18 september 2014 gooide ik mijn eerste blogpost online. Het was al efkes geleden dat ik nog geblogd had, dus wist ik niet wat te verwachten. Er leek zoveel veranderd, maar nu kan ik zeggen dat er eigenlijk niets veranderd is, of toch niet veel. Ge smijt stukskes van uzelf en uw leven op tinternet omdat het uw eigen helpt en omdat anderen zichzelf misschien herkennen in uw verhaal. ‘t Is gelijk op café zitten en een klapke doen, maar dan met computers en leuke foto’s. Wat anders is dan vroeger zijn de projecten. In januari kocht ik een blogagenda en ondertussen heb ik het al opgegeven. Elke maand komt er wel iemand met een leutig project en dan moet ik wel meedoen. Dat is echt plezant! Gelijk alleen, maar dan met meer. Enfin, mijn beste blogposts sinds 18 september 2014, dus. Met views en statistieken heb ik geen rekening gehouden. Het zijn de posts die ik plezant vind, want: my blawg, my rules dawg.

• Er was een idee voor een rubriek. Al gans mijn leven maak ik stoten mee waarvan mensen soms twijfelen of ‘t wel waar is. Of waarvan ze zo: “Is dat niet een beetje overdreven?” zeggen. Gesterkt door het gedacht dat ik toch niet de enige kon zijn bedacht ik Geweldig & Gênant. De allereerste daarvan kunt ge hier lezen. Mocht ge veel tijd hebben vindt ge ze alle 27 (!) onder deze rubriek.
• Oktober kwam en ik vertelde u over mijn computermaten. Ge waart allemaal zo lief, net zoals toen ik u vertelde over het muurke. Schoon vind ik dat, hoe mensen kunnen meeleven met elkander, zelfs al zitten er kabels, schermen en WiFi tussen.
• Kelly schreef een boek en er werd opgeroepen door i. om mee te doen aan #projectblogboek. Enthousiast als ik ben sprong ik mee op de kar en ik liet ulder weten dat ik ook ging meedoen. Ondertussen zijn we bijna 40 tips verder, ik zit niet eens in den helft van halfweg en volgens mij ben ik de enige die ze chronologisch afwerkt ook. Ik snap dat niet, zo plezant, jong. Echt. Die tips hebben mij al uren stil gehouden, duusd uren blogplezier bezorgd en goeie gesprekken met het lief in den auto. Mocht Kelly nu in 2017 een nieuw boek schrijven zou dat perfect zijn qua timing. Het is maar een ideetje, zegt.
• #kerstruil stampte ik impulsief uit de grond en het ging zoveel beter dan verwacht. Zo tof! Dit jaar is ‘t zeker waar van dattem.
• Alsof dat #projectblogboek nog niet genoeg was werd #boostyourpositivity gelanceerd. Het duurde een maand ofte vier opdrachten lang en dat was leutig. Als afsluiter was er een heuse meeting met zalig goeie koffie. Mochten die nog een editie willen doen zou ik dat ook niet erg vinden. Echt niet, Danone. Echt. Beloofd. De post waar ik het meeste plezier aan had is die waar ik vertel dat ge niet moet koken als ge dat niet wilt.
• En dan was er nog een, die met de grootste impact.

#wijoverdrijvenniet Mark my words.

— Romina (@Rominatje_) March 18, 2015

Niemand had de impact van #wijoverdrijvenniet verwacht, ik al zeker niet. De tweet hierboven werd gepost de dag voor de hashtag viraal ging en ik heb toen gezegd: “Er moeten toch nog vrouwen zijn die dat beu zijn, maat?”. En of er nog vrouwen waren. En of ze het beu waren. Er volgde een rollercoaster van twee weken keihard werken en weinig slapen, van mails met als afzender ‘de media’ en smsjes met: “Kan het dat gij in De Morgen staat?”. Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen hun verhaal deden op verschillende kanalen en ik ben best wel fier dat ik daaraan heb meegeholpen.

Een half jaar. Eigenlijk is dat niets en toch is er al zoveel gebeurd dankzij deze blog, of via deze blog. Meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Er is prinsessengewuif en er zijn moestuinverhalen. Er is goesting, veel goesting om hier telkens terug te keren en mijn verhaal te doen. Pakt u nen koffie jong, want we blijven nog efkes. Op naar de volgende zes! Schol.

