De kapitein van dat gezin heette Tjoane. Hij noemde mijn mama Tante Nadine. Ik snapte niet waarom hij “tante” zei, want ze waren even oud, vond ik, maar hij was een neef. Het is de eerste familietak die ik leerde kennen en het bleek de meest stevige te zijn, want wekelijks kwam hij een tasje koffie drinken bij ons thuis. Er was een dag waar hij mijn vertelde over vogels die “Suskewiet” zeggen. Wist ge dat de Franse vinken iets anders zeggen? Ik wel, want hij heeft mij dat geleerd. Hij was een constante mijn hele leven lang, niet alleen in aanwezigheid, maar ook in zijn.

Hij was altijd aan het lachen, en ik weet het: dat zeggen ze altijd, maar het is zo. Als hij niet aan het lachen was, dan deed hij er alles aan om je te doen lachen. Vrij vertaald wil dat zeggen dat hij -voor mij als kind- veilig was. Nooit heeft hij geroepen op mij. Jamais. Zelfs niet die ene keer toen ik stomdronken uit zijn hof wandelde. Gemene cocktails en onervarenheid, mevrouw. Wanneer anderen wel riepen, dan maakte hij een mopje of zei hij “jamoja, en azo he…”, en de negatieve sfeer was weg.

Dat wil zeggen dat hij ook een van de weinige was die me altijd al heeft kunnen doen lachen. Echt lachen. Zo met uw hoofd achterover en HAHAAHAHAHAHA. Hij deed dat altijd, ongeacht waar of wanneer. Met stip op een: het moment dat ik zijn hand ging schudden na de begrafenis van zijn vader toen hij iets zei dat tussen ons blijft. Iedereen keek. “Vind ik leuk”, zeitem. En dat was het ook.

Toen het huis afbrandde was hij, met zijn vrouw, als eerste bij mij. Ik was alleen tot zij er waren. Achter het politielint hoorde ik “ROMINA!”, en terwijl ik teken deed naar de politie dat het familie was, waren ze er al voorbij. De manier waarop hij mij toen vastpakte kan ik nog voelen. Het voelen dat ik niet alleen was, door er te zijn, door te luisteren, en te wachten tot mijn ouders er waren. Geen mopjes die dag, maar tonnen liefde, zowel van Tjoane als van Heidi.

Hij weet dat niet, ik heb hem dat nooit gezegd, maar ik hoop dat hij het voelde wat hij betekende. De laatste jaren zag ik hem in het passeren wanneer hij bij mama was. Veel minder dan vroeger, maar je blijft van elkaar horen via alle gedeelde koffies aan de keukentafel. “Tjoane is ziek”, zei mama. “Dat komt in orde, zo’n beer van een vent”, zei ik. Toen bleek dat het niet meer in orde zou komen heb ik geen tijd opgeëist. Die tijd was aan zijn gezin, zijn kleinkinderen en mensen zoals zijn broer en mijn papa. We voelden mee via papa, en ik weet dat hij wat van die liefde heeft meegekregen.

En daar zat ik dan vandaag. In een aula, omringd door zoveel mensen. Mijn broer bij mij, mijn zussen en mijn ouders. Vooraan stond een kist met daarop een pet en er werd verteld over wie ge waart, hoe gekend, en hoeveel ge betekende voor zoveel. Er werden liedjes gespeeld en foto’s getoond. Verhalen gedeeld en opgemerkt dat iedereen voorzekerst hun eigen verhalen heeft met u. Dat is ook zo en dit is dat van ons, van mij.

We verlieten de aula en achteraf was er niemand die mij deed lachen gelijk toen bij uw vader. We stonden daar wat verdwaasd en zijn iets gaan drinken. Een koffie, want ze hadden daar geen verwenkoffie. Vanaf ik de kans krijg ga ik een verwenkoffie drinken, op uw leven en uw lach.

Vanavond leer ik mijn dochters over de vogels die “Suskewiet” zeggen en vertel ik hen over hoe er een meneer was die mij dat leerde toen ik een zelf kindje was.

Hij had altijd een pet op.
Hij had de luidste lach.
Hij heette Tjoane.

