• Een weekend vol Sinterklaasvreugde
• Emma op haar ééntje zien spelen met de poppen en haar spel van op een afstandje afluisteren. “Neeen, sshhtt. Stil zijn de baby gaat wenen. Oké? Oké? Dag en tot ziens.”
• Het huis is volledig uitgeplakt! Donderdag komt er vloerverwarming in. Onwards and upwards.
• Billie met een kerstmuts
• Emma met haar autogarage, inclusief “De pony is geparkeerd”. Hahaha.

Gênant

• Jarig zijn. Vierendertig worden. Dankbaar zijn, maar geen tamtam willen. Negen dag later de verjaardag van Emma vieren met de klasgenootjes. All out gaan, veel tamtam maken, en wat nerveus zijn voor de leuke dag die zal komen. Ik hoop maar dat iedereen het leuk zal vinden. Blijkt dat mamazenuwen van de ergste kriebels geven die er zijn.
• Vragen aan Emma waarom ze kindje X uitgenodigd heeft, terwijl dat duidelijk geen vriendje van haar is. Als antwoord krijgen dat Y komt, en dat ze wilt dat Y het superplezant vindt en daarom zijn beste vriend X ook heeft uigenodigd. Bleiten. Emma kan soms zo hartverscheurend lief zijn dat ik echt niet anders kan dan een beetje huilen.
• Billie eten geven. Bedenken dat ze veel eet en voornemen om een foto daarvan te nemen voor het lief. Het kind verder eten geven. Als ze klaar is zelf de rest opeten. Bedenken dat je nu geen foto hebt voor het lief. Het was verse wortelpuree. Overmacht!
• Het lief laten uitslapen in het weekend. Hem gaan wekken. De deur open trekken en roepen van ‘t verschot omdat het lief voor de deur staat. Uitgelachen worden door het lief. Leest ge dat, internet? Ik, bezorgd lief, denk dat die jongen gekidnapt wordt en hij? Hij lacht mij uit!
• Naar de Delhaize gaan met Emma. Het grappig vinden wanneer Emma 8 soorten broodjes kies (pistoleke, maanzaad, …) met heel veel enthousiasme. Ohja. Een broodje meer of minder? Haar K3 chips geven. Akkoord gaan wanneer ze voorstelt om Hula Hoops te kopen (keilekker!) en enthousiast worden wanneer het over poffertjes gaat, dus die ook kopen. Na 25 euro te betalen aan de kassa beseffen dat het kind in mij (weer maar eens) de bovenhand nam. Hula Hoops zijn gewoon goed én poffertjes met warme chocomelk klonk als de max. Weet gij hoe koud het is, tegenwoordig? En ik heb neen gezegd tegen de Ferrero Rochers. Mijn hart bloedt daar nog steeds een beetje van.

Geweldig

• Billie die lang genoeg slaapt om dit uit te typen.
• Emma haar verbaasde blik zien ‘s ochtends vroeg nadat de Sint haar brief en tekening kwam halen.
• Het enthousiasme van mijn dochters. Zoveel enthousiasme, altijd en overal.
• Op café gaan met de moeders voor vier uur, zonder kinders. Santé!
• Het lief en ik die als volwassenen tegen elkaar zeggen “sorry dat ik soms zo klote doe, ik weet niet hoe het komt”, en daarna veel liever voor elkaar zijn.