Eens aangekomen ging het lief zijn richting uit en nam ik de omgeving een secondje in mij op. Zot veel vrouwvolk, allemaal voorzien van een button en druk aan het praten met elkaar. Ik ademde diep in, rechtte mijn schouders en ging begroeten. Een fotografisch geheugen: ik kan u dat aanraden. De coolste van de dag was Dexter, want hij liet mij weten dat zijn papa geen varken is. Sorry dames, dat is nooit een eerlijke strijd geweest. Hij won nog voor hij iets zei, dat snapt gulder wel. Voor de niet bloggers: Dexter is het soort kleuter waar ge over fantaseert wanneer uw pre-moeder-hormonen op tilt slaan.

Toen kwam Tiny, die zei: “Ik heb iets voor u, ge hebt het waarschijnlijk al, maar ik had het dubbel, dus het is voor u”, en ze gaf mij zomaar een boek, gasten. Ik was echt eventjes uit mijn lood geslagen. Hoe lief is dat niet, jong? Allé maat. Die kent mij dus van toeten nog blazen (tenzij van mijn geleuter hier) en die geeft mij zomaar een boek. Wat een vrouw. En merci, Tiny. Merci! Er was MissPixie, die me gezelschap hield buiten in het zonneke, terwijl we genoten van een latté. Dat weer, trouwens, wat was dat? Zo zalig. Er waren veel topwijven: Kelly, Lies, Claire, Liese, Renilde, Kathleen, Stephanie, Tiny, Kelly, Saartje, Marie, Annelore en nog wel zoveel meer. Of zo leek het toch alleszins. Niet te geloven, maar met kweetnie hoeveel mensen ik dan uiteindelijk geen babbel kunnen slaan, want de tijd was op.

Voor wie er niet was: wij waren allemaal zo goed als vreemden of kennissen van elkaar en als ge ons bezig had gezien, ge ging het nooit geweten hebben. Het viel me op toen Kelly en Lies even het woord namen samen met Lieve. Ik stond achteraan en dan doe ik wat ik altijd doe: mensen kijken. Weet ge wat er mij opviel? Het volk stond naar voor en ik stond achteraan tussen de sachochen en kodaks en gsm’s. Blind vertrouwen in elkaar. Gij kunt dat naïef vinden, maar ik vond dat zo schoon dat ik er een foto van heb genomen. Zo’n dingen zien, dat is goed voor mijn ziel. Mensen die elkaar het zonlicht gunnen, elkaar helpen, dingen geven en gewoon een klapke doen bij een tasje kaffie. Geluk zit overal, maar die dag zat het in Bar Bidon.

We gaan dat nog een keer doen. Het moet wel, want er is geen groepsfoto. Hoekandat? Een miljoen miljard blogsters, een professionele fotograaf en wij hebben geen groepsfoto. How zeg. Normaal denk ik daar altijd aan en nu niet. De volgende keer zal het geen waar zijn. Het was een beetje zot, voor mij ook, zelfs al lijkt dat nooit zo. Eerlijk gezegd heb ik gedaan wat ik altijd doe in een nieuwe groep: gebabbeld. Sommigen worden stil, anderen doen normaal en ik word verslaggeefster van mijn eigen leven en dat zonder enige schaamte. It is what it is. Ik had een schoon kleedsken aan, dat was ook al iets. Tot de volgende, ladies! En ja, Danone en Walkie Talkie: ik kijk een beetje naar ulder, want ge doet dat goed, ge zou dat meer moeten doen.

Dit was officieel, tot zo ver wij weten, de laatste #boostyourpositivity. Mocht er toch een nieuwe komen, dan kijk ik naar ulder: het manvolk. Verenigd uzelf nen keer, zodat er ook wat testosteron kan gemeten worden. Ik weet dat wij de wereld draaiende houden, maar een beetje hulp zou welkom zijn. Just saying.

