De stilte tijdens de storm

22/10/2018

Twee maanden geleden stelde ik alles in vraag. Het einde van mijn sabbatjaar was in zicht en ik had geen idee hoe mijn toekomst eruit zou zien. Het maakte me nerveus, angstig en kwaad. De nasleep van mijn ontslag haalde alles overhoop in mijn leven en mezelf. Een jaar lang ging ik paniekerig op zoek naar antwoorden en oplossingen, of ging ik de realiteit uit de weg. Ze werd weggeduwd met een kracht waarvan ik niet wist dat ik ze had. Als laatste wapenfeit legde ik de (spreekwoordelijke) pen neer. Overal waar ik woorden achterliet die iets betekenen voor mij verdween ik: op Instagram, op de blog en zelfs thuis, bijvoorbeeld in de kaartjes aan mijn lief. Alles stopte. Rondom mij mistten mensen die woorden. De berichten die ik ontving waren oprecht, zaten vol liefde, warmte en bezorgdheid.  Er kwam aanmoediging tot het schrijven van boeken. Niet één keer, niet twee keer, maar drie keer. En wat deed ik? Ik negeerde alles. Mijn woorden waren op. Ik was op. Niet depressief. Niet zwaarmoedig. Op.

Een jaar lang ben ik mezelf niet geweest en ik kon niet plaatsen waarom. Het was toch maar een job? Een jaar lang leefde ik in een soort waas waar er enkel op zeldzame momenten een stukje van mijn authentieke zelf door kwam. Telkens ik een glimp van mezelf kon opvangen raakte ik ze weer kwijt en dat frustreerde mij enorm. Het maakte mij intens verdrietig tot op een punt dat ik wist dat alles veranderd was. Dat ik nooit meer zou terugkomen en dat ik voorgoed mezelf verloren was. “Waarom?”, “Waarom ik?”, “Waarom wij?”, “Het is niet eerlijk”. Die vragen, of uitbreidingen ervan, domineerden elk moment met mijzelf. Ik kreeg niets geplaatst en voelde mij zo’n groot slachtoffer dat het mij verlamde. Het leek alsof de tegenslagen elkaar opstapelden en alles was te herleiden tot dat ontslag. Een jaar na datum wist ik nog steeds niet hoe mijn toekomst, hoe onze toekomst, eruit zou zien en ik kon die onzekerheid niet aan. Hoe ik ook had geprobeerd. Hoe ik ook vocht. Niets. Nul zekerheid. Een jaar lang ploeteren en er was niets verbeterd, integendeel: bepaalde aspecten waren slechter dan dat ze ooit waren. Na professioneel vijftien jaar lang het beste van mezelf geven stond ik nergens. Ik was moe. Ik was murw. Ik gaf me over. Ik gaf me over aan de onzekerheid. De leeuwin in mij ging rusten en ik besefte dat ik het zou moeten doen met wat ik had en niets meer.

Op mijn dertig wist ik wie ik was en waar ik voor stond. Het moederschap gooide alles overhoop en ik begon te vervallen in oude reflexen uit mijn verleden. Zonder het te beseffen liet ik ze één voor één terug komen en verloor ik heel veel van wat ik leerde onderweg. Dat typt gemakkelijk in twee zinnen, maar het is ontzettend intens om dat te beseffen. De absolute dankbaarheid voor het leven die ik had op 1 januari 2016 was weg. Wat ik leerde van Kim’s dood, wat ik leerde van de huisbrand, mijn zwangerschap, en zoveel meer. Lessen die mij gemaakt hadden tot wie ik fundamenteel ben raakte ik kwijt. Ze zaten er nog, maar ze werden opzij geduwd en raakten vertroebeld. In anderhalf jaar tijd dreigde ik te verliezen wie ik ben en ik ben ontzettend dankbaar dat het leven me op een plek zette waar ik terug focus kon vinden. Echte focus. Geen focus-geeft-je-meer-productiviteit-focus, maar wees-aandachtig-focus. Kijk, voel en zie wat er toe doet.

Het verleden was net dat: het verleden. Alle woede, wrok, bitterheid en onbegrip over mijn ontslag raakten in essentie één persoon: mezelf. In het verlengde daarvan raakte het de mensen waar ik van hou. Mijn bakens. Mijn steunpilaren. Mijn liefde. Waarom zou ik aan die gevoelens vasthouden? Waarom zou ik zo’n ballast van vergiftigde emoties meeslepen? Dus ik liet het los. Ik vergaf en ik liet het los. De toekomst is net wat het is: de toekomst. Daar heb ik geen invloed op. Ik kan denken van wel, ik kan hopen van wel, ik kan mezelf voorliegen van wel, maar in de realiteit heb ik daar geen invloed op. Ik weet dat. Neen, ik wist dat, maar ik was het vergeten. Het was een les die ik opnieuw moest leren, net zoals veel andere lessen. Nu is wat telt. Vandaag. Het moment dat ik typ is wat ik heb en ik ben daar dankbaar voor. De rest is net dat en niet meer dan dat: de rest.