Hey Romina

Cava, daar? Eigenlijk niet hé. Ik weet het, jongske. Ziet u daar zitten in dat houten hutje van 40m². Niet weten waarin of waaruit, met een lief, een kleuter en een baby. Ge hebt een vaag idee waar ge naartoe wilt, maar dat uitwerken lijkt zo zwaar. Juist gelijk de sportkleren die ge kocht liggen uw plannen, samen met wie ge wilt worden, al dik vier jaar in een hoekske. Ge gaat trouw naar de psycholoog en sinds de bevalling van Billie ook naar een coach, want het was duidelijk dat er iets moest gebeuren. Ge hadt zoveel schrik, ik weet het, maar ge deed het, en zienekeer waar ge nu staat?

Niet alleen baas over uw tijd, maar ook baas van uw eigen werk, dankuwel en alstublieft. Wat een jaar geleden een vaag plan leek waar je schrik van had is nu realiteit geworden. Het is uw enthousiasme, en dat van diegene rond u, die het hem gedaan hebben. Je wist altijd al dat je vrouwen wou empoweren en nu heb je er zowaar je job van gemaakt. Hoe schoon is dat niet, zeg?

Je voelt je zo vol energie en ook al heb je compassie met de Romina van 2019, je bent vooral dankbaar dat ze eindelijk de koe bij de hoorns vatte. Dit leven was niet ondenkbaar, het was niet onuitvoerbaar. Je had alleen een plan nodig en de juiste mensen rond u. Hoe kon je daar ooit over twijfelen? Jij, extravert xl, met een gigantisch netwerk. Harde werkster ontsproten uit de West-Vlaamse klei. Natuurlijk kon je het! Ik ben zo trots op u en dankbaar dat dit nu mijn leven is.

Je kiest zelf je uren en je hebt meer tijd voor de kinderen. Je haalt voldoening uit wat je doet en je bent zo gelukkig dat jij diegene bent die vrouwen mag helpen. Dat je hen kan bijstaan en coachen op een kwetsbaar moment in hun leven. Dat je ze sterker maakt en laat groeien en bloeien. Jaja. I said it: bloeien. Het geeft je energie en het maakt je een aangenamer mens om mee te leven. Vraag dat maar uw lief. Hij is zo content dat ge terug mee gaat naar de voetbal. Je motivatie en enthousiasme pieken, en ook al heb ik nu soms nog schrik omdat alles niet rap genoeg gaat naar mijn goesting, je doet het goed. Misschien had je wel een cursus ‘geduld voor beginners’ kunnen volgen, maar dat terzijde.

Er is veel geplande tijd. Tijd voor de zaak. Tijd voor vrouwen. Tijd voor het gezin. Tijd om te leren. Tijd om te sporten. Tijd om te knutselen, en zelfs tijd om te bakken, want je hebt een oven! Applaus, alstublieft. Serieus: de chaos werd ingeruild voor organisatie en dat geeft je mentale rust. Je ben meer aanwezig op de momenten dat het nodig is. De structuur geeft niet alleen jou, maar ook de kinders rust, en ondanks alle projecten, cliënten, je sociale leven, je gezin en je lief is er zelfs tijd om een week op reis te gaan. Als ik nu denk aan de tijd die werd opgeslorpt door slechte gewoontes, chaos en brandjes blussen, denk ik aan Maya Angelou: “When you know better, you do better”.

Mijn doordeweekse dag nu beschrijven is iets wat moeilijk is, want ik werk in themadagen, dus dan zou ik moeten weten welke dag je wil weten. Wat kan ik wel zeggen? Doordeweeks doet het lief de ochtendroutine terwijl jij werkt en jij doet de avondroutine terwijl hij werkt, daardoor staat er altijd iemand aan de schoolpoort. ‘s Avonds durf jij al eens iets koken en er wordt zelfs af en toe gesport. Amagad, Romina. A-ma-fucking-gad. De weekends zijn niet langer gereserveerd voor werk. Die twee dagen zijn gereserveerd voor wat jij wilt. Wie had dat ooit durven denken? De luxe.

Ik weet nog dat je vorig jaar op de speelplaats stond met de mama’s en zei: “Ik heb het gevoel dat dit zo’n moment in mijn leven is waarop ik dingen moet beslissen die alles gaan veranderen. Ons leven. Dat ik binnen een jaar zal terugkijken en verbaasd zal zijn over wat er kan gebeuren in één jaar tijd”. Ge voelde het aankomen, maar dat het zo goed zou zijn kon niemand weten. Ge hebt dat goed gedaan, jongske. Chapeau!

