Waarom ben ik een goede ouder? Hoofdzonde 1 – #ouderzonden

01/02/2018

Toen Annelore en ik vragen aan het bedenken waren bij de hoofdzonden was dit meteen mijn favoriete vraag. Ik weet dat veel deelnemers zich misschien in het haar zullen krabben of wreed ongemakkelijk worden van deze vraag, maar het is zo nodig dat we onszelf bestoefen. Meestal posten we twijfels over ons ouderschap, of anekdotes, maar zelden (om niet te zeggen: niet) vind je een post waar iemand zegt: “Ik ben echt wel goed geworden in dit ouderding”, terwijl het toch zo hard geoorloofd is. Mijn hoop is dus dat iedereen (ook lezers) vandaag eens nadenkt over waar ze goed in zijn. Het misschien zelfs vragen aan hun kinderen en zichzelf dan keihard op de schouders kloppen, want we verdienen dat. Allemaal.

In tegenstelling tot veel ouders heb ik geen probleem om te zeggen dat ik vind dat ik het steengoed doe met dat kind van ons. Tot op heden ben ik één van de weinige mensen die haar tempo (en energie) perfect aankan van ‘s ochtends tot ‘s avonds en vaak ook mee ga erin. Het kind in mij leeft nog zo erg hard en zij, de appel van mijn oog, maakt dat kind in mij dagelijks wakker. Zonder enig probleem ga ik mee in haar verhalen en herontdek ik de magie van kind zijn. Of we nu het kinderservies vullen met water en samen “koffie” drinken, of op avontuur naar de markt gaan: ik ga volledig mee in haar wereld. Soms schrik ik er zelf van hoe enthousiast ik kan zijn over een passerende tractor of wegvliegende vogel. Er is een welbepaald lief die vindt dat ik soms teveel kind ben en te weinig ouder, maar die is gewoon veel te volwassen vinden Emma en ik.

Dan: geduld. Mijn ouders konden nogal heftig zijn wanneer ze hun geduld verloren en dat heeft zijn sporen nagelaten bij mij als volwassene. Eén van mijn voornemens was om als ouder nooit zo te worden en tot op heden lukt mij dat wonderwel, zelfs wanneer ze op de grond ligt in de Delhaize. Ik heb een ontzettende hekel aan roepen, tieren, chanteren, keihard straffen, een kind bewust angst aanjagen of emotioneel laten boeten voor iets wat bij hun leeftijd hoort. Sommige mensen vertellen mij dat Emma een verwend nest zal worden omdat ik gehurkt uitleg dat iets niet kan op dat moment, of omdat ik ze knuffel wanneer ze weent, maar daar trek ik mij geen sikkepit van aan. Wanneer ik “neen” zeg, dan snapt ze dat maar al te goed en wanneer dat haar kwaad maakt ga ik heus niet flippen omdat ze daar heftig op reageert. Serieus. Wie is het kind en wie is de volwassene? Ik kan er blijven over doorgaan, maar ik ben vooral ontzettend gelukkig dat ik mijn voornemen tot op heden kan behouden.

Een veilig en warm nest bieden, ook dat lukt wonderwel. Hier wordt gezegd dat we van elkaar houden en hier, tussen deze vier muren, is er geen angst nodig. Bij mij (en het lief) kan ze 100% zichzelf zijn binnen de regels en wanneer ze die regels niet respecteert maken we duidelijk dat zoiets niet kan, waarom het niet kan, en bevestigen we erna hoeveel we van haar houden. Het is zeer belangrijk voor mij dat Emma zich veilig en geborgen voelt en dat ze weet dat alle angsten die ze uit serieus worden genomen, hoe stom die ook lijken voor ons als volwassenen. Wij zullen haar altijd troosten en hier, bij ons, kan en mag ze altijd zichzelf zijn. Dat uit zich ook bij het slapen. Nog steeds wordt Emma ‘s nachts wakker en vaak is dat wakker worden een angstig wakker worden. Tegen ons bed staat haar bed, dus wij zijn er onmiddellijk om haar te troosten en te kalmeren. Ik schaam mij daar niet voor en ga niet zeggen “Ja, maar hier is maar één slaapkamer, en en…”. Fuck dat. Zij blijft bij ons slapen zolang ze het nodig vindt, ongeacht de voorspelling van menig ouder dat ze een kluizenaar zal worden zonder zelfvertrouwen.

