Hoe zet ik de rest om in de praktijk? Alles gebeurt op het tempo van Emma. Potjestraining, spelen, springen, puzzelen, knutselen, ontdekken,… Alles wat met haar ontwikkeling te maken heeft staat voor mij los van curves. Zolang ze zelf geen slachtoffer wordt door eventuele ontwikkelingsachterstand ben ik er echt wel gerust in. We kozen onze school zelfs deels op basis van hun ideeën rond kinderen en het groeien ervan. Er worden geen ‘punten’ uitgedeeld, er is geen huiswerk, er is geen strijd. Gewoon een vrolijke bende hippiekinders die gestimuleerd worden om de wereld te ontdekken, terwijl ze pedagogisch gestimuleerd worden.

De druk die gelegd wordt op ons als ouders raakt mij he-le-maal niet. Ongeacht welke opmerkingen ik krijg: ze raken me niet. Wie zijn kind is Emma? Wie droeg haar negen maand lang in haar? Wie kijkt dagelijks naar haar evenbeeld? En dat van haar lief? Wie voelt ons kind aan op een manier dat het bijna schrikwekkend is? Juist: ik. Buiten haar papa kan dus niemand dat kind inschatten zoals ik, wat alle andere hun commentaar of opmerkingen nietig maakt. Als ik dan toch advies wil heb ik een netwerk van vrienden die universitair geschoold zijn rond een bepaald relevant thema, of enkele ouders die ik blind vertrouw. Het zijn van het soort mensen die nooit druk zouden leggen en oprecht begaan zijn met mij en mijn gezin.

Toch is er één plek waar ik druk voelde. De enige plek: het voorkomen van Emma. Haar outfits en de merken en de laatste nieuwe collectie. Ik wou voor mijzelf dat Emma eruitzag als in de boekjes. Zijzelf had daar geen last van, want zelfs als een Morley vuil werd of stuk ging, dan was dat maar zo. Het zijn kinders. Mijn hart breekt in duizend stukken (JA EMMA, DUIZEND STUKKEN) wanneer ze de tippen van haar schoenen over de grond sleept, maar tegelijkertijd besef ik dat het als kind echt de enige denkbare manier is om te remmen, ongeacht de verzuchtingen van uw moeder. Dit seizoen is het kledingbudget aanzienlijk kleiner dan de vorige keren en door haar groeispurt zal ik een volledige zomergarderobe moeten kopen. Soms bezorgt het mij stress, omdat ik voorlopig kledinggewijs in de miserie geraak als er opeens vijf zonnige dagen van 15°C of meer zullen aankomen. Tegelijkertijd schud ik dat van mij af en besef ik dat dat allemaal wel goed komt, ook wanneer niet alle stukken van een bepaald merk of bepaalde collectie komen. Ik moet dat alleen dikwijls eens herhalen tegen mezelf. Op de momenten dat ik het dan toch vergeet is het lief er om met zijn ogen te rollen.

Dit waren ze! Alle ouderzonden. De laatste. Het is gedaan. Klaar ermee. Er volgt sowieso nog een post die iedereen Oscarsgewijs zal bedanken, want wat was dit een fantastische rit!

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina.
Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 28/40.

Eten vraagt ze wel vaak, want Emma eet graag en veel. We voorzien een grote dosis gezonde snacks voor haar, van rijstwafels tot olijven of fruit. Haar grootste zondes zijn sandwiches en een Bifi-worst. Ahja, en Chocopops, maar dat is een ander verhaal. Thuis weigeren we haar dus nooit eten, om het even wanneer, ook als ze net van tafel kwam en niet gans haar bord leeg at. Wij geloven niet in ‘bord leeg eten’, dus wij doen daar niet aan mee. Qua drinken krijgt Emma de keuze tussen spuitwater, plat water en rijstmelk. Iedere donderdagochtend gaan we naar de markt en dan krijgt ze een warme chocomelk. Feest!