Gênant

• Met het lief praten over de verbouwing. Zeggen dat er nog moet gemaild worden. Wanneer het lief zijn adres vraagt antwoorden dat het in de Leemweg is. Iets te laat beseffen dat het om een emailadres ging. Kijk. Het lief zegt soms nog steeds dat ik een kalle ben terwijl hij lacht. Soms is dat echt terecht
• Prijzen zien van de kaas in de Colruyt. Vinden dat alles wel heel duur is. Beseffen dat het om kiloprijzen gaat en dat ik moet omrekenen. Het opgeven en potje eiersalade kopen. Wiskunde. Wie heeft daar goesting voor op maandagochtend? Ik alleszins niet.
• Een plaktattoo op de dochter haar arm zetten. Zeggen dat ze moet stoppen met wrikkelen. Tonen dat het zo niet lukt. Het opnieuw proberen. Zien dat het mislukt is. Beseffen dat je het plastiekske er niet af deed en dat die plaktattoo daar nu op plakt. Dat leren ze u niet in al die ouderboeken, zulle. Daar stond ik dan, met een kapotte tattoo, van K3 nog wel! Het kind keek eerst met verwarring en dan met compassie naar mij. “Het is niet erg mama, ik pak wel een andere. Dat is moeilijk, hé?”. Hopen dat het trauma meevalt en ze binnen 15 jaar niet spreekt over die ene keer met die tattoo en ons moeder haar dommigheid.
• Bij de CM zitten en een nummertje krijgen. Telkens je de “ping” hoort rechtstaan en naar het scherm achter u gaan kijken. U afvragen wie die schermen zo ver hangt. U afvragen of die zwangerschappen nog niet zwaar genoeg waren voor moeder natuur, aangezien ze ook uw zicht verder afpakte. Eindelijk het juist nummer zien. De Maxi Cosi pakken en rechtstaan. Bijna tegen het scherm lopen dat recht voor mij hing met koeien van letters. Oké. Oké. Dus er hingen twee schermen. Ik was moe, oké? Niet mijn schuld. Allemaal de schuld van moeder natuur, met haar nachtvoedingen.
• Masterchef uitkijken. Beginnen bleiten bij de voorlaatste aflevering. Het lief verward zien kijken. Al snikkend zeggen dat de volgende aflevering de aller- aller- allerlaatste aflevering zal zijn met de drie bro’s. Ik had een momentje, oké? End of an era en ik vond dat het bleiten waard. Neh.

Geweldig

• Een warm bad. Zo één waar de rook achteraf van uw lijf komt.
• Emma rijdt met een fiets!! (laat me).
• Boeken. Overal boeken. Voorleesweek, kinderjury, … Voor haar en voor mij en voor ons. Ik ben graag omringd door boeken.
• Billie die iedereen verbaast met wat ze allemaal kan en doet op haar zes maanden.
• De verbouwingen. Het gaat vooruit. Als een trein, gasten. Kedeng-kedeng, kedeng-keding, ooooeeee oooooeeee!

Gênant

• Veel door Eeklo en omstreken rijden en verward geraken door alle plekken in de omgeving die een naam hebben die iedereen kent, maar die niet bestaan op een kaart. De Boelare, Balgerhoeke, Bentille, ‘t Oostveld, … Bellen met het lief en keer op keer niet op de naam kunnen komen van een bepaald kruispunt en telkens uitgelachen worden. De piek, de punt, den tjoep. Wie verzint die namen eigenlijk? Voor wie van ‘t Meetjesland is: het gaat over kruispunt “den teut”. En ja, ik weet dat enkele van die plekken wel op een kaart staan, maar in mijn hoofd is dat één pot nat: plekken om verkeerd te rijden.
• In het donker iets uit de koffer gaan halen. Opmerken dat de maan wel zeer fel schijnt. Een halve meter hoog springen van ‘t verschot en ontiegelijk vloeken omdat er iemand in de auto zit. Langzaam dichterbij sluipen en zien dat het Minnie Mouse is die gedrukt staat op de autostoel van de dochter. Hoooo wow gasten. Die Minnie lijkt ontzettend hard op een klein kindje als ge vermoeide ogen hebt die zich proberen te focussen in het maanlicht. Eén voordeel wel: ge zijt direct klaarwakker.
• Nieuwe chips zien in de winkel en die kopen, want er staat NIEUW bij. ‘s Avonds met het lief die nieuwe chips eten. Opmerken dat ze wel wreed op pickles chips trekken qua smaak. De zak krijgen en horen “Dat is logisch hé schat, het zijn Piccalilly Burger chips”. Wie verzint dat nu? Nieuwe chips op de markt brengen die smaken naar pickles? En wie koop dat eigenlijk? Ik zal het u zeggen: vermoeide moeders die flippen op alles waar “NIEUW!!!” op plakt.
• Zien in de winkel dat er adventkalenders zijn. Enthousiast worden en één kopen. Thuis komen en zien dat er echte grotemensen pralines in zitten en hem dan maar opzij leggen want daar is niets plezant aan voor een vierjarige. Allez, Ikea. Op welke manier past dat nu bij uw merk en uw identiteit? Serieus? Precies de Leonidas. Neen neen, we zijn het er over eens: dit is mijn schuld niet. Ook al stond het achteraan op de doos, pralines zijn ulder ding niet en ik verwacht beter. Een wasco, ofzo.
• Zien in de winkel dat er adventkalenders zijn van Kinder. Zien dat ze maar zes euro kosten. Enthousiast zijn en er twee kopen zodat we met één kalender kunnen aftellen naar de Sint en met de andere naar Kerstdag. Eergisteren beseffen dat we al aan vakje 16 zitten en er precies een probleem is. Moeten toegeven aan het lief dat ik uit enthousiasme compleet random ben begonnen aan die kalender en we daardoor totaal verkeerd zullen uitkomen. Iemand een idee hoe je dat wegfoefelt tegenover een kleuter? Iemand een adventkalender met zestien vakskes? Iemand het telefoonnummer van Sinterklaas zodat ik kan melden dat het dit jaar op 25 november te doen is? Dju toch, wiskunde strikes again.