Kritiek, geforceerde tips en het oh zo goed bedoelde advies compleet negeren en toch mijn eigen goesting doen, ook daar ben ik een krak in. Voor de duidelijkheid: het lief hoort hier niet bij, wel alle andere mensen in Emma’s leven (behalve geschoolde mensen zoals artsen, etc). Het aantal keren ik al niet gehoord heb dat ik mijn kind kapot maak is niet meer te tellen op vingers en tenen. Soms gebeurde het al eens met die woorden, maar honderden keren meer met andere woorden, of met zelfs met acties. Heel diep in detail kan ik daar niet op ingaan, maar ik kan jullie wel zeggen dat ik alles negeer en wij ons eigen ding doen. Het zal mij een worst wezen wat een ander denkt. Wij hebben het voor ‘t zeggen en jij niet. Niets of niemand gaat boven mijn intuïtie als het om Emma gaat, en dat zal ook altijd zo blijven. Waarom ik dat hier typ? Omdat ik het gevoel heb dan andere ouders dit stukje wel kunnen gebruiken. Nooit vergeten: you the boss. You the king. You the queen. En ik ook.

Onze dochter wordt ook feministisch opgevoed. Meestal kijken mensen mij aan alsof ik Emma leer beha’s verbranden op peuterniveau, maar die mensen vergeten duidelijk hoeveel geld dat kost, dus neen: we doen dat niet. Ik leer Emma wel dat ze de baas is over haar eigen lichaam en anderen de baas zijn over hun lichaam. Praktisch wil dat zeggen dat ze, bijvoorbeeld, mensen niet moet kussen als ze dat niet wilt. Eens zwaaien is ook goed genoeg, want het gaat hem om iemand begroeten en er afscheid van nemen. Daar is geen fysieke actie met een ander voor vereist en gewoon zwaaien is even beleefd als een kus. Ik zeg ook dingen als: “We gaan een speldje in je haar doen, want dan is het netjes verzorgd en wij doen dat want we houden van onszelf”. Dat kan vergezocht klinken, maar ik leer ze liever dat wij zo’n dingen doen voor onszelf dan voor een ander. Wanneer ze iets niet wil, dan zal ze ook ontzettend zelfzeker zeggen: “NEEN, NIET DOEN!”, en daar wordt ze NOOIT op berispt. Meestal zeg ik dan: “Oei, mama wist niet dat je dat niet wou, sorry” en dan (super belangrijk!!!) stop ik onmiddellijk. Het zotte is ook dat ze die zin niet gebruikt wanneer ze haar jas niet wil aan doen of zoiets, neen, ze gebruikt dat echt enkel wanneer ze vindt dat je fysiek over haar grens gaat. Soms vraag ik me af hoe ik dat eigenlijk bereikt heb, maar ik ben wel blij dat ons dat lukt.

Dan zijn er nog de liedjes die ik onbeschaamd meezing in het openbaar, de tientallen outfits waar ik ze in steek, de boeken die we voorlezen, alle uitstappen die we maken, een wereld die ik schep met toverdeuren (automatische schuifdeuren) en roze wolken (zonsondergang). Boven alles is er vooral het algemene gevoel van liefde dat er tussen ons drie heerst. Er is zo ontzettend veel unieks aan ons en zo ontzettend veel goeds dat ik gewoon enorm dankbaar ben. In feite wou ik deze post afsluiten door enkele dingen op te sommen die ik niet goed doe, als courage naar anderen, of om niet over te komen als een vuile stoefer, maar ik heb dat stuk gewist en ga het niet doen.

Deze post is voor alle keren dat iemand mij zei dat ik het niet goed deed. Deze post is voor elke huilbui na een smerige opmerking. Deze post is voor elke ruzie met het lief omdat ik me bedreigd voelde door anderen hun opmerkingen. Deze post is voor iedereen die twijfel zaaide bij een jonge moeder. Deze post is voor iedereen die het zogezegd beter weet en dat luid verklaart. Deze post is voor elke sessie bij de psycholoog omdat ik ervan overtuigd was dat alle iemands gelijk hadden over mij.

Deze post is voor het lief die in mij bleef geloven.

Deze post is in de eerste plaats voor mij. Omdat ik het godverdomme verdien.

Deze post maakt deel uit van #ouderzonden, een initiatief van mezelf en Annelore. Met meer dan vijftig Nederlandstalige bloggers schrijven we gedurende zeven weken elke donderdag over het ouderschap. Je kan er meer over lezen op deze pagina. 

Previous Post Next Post

28 Comments

  • Brabbeltjes

    Gewoon blijven doen wat je doet, en verantwoording afleggen? Serieus? Wie zegt dat dat moet? “Omdat wij dat willen”, zou moeten volstaan.