En dan liefde. Zowel fysiek als mentaal. Als ik geloof in één iets geven aan je kind, dan is het liefde. Knuffels, kusjes, pakken, samen slapen, dansen, springen, huilen, … Alles wordt opgevangen met liefde. Tot Emma er was wisten wij niet eens dat zoveel liefde bestond. Of het nu ‘s ochtends met haar papa in de zetel onder het papadeken is, of dansend met mij op haar ‘podium’ (een deken op de grond) op liedjes van K3, het wordt gedaan met liefde. Wij zijn het baken dat haar altijd zal ondersteunen, troosten en liefhebben, en wij zijn ons ontzettend bewust van die rol. We hopen heel hard dat we Emma het gevoel kunnen bezorgen dat ze hier altijd zichzelf kan en mag zijn en dat dat nooit iets zal veranderen aan onze liefde voor haar.

We zullen haar ongetwijfeld nog veel weigeren in de toekomst, en dat is niet erg.
Zolang ze het gevoel heeft dat we haar als persoon aanvaarden ben ik gelukkig.

• Ouders die (quasi) professionele foto’s van hun kinderen kunnen nemen, en bijgevolg dus duizenden onwijs schone foto’s van hun nageslacht hebben
• Ouders die de ruimte hebben om hun kinderen een eigen poppenhoek, keukenhoek, … te geven. Wij zitten nog steeds in die tijdelijke woning en ik kan niet wachten om aan de slag te gaan met kindermeubelen, posters en boekenrekken
• Ouders die zelf ontzettend goed kledij kunnen naaien. Ja, ik kijk naar u, Evy.
• Ouders die goed kunnen tekenen, en bijgevolg zonder probleem kunnen voldoen aan de wensen van hun kind wanneer die vraagt “auto tekenen?”. Je wilt het niet weten wat voor gedrochten ik creëer
• Ouders die groene vingers hebben en met hun kinderen in de hof ploeteren en hun zo ontzettend veel lessen meegeven. Mensen gelijk Mme ZsaZsa. Dit jaar probeer ik van moestuinbak te doen met Emma. Ssshhhpannend!
• Ouders die op de één of andere manier altijd activiteiten doen met hun peuters en kleuters die onwijs cool zijn. Museumbezoeken, danslessen, kookworkshops, … Zelf vind ik dat soort dingen meestal uit wanneer het volzet is. Hoe dan?
• Ouders die bloggen en daardoor buitenkansen krijgen voor hun kinderen, zoals een K3 optreden voor beperkt publiek. Dat is niet zozeer voor mij, maar wat zou ik Emma toch zoiets gunnen. En oké, toegegeven, mijzelf ook. Shoutout aan dat soort initiatieven: als ge een enthousiaste moeder (en idem kind) met hoofdletter E zoekt: hit me up! Even een disclaimer: ik ben ontzettend dankbaar voor de dingen die we krijgen. Oprecht: bedankt.
• Ouders die sporten en dat graag doen en daar automatisch hun kinderen in betrekken.
• Ouders die handig zijn en dingen zoals een boomhut, of tuinhut of spectaculair beddenhuis kunnen bouwen voor hun kind. Ja, Babs, ik kijk naar u (en uw Serge). Wat een talent!

Geen uitgebreide lappen tekst deze keer, maar een overzichtelijk lijstje vol bewondering voor ouders en hun talenten. Soms moet dat niet meer zijn.

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 14/40.