Geweldig

• Het verlengde weekend. Hoe zalig waren zaterdag en zondag? Wij namen elke minuut zon in ons op
• Billie die na twee dagen niets opeens terug kaka doet. Ouders snappen mij.
• Moeders die u last minute uitnodigen voor een lunch.
• Mijn lading cadeaus voor Emma en Billie in december. Allemaal handgemaakt of tweedehands of boeken, of een combinatie van voorgaande drie
• Emma die elke dag luidkeels meezingt met de Spice Girls. Zigazagaaaaah.

Gênant

• Naar de Colruyt gaan. Moe zijn. Daar niet meer bij stil staan. Volop geeuwen en mij omdraaien. Quasi in het gezicht van een mevrouw geeuwen en mij excuseren. “Sorry, mevrouw”. Ze lachtte en zei “ik herinner me die tijden nog”, en knikte richting mijn maxi-cosi. “Het gaat voorbij”, voegde ze er aan toe en ik was dankbaar voor haar reactie. Schoon toch, hé?
• Praten met Billie alsof ze 10 jaar is. Luidop zeggen “Wat liefke? Wilt ge chocola? Oké dan!”, en een zak Sinterklaaschocolade in mijn kar mikken. Mij omdraaien en zie hoe een medewerker moet lachen. Ja, kijk. Het kind wou chocola. Dat is zeker niet voor mij om stiekem binnen te schrokken om 16u30 nadat ik Emma voor tv heb geïnstalleerd.
• Naar buiten gaan in de Colruyt. Voor de schuifdeur staan. Wachten. Achteruit gaan. Vooruit gaan. Wachten. De pijl op de grond zien. Naar de uitgang gaan in plaats van gelijk een debiel voor die ingang te staan dansen met mijn kar. Ah, een goeie oude. Blijkt dat ik nog steeds even dom ben als vier jaar geleden. Zekerheden, nietwaar?
• Met Emma naar het toilet gaan. In het toilet luisteren naar haar kaka-commentaar. “Ik duw HEEL hard en hij VLOOG eruit! Heb je ‘t gehoord?”. Het bevestigen. Haar poep afvegen. Luisteren naar haar beschrijving van haar kaka. Haar zus ook laten kijken. Haar 1249843168 keer aanmanen om nu eindelijk door te chassen. De geur becommentariëren als was het Anderlecht-Club Brugge. Eindelijk terug uit het toilet gaan. Goeiendag zeggen tegen de mevrouw die stond te wachten en wat excuserend mijn schouders ophalen. Sorry mevrouw. Ik weet niet of ge kinders hebt, ik peins het wel, want het was in een indoor speeltuin, maar ik kan er ook niets aan doen. Kaka is de shit, zo blijkt.
• Enthousiast met Emma naar een snoepwinkel gaan vol roze TL-lichten. Herinneren hoe magisch dat was voor mij als kind. Begrijpen dat kiezen hartverscheurend is en uiteindelijk met twee dingen naar buiten gaan. Betalen aan de kassa en terug beseffen dat ik een volwassene ben en veel te veel heb betaald voor een boel slechte suikers. Ik kan daar echt niets aan doen. Soms neemt het kind in mij de bovenhand. Als je mij ooit tegenkomt in het wild: je herkent die momenten aan het lief, die één tot vijf meter achter ons staat te zoeken achter de ogen die uit zijn hoofd rolden, terwijl ik breed sta te grijnzen.