Veel liefs,

Romina uit 2020, die een kloefe van een kerstboom in haar splinternieuwe living heeft staan. Ho. Ho. Ho.

Zoals Lies (Liesellove) en Anne (mamavanvijf) en veel anderen volg ik de cursus ‘Baas over eigen tijd’ van Werk en Leven. Die cursus heb ik betaald met mijn eigen centen. Ik heb het premium pakket gekozen. Mocht jij willen, dan kan je nog intekenen tot maandag 2 december. Om 15u00 sluit de kans om in te schrijven. Als ge twijfelt: doe het. Serieus. Ver zit ik nog niet in de cursus, maar als ik één ding zeker weet, dan is het dat Kelly & Anouck hun hart en ziel erin zit. Dit is van een extreem hoog niveau. Hashtag enthousiast!

• Het promofilmpje van Ajax voor de wedstrijd tegen Real Madrid
• Emma die ‘s nachts nachtmerries heeft
• Emma die ‘s nachts moet hoesten
• Het lief dat om 6u30 ‘s ochtends ochtendhumeur heeft
• Emma die zegt dat ze niet naar de opvang wil, maar naar Mamsie, want het is daar leuk, en mijn mama die op 50km woont waardoor dat niet kan
• Emma die naar het raam loopt om mij uit te wuiven
• Iemand die tegen Oprah zegt “My children are the manifestation of my fortune”
• De soep vergeten voor onze lunch op het werk
• Een liedje van Elbow op de radio
• Horen tijdens de podcast van Werk en Leven dat de ouders van een 6-jarig meisje op de spreekwoordelijke vingers werden getikt omdat hun dochter gekleed naar school ging in spaghettibandjes en dat volgens de school te uitdagend was
• Een discussie met het lief over de geboortekaartjes
• Gewoon. Omdat ik wou wenen. Geen idee.
• Omdat ik niet kon slapen
• Door de woorden van Maya Angelou te horen

Tijdens de paar momenten dat ik niet ween kan ik alles relativeren en moet ik een beetje (niet teveel) lachen met mezelf. Het beseffen dat het hormonen zijn, het weten, het herkennen én er toch niets tegen kunnen beginnen. Oh the joys van het zwanger zijn, zegt.

Ik hoor sommigen al denken dat het lief toch ook wreed sociaal is? Die kan een babbelke maken en ziet er gelukkig uit. Dat is ook zo, maar het grote verschil zit hem in het achteraf. Terwijl hij mentaal uitgeput is en voor een uur of twaalf in een lege kamer met een boek wil verdwijnen, sta ik te stuiteren en te raaskallen over “hoe alles toch de max was, maat” en “omg hebt ge dat gezien?”. Om het kort uit te leggen: bij hem kosten zo’n dingen energie, terwijl ik er energie van krijg. Ge zoudt denken dat we elkaar ondertussen al vermoord hebben, maar blijkt dat de levensverzekering daar niet in tussenkomt, dus we vonden dat wat overdreven. Dan maar praten, en vloeken, en bleiten, en mompelen, en af en toe ne keer goed roepen.

Toen we nog kinderloos waren viel mij dat niet heel hard op. We gingen weg, soms tot een kot in de nacht, en de dag erop luierden we. Fine by me, een dagje series bingen kan ook plezant zijn. Soms had hij geen goesting om te vertrekken, maar het was nooit van die orde dat er wrijvingen door ontstonden. Wel heb ik al snel geleerd dat ik het achteraf wat rustiger aan moest doen, dus dan belde ik met een vriendin of tokkelde ik op de pc terwijl hij aan het bekomen was. Het werd wel redelijk dramatisch eens de dochter werd geboren. Toen bleek dat het introvert/extrovert zijn impact had op ons ouderschap, en dat bleek een ander paar mouwen te zijn.