Het was kerstavond en ik zat in de zetel bij mijn ouders. Iedereen liep er feestelijk en opgemaakt bij, behalve ik. De dochter was ziek (geweest) en door de realistische kans op overgeven besliste ik om een pull en jeansbroek aan te doen. Mijn make-up was gedaan, maar mijn haar dan weer niet.  Ik had niets van juwelen aan en mijn wallen hadden een tint paarsblauw die een eigen Pantone-nummer verdienden. Eigenlijk was ik mezelf een beetje aan het wentelen in zelfmedelijden. Hoe zielig het was dat ik er zo verschrompeld bijzat. Zelfs geen nagellak. Zou er ooit nog een kerstavond komen waar ik een jurk, panty’s en hakken kan dragen? Ik vreesde ervoor. Over mij zat het lief een boek te lezen. Hij keek me aan met ogen vol liefde, warmte en vuur en hij zei dat ik knap was. In mijn hoofd was er kortsluiting, want “wat”? Hij meende het. Het was te lezen in zijn ogen en zijn ganse lijf. Hij vond mij op dat moment de knapste vrouw ter wereld en ik voelde me opeens ook zo.

Deze week heb ik het lastig gehad en hij maakt zich zorgen om mij. We doen de avondroutine met Emma zoals altijd, maar hij is zachter naar mij toe. Alsof hij mij hult in een dekentje met zijn aanrakingen en woorden. Wanneer de dochter slaapt komt hij naast me zitten in de zetel en praat hij met me, echt praten. Zijn woorden zijn als zachte zoenen op mijn voorhoofd. Ze geven me geborgenheid en veiligheid. Ik heb zo’n schrik dat hij mij zal verwijten dat ik hier maar zit te niksen terwijl hij aan het werk is, maar de verwijten komen er niet. Hij luistert en begrijpt.

Veel mensen geraken niet verder dan de “ça va” wanneer ze me vragen hoe het met me gaat. Dat is omdat ik dat zelf wil en ik ben ook altijd zo’n persoon geweest. Mensen verwachten dat niet, want ik praat heel veel, maar wanneer ik merk dat ze medelijden krijgen blok ik af. Het is altijd zo geweest en dat zal altijd zo zijn. Behalve hij. Hij kent me zo goed en zit zo diep in mijn ganse lijf dat hij het volledige verhaal krijgt. Het snotteren en snuiten en snikkend prevelen dat het allemaal niet eerlijk is. En hij troost zoals geen ander dat kan. Hij zegt de juiste woorden op het juiste moment en kust me tot ik kan ontsnappen van de chaos in mijn hoofd. Hij doet dat avonden na elkaar tot de mist weer weg begint te trekken.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat dit soort liefde bestond. Mijn ouders zijn zo’n koppel, en ik wist hoe dat eruit zag, maar ik had er geen idee van hoe het voelde. Het is van een ongelooflijk grote luxe en van een onmetelijk geluk om nooit meer alleen te zijn. Om het besef te hebben dat je altijd samen bent, met twee. Dat er altijd iemand is die supportert voor u en uw hart lijmt wanneer het in stukjes op de grond ligt, of minstens even hoog springt als jijzelf wanneer er iets te vieren valt.

Het is liefde met een hoofdletter L en wanneer je dat soort liefde hebt, dan komt de lust vanzelf, en dikwijls ook met een hoofdletter. Dat soort lust zorgt dan weer voor meer liefde, zowel voor jezelf als voor elkaar. Hoofdzonde 3 is voor het lief en mij een zegen. Elke dag zien we die bevestiging in werking, zeker wanneer ze luidkeels van “Let it Go” zingt terwijl ze op de tafel staat.

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina. 
Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 2/40. 

Ik ben opgegroeid in een gezin met twee zussen en één broer, wij waren dus met vier. “Delen” was één van de heilige woorden bij ons thuis, tot in het extreme toe. Alles moest gedeeld worden, van boeken, tot kleding, tot zelfs auto’s toe. Het is niet zo dat het niet van jezelf was, neen, dat was echt wel zo, maar ik moest ook geen boel maken als mijn zus mijn trui aan had. Niet dat ze er zelf niet genoeg had, neen, dan paste die van mij gewoon beter op dat moment. Ontelbare keren heb ik geprobeerd om daar ruzie over te maken, telkens tevergeefs. Groot was mijn verbazing dan ook acht jaar geleden wanneer ik uit het ouderlijk huis trok. Al snel besefte ik dat, wanneer ik iets ergens legde, het er bleef liggen. Niemand kwam daar aan, nope, dat bleef gewoon liggen. Enter Aladdin. 