Moet ge eens wat weten? Ik zal het u eens zeggen. Toen ik deze opdracht las heb ik eens goed gezucht en gefoeterd tegen het lief. Over dat ze van langs alle kanten met stress naar uw hoofd gooien en dat soms toch echt wel teveel opgeblazen wordt. Doorgaan, zo’n mens ben ik. Ge moet daar ook niet teveel over zagen terwijl ge het doet. Langs de andere kant ben ik dan ook het mens die flip-momenten op magische wijze uit haar leven heeft gekregen. Hij luisterde, knikte en begreep. Hij ging ook akkoord met veel dat ik zei en ik ging dat hier nen keer allemaal komen zeggen: hoe stress overrated is en dat uw moeder dat ook had, maar daar gewoon minder drama aan plakte. En nu zijn we twee dagen later en loop ik al een paar uur mezelf op te vreten omdat ik geen blogpost geschreven krijg zoals ik het wil. Die voor volgende week staan klaar, maar deze? Ho, maar. Zo werkt karma, denk ik.

Hoe ga ik daar dan mee om, zo’n acuut aanvalletje van nervositeit? Om te beginnen heb ik het rap door dat ik loop te stressen. Soms kan ik daar ook van genieten, zo’n shot zenuwen. Ge voelt dan dat ge leeft. Wanneer een klein attackske evolueert in een full blown kieken-zonder-kop moment duw ik op de frein. Daarnet wilde dat zeggen dat ik de laptop dichtklapte en wat anders ging doen dat niets te maken heeft met bloggen. De manier om te ontspannen hangt af van de oorzaak die me de hibbedjiebies (hoeveel synoniemen ik ga vinden voor ‘stress’? Veel. Watch me.) bezorgt. Wanneer ik in de file sta kan ik precies niet echt iets anders gaan doen hé? Wel, er is een vraag die ik mezelf altijd stel. Het is iets wat ik ergens ooit gehoord of gelezen heb en dat me altijd is bijgebleven. Klaar? Komt-ie!

“Wanneer je je nerveus maakt in iets, vraag jezelf dan eens af of het nog een probleem zal zijn binnen zes uur, binnen zes dagen, binnen zes weken of binnen zes maand. Je zal zien dat quasi alles opgelost is voor de zes-weken termijn en is uzelf opvreten het dan waard geweest? Als het binnen zes weken of maanden niet opgelost is, hoe exact hebben de zweetoksels u verder geholpen?”, sinds ik dat tot me liet doordringen en mezelf ook vaak bewust die vraag stel ben ik een veel aangenamer persoon. Wanneer ik bijvoorbeeld in de file sta verwittig ik mijn baas en erna laat ik los. Overmacht. Niets aan te doen. Zelf ben ik op tijd vertrokken en het enige wat nu in mijn kunnen ligt is foto’s nemen, koffie drinken of meekwelen met de radio. Dat zijn dan ook de dingen die ik doe, soms zelfs een combinatie ervan. YOLO.

Het lief is rationeler dan rationeel. Die schat een situatie in, zoekt het overzicht en stelt logische oplossingen voor. Zelf ben ik ook zo geworden, door het leven. Ge zoudt ervan verschieten hoe ge leert relativeren wanneer uw huis ooit is afgebrand. Tot die dag wist ik niet eens dat er zo’n manier van relativeren bestond. Dat helpt natuurlijk wel om mijn cool te bewaren. Onze gedeelde Google-Calendar is de basis van onze organisatie, net zoals ons weekmenu en een bepaalde routine. Hij doet boodschappen en ik hang terwijl thuis de kuisvrouw uit. Dat werkt goed voor ons. Ge moet een beetje zoeken naar wat helpt voor uzelf, natuurlijk.

De momenten wanneer ik niet te genieten was door de druk die ik mezelf oplegde hebben me achteraf gezien veel te veel energie gekost. Toen mijn beste maat en ik spraken over doodgaan en dat het genoeg was geweest met leven ben ik veranderd. Drastisch. We waren 25, maat. Weet ge wel hoeveel die nog tegoed had? Weet ge wat voor een zotte plannen wij nog hadden? Die moest godverdomme de peter worden van mijn eerstgeborene. Hij is weg en ik werd wakker. Wanneer iets me ongelukkig maakt, dan verander ik dat. Zelfs wanneer die veranderingen alles op zijn kop zetten. Er is een periode van kijken of het anders kan, evalueren en afwegen. Ben ik erna nog op-en-‘t-end, dan stopt het daar. Zelfs wanneer we het hebben over een zorgvuldig opgebouwde carriere van 7 jaar terwijl er net een compromis voor een huis werd getekend. Het leven is te kort om lang ongelukkig te zijn.