    01/02/2018 at 18:36 Reply
  • Wendy Last

    Blijf maar voortdoen met al die liefde😀. Een zoals gezegd van dag één, je doet dat goed, ga gewoon af op je gevoel en blijf luisteren naar jezelf. Niets aantrekken van wat de anderen zeggen. Jullie komen er wel

    01/02/2018 at 19:48 Reply
  • Jess

    Wauw, wat een geduld. Ik probeer het ook zo aan te pakken en ik geloof echt dat kinderen daar meer uit leren dan roepen, chanteren, ….

    01/02/2018 at 19:57 Reply
  • Babs

    You rock mama!

    01/02/2018 at 20:19 Reply
  • Kathleen

    Ik vind jou een fantastische mama. Emma is een gelukzakske! <3

    01/02/2018 at 20:37 Reply
  • tifosanele

    Overschot van gelijk. Doe zo voort!

    01/02/2018 at 20:40 Reply
  • utsepot

    Ik ben oprecht jaloers op zoveel je m’en fous. Ik probeer mezelf nog te vaak te verdedigen terwijl dat voor niks nodig is. Heel veel respect, voor jouw verleden…je heden en je toekomst. X

    01/02/2018 at 21:20 Reply
  • Madame Octopus

    Keischone post. Ik bewonder echt dat je je eigen pad kiest. Veel mensen doen dat veel te weinig, inderdaad…Emma groeit op in een warm nest en je bent een topmama, overduidelijk!

    01/02/2018 at 21:57 Reply
  • Evi

    Groot gelijk! Vooral je buikgevoel blijven volgen & verder doen zoals je bezig bent want je doet dat fantastisch!

    02/02/2018 at 09:46 Reply
  • Doris

    Wil je wel geloven dat ik hier met tranen over mijn wangen zit van dat ‘Neen, niet doen’ en dat dat gerespecteerd en gehonoreerd wordt. En dat zij op haar beurt snapt op welke momenten je die zin inzet. Wow. Driewerf wow. Hoe schoon is dat.

    02/02/2018 at 10:32 Reply
    • Doris

      Naast de outfits en de boekjes en de hele ratteplan natuurlijk 🙂

      02/02/2018 at 10:34 Reply
  • Joni

    Prachtpost <3

    02/02/2018 at 11:58 Reply
  • Anneke

    Hahaha! ‘Je maakt je kind kapot’?! Serieus?! Jezus, zeg… Wat een lef heeft zo’n kakvolk? Uw kind, uw manier van opvoeden toch wel, zeker? Als ik dat allemaal lees kan ik niet anders dan denken dat ge het verdorie niet slecht doet (understatement van de dag 😉 )
    Hier net hetzelfde ivm het principe ‘mijn lijf, heilig lijf’: ik zeg het soms tot vervelens toe tegen die drie hier. En ik vind da zo schoon om te lezen (en al de rest) dat er nog zijn die dat doen 🙂

    02/02/2018 at 12:52 Reply
  • Evi

    Vreemd dat anderen zich zo willen moeien met jouw opvoeding hè. Daar heb ik gelukkig niet zoveel last van met mijn omgeving, maar ik voel soms ook wel wat externe druk en ik weet dat niet iedereen akkoord gaat met sommige aspecten van mijn opvoeding. Ik probeer me dat niet aan te trekken, maar soms lukt dat niet goed. In ieder geval doe ik wel mijn goesting. En zo hoort het ook lijkt me.

    02/02/2018 at 15:30 Reply
    • rominatje

      Wees maar zeker dat het zo hoort.

      03/02/2018 at 00:16 Reply
  • saarsmis

    Wat mooi, dit… Ik heb oprecht bewondering voor je geduld, ik ben het mijne soms veel te snel kwijt vind ik zelf.

    Ik moet ook een beetje slikken bij het stukje over ‘Neen, niet doen’. Hier moet dochterlief ook nooit verplicht kusjes geven, ik ga altijd een beetje kapot als iemand haar zomaar op schoot trekt om haar te knuffelen en ik zie dat ze dat eigenlijk niet fijn vindt. Maar ik vind het vooral verschrikkelijk dat wij (mijn man en ik) zelf ook af en toe over haar grens gaan omdat we bvb haar neusje moeten spoelen (veel snotvallingen hier) en zij dat echt echt niet wil. Ik heb het daar oprecht moeilijk mee, ook al weet ik dat het voor haar eigen goed is en ze nadien veel vrijer ademt. Ik haat het om haar vast te houden en haar lijfje te voelen protesteren. Ik vraag me af of andere ouders hier ook mee worstelen of tips over hebben? Alvast bedankt!