Geweldig

• Coohooookido.
• Billie die ondertussen sneller dan het licht kan omrollen.
• Emma kan fietsen met een grote fiets! Mijn hart. Ik vind dat deze week nog steeds geweldig. Laat me. Dat geldt voor u ook, mijn teerbeminde lief. Laat me gerust met mijn emooootsiiieeesss.
• Emma die toneeltjes opvoert en zich met haar vriendinnetje omdoopt tot “de Appelsientjes”.
• Boeken zijn geweldig. Ik heb een toren liggen om over te bloggen. Op vraag van u, en van u. Komt in orde. Efkes geduld wel, maar het komt. Zeker.

Gênant

• Mijn elleboog stoten aan de hoek van de kast. Mijn elleboog stoten aan de eetstoel van de baby. Mijn elleboog stoten aan de stofzuiger. En dat allemaal in 24 uur. Weet ge hoe dat plekske waar het zo zeer doet heet? Het telefoonbotje. Ik wist het ook niet, maar ik voelde het wel.
• Fruit snijden tijdens Cokido met de kleuters. Tegelijkertijd Billie proberen te sussen die wat aan het neuten is. Opgelucht zijn dat ze stiller is en de volle focus geven aan al die kleuters met messen. Recht staan om alles op te kuisen. De baby vastnemen. Zien dat ze een stuk platgetjoesde mandarijnschil in haar vuistje heeft. Een mens zoudt peinzen dat dat te bitter is, maar niets is minder maar. Het smaakte haar precies. Hoe ze daaraan is geraakt? Ik heb er ook geen idee van. Misschien ben ik de mama van een nieuwe Clark Kent.
• Naar de notaris gaan om het laatste van de papieren te tekenen rond de lening en het huis. Snel de addendum aan de akte overlopen. Aankomen bij het gedeelte van ‘borg staan’. Een lezing krijgen door de notaris (terecht, nooit doen!) over de gevaren van borg staan. Samen met het lief knikken en plechtig beloven dat we dat nooit zullen doen. Net niet op ons eerste communiezieltje. Ik voelde mij precies 10 jaar in ‘t bureau van mijnheer de directeur.
• Naar de boekenbeurs gaan. Enthousiast zijn. Aftellen tot ik kan gaan. Met grote tred de buggy binnenduwen en een minuutje alles in mij opnemen. Zeggen tegen de baby dat ze zich mag verwonderen aan alles. Tien minuten later naar buiten gaan met een paars gekleurde baby vol tranen van colère. Heel haar zus. Die flikte ons dat twee jaar geleden en toen stonden we na vijf minuten buiten. Op naar volgend jaar. Hahaha. Ha.
• Nog iets hebben voor deze rubriek. Het lief uitlachen wanneer hij zegt dat ik dat ergens moet opschrijven. Zeker weten dat ik dat wel kan onthouden. Zeven dagen later weten dat ik iets zei tegen het lief, weten dat ik hem uitlachte, maar niet meer weten wat er ook al weer gebeurd was. Eén van mijn kinders krijgt tanden, oké? Uw hersenen smelten daarvan. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Geweldig

• Cokido in de herfstvakantie.
• De indian summer die bezig is. Geef mij maar alle wandelingen.
• De Sinterklaas-chocolade in alle winkels
• De soep van geroosterde groenten, gemaakt door het lief.
• Emma kan rijden met een trapperfiets zonder wieltjes EN IK BEN ZO TROTS!