Met dat in het achterhoofd moet ge weten dat ik mij ook niet schuldig voel wanneer we het ervan nemen. We hebben wel gelijk, zekerst? Prille dertigers en de wereld als onze speelplek. Lachen en foto’s trekken. Het kind uithangen. Gelijk oude wijven een pannenkoek gaan eten. Ontspannen doen we veel en daar genieten we van. Wij ontspannen ook van een breed gamma aan activiteiten buiten eten: een voetbalmatch, chips vreten, uren in de auto zitten en gewoon rijden, een klapke doen met elkaar, bij ons ouders het kind gaan uithangen, ons gedacht zeggen op tinternet, samen in de zetel zitten terwijl we elk in ons boek zitten, bij ons maten zijn, op de koffie gaan bij Bobonne en Meme Norma, niet sporten, kijken naar het Eurovision Songfestival of andere programma’s met een hoog niveau en dan nog eens zowat alles wat onder de noemer ‘cultuur’ valt. Denk aan voorstellingen, optredens, toneel, comedy, etcetera. Nooit in ons kot, altijd gelukkig.

Veel goede raad kan ik u niet geven. Die zakens moet ge zelf beseffen en voelen. Dan pas kunt ge daar naar handelen. Als gij niet uit uzelf beseft dat uw grote geluk in ‘t kleine zit kan ik u dat niet leren. Het leven zal u dat meegeven. Als ge niet goed zorgt voor uzelf, wie moet het dan doen? Er is maar één iemand verantwoordelijk voor u, en dat zijt gij. En als dat allemaal niet helpt moet ge gewoon nekeer goed poepen. Dat kan deugd doen. Het helpt ook wanneer ge vast zit met een blogpost. Heb ik van horen zeggen, want wanneer ge in ‘t Meetjesland woont mag dat niet voor ge getrouwd zijt. YOLO²!

Het is de laatste #boostyourpositivity. Het was plezant. Hopelijk vond gulder dan ook. Mocht ge nog advies willen van mensen die wel onzedige dingen mogen doen, hier vindt ge een lijst met deelnemers uit de grote wereld. 

Het huishouden, we kunnen daar kort over zijn: het blijft bollen wanneer we hier niet te lui zijn en eens thuis zijn, in plaats van altijd op trot. Er zijn geen kinderen, we moeten daar niet flauw over doen, dat gaat hier zo vlot als dat we zelf willen. Simpel. Iets op tafel toveren laat ik over aan de keukengoochelaar die bij mij inwoont. Wat doe ik dan wel waarvan anderen denken: “Hoe doet die dat toch”? Het is zelfs iets waar ik geen app voor nodig heb: cadeaus kopen. Mijn cadeaus vallen altijd in de smaak en de ontvangers zijn altijd content. Hoe dat komt? Komt wat dichter, ik zal het u zeggen.

∇ Babbelt met de mensen en luistert goed
We gaan met anderen shoppen, kaffielutten, op uitstap of doen andere zotte dingen. We zitten in elkaars huis en hangen aan elkaars telefoon. Hoeveel keer gaat het niet over iets wat aangekocht is? “Schoon rokske” – “Echt!?” – “Ja, joh”. Of over tv-programma’s en allerhande andere mensen hun smaak en voorkomen? Ge gaat mij niet wijsmaken dat ge al het geleuter voor u houdt tot ge bij de coiffeur zit. Als ge luistert kunt ge u algauw een beeld vormen van iemands smaak. Meer voor prints? Monochrome kleuren? Pastelkleuren? Thee of koffe? Vintage of net heel modern? Een sporter? Een neuroot? Of nog makkelijker: een knutselzot.

∇ Ge slaat die info op en gebruikt het wanneer nodig
Zelf heb ik daarvoor geen app of schriftje. Er wordt niets opgeslaan, ik onthou vantzelfst dat soort info. Als ge dat te moeilijk vindt, dan kunt ge dat wel bijhouden. Geen dagboek, maar per persoon een soort van fiche met enkele kernwoorden. Een sparkfile voor de mensen die ge eens een cadeau wilt doen, zeg maar. Lukt dat niet? Ga aan de slag met Pinterest. Maak daar een ‘geheim bord’ met cadeau-ideeën. Etsy is ook geniaal. Typ maar eens ‘quote pencil’ in op Etsy. Wedden dat ge zeker één iemand kent die zoiets de max zou vinden? Niet eens heel duur!