Vanaf dat moment ben ik het delen afgeleerd. Het is te zeggen: bij mij thuis mogen ze nog steeds mijn auto nemen (of om het even wat, behalve Emma) zonder het te vragen, echt waar, dat doet mij niets, maar anderen? Die moeten van mijn gerief blijven. Wanneer ik iets koop is het VAN MIJ. Of dat nu over een paar schoenen gaat, of een doos chocolade: mine mine mine. Het lief draagt nooit mijn schoenen, want we hebben verschillende schoenmaten, maar hij lust natuurlijk wel chocolade. Mijn blik doet iets buiten mijn wil om wanneer ik eten moet delen. Ik kan het niet helpen. Mijn mond zegt “Ja, pak maar een Fererro Rocherke” en mijn ogen zeggen “het is dat ik uw kind baarde of ik vermoorde u met een tandenstoker, vent”. Je hebt er geen idee van hoeveel keer ik al probeerde om dat te veranderen, dat lukt niet. Dat komt van zo diep in mijn hart dat het sterker is dan mezelf. En ja, ik weet dat er 16 zo’n Rochers in een doos zitten.

Nu naar het ouderschap. Ik ben een slimme. Onlangs maakte ik de dochter wijs dat Fererro Rochers en Kinder Bueno’s tabletten om te kuisen zijn. Hahaha. En weg was ze, met haar pamperkontje naar haar vader “Is om te kuisen. In kast zetten, papa”. Dat is verantwoord, want wij houden snoepgoed weg van haar. Het is daarbuiten dat het schoentje wringt. Wanneer ik iets anders eet en ze vraagt een stuk. Mijn hart en ziel denkt “natuurlijk lieveke, hier, pakt gij maar een stukske pannenkoek”, maar ik vind dat jammer. Ik kan daar niets aan doen en het lief zegt dat hij dat ziet aan mij. Dus ik geef het, en graag, echt, maar blijkbaar toch weer niet. Voorlopig deel ik dus mijn chocolade niet, met niemand. Ik hou mijn hart vast voor de dag dat de dochter een stuk Kinder Bueno vraagt. Ik peins dat ik ze zal moeten omkopen met een Bifi worst, of een stuk hesp. Dat werkt bij haar vader, zonder dat hij het door heeft. Iets van een appel en een boom. Mijn appel. Hun boom.

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina. 

In tegenstelling tot veel ouders heb ik geen probleem om te zeggen dat ik vind dat ik het steengoed doe met dat kind van ons. Tot op heden ben ik één van de weinige mensen die haar tempo (en energie) perfect aankan van ‘s ochtends tot ‘s avonds en vaak ook mee ga erin. Het kind in mij leeft nog zo erg hard en zij, de appel van mijn oog, maakt dat kind in mij dagelijks wakker. Zonder enig probleem ga ik mee in haar verhalen en herontdek ik de magie van kind zijn. Of we nu het kinderservies vullen met water en samen “koffie” drinken, of op avontuur naar de markt gaan: ik ga volledig mee in haar wereld. Soms schrik ik er zelf van hoe enthousiast ik kan zijn over een passerende tractor of wegvliegende vogel. Er is een welbepaald lief die vindt dat ik soms teveel kind ben en te weinig ouder, maar die is gewoon veel te volwassen vinden Emma en ik.