    02/02/2018 at 22:30 Reply
    • rominatje

      Bij ons is dat ook zo, bijvoorbeeld bij de dokter. Ik leg haar uit op kinderniveau hoe of wat voor er over haar grenzen wordt gegaan. “Je vindt dit niet leuk, maar de dokter moet kijken om je te kunnen genezen. Dat mag van mama omdat ik bij je ben en ik blijf hier”. Terwijl het gebeurd zeg ik nooit “Ssssht”, maar iets genre “mama is hier” “de dokter is bijna klaar”. Erna troost ik ze onmiddellijk en indien nodig leg ik het nog eens uit. Dus bij neusspoeling kan je bv zeggen “Je vindt dit niet leuk, maar het moet omdat je wat ziekjes bent. Mama/papa zal het doen en niemand anders” trouwens: ik stak de neusspoeling in de microgolf tot het lichaamstemp was (37° pakt) en toen weende Emma niet meer.

      Ik probeer gewoon duidelijk te maken dat ik besef dat we over haar grenzen gaan, de reden waarom en benadruk altijd dat mama of papa aanwezig zijn en voor haar zorgen / over haar waken.

      02/02/2018 at 23:09 Reply
      • saarsmis

        Hé, die tip van de microgolf ga ik hier ook eens uitproberen. Het stelt me echt gerust om te lezen dat wij eigenlijk op dezelfde manier met haar omgaan op die momenten. Wij kondigen ook duidelijk aan wat er gaat komen, erkennen dat het helemaal niet fijn voelt, zeggen nooit “och ‘t is nikske” en troosten haar tijdens en achteraf uitgebreid.
        Dankjewel voor je reactie! Het blijft niet leuk, maar door dit te lezen realiseer ik mij dat we het nog zo slecht niet doen 😉 Liefs!

        03/02/2018 at 09:42 Reply
        • rominatje

          Wees maar zeker van niet. Het is al veel dat je zoiets beseft en erbij nadenkt ♡ good job, mama

          03/02/2018 at 10:20 Reply
  • Wanda

    Prachtige post ! Ik probeer ook gewoon mijn buikgevoel te volgen in het opvoeden, en commentaar te negeren. En zie, die oudste van mij is er ondertussen 18 en gaat zijn eigen weg, wat tegen de stroom in, maar het is wel zijn weg ! Dus, we zijn allemaal goed bezig !!

    03/02/2018 at 05:25 Reply
  • karin

    Goede beslissing om wat je denkt niet goed te doen, weg te laten. Iedereen heeft waarschijnlijk zijn werkpuntjes, gelukkig maar. Who needs perfect! En al zeker niet die pagadders. Mooie post!

    03/02/2018 at 07:27 Reply
  • Marijke

    Mijn kinderen hebben een ontwikkelingsachterstand. Uiterlijk zie je niks aan hen. Maar ze gedragen zich niet altijd zoals andere mensen verwachten. Daarom helemaal niet stout, maar wel jonger. Dat geeft ook veel commentaar. Terwijl het zonder hun kritiek al moeilijk genoeg is. Dat wilde ik even kwijt.

    03/02/2018 at 19:40 Reply
    • rominatje

      Ik hoop om onder andere om meer begrip voor ieders verhaal te krijgen door dit initiatief. Wij hebben allemaal ons verhaal en veroordelen is zo makkelijk als je dat verhaal niet kent. Wij kunnen allemaal beter. Veel courage, mama!

      03/02/2018 at 21:52 Reply
  • Goofball

    Vuistje voor al die goeie mama’s

    (en ‘k ben blij dat ik geen commentaar krijg van mijn omgeving op de opvoeding. Alle, chance, hoe irritant zou dat wel niet zijn. Moei u nie).

    05/02/2018 at 13:24 Reply
    • rominatje

      Ik heb altijd gezegd dat ik dat op een pull laat drukken: “MPMOEIDUNIE”

      06/02/2018 at 14:49 Reply
  • Heidi

    Applaus en een staande ovatie voor zo’n mooie post.
    Buikgevoel is de beste gids. Ook hier veel commentaren, stempels en achter de rug of in ‘t gezicht gesmeten “goedbedoelde” opmerkingen, maar onze 4 jongens staan stevig en vol vertrouwen in de wereld.
    Dikke duim voor ons allemaal!

    06/02/2018 at 12:13 Reply
  • altijdmama

    Wat een power blog is dit!

    07/02/2018 at 20:06 Reply
  • fieke

    Topmama!
    En merci om ons allemaal hierover te laten schrijven 🙂

    07/02/2018 at 20:37 Reply
  • Leave a Reply