∇ Ziet ge iets, koop het dan ook
We gaan ervan uit dat we spreken over iets dat niet van zo’n waarde is dat ge het moet budgetteren. Soms komt ge in winkels of op plekken waar ge iets ziet en denkt: “Wow maat, dat zou X de max vinden!”. Koop het. Er zijn mensen die ge geregeld een cadeau geeft. Uw ouders? Broers? Lief? Beste maten? Grootouders? Om maar te zwijgen van de keren dat ge aan een voordeur staat met weeral een fles wijn. Komaan, zelfs ik weet dat ge beter kunt dan dat. Hier heb ik een secret stash met kleine plezante dingen voor de liefdes van mijn leven.

∇ Laat uw budget niet alles beslissen
Met deze bedoel ik niet dat ge iedereen een Vuitton cadeau moet doen, neen. Wat ik bedoel is dat er moet gestopt worden met dat eeuwige afwegen. “Ja, zij kocht iets voor mij van dertig euro, dus ik kan nu niet afkomen met iets van twintig euro”. Natuurlijk kunt ge dat wel. Wat is dat nu weer? Draai het eens om. Ge moogt kiezen: iets megatof van 20 euro of iets bleeeeh van dertig euro. Ik zou het wel weten en gij trouwens ook. Wat is dat ook eigenlijk met dat afwegen? We zijn 2015, afwegen is zo 1998.

∇ Geef een doe-ding cadeau
Dat soort mensen dat alles al heeft. We kennen ze allemaal. Wat geeft ge die in hemelsnaam, buiten weeral een Bongobon? Al eens gedacht aan een doe-cadeau? Tickets voor een voorstelling of concert? Een abonnement op een favoriet tijdschrijft? Een fotoshoot? Een koffiedate met u gevolgd door een lunch. Denk ook buiten de box. Welke vrouw heeft zo’n camera-strap? Iedereen wil zoiets, maar koopt dat niet voor zichzelf. Denk dus ook eens aan pure verwennerij of guilty pleasures.

∇ Definieer je gastvrouw en/of gastheer: een bloempot of snijbloemen
Laat me beginnen met deze: wanneer iemand kinderen heeft is iets voor het kind niet voldoende. Het mag hé, echt, maar ik vind dat zo grof. Dan staat ge als moeder of vader te koken en krijgt uw kleinen iets. Wat? Neen. Of heeft dat kind soms groenten staan snijden? Ik weet het, de mensen zeggen altijd: “Ik moet niets hebben!”, maar ge wilt dan toch niet met lege handen toekomen en dan is ‘t zever en miserie. Vandaar de basis: bloempot of snijbloemen. Ons mama smijt een bloempot in den hof en snijbloemen onderhoudt ze dagelijks. Begrijpen wie begrijpen kan, maar ‘t is zo. Clichés, maar wel goeie. Denk ook aan potluck. Misschien kan jij het dessert meebrengen? Een goed zelfgemaakt aperitief? Een ingekaderd recept? Of kitchen printables in een kader van den Action? Printables hebt ge over alles voor elke ruimte. Zijt ge creatief? Maak zelf iets!

Voila gasten. Hou die dingen in uw achterhoofd, leg uzelf een secret stash aan en voor ge het weet hoort ge: “maar gij weet toch echt altijd wat gekocht?” en dan antwoordt ge: “Oh ik zag dat en moest aan u denken, meer niet”.  Uw cadeautips moogt ge hieronder in de comments vertellen en ik lees ze gaarne. Als ge nog tips wilt zoals die camera-strap of pencils of printables, dan vraagt ge maar en ik draai wel. Mijn cadeau voor u. Nog één laatste tip: zorg wel dat het lief uw secret stash voor zijn eigen niet vindt. Gênant, ge weet wel, voor op dinsdag.