Dan: geduld. Mijn ouders konden nogal heftig zijn wanneer ze hun geduld verloren en dat heeft zijn sporen nagelaten bij mij als volwassene. Eén van mijn voornemens was om als ouder nooit zo te worden en tot op heden lukt mij dat wonderwel, zelfs wanneer ze op de grond ligt in de Delhaize. Ik heb een ontzettende hekel aan roepen, tieren, chanteren, keihard straffen, een kind bewust angst aanjagen of emotioneel laten boeten voor iets wat bij hun leeftijd hoort. Sommige mensen vertellen mij dat Emma een verwend nest zal worden omdat ik gehurkt uitleg dat iets niet kan op dat moment, of omdat ik ze knuffel wanneer ze weent, maar daar trek ik mij geen sikkepit van aan. Wanneer ik “neen” zeg, dan snapt ze dat maar al te goed en wanneer dat haar kwaad maakt ga ik heus niet flippen omdat ze daar heftig op reageert. Serieus. Wie is het kind en wie is de volwassene? Ik kan er blijven over doorgaan, maar ik ben vooral ontzettend gelukkig dat ik mijn voornemen tot op heden kan behouden.

Een veilig en warm nest bieden, ook dat lukt wonderwel. Hier wordt gezegd dat we van elkaar houden en hier, tussen deze vier muren, is er geen angst nodig. Bij mij (en het lief) kan ze 100% zichzelf zijn binnen de regels en wanneer ze die regels niet respecteert maken we duidelijk dat zoiets niet kan, waarom het niet kan, en bevestigen we erna hoeveel we van haar houden. Het is zeer belangrijk voor mij dat Emma zich veilig en geborgen voelt en dat ze weet dat alle angsten die ze uit serieus worden genomen, hoe stom die ook lijken voor ons als volwassenen. Wij zullen haar altijd troosten en hier, bij ons, kan en mag ze altijd zichzelf zijn. Dat uit zich ook bij het slapen. Nog steeds wordt Emma ‘s nachts wakker en vaak is dat wakker worden een angstig wakker worden. Tegen ons bed staat haar bed, dus wij zijn er onmiddellijk om haar te troosten en te kalmeren. Ik schaam mij daar niet voor en ga niet zeggen “Ja, maar hier is maar één slaapkamer, en en…”. Fuck dat. Zij blijft bij ons slapen zolang ze het nodig vindt, ongeacht de voorspelling van menig ouder dat ze een kluizenaar zal worden zonder zelfvertrouwen.

Kritiek, geforceerde tips en het oh zo goed bedoelde advies compleet negeren en toch mijn eigen goesting doen, ook daar ben ik een krak in. Voor de duidelijkheid: het lief hoort hier niet bij, wel alle andere mensen in Emma’s leven (behalve geschoolde mensen zoals artsen, etc). Het aantal keren ik al niet gehoord heb dat ik mijn kind kapot maak is niet meer te tellen op vingers en tenen. Soms gebeurde het al eens met die woorden, maar honderden keren meer met andere woorden, of met zelfs met acties. Heel diep in detail kan ik daar niet op ingaan, maar ik kan jullie wel zeggen dat ik alles negeer en wij ons eigen ding doen. Het zal mij een worst wezen wat een ander denkt. Wij hebben het voor ‘t zeggen en jij niet. Niets of niemand gaat boven mijn intuïtie als het om Emma gaat, en dat zal ook altijd zo blijven. Waarom ik dat hier typ? Omdat ik het gevoel heb dan andere ouders dit stukje wel kunnen gebruiken. Nooit vergeten: you the boss. You the king. You the queen. En ik ook.