Het zit zo: Emma kan mij niet uitputten. Ik sta op, heb een kwartier of een half uur ochtendhumeur en daarna zijn we vertrokken voor een dag vol avonturen. We eten iets, gaan op stap, zij tukt wat (of ook niet), en dan gaan we naar het speelplein, of de winkel, of fietsen, of whatever, tot ‘s avonds. Als we thuis zijn, dan kuisen we samen, knutselen we, staat er muziek op. Wij zijn dus van het soort waarvan de mensen zeggen “Die zijn nooit in ulder kot” of “Die twee zijn altijd bezig”. Het lief is he-le-maal anders op dat vlak. Die kan opstaan en geen plan hebben en een hele dag thuis blijven met Emma. Zij brak dan het kot af, hij ging dan groenten snijden en ik foeterde dan omdat hij dat deed. In de donkerste momenten van onze relatie, en ik ben daar echt beschaamd over, siste ik zelfs eens: “egoïst. Hoe kunt ge nu groenten snijden terwijl uw dochter met de blokken wilt spelen? Speel dan met die blokken? En so what als ze drie minuten later wil kleuren? En dat ze u altijd nodig heeft? Ze is gelijk twee jaar.”. “Stikt erin met uw groensels”, dacht ik dan.

Op relatievlak is dat dus geen lachertje. Ik heb er hier af en toe al eens kort op geïnsinueerd, maar het eerste jaar met Emma was de hel, en de zes maanden erna waren het vagevuur. Wij zijn toen een koppel gebleven puur op karakter. Uit koppigheid. Uit de volste overtuiging dat wij van elkaar houden en dat het goed ging komen. We spraken dat ook uit tegen elkaar: “Het is zo klote, maar ik hou van u. Ik geef u niet op, gij mij ook niet, alsjeblieft”. Daar is veel frustratie bij komen kijken en ook redelijk wat gebleit. Uiteindelijk begon ik door te hebben hoe het lief functioneerde als vader en begon hij te merken hoe ik in mijn moederschap stond. Hij sneed die groenten omdat hij op dat moment mentaal rust zocht en daar wanhopig naar op zoek was. Hij heeft geen dag vol activiteiten omdat zo’n dagen een opdracht lijken die ontzettend veel energie kost, zeker met een rondbotsende peuter. Emma haar zijn en haar constante dominante aanwezigheid waren al vermoeiend voor hem, laat staan dat hij dan nog de energie had om extra vermoeiende dingen te doen.

Hoe los je zoiets op? Wij zochten middle grounds en spraken af dat hij het verbaal zou aangeven wanneer het hem teveel werd, aangezien ik dat niet altijd doorhad. Ik legde de lat wat lager in activiteitenland en nam het niet meer persoonlijk op als hij rust zocht. Ik kon bijvoorbeeld zo kwaad zijn als hij op een zondagmiddag bij mijn ouders in de zetel ging zitten met een boek terwijl er rond hem twaalf personen enthousiast kwetterden terwijl de tv binnen speelde en de radio buiten. Hoe kon hij dat nu niet leuk vinden? Haha, arme duts, eigenlijk. Door dingen te proberen vonden we eindelijk redelijk snel een nieuwe soort routine. Als we naar een speelplein gaan ben ik diegene die als een gek meespeelt met haar kind. Als we naar een optreden van K3 gaan, dan ga ik met mijn zus (ook een extrovert) terwijl hij thuis in alle rust af en toe een foto of filmpje doorgestuurd krijgt. Het lief gaat nog alleen op stap met Emma, bijvoorbeeld naar de supermarkt, of naar zijn ouders, maar nooit een ganse dag van hot naar her. Zijn ze op bezoek bij zijn ouders, dan eisen zij de dochter haar aandacht op, waardoor hij even rust heeft.

Ons sociaal leven als volwassene is enorm veranderd. Doordat ik met Emma veel doe heb ik minder behoefte aan lunches en diners met vrienden. Het is niet meer nodig om vier of vijf dagen in de week de hort op te gaan. Mijn sociale leven staat nu op een lager pitje en ik zou het niet anders willen. Ik bel veel met vrienden of vriendinnen, we WhatsAppen of zij komen eten, maar waar ik vroeger iedereen maandelijks zag is dat nu soms pas om de zes maanden, en dat is goed voor mij. Mijn familie (zussen, broer en schoonzus) hebben nu voor een deel de rol ingevuld die vroeger enkel voor maten was. Samen een koffie drinken terwijl de kinders spelen in den hof? Ja, graag, zelfs wekelijks. Voor een ruimer sociaal leven pas ik even. Ik heb zeer bewust besloten om mama te worden en ik wist dat ik er zo over zou denken eens ik effectief mama was. Ik wil voorlopig geen second hand diners (of hoedatooknoemt) en boekenclubs. Emma zal groter worden en met dat groeien zal ook mijn sociaal leven weer ruimer en actiever worden. Het lief zijn sociaal leven is vooral volwassener geworden. Vroeger deed hij duizend euro aan festivals in de zomer, nu gaat hij met zijn bro’s eens geocachen. Of met zijn collega’s naar een comedyshow. Het is rustiger bij hem, waardoor hij minder moet bekomen, waardoor hij minder groenten snijdt.