Gênant

• Kijken naar Masterchef met het lief en zien hoe een tafel vol eten binnen komt in de studio. Opmerken dat dat wel zwaar moet zijn om te dragen en hoe soepel dat gaat. Direct daarna beseffen dat die tafel natuurlijk op wieltjes staat. Vijf minuten moet wachten tot het lief gedaan heeft met lachen. Ik steek het op de vermoeidheid en mijn liefde voor George Calombaris.
• De was opplooien terwijl de baby in de zetel ligt. In een ooghoek zien hoe ze zich omdraait en nog net mijn hand kunnen uitsteken voor ze de grond op gaat. Dju toch. De tijd gaat snel. Voor ge het weet is zo’n kindje mobiel. Wel high five aan mezelf voor mijn reflexen.
• Een afspraak missen bij Kind&Gezin. Een maand later bedenken dat er nu toch echt een nieuwe afspraak moet gemaakt worden. Please zeg dat ik niet de enige ben. Met Emma waren die afspraken gebeiteld in steen. Met Billie is het precies wat soepeler. Hashtag loedermoeder.
• Met het lief kijken naar ‘De Rechtbank’ op tv. Elke keer een man zijn vrouw afsloeg bijna uit de zetel veren van colère en een rant afsteken. “Ik moet zijn uitleg niet horen. Bak in. Sowieso. Drie jaar. Minstens.”, en duizend vloekwoorden. Terecht, vind ik. Ik zou een goeie rechter zijn. Of misschien ook niet.
• Een zakje chocolaatjes krijgen bij mama. Alles opeten. Wanneer papa thuiskomt horen dat mama hem uitlacht omdat ik al zijn chocola op at. Sorry, papa. Echt. En hoe erg, zeg? Dan zijt ge over de vijftig jaar, wonen uw kinders op hun eigen met elk hun ménage en eten ze nog uw chocola op. Het was alsof ik een blik in mijn eigen toekomst kreeg, door mijn eigen toedoen. The joys of parenthood.

Awel ja, zeg ik nu. Het is per-fect. Eén keer per week een vaste post op een vaste dag. Eén dat ik amusant vind en jullie naar ‘t schijnt ook. De rest zien we later wel weer, maar het is een begin.

Geweldig

• De vertelsels van Emma. Binnenkort gooi ik nog eens een Emma praat online. Wat een verhalen, soms.
• Ik geef nog steeds full-time borstvoeding, wat wil zeggen dat Billie mij de leukste ter wereld vindt, na haar grote zus.
• Kent ge dat, dat ge op een plek in uw leven zit en ge denkt “Amaai, dit hadden we vorig jaar nooit kunnen bedenken”. Ik heb het gevoel dat het lief en ik dat volgend jaar tegen elkaar zullen zeggen. Spannende tijden.
• De verse soep van het lief. Echt. Geef diene mens een soepmedaille.
• Voor wie het gemist zou hebben op Instagram: ik word in december meter van een meisje. Het kindje van mijn broer en zijn lief. Ze is een dag later uitgerekend dan Emma en ik kan niet wachten om ze te ontmoeten!