Deze post werd geschreven in het kader van #boostyourpositivity van Activia. Hier vindt ge hun website en een lijst met andere bloggers, die zelf ook hun shortcuts delen. Het thema van deze week was Day-to-day. Moest ge zotkomen van uw kroost, dan kunt ge daar bloggers vinden die u uitleggen hoe ge zo’n klein grut vastbindt op een efficiënte manier. Er zijn ook andere nuttige zakens te lezen. Dat voorlaatste was misschien ook niet echt heleganst waar. 

Hierboven kan je de opdracht voor week twee lezen in de #boostyourpositivity challenge van Activia. Toen ik zag waarover week één ging heb ik eens met mijn ogen gerold, achteraf bezien vond ik het zelfs wreed plezant. Toen ik deze week onder ogen kreeg kon ik niet anders dan lachen. Serieus? Gezond koken? Pffft. Precies of ik geloof in Puur Eten en dat soort zaken. Komt aan mijn pasta en ik doe u dood, of ga toch een deftige poging wagen, om maar te zwijgen wat er zou gebeuren moest ge aan mijn Kinder Bueno’s zitten. Frituur Raf is één van de schoonste plekken ter wereld en ook in Eeklo heb ik goede pita gevonden. Weet ge, eigenlijk bedoel ik gewoon dat ik eet waar ik goesting in heb, wanneer ik er goesting ik heb en omdat ik er goesting in heb. Calorieën tellen en al dat soort dingen is niet aan mijn besteed.

Kook ik met plezier? Of is het een noodzakelijk kwaad? Simpel: ik kook gewoon niet. Opgelooooooost! Dat is het veiligste voor iedereen en mijn keuken(uitrusting). Kan ik dan helemaal geen eten maken? Maar natuurlijk wel, enkel snap ik de ballen van kruiden, dus is het altijd zo plat als maar kan en na het koken heb ik geen honger meer, dus eet ik het niet op. Wanneer ik ‘s avonds dan wel honger krijg eet ik een zak chips van Lays, extra-large. Gelijk de echte. Wat ik wel doe wanneer ik op tijd thuis ben is de mise-en-place, zodat het lief het wat makkelijk heeft. Gelukkig is het lief een zotte hobbykok die niets teveel vindt en wel alles snapt van kruiden. Applausje voor het lief, gasten. Applaus. Staande ovatie. Mijn held.

Wat moeten mensen die niet graag in de keuken staan (of niet veel tijd hebben), maar wél graag lekker en gezond eten absoluut eens klaarmaken? Euhm? Niets. Wat is dat nu weer? Als gij niet wilt koken, dan kookt gij gewoon niet. Er zijn zoveel andere dingen die ge kunt doen in plaats van koken. Ik begrijp u. Dat is saai, pokkevervelend en wel het laatste waar ge uw tijd wilt aanhangen. Laat mij het u zeggen: gij zijt even goed als iedere andere hobbykok. Gij zijt gij helemaal niet minder omdat ge niet opgewonden geraakt van een rauwe patat koken. We zijn godverdomme tweeduusdvijftien. Ge doet wat ge wilt en het is daarmee gedaan. Niemand anders heeft daar iets op aan te merken, behalve misschien uw mama, net voor ze u tien kilogram diepgevroren kost meegeeft. Dan mag dat en anders niet.

Verhonger ik dan? Neen. Het lief zorgt dat de diepvries vol zit en ik moet enkel opwarmen. Ondertussen verwarm ik zelfs de oven al voor (vroeger geloofde ik daar niet in, nu ben ik bekeerd) dus dat vormt geen enkel probleem. Mijn mama en schoonmoeder doen niets liever dan mij eten toestoppen. Ook hier mag een staande ovatie gegeven worden. Indien ik dan na al die voedselbronnen mezelf nog steeds zonder eten aantref val ik terug op junkfood, luiewijvenpasta of take-away. Enfin, alles wat niet teveel moeite kost. En hier is waar ik nuttig kan zijn voor u. Hieronder deel ik mijn ultieme luiewijveneten tips, kwestie dat het smaakt, uw eten. Geen dank. It’s a dirty job, but someone had to do it.