Onze dochter wordt ook feministisch opgevoed. Meestal kijken mensen mij aan alsof ik Emma leer beha’s verbranden op peuterniveau, maar die mensen vergeten duidelijk hoeveel geld dat kost, dus neen: we doen dat niet. Ik leer Emma wel dat ze de baas is over haar eigen lichaam en anderen de baas zijn over hun lichaam. Praktisch wil dat zeggen dat ze, bijvoorbeeld, mensen niet moet kussen als ze dat niet wilt. Eens zwaaien is ook goed genoeg, want het gaat hem om iemand begroeten en er afscheid van nemen. Daar is geen fysieke actie met een ander voor vereist en gewoon zwaaien is even beleefd als een kus. Ik zeg ook dingen als: “We gaan een speldje in je haar doen, want dan is het netjes verzorgd en wij doen dat want we houden van onszelf”. Dat kan vergezocht klinken, maar ik leer ze liever dat wij zo’n dingen doen voor onszelf dan voor een ander. Wanneer ze iets niet wil, dan zal ze ook ontzettend zelfzeker zeggen: “NEEN, NIET DOEN!”, en daar wordt ze NOOIT op berispt. Meestal zeg ik dan: “Oei, mama wist niet dat je dat niet wou, sorry” en dan (super belangrijk!!!) stop ik onmiddellijk. Het zotte is ook dat ze die zin niet gebruikt wanneer ze haar jas niet wil aan doen of zoiets, neen, ze gebruikt dat echt enkel wanneer ze vindt dat je fysiek over haar grens gaat. Soms vraag ik me af hoe ik dat eigenlijk bereikt heb, maar ik ben wel blij dat ons dat lukt.

Dan zijn er nog de liedjes die ik onbeschaamd meezing in het openbaar, de tientallen outfits waar ik ze in steek, de boeken die we voorlezen, alle uitstappen die we maken, een wereld die ik schep met toverdeuren (automatische schuifdeuren) en roze wolken (zonsondergang). Boven alles is er vooral het algemene gevoel van liefde dat er tussen ons drie heerst. Er is zo ontzettend veel unieks aan ons en zo ontzettend veel goeds dat ik gewoon enorm dankbaar ben. In feite wou ik deze post afsluiten door enkele dingen op te sommen die ik niet goed doe, als courage naar anderen, of om niet over te komen als een vuile stoefer, maar ik heb dat stuk gewist en ga het niet doen.

Deze post is voor alle keren dat iemand mij zei dat ik het niet goed deed. Deze post is voor elke huilbui na een smerige opmerking. Deze post is voor elke ruzie met het lief omdat ik me bedreigd voelde door anderen hun opmerkingen. Deze post is voor iedereen die twijfel zaaide bij een jonge moeder. Deze post is voor iedereen die het zogezegd beter weet en dat luid verklaart. Deze post is voor elke sessie bij de psycholoog omdat ik ervan overtuigd was dat alle iemands gelijk hadden over mij.

Deze post is voor het lief die in mij bleef geloven.

Deze post is in de eerste plaats voor mij. Omdat ik het godverdomme verdien.

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina. 

Dus nu staat er hier een pagina online met de hashtag ouderzonden waar jullie meer uitleg krijgen over ons project. Je kan erheen door op deze link te klikken, of #ouderzonden te selecteren in het menu. Er is ook een plek om je in te schrijven zodat we allemaal over hetzelfde kunnen bloggen om elkaar zo wat beter te leren kennen en KUMBAYAAAA MAAAH LOOOOOOOWRD, KUMBAYA. Het is lang geleden, maar ik ben nog eens nerveus over een blogpost. Precies of ik heb nu iets te verliezen? Het is omdat iedereen samen kan zeggen “Euhm, neen. Wij doen niet mee.” en dan zal ik hier staan in mijn blote poep met de bevestiging dat ik niet mee tel. Of zoiets. Gelijk in ‘t middelbaar. Insert jeugdtrauma.

Er is een pagina waar ik de gegevens plaats van iedereen die zich inschrijft, zodat we echt een groepsgevoel hebben. Annelore en ik hebben geprobeerd om de insteek van de onderwerpen leuk en origineel te houden omdat we niet wilden vervallen in al te grote clichés rond het ouderschap. Ik hoop (met een klein hartje) dat ons netwerk groot genoeg is om nieuwe mensen te leren kennen, want volgens ons kan dit echt plezant worden. Doe mee. Zie waar het u brengt. Wij kunnen dit. Samen. Toope. Tegoare.