Om maar te zeggen dat dat werkt: een introvert en een extrovert die samen een kindje maken. Maar alleen als je wil dat het werkt. Het is net zoals in elke relatie. Het is een kwestie van zoeken, thuiskomen, de weg af en toe verliezen en die opnieuw zoeken. Het is van ‘t simpelste en tegelijkertijd van ‘t moeilijkste dat er is. Het is gelijk Wannes het zo treffend zegt: “Beter oorden bestaan niet echt. Het is de mete die hem op tid verlegt. We zijn voor eeuwig onderweg. We zijn voor eeuwig onderweg.”. Het Zesde Metaal, een diepvries vol gesneden groensels, voetbal en koppigheid. Dat is ons recept en ik zou met niemand anders onze menu willen schrijven.

De andere genodigden sijpelden toe en Emma ging de gekenden goeiendag zeggen, om dan snel terug te gaan spelen. De zonnecrème werd uitgehaald en de aperitiefhapjes kwamen op tafel. Crackers en tapenade! Olijven! Kaasblokjes! Ze at en speelde, at en speelde, at nog wat meer en speelde nog wat meer. Tegen 14u begonnen het lief en ik te vrezen voor een dipje, want normaal durft ze dan al eens een autotukje doen, en dat was nu onmogelijk. Ze ging door en door, bleef vrolijk en het lief en ik deelden veelbetekenende blikken “Kijk dat kind van ons toch. Dat hebben wij goed gedaan. High Five!”

Het lief stond achter de barbecue en de dochter liet de scampi’s sneller verdwijnen dan hij ze kon aanvoeren. Ze dronk wat water, stal de show “Scampi’s. MMMM. Het is SU-PER-LEK-KER!”, en ging toen verder spelen. Er kwamen andere kinderen toe, nichtjes van de neefjes, die Emma niet kende en ik zag ze maar wat scheef kijken. Ze hield afstand en ging spelen waar de andere kindjes niet waren. De volwassenen deden een rondje Kubb en eens die klaar waren speelde ik een “smijt de blokken omver met stokken” spelletje met enkele kinderen. Esmee was er één van. Ze had een klik met Emma, en die twee gierden het uit.

Er kwamen ijsjes op tafel, een gans dessertbuffet en tussen het snoepen door hoorden we kinderen lachen en gillen op de achtergrond. Af en toe daagde er ééntje op die wat at of dronk, om dan even snel terug weg te crossen. Schoenen en sokken werden uitgedaan, de haren werden slordiger met de minuut en hun voeten werden zwarter dan zwart.

‘s Avonds gingen de gezinnen één per één weg. Emma knuffelde Esmee. Zwaaide anderen gedag en genoot nog even van het springkasteel voor haar alleen. De neefjes gingen nog een laatste keer gewillig mee in haar peuterstreken en toen gingen ook wij weg. We wonen op nog geen tien minuten rijden en wilden Emma wakker houden. Ze viel in slaap toen we de straat nog niet uit waren. We teleporteerden ze naar bed en daar ligt ze nu te slapen, met zwarte voetjes en haar feestkleed nog aan. Het lief en ik keken nog even naar haar, raapten ons hart terug op en bevestigden luidop hoeveel chance wij hebben met elkaar.

Dit is zo’n dag waarvan ik later zal zeggen “Weet ge ‘t nog? In bed met zwarte voeten en haar feestkleed. Dat waren nogal tijden, hé?”.