In de categorie ‘Ram het in de oven of microgolf en ‘t is in orde’
Van links naar rechts:
Balletjes van de Renmans, lasagne, Ikea-ballen en pizza

In de categorie ‘Kapt er water bij en hebt wat geduld’
Aiki Noodles en Spaghetteria van Knorr

In de categorie ‘Voor wat hebt ge anders een frietpot”‘
Mora Carrero, Artisanale kaaskroketten van Delhaize, Mora Funmix, DL mayonaise met eieren

In de categorie ‘Shit, er is echt niets meer in huis’
Prince koeken, Speculoos, Kinder Bueno, Lays chips en ook Dinosauruskoeken (geen foto)

Indien ge nog tips hebt voor luiewijveneten moogt ge die doorspelen. Wanneer ge even hard gedegouteerd zijt van koken als ik moet ge dees in uw oren knopen: laat u niet doen hé! Gij mankeert helemaal niets. Zelfs niet wanneer ge vijftig kookboeken hebt omdat die schoon staan in de kast. Niet bezwijken. De wereld heeft genoeg Puur en Paleo en Lambada. Piet Huysentruyt kon niet iedereen helpen, het is niet uw schuld. Mocht ge ondertussen met uw ogen aan het draaien zijn en denken: “Grow up, woman”, dan moogt ge uw recepten doorspelen. Het lief regelt dat wel met de potten, de pannen en wat magie. Waar ge u zo’n exemplaar van een lief kunt vinden? In ‘t Meetjesland, van het bouwjaar 1982 en rost. Die van mij persoonlijk is wel uitverkocht.
Helaas, pindakaas.

Deze post werd geschreven in het kader van #boostyourpositivity van Activia. Hier vindt ge hun website en een lijst met andere bloggers, die ongetwijfeld wel kunnen koken en het nog graag doen ook. Het thema van deze week was Energy & Positivity. Indien ge nog meer energy wenst kan ik u Haribo, Coca Cola of koffie aanraden. Beter nog, doe nekeer zot en combineer ze maar. 

Een brief uit het jaar 2015 van uzelf, inclusief correcte spelling en leuke schrijfstijl. Rustig, rustig. Er zat niets in uw drank, jongske. Dit kan, technologie en al, binnen een jaar of twee vraagt ge daar maar over aan uw maten. Wie dat zijn? De tijd zal u leren dat het (samen met enkele anderen) de mannen van uw leven zullen worden. Jaja, gij hebt dat goed geregeld. Hoe is ‘t daar in 2001? Kate Ryan nog niet beu gehoord? Geen paniek, die verdwijnt vanzelf wel. Iets met een kniezwengel. Dus, eerst het slechte nieuws, oké? Oké. De Spice Girls komen nog één keer samen in 2008 en dan nog één keer voor de Olympische Spelen in 2012, erna niet meer. Het is de schuld van Victoria, met haar kledinglijn en al die zever. Dawson’s Creek is ook gestopt. Voor de rest van uw leven moet ge het stellen met heruitzendingen. Sorry, ik wou ook dat het anders was. Soms is het leven niet eerlijk. En doe die sigaret uit. Yikkes, vent.

Zoals ge merkt ben ik al een redelijke zaag geworden, de leeftijd doet dat met u, schatteke. Ja, ik mag u zo noemen, want ik ben u. Meta shizzle. De leeftijd leert u nog meer. Het zal u leren zachter te worden voor uzelf. Ge zult op een dag in de spiegel kijken en denken: ‘Dit ben ik en dat is goed genoeg.’, ik wou dat ik het u nu kon laten inzien, probeer het. Wilt ge dat doen? Probeer te zien hoe schoon ge zijt. Stop wel met uw haar te kleuren, uw uitgroei is juist gelijk grijs. En een permenant? Romina, serieus. How zeg. Dus, ge zijt knap. Steekt dat in uw oren. Zorg beter voor uzelf. Spaar en ga naar een opticien, koop u een bril, ga naar de tandarts en verzorg u. Ja, ge kunt dat zelf, op uw eigen. Doe die sigaret uit, zeg ik. Yikkes, vent.

Ge zijt kwaad hé? Op uzelf, op de wereld, op uw ouders, op school, op uw lief en nu zelfs op uw eigen binnen 14 jaar. Het is niet erg, echt. Zijt maar kwaad, ge hebt er alle reden toe. Ge zult uwen draai wel vinden in de wereld, zit daar maar niet mee in. Ge zijt zo gelukkig nu, met uwen Jacky, zeven kinderen en twee Sint-Bernardshonden. ‘s Ochtends, wanneer ge de konijnen, kippen en ezel hebt gevoederd besef je echt hoe gelukkig je bent. Zelfs al werk je in ploegen en zie je je kids amper, het leven is goed, geloof me maar. Mama woont achter de hoek, in het dorp waar ge geboren zijt, forever.

