Geweldig & Gênant – 8

18/11/2014

Geweldig & Gênant
Wat moet je weten? Eerst en vooral: de Colruyt-deuren en ikzelf hebben een moeilijke relatie. ‘t Kent zijn ups en downs, maar we werken eraan. Soms toch, niet altijd. Verder misschien ook wel dat mijn mama een pijnpomp heeft. Daarmee dat er behoorlijk wat ziekenhuisbezoekjes zijn in ons gezin. Maandelijks moet dat ding bijgevuld worden. Gelukkig heeft ons mama kinderen die haar vergezellen, in beurtrol doen we dat. Allez, meestal gelukkig, soms ziet ze ook wel af. Maarja, wij hebben onszelf niet gemaakt hé?


Geweldig

  • De reacties op mijn #kerstruil. Mensen schrijven erover en mailen me vol enthousiasme. Hoera, wereld!
  • Op bezoek zijn bij Bobonne wanneer haar telefoon gaat. Horen hoe Bobonne zeer beleefd is en zien hoe ze teken doet naar het lief van ‘belt nekeer’. Het lief dat naar de voordeur gaat, aanbelt en Bobonne horen zeggen: “Oei, ik moet u laten, hoordet? De bel gaat!”. Hahaha. Well played, Bobonne. Well played.
  • Eén jaar samen met het lief. Liefde, liefde in ‘t kwadraat.
  • Dit weekend is er een stockverkoop van boeken in het Zuiderpershuis. Dat vind ik nu al geweldig, en zondag nog geweldiger, want dan gaan wij.

Gênant

  • Naar de Colruyt in Eeklo gaan. Voor de rechterdeur staan wachten tot die open gaat om dan te beseffen dat het in Eeklo de linkerdeur is die open gaat, in tegenstelling tot in Maldegem. Allez Colruyt-mensen. Is dat nu nog normaal vindt ge? ‘t Is gelijk om me helemaal uit te lachen. Jullie schuld, niet die van mij!
  • Een professioneel telefoongesprek oefenen op school tijdens de les Engels.
    “Goodmorning Blabla international, this is Romina speaking.”
    ….
    “Would you like him to call you back?”
    “Yes”
    “Okay, bye. Have a nice day!” *click* en dan de leerkracht die zegt: “Je moet het telefoonnummer wel vragen en noteren” en ik die dat keer op keer vergeet. Precies rocketscience, zeker op maandagochtend zonder koffie. Overmacht. Niet mijn schuld. Op maandag mag iedereen een beetje randdebiel zijn.
  • Met mama naar het ziekenhuis gaan en wachten in een kamer. Mama wijst het bed af dat ze aangeboden krijgt en gaat in een stoel wachten. Een bed is iets wat ik nooit afwijs, dus leg ik mij even neer tot de dokter komt. ‘Even’ mondde uit in ons mama aan dat bed: “ROMINA! STA OP!” en een verpleegster naast me terwijl ik half uit bed val en zeg: “Neen, neen. ‘t Is voor haar en niet voor mij!”. Maar ja zeg, wat verwacht ge nu? We zaten daar twee uur lang, het was net na de middag, dus dutjestijd. De zon scheen door het raam op mijn lijf en ‘t was zo lekker warm. ‘t Deed wel deugd, zo een powernap en dat is ook belangrijk, vind ik. Voor de rest: sorry, mama. ‘k Ga het (proberen om het) niet meer (te) doen. 
  • Vanalles hebben om hier te zetten en het niet opschrijven, want ‘zo’n stomme stoten vergeet ik niet ze, hahahaha …’, en ze vergeten zijn. Het spijt me echt, ik begrijp dat een blog hard werken en ik doe het echt graag. Soms verandert mijn hoofd nu eenmaal in een zeef, bijvoorbeeld op maandagochtend en blijkbaar gaat dat door tot in de avond. Overmacht, remember?
Previous Post Next Post

11 Comments

  • Tiny

    Ge zijt een zotje gij, I like it. Ga jij soms ook naar een andere kamer om ‘iets’ te doen en dan ben je daar en weet je niet meer waarom?

    18/11/2014 at 09:27 Reply
    • rominatje

      Soms? Een beetje vaak. Of naar de winkel gaan om één bepaald item en thuiskomen met een doos vol boodschappen behalve dat ene ding.

      18/11/2014 at 09:43 Reply
      • Nathalie

        Ohja, dat ken ik… Ik ging vorige week speciaal naar de Colruyt voor mijn sensodine tandpasta, een variant die ze in de Delhaize niet hadden… Kom ik thuis met allerlei boodschappen en denk ik ‘oh gvd die tandpasta vergeten!!!’

        18/11/2014 at 13:09 Reply
        • Tiny

          Oef, we zijn normaal! 🙂

          20/11/2014 at 11:04 Reply
  • Hilde

    Gij maakt mijn dag weeral goed 🙂
    Ik gebruik mijn ouderdom (50+) als reden voor mijn vergeetachtigheid, onhandigheid, lomp zijn, verstrooidheid… maar als ik jou zo lees, vrees ik dat het ook gewoon mijn genen zijn die me al gans mijn leven parten spelen!
    Vooral die colruytdeuren zijn herkenbaar en met een lege bak bier boodschappen gaan doen en vergeten om die eerst in te leveren, teruggestuurd worden door een colruytmedewerker om een ticket te gaan halen voor dat leeggoed maar dan gaat ge terug langs de kant waar eigenlijk de ingang is van de winkel en dan begint dat alarm te janken! Alle hoofden aan de kassa gaan dan jouw richting uit! Pft, zo typisch mij 🙂

    18/11/2014 at 10:10 Reply
  • Anne-Frédérique Martin

    zalig omaatje! moet ik onthouden, kan nog te pas komen hahahaha

    18/11/2014 at 10:24 Reply
    • Nathalie

      Ja idd, geweldig Bobonne! 😀

      18/11/2014 at 13:10 Reply
  • Nele

    Zalige blog! Ik zit hier met de glimlach achter mijn pc. Soms zo pijnlijk herkenbaar qua vergeetachtigheid en gênante voorvalletjes. En go, bobonne, go 😉

    18/11/2014 at 12:04 Reply
  • Hi-ke

    ‘t Is helemaal de schuld van de Colruytdeuren, ik vind dat ook 😉
    Ik heb het probleem dat in een van de winkels de roltrap naar boven links staat en de roltrap naar beneden rechts. Ale serieus, wat is dat nu? ‘t Is hier verdekke Zwitserland, niet Engeland he! En ge zoudt denken dat mijn hoofd dat na tig keren wel weet, maar ik blijf keivaak daarover struikelen.

    18/11/2014 at 17:48 Reply
  • Ellen

    Hihi. Bij Geweldig en bij Genant.

    19/11/2014 at 09:07 Reply
  • Kat

    Colruytdeuren horen rechts te zitten, niet links. verdorie toch!

    19/11/2014 at 11:20 Reply
  • Leave a Reply