Gênant

• Waze volgen om uit de wegenwerken in Maldegem te geraken. Links inslaan. Zeggen tegen Emma dat dat wel een gekke weg is. Uitkomen bij een boerderij. Beseffen dat je een lange oprit bent opgereden in plaats van een straat in te slaan.
• In juni voorstellen aan de juf om de poppenkleertjes te wassen. Dat drie maand in de koffer laten zitten om ze dan uiteindelijk te wassen en te drogen de laatste vakantiedag.
• Mijn bankkaart verliezen. Bellen naar het lief en die van hem op gaan halen. Hij die een dom mopje wil uithalen en de bankkaart tegen uw raam legt terwijl hij knipoogt. Het raam openen om een opmerking te geven en nog net met twee horen hoe de bankkaart IN de deur valt.
• Naar de tegelman (iemand die tegels legt) gaan en zeggen dat je keramisch parket wilt. Horen dat de tegels, inclusief doek, uitkomen op minstens 70 euro/m² zonder plaatsing. Droog vragen of hij ook klanten heeft die niet van adel zijn en de korte shock in zijn ogen lezen.
• Aardappelen bakken met een kleuter die kapot is van vermoeidheid en een baby die tandjes krijgt. Proberen om dapper te zijn en alles in goede banen te leiden. Uiteindelijk opgeven en sturen naar het lief dat het eten is afgelast. Lang leve soep uit de diepvries, zegiku.

Geweldig

• Bloemen plukken in onze straat met de dochter en zo een volledig divers boeket kunnen samen stellen.
• Met de dochter naar een optreden van K3 gaan en samen de longen uit ons lijf zingen.
• Voor de allereerste keer een gezelschapsspel spelen met het lief en de dochter.
• Het weer. Het fantastische mooie zomerweer dat maar blijft duren en dat ook mag blijven doen.
• Met de dochter lavendel gaan kopen omdat ze daar zo zot van is en verplicht worden om meerdere keren per dag aan die lavendel te gaan ruiken.
• Onze Rode Duivels. Wat een team, jongens!
• Emma die het volkslied foutloos zingt.
• Het lief die flauwe mopjes maakt met de dochter. “Drommewaaris?” – “Drommedaaris!”
• Een vakantie-album laten maken voor de dochter en ervan genieten dat ze dat album aan iedereen gaat tonen.
• De Gentse Feesten zijn begonnen!

Gênant

• Op sollicitatiegesprek gaan en een marineblauwe jurk dragen. Nog snel even wat deodorant spuiten en een witte stofwolk zien. Beseffen wat er gebeurde en neerkijken op een marineblauwe jurk vol witte poederige vlekken. Blazen en deppen met papieren zakdoekjes voor je leven.
  En dan te zeggen dat ik ook deorollers heb. The struggle is real.
• De zona-plekken van het lief bestuderen en de veranderingen rapporteren. Zeggen dat de vlekken lijken zoals de tomatensaus met kaas op een pizza margherita. Uitgelachen worden. Een foto tonen van de pizza waar je op doelt. Nog steeds uitgelachen worden.
  Ik zeg u dat die vlekken daar op gelijken. Het is op zijn rug en hij kan het niet zien. Wie heeft dan gelijk? En ja: ik had toen honger, maar wat heeft dat ermee te maken? Niets, zeg ik u!
• Komkommersoep van het lief proeven en niet meer feedback hebben dan “ja, het smaakt naar komkommer”. De stilte die erna valt wat willen vullen en je feedback aanvullen met de stelling dat komkommer de Zwitserland van groensels is. Weer uitgelachen worden.
  Dat is toch zo? Komkommer smaakt naar komkommer. Dat is niet zoet of bitter of zout. Dat is niet speciaal. Dat heeft geen meningen. Dat gaat niet één bepaalde kant uit. Komkommer is dus Zwitserland. Logisch.
• Pralines krijgen om te proeven met de melding dat die kunnen gedeeld worden met het lief. Dat wijselijk verzwijgen en de doos voor mezelf houden. ‘s Avonds in de zetel de doos pralines nemen en ongemakkelijk doen wanneer het lief voorstelt om ze te delen. Toegeven dat dat eigenlijk gevraagd werd, maar dat ik ze liever voor mezelf wilde houden. Uitgelachen worden.
  Als ‘t om eten te doen was deze week heb ik afgezien. Arme ik. Pralines uit medelijden mogen verstuurd worden t.a.v. “Romina en NIETHETLIEF”. 
• Met de dochter naar de markt gaan. Een welgemeende “Auw!!” gillen omdat het kind op mijn voeten staat. “Sorry, mama!” krijgen en tevreden zijn. Rond u kijken om te zien of iemand opmerkte hoe beleefd uw kind is. “Sorry mama. Sorry. Sorry sorry sorry. SORRY MAMA!!! SORRRRYYYYY MAMA! SORRY SORRY SORRRYYYYY!” horen en rond u kijken om te zien of niemand kijkt alsof je kind thuis mishandeld wordt en paniekerig doet omdat ze per ongeluk op uw tenen ging staan.
  Hoe komt ze daar nu weer bij? Zo struikelen over haar sorry’s en ze drammerig opzeggen, zeg. Ik schaamde mij  echt helemaal kapot. En ik maar “het is niet erg”, prevelen en zij maar verder van”sorry sorry” doen. Uiteindelijk kon ik ze afleiden met een donut. Eten: werkt altijd. Kind van haar moeder. 