Bhahaha. Nu waart ge verschoten hé? Niets is daarvan waar. Sorry, het was sterker dan mezelf. Ik zeg u niets over wat nog komen zal, want het brengt u waar ge nu zijt en dat is echt de max. Wat kan ik u wel zeggen? Ge zult er nog wat op uw pad krijgen. Kikkers en prinsen. Vanalles een beetje, maar nooit echt goed. Ge zult dat voelen, buikgevoel. Er zal iets knagen aan u en ge zult tegen de muur lopen. Doe maar, loop maar tegen de muur en ga maar op uw bek. Zo leert ge de lessen die ge moet leren en wanneer ge die ene gast vindt zult ge hem wel herkennen. Onthoud gewoon dat alles altijd goed komt.

Ah, trouwens. Dat internet waar ge op zit: blijven doen, niet luisteren naar de mama. Laat daar maar stoom af. Het doet er niet toe dat ge praat met gasten als GoreKoala, Hoaxer of Haste. Daar voelt ge u goed, daar moet ge zijn. Dan is er nog die gast waar ge mee belt, elke nacht, schrijf die zijn naam eens op. Lieven? Geens? Lieven Geens? Lieven … nog iets, denk ik. Ge praat over de Gorillaz, hij heeft een zus en zijn papa is weg, denk ik. Het is een skater en hij gaat naar De Moeve in Lier. Again: doe die sigaret uit, Romina. Uit. Ge stinkt. Yikkes, vent.

Uw ouders? Die worden uw beste vrienden. Net als uw broer en uw zusjes, maar dat laatste wist je al hé? Wat zijt ge goed met die meisjes en later ook met uw broer. Echt, oprecht. Luister maar naar de papa en doe die sigaret uit, want hij heeft gelijk. Yikkes.

Rap nog wat laatste advies: wanneer ge het idee krijgt voor een blog: doen. Maak wel back ups. Koop een digitale kodak (duur!) en trek duusd foto’s per dag, zet die op een externe harde schijf. Vertrouw uw lieven er niet mee. Koop zoveel glitterbalpennen als ge wilt, ge gebruikt die nu nog. Weet ge, ik zeg hier zoveel en ik zeg hier eigenlijk niets hé? Doe maar uw goesting kind, het leven is al zot genoeg zonder brieven uit de toekomst. Pakt u een tas koffie, zet uw ICQ aan, logt in op IRC en typt er maar op los. *TooooooooooooooooT*. Geniet ervan, want nu zijt ge bejaard en denkt ge met weemoed terug aan dienen tijd op chattobe, 703n 93 n09 1337 w45. En zus? Wilt ge dit aan niemand vertellen? Want dit is uw leven op voorwaarde dat ge niet in een dwangbuis hebt gezeten, geweetwel.

Tot in 2015 en doe de groetjes aan Suzanne, Pluim, Myke_4ever en hoaxer!
*AFK – *Gone – Nino ILPKEKEAF

PS: Ik ben zo fier op u en sorry voor de saaie lay-out, mijn glitterfiguurkes die bewegen waren op.
PPS: de nummers van EUROMILLIONS (ja dat bestaat dan) van VRIJDAG 30 JANUARI 2015 zijn 9 – 13 – 15 – 19 – 24 – (3 – 8) (die laatste twee [3 & 8] zijn sterretjes)

Gedurende vier weken blog ik mee met het #boostyourpositivity project van Activia (Danone). Samen met andere blogmensen schrijven we deze maand met challenges. Ge kunt er meer over vinden op hun website en Instagram ontploft ondertussen van de boostyourpositivity-hashtag. Deze week gaat over onze inner & self. Eerst heb ik met mijn ogen gerold, erna begon ik het tof te vinden. Zo gaat dat in mijn leven. Dit is de eerste opdracht: ‘schrijf een brief aan je zestienjarige zelf’. Wat zeggen we dan? Check!