toen ze vroeg waarom de Piet op school ‘helemaal anders is’ dan diegene op televisie, de ‘echte Piet’ (sic.)? Welk antwoord geef je een kleuter wanneer ze, vertaald naar volwassenentaal, vragen wat blackface is en waarom dat gedaan wordt? 

Wanneer ik op zoek ga naar antwoorden, dan lees ik over ‘traditie’ en de harde waarheid is dat kinderen (en de jeugd) lak hebben aan tradities en oude gewoontes. Het jong volk duwt ons vooruit in richtingen die we niet voor mogelijk hielden. Ze verruimen onze blik en verplichten de maatschappij om te evolueren. Dat gegeven op zich is een traditie. Ik durf te wedden dat ook jij, die dit leest, geniet van zaken waar jeugdig enthousiaste mensen ooit voor streden. Misschien was jij zelf wel zo iemand? Waarom kan dit kinderfeest dan niet aan hen gelaten worden? Aan de kinderen? Van waar komt die drang om zo vast te houden aan wat ooit was, als dat gedrag betekent dat je net dat dreigt te verpesten dat je in ere wilt houden? Een kinderfeest.

Ik weet niet meer waar de oplossing ligt. Het huidige (online) klimaat drijft alles in een tweestrijd, waardoor een gesprek voeren ontzettend moeilijk wordt. Wie in dialoog probeert te gaan krijgt het deksel op de neus. Een deksel waarop staat dat het traditie is en dat we niet moeten verwachten dat die zal veranderen. Ook ik ben blijven proberen om de dialoog aan te gaan, en dit jaar had ik gehoopt, na Black Lives Matters, dat er verandering zou zijn. Nu zit ik thuis, met een kind, die in dialoog gaat over waarom er soms ‘valse (blackface) Pieten’ zijn, en dan heb ik nog chance, want ik moet niet vertellen waarom de kinderen op de speelplaats haar ‘zwarte Piet’ noemen omwille van zoiets als haar huidskleur en haar roots.

Wij, oude mensen, hebben onze tijd gehad, en die ligt waar hij hoort te liggen: in het verleden. Als dit echt om de kinderen draait, wordt het dan geen tijd om te luisteren naar hen?

Toen mijn frank begon te vallen dat dit een proces van lange adem zou zijn begon ik te werken aan mijn nieuwe “normaal”. Ik begon ochtendroutines in te bouwen om samen met mezelf (of zoals nu, samen met Emma) een dagindeling te creëren die past bij mij. Elke ochtend geef ik mezelf een kwartier in de badkamer om mijn haar te doen en mij wat te schminken. Soms ga ik full-out met mijn haar. Soms is het een nonchalante dot. Soms neem ik tijd om mijn nagels te lakken en selfies te trekken en soms begin ik daarna direct aan mijn dagplanning. Zo’n simpele vaste momenten doorheen de dag zorgden voor meer structuur en het geeft me meer energie.

Ik besloot ook om mijn kleerkast aan te pakken, want ik had twee stijlen: holbewoner of gekleed-tot-in-de-puntjes. De temperaturen zakten, de herfst kwam en ik irriteerde mij mateloos aan panty’s en een jurk, of een skinny jeans om thuis te zitten, dus ging ik op zoek naar alternatieven. Bij mensen zoals @evatuyt zag ik geweldige thuis-outfits en zoals dat gaat zit een mens dan een kwartier later op Pinterest te zoeken op “loungewear”.

Diezelfde avond nog zat ik op de website van Hunkemöller en plaatste ik een bestelling. De loungesets werden geleverd en voor mij zijn ze echt een game changer. Dankzij een tip op Twitter koos ik enkele bralettes en ik weet nu al dat ik nooit meer terug zal kijken. Ik ben comfortabel gekleed, heb het goed warm en tegelijkertijd voel ik mij aantrekkelijk. Het gaat mij niet aan hoe oppervlakkig dat klinkt, mentaal voel ik mij stukken beter wanneer ik er naar mijn gevoel ook goed uitzie.

Alles wat deze periode vlotter laat lopen is een win voor mij, en dit is er één van. Meer dan ooit is thuis zitten aan de orde en het besluit om daar wat luxe toe te voegen en voor mezelf te zorgen, zorgt er ook voor dat ik mij mentaal beter voel. Ik doe dit voor mij omdat ik het verdien. Omdat ik het waard ben en omdat dit voor mij valt onder zelfzorg.

Zorg goed voor jezelf, gastjes.
Of dat nu in ‘t roze is, met koffie of thee: maak het warm in uw hoofd, hart en huis.

Enkele items kocht ik zelf en andere kreeg ik van Hunkenmöller. Aangezien ik creatieve vrijheid kreeg en de focus daardoor kon leggen op “blijf thuis en zorg voor uzelf” ging ik deze samenwerking aan.

Er was die keer dat ik helemaal obsessed werd door mijn haar krullen. Ik bekeek honderden tutorials, verslond uren beeldmateriaal en evenveel uren voor de spiegel, tot ik naar mijn gevoel de perfecte krul kon maken met een stijltang en toen was de liefde voorbij. Hetzelfde gebeurde met nagels lakken, zelf kaartjes maken, scrapbooken (ja, ik ben zo oud), stempelen en moestuinieren.