Waarom ik jullie dat allemaal zo expliciet zeg? Om duidelijk te zijn, maar ook (en bovenal) omdat ik dankbaar ben. Ons gezin ging dit jaar niet op reis gaan. Dat ging financieel niet, dus we beslisten om thuis te blijven. Toen Vacansoleil ons de kans gaf om op reis te gaan kon ik het eerst niet geloven. Daarna heb ik misschien hysterisch enthousiast gebeld met het lief. Kan zomaar. Hetzelfde met dat voorstel voor die andere posts. Het kan dat ik toen iets gebrabbeld heb over “toeval bestaat niet.”, omdat het zo perfect getimed op mijn pad kwam. Wat ik jullie vooral wil zeggen over dat soort kansen is dit: merci. Merci om hier te lezen, te reageren en deze plek te maken tot wat het is. Dankzij jullie krijg ik dit soort dingen, dit soort kansen en ik ben ontzettend dankbaar.

Geweldig

• Lees hierboven. Het lijkt wel een Oscar speech. Tenzij je mij kent, dan weet je dat die véél dramatischer zou zijn.
• De zomer is begonnen en de bijhorende temperaturen komen eraan!
• Alle was is gedaan.
• ALLE WAS IS GEDAAN.
• De dochter heeft een valiesje (merci, Sharon) en is nu al de schattigste peuter van Frankrijk.

Gênant

• Mama zien thuis komen met verse vis van de vistrap. Praten terwijl ze de vis aan het kuisen is en schrikken omdat een vis valt. “Amaai! Hij beet!” horen en geschokt vragen of dat waar is en hoe dat kan? Uitgelachen worden omdat er geen kop meer aan de vis hangt.
  Mama’s die ermee rammelen zijn de ergste.  Later wil ik ook zo’n mama worden.
• Eten geven aan de vissen (in de buitenvijver) samen met de dochter. Niet goed weten hoe dat moet en vertrouwen op de dochter. Twee uur later schuim zien staan op vijver en vloeken. De dochter niet geloven wanneer ze zegt dat dat niet erg is en in een paniekske de papa bellen. Uitgelachen worden omdat de dochter het duidelijk beter weet dan mij.
  Dochters die slimmer zijn dan u zijn de ergste. Later wil ik ook zo slim worden.
• Luisteren naar een podcast in de auto. De radioknop luider draaien. Beseffen dat je via de headset van je gsm luistert. Uzelf uitlachen.
  Iedereen heeft dit al meegemaakt. Zeker weten. 
• Luisteren naar een podcast en de auto kuisen. Verklimmen van zetel, bukken, rekken, strekken. Mezelf 100 keer ophangen aan de oortjes van die headset. De tigste keer het eindelijk op tijd beseffen, de oortjes kunnen tegenhouden en opgelucht adem halen. Draaien en de gsm tegen de stenen gooien. Keiluid vloeken en beantwoord worden door een loeiende koe.
  “Hahaha”, zeit de koe, en ik snap waarom. Zowel de gsm, de headset, als mijn oren bleven ongedeerd. 
• Luisteren naar een podcast in de auto. Luisteren naar een podcast tijdens het tanken. Luisteren naar een podcast in de supermarkt. Iemand aanspreken met “excuse me” omdat je al twee uur Engels hoort, beantwoord worden in het Engels en Engels blijven spreken uit schrik dat het anders veel te awkward wordt.
  It’s a lot of luck that I speak very good the English. 