Zondag ging de dag der verlossing zijn. Onze versie van ‘datenight’: voetbal. Wij speelden tegen Anderlecht en we gingen en moesten winnen, want die kampioenenbeker was is zo dicht dat we hem kunnen ruiken. De dochter ging naar mijn ouders en haar tantes. Die namen haar een dag mee op sleeptouw naar Plopsaland, wat ervoor zorgde dat ik 200% zeker wist dat ze ons absoluut niet ging missen. Ruim op tijd trokken het lief en ik naar Brugge. “Het hangt in de lucht”, zeggen we soms, en het was echt zo. “Wat is dat voetbal toch iets schoons”, bedacht ik nog toen we naar ons vak gingen. Voor de match praatten we met de mensen rond ons over hoeveel zenuwen we wel niet hadden. Kampioen, gasten. Bijna.

Eens de match moest beginnen bleek er iets fout met de VAR. De sfeer kreeg een tik en dat was het begin van een hel die anderhalf uur duurde. Het zielig stuk toneel dat zich voor onze ogen afspeelde was amper te geloven. Ik wil jullie erover vertellen, als het moet in lekentaal, maar ik ben nog te gefrustreerd. Een gans seizoen knokken, vechten, vloeken, juichen, roepen, tieren en waarom? “Voor den hond zijn kloten”, zou mijn moeder zeggen.  Overmorgen spelen we tegen Charleroi. We moeten winnen. Moeten. MOETEN. De emoties van afgelopen zondag met de stress voor donderdag zijn een vreselijke combinatie. Eén die niet bevorderlijk is voor deze blog, zo blijkt.

“Het is maar een spel”, en ja ik weet dat. Vergeet niet wie ik ben en wat ik meemaakte, maar tegelijkertijd is het onze passie, onze hobby en ben ik de vrouw die als 11-jarige voor haar plechtige communie een sportzak van ‘Club’ kreeg. Dan mag de zon schijnen tot het hier precies Ibiza is, dat verandert niets aan de schaduw die er is door vorige week.

Miljaarde hé, gasten. Miljaarde. Fuck. En godverdomme. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Na een bezoek bij alle dieren gingen we naar het bijhorende terras met speeltuin. Het was er groot, niet te druk en verschillende speeltuigen waren goed haalbaar voor onze peuter. Er was zelfs een stuk aangelegd dat voorzien was van een waterpomp zodat er waterstroompjes konden gemaakt worden. Het speelterrein van haar dromen, quoi. We vonden een plaats op het terras, aten een half ijsje en gingen toen naar de speeltuin. Ze was enthousiast en toen ze doorhad dat alle andere kinderen blootsvoets in het zand liepen moesten haar schoenen ook uit. Het was leuk zand, fijn en proper en het bleef niet plakken. De dochter vond dat duidelijk ook, want ze deed niets anders dan ermee gooien. De eerste keer vertelde ik haar rustig dat ze niet mocht gooien met zand en ik vertelde haar ook waarom. Ze deed het opnieuw en ik zei nog eens dat het niet mocht. Ze vond dat helemaal hilarisch en nam weer haar handjes vol zand. Ik zei duidelijk dat ze het niet mocht en dat we zouden weggaan van het speelplein als ze nog eens gooide. Al een chance liet ze het zand rustig los. We konden terug gaan spelen.

Na wat spelen bleek haar grote favoriet de glijbaan. Ze kon zelf op de trapjes en ze kon zelf glijden, zoals de grote kindjes. Ik nam een meter afstand en ze deed alles flink alleen. Ik nam twee meter afstand en ze deed het nog steeds flink alleen. Ik zwaaide en mijn moederhart zwol op. Zag ze eens staan, dat kind van mij, zelfstandig en alleen op een glijbaan. Ik wist het wel zeker: als ik nog drie keer met mijn ogen knipperde zou ze afstuderen. Terwijl ik dat stond te bedenken greep ze weer een handvol zand. Ik zei nog net “Emma, weet goed wat mama zei: als je gooit met dat zand gaan we onmiddellijk weg!”. Ze grijnsde, zwaaide haar armen open en gooide zand in het rond. Ze raakte een baby, een kleuter en mij vol in de mond. Ik vergewiste mij snel van de twee andere kindjes, keek verontschuldigend naar de ouders, en nam de dochter op. “Wij gaan nu weg, want mama had je verteld dat je niet met zand mag gooien”. Ze zette het op een huilen, met tranen en snotteren. Het lief had niet eens door wat gebeurde toen ik zei “Pak jij in, we zijn weg”. Achter de hoek zette ik haar op de grond en legde ik nog eens uit wat er gaande was en waarom. Eens het lief er was gaf ik een korte update en probeerde ik mijn mond zandvrij te maken.