Ik ben terug. Het is een begin.
We leven. Ik, wij en ook jij.
Elke dag. Elk moment.
We gaan door.
Ik, wij en hopelijk ook jij.

Previous Post

16 Comments

  • annickdc79

    Ooh, zo blij om terug iets van jou te lezen! Ik ken je niet persoonlijk, maar jouw woorden weten me vaak te raken. Een ontslag heb ik nog niet meegemaakt, een burn-out wel. Ik kan me iets voorstellen bij jouw gevoelens, maar niet hoe het voelt om ‘bedankt’ te worden voor bewezen diensten. Take care, Romina. <3

    22/10/2018 at 11:53 Reply
  • Liesje

    <3

    22/10/2018 at 12:00 Reply
  • Deborah

    Zo mooi…
    Blij dat je terug “jij” bent 🙂

    22/10/2018 at 12:36 Reply
  • Eilish

    Wij, je lezers, hebben geduldig gewacht.
    En tuurlijk dat we doorgaan. Met schrijven, met lezen en desnoods met wachten.
    Je komt er wel. Al heb ik ook geen idee waar/wat ‘er’ dan mag zijn.

    22/10/2018 at 13:56 Reply
  • trijnewijn

    Gek hoe je bij schaarste, op om het even welk vlak, zo veel levenslessen weer vergeet hé. Gelukkig kun je jezelf weer “opvoeden” eens je het beseft… Ik zit momenteel in de fase van het mijn best doen om ze niet weeral te vergeten, dus een dikke merci voor deze extra reminder!
    Ik ben blij dat je woorden terug aan het komen zijn, ik lees ze zo graag.

    22/10/2018 at 13:59 Reply
  • tifosanele

    Zo blij om je terug te kunnen lezen! En heel herkenbaar wat je schrijft. Als het in mijn hoofd onrustig is, krijg ik ook geen woord geschreven. Het is pas als ik zelf terug begin klaar te zien, dat de inspiratie terug aanklopt…

    22/10/2018 at 14:33 Reply
  • Moederschip

    Héél blij om weer iets te lezen hier! Welkom terug 🙂

    22/10/2018 at 14:48 Reply
  • kim Torfs

    *knuffel*
    ooit is deze periode ook weer eentje in het rijtje van “wat dit me leerde” en neem je ook deze levenslessen mee. Het maakt je, raakt je en kraakt je. En elke keer dat je niet breekt, win je aan veerkracht, aan weerbaarheid. Deze periodes zijn donker. ik weet het, ik ken ze ook. Wat mij het meeste helpt is focus op de wetenschap dat het een levensles in wording is. Net zoals alle vorige beproevingen zal ook dit mee bepalen wie je bent. Je willens nillens confronteren met de essentie en met jouw waarden en normen. Zodat alle ballast overboord kan. Uiteindelijk.
    En tot je bij dat punt belandt: veel goeie moed, knuffels, dekentjes, lieve woorden en begripvolle stiltes. Je komt er wel, jij. Ik geloof in jou!

    22/10/2018 at 16:35 Reply
  • José Muylaert

    Wow…

    22/10/2018 at 20:35 Reply
  • Groentje

    Blij dat je terug bent in blogland! Ik hoop dat je weer plezier vindt in de woorden en het schrijven.

    22/10/2018 at 20:40 Reply
  • marliese9

    In mijn twintigerjaren was ik super onzeker en wist ik niet goed wat of hoe. Op mijn 30ste viel alles op zijn plaats: nieuwe job, trouwen, we gingen aan kindjes beginnen. Tegen mensen die nogal angstig deden over 30 worden, zei ik dan ook altijd 30 vond ik leuker dan 20. Maar zo goed als 3 jaar later ben ik zo goed als alles kwijt wat er kwijt te spelen viel. Op die job na (and thank God for that). Het leven is niet erg lief voor me geweest en ik vraag me vaak af wanneer de waanzin zal stoppen, maar ik blijf en moet hopen dat het beter wordt. Even tijd nemen om tot jezelf te komen is soms nodig. Om alles terug op een rijtje te zetten. En jezelf af en toe verliezen, is ook iets wat ik herken. Logisch dat schrijven dan het laatste van je zorgen is. Maar je ziet ook dat komt terug 🙂 en stilletjesaan zal je terug daar komen te staan waar je wil staan.

    22/10/2018 at 21:08 Reply
  • moois van me

    Knuf!

    22/10/2018 at 23:11 Reply
  • Kelly

    Fuck maat, zo heftig. Content dat je terug bent.

    24/10/2018 at 08:10 Reply
  • Evi

    Ongelooflijk blij van je hier terug te lezen. Ik kan niet beginnen met me in te beelden hoe het moet voelen wat jij doormaakte. Maar wat je schrijft over hervallen in oude patronen en gewoontes is wel heel herkenbaar. Dus o zo blij om te lezen dat je gaat doorgaan. X

    31/10/2018 at 08:05 Reply
  • Ellen

    Lieve Romina, vooral welkom terug.

    02/11/2018 at 06:35 Reply
  • Stefanie

    Welkom terug 😘

    04/11/2018 at 20:22 Reply
  • Leave a Reply