Geweldig

• Op een doordeweekse donderdag met het lief en de dochter naar Planckendael gaan.
• De gesprekken met Emma. Wat een kind. Wat een gesprekken.
• Zondag gaan we met mijn broer en zus (plus lieven) naar een escape room. Dat wordt sowieso amusant.
• Mijn dochter is helemaal gek van nagellak en manicures. Sinds een week of twee loop ik dagelijks rond met perfect gelakte nagels, en dat terwijl het mij een leuke tijd oplevert met de dochter.
• Mijn ouders kochten een zwembad voor Emma en oh my god het is een ding uit twee delen met een glijbaan, een dinosaurusboog die water spuit. Een dinosaurus die een spel vasthoudt en nog duusd andere leuke accessoires. Ik (en Emma) waren zo enthousiast dat we ter plaatste stonden ons papa op te jagen. Ha. Sorry, papa!

Gênant

• Het lief een persoonlijkheidstest laten doen. Na de test onderaan bekende personen zien met dezelfde persoonlijkheid. Meevoelen met Jay-Z omdat het lief lijkt op Beyoncé. Zien dat Will Tura er ook tussen staan. Onder de indruk zijn. Uitgelachen worden omdat het een internationale test is en dus niet Arthur Blanckaert, maar Will Turner is.
  Ik zeg u: de wereld weet niet wat ze missen. Moventtoch. 
• Zelf aardappelen bakken. De pan selecteren op basis van vaatwasbestendig. Uzelf slim voelen. De pan op het vuur zetten. Het vuur aanzetten. Controleren of het juist vuur werd aangezet. Boter in de pan doen. Vijf minuten wachten. Tien minuten wachten. Kijken of de plon gesprongen is. Het vuur controleren. Merken dat het vuur op één staat en niet op zes.
  So close, yet so far. Bijna Masterchef. Bijna. 
• Met de dochter klimrekken en parcours doen in Planckendael. Enthousiast zijn. Een superzot klimrek zien en zoeken naar de start. Het niet vinden. Beter zoeken. Goed kijken. Beseffen dat het een speeltuig is van de ringstaartaapjes.
  Het was een zot klimrek. De ringstaartaapjes hebben chance met zo’n speelgoed. 
• Rondlopen en spreken met de dochter. In een gesprek verwikkeld zijn en onderbroken worden door het lief die wijst op een dier. Mij omdraaien en een leguaan zien. Mij een bult schrikken en luid gillen. Uitgelachen worden door het lief omdat het een stenen leguaan is, en dus decoratie.
  Kudos aan de decorateur. Dat was een goed duplicaat. 
• Slapen. Gewekt worden door het lief en een wenende dochter. Horen dat het lief zich nerveus maakt omdat hij geen boxershort vindt. Mij bedenken dat er in de propere wasmand liggen. Telepathie proberen te gebruiken. Geambeteerd worden door de wenende dochter. Horen dat het lief hem nog nerveuzer maakt en de dochter aanmaant om te zwijgen. Horen dat de dochter nu ook kwaad wordt. Opstaan. De deur open smijten en luid, geïrriteerd, verkondigen “HET IS AL GOED IK GA DIE BOXERSHORT WEL HALEN!”. Zien hoe de dochter en het lief mij vragend aankijken. Rond me kijken. Zien dat het kind en lief content zijn. Er niets van snappen tot het lief zegt: “Het was een droom, schat”.
  De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog. Letterlijk. Domme boxershorts, zeg.