Mijn hart, jongens, mijn hart. Ik weet dat ik goed deed. Echt. Ik weet dat, als moeder. En toch, en toch. Dat schuldgevoel dat mij overmande was verschrikkelijk. Ze had het zo leuk en ik moest dat kordaat beëindigen. Misschien had ik ze beter in de hoek gezet? Even apart genomen? Nog eens moeten herhalen? Neen, direct zo abrupt afsluiten. Hop, gedaan met spelen. Eigenlijk doet ze ook bijna nooit zo. Moest ik dan per se mijn dreigement uitvoeren? Was ik niet veel te streng en dramatisch? In mijn hoofd zit ze binnen zestien jaar bij een psycholoog te zeggen “Het begint bij mijn allereerste herinnering, buitenspeeldag 2018…”. De knoop in mijn maag bleef zitten terwijl haar tranen al lang gedroogd waren. We gingen nog kijken naar de bijen, de varkens en gingen toen naar huis. We stopten nog snel bij de supermarkt. Ze gedroeg zich voorbeeldig en schreeuwde opeens mega-enthousiast “IJsjes! Let it go! Elsa! IJSJEEEES MAMA IJSJES MAMA IJSJESLETITGOLETITGOLETITGO”. Het duurde de volle vijf minuten voor ik doorhad dat er ijsjes van Frozen in een diepvriezer zaten die we passeerden. Ik kocht een doos en maande haar aan die doos niet te hard te knuffelen omdat ijsjes anders smelten.

Deze avond zaten we alledrie samen in de tuin. Na het eten gaf ik haar zo’n Frozen ijsje. De roze chemische brol smolt en drupte langs haar vingertjes en mijn schuldgevoel smolt mee. Nu hopen dat ze binnen zestien jaar nog weet hoe goed zo’n ijsje uit schuldgevoel smaakte.

• Een leuk niet-doorsnee (lees: Hallmark) kaartje kopen om dan erna ongetwijfeld gecomplimenteerd te worden op mijn keuze. In lokale krantenwinkels is zoiets echt onvindbaar. Het aanbod is hier eerder schrijnend. Onlangs zag ik zelfs van die verjaardagskaartjes met een nummer op waarvan we ze allemaal sowieso ooit dubbel kregen. Driedubbel als je echt pech had.
• In de boekenafdeling van de Fnac gaan snuffelen voor leuke peuterboeken. Er zeker tien selecteren en dan mezelf verplichten terug te schroeven tot vijf, om uiteindelijk toch met minstens zeven boeken buiten te lopen omdat ze allemaal zo geweldig zijn. Het aanbod in de lokale Standaard Boekhandel is echt totaal niet vergelijkbaar met de Fnac. Ik mis mijn Fnac-rondjes. Het feit dat ze mij nu kortingsbonnen sturen helpt helemaal niet.
• Overwerken en eten laten leveren, bij voorkeur Bocca pasta. Even aan het water gaan zitten en genieten van alles en vooral van niets. Zelfs de dochter at gezellig mee “doosjespajetti”.

• Snuisteren in winkels zoals Piet’s Moodshop en ogen te kort hebben. Altijd iets in huis hebben waarvan mensen zeggen “Oh zo schoon!”.
• Snel wat basics gaan kopen in een keten. Zeker met een groeiende peuter. Haar sokken waren onlangs te klein en mijn opties hier in de buurt waren schrijnend. De opties die ik had waren dan nog eens lelijk ook. Nu loopt het kind rond met vreselijke sokken tot moeder genoeg op het lijstje staan heeft om eens naar Gent te trekken.
• De sfeer voelen veranderen wanneer de lente eraan komt. Wie in een stad werkt of leeft (of het nu Gent, Brussel, Antwerpen of een andere stad is) weet wat ik bedoel. Het is langer licht, de terrasjes vullen zich en er is rumoer. De straatmuzikanten komen terug boven water en toeristen eten hun broodjes op een bankje. De parken vullen zich terug en iedereen is net dat beetje meer hoopvol.