Aangezien ik nu een dertiger ben met twee kinderen en een verbouwing (bijna, gasten. Bijna klaar.) heb ik die obsessies wat ingetoomd en budgetteer ik die meestal, want zomaar 300 euro boeken online bestellen is niet meer aan de orde. Ik ben ook creatiever geworden en ga al eens op zoek in tweedehandswinkels als dat past in de obsessie van ‘t moment.

De obsessie van ‘t moment is de adventskalender. Luistert: het is voor iedereen duidelijk dat dit een unieke kerst wordt en ik heb afleiding nodig in de shitshow van 2020 en ergens vorige maand besliste ik samen met mijn brein dat adventskalenders de perfecte afleiding zijn. Mijn missie was de perfecte adventskalender vinden voor december. Ik zag twee fris gewassen blozende kinderkopjes voor mij, die elke avond zoet in kleermakerszit dankbaar zijn voor hun moeder die hen magische momenten bezorgt, terwijl hun papa de perfecte foto’s maakt en vertederd toekijkt met ogen vol liefde voor zijn geniale vrouw.

Ik ging in een YouTube rabbithole van adventskalenders, belandde bij de zotste eerst en deed daarna hetzelfde op Pinterest en Instagram. Urenlang ging ik op zoek naar hoe je de perfecte adventskalender maakt en ik woog mijn opties af. Zet u neer, ik pak u efkes mee.

Er is er één met boeken. Je pakt 24 boeken in en elke avond mogen je kinderen een boek uitpakken en die lees je dan voor. De die-hards doen dat met kerstboeken. Een snelle realiteitscheck deed mij beseffen dat dat niet alleen een dure affaire zou worden, maar dat dat ook elke avond zou betekenen dat de kleuter de baby afslaat, of omgekeerd, omdat de baby de kleuterboeken scheurt of omdat de kleuter zichzelf te oud vindt voor babyboeken. Enfin: you get my point. Dat ging hem niet worden.

Dan is er die één met zelfgemaakte dingen. Schone bruine zakjes, al dan niet gedecoreerd, met daarin vanalles dat ofwel extreem ecologisch is (hallo, houten kabouters) ofwel zelfgemaakt, zoals geschilderde stenen of een ketting met handgeschilderde houten parels uit de bergen van Peru meegebracht door een schoonbroer die daar zeventien maanden op rondreis was. Ge snapt dat ook dat niet echt mijn ding was. Die haalde de shortlist ook niet.

Dan was er de optie met trinkets, vrij vertaald: snuisteringen. Kalenders die je op zijn geheel kunt kopen rond een bepaald thema (bijvoorbeeld Nickelodeon) of heelder houten opstellingen met schuiven en stoffen zakjes die dan gevuld worden met kleine producten van een bepaald merk, zoals Maileg (kleine stoffen muisjes) of Mini and Lula (haarspelden). Ofwel was het ordinair, ofwel ontzettend duur. Ge snapt: ook niet echt mijn ding.

Na al die extensieve research besloot ik om zelf mijn ding te doen en het beste van al mijn kennis te combineren. Ik hou van stijlvolle bruine zakskes, Emma houdt van snuisterijen en Billie is content met alles. Deze moeder had een missie en ze ging op schok. In de AVA kocht ik 50 bruine zakjes voor 9 euro (yes, girl) en ik ging op zoek achter 24 (x2) kleine cadeautjes, afgewisseld met grotere, om in die zakjes te steken. Ik vond mini My Little Pony’s, nagellakjes, maar ook praktische dingen zoals sokken en haarelastiekjes. Op twee dagen zit er iets groters in, en dat is de 24e en de 17e, want dan is Emma jarig. Het zal u verbazen hoe moeilijk het was om al die kleine dingetjes te vinden én ervoor te zorgen dat ze zowel van toepassing zijn op een kleuter als een baby.

Trots ging ik naar mijn auto en toen maakte ik eens een snelle rekensom. Alles uitgeteld zal ik aan zo’n 100 euro liggen. HONDERD EURO. In volle verbouwing, met onzekerheid rond ongeveer alles, is dat veel geld voor blozende kinderwangetjes.

Ik stuurde naar C., die helemaal mee vibe’de met mijn adventskalender.

Ik: “WTF? Die adventskalender? Ik heb alles gekocht. 100 euro!”
Zij: “Hahaha meendet?”
Ik: “Ja, die zakskes en dan 48 cadeautjes!”
Zij: “Ah. Ik ga er vooral iets van snoepgoed insteken en dan af en toe een cadeautje”
Ik: “…”

Vooral snoepgoed, zei ze. Af en toe een cadeautje, zei ze. Hoe fucking geniaal is dat? Kinders blij, moeder niet arm en iedereen merry and bright. Dat soort slimmigheden ziet ge niet op YouTube, Instagram of Pinterest, zulle. Geloof me. Ik kan het weten, want ik ben diegene die nog 48 zakjes moet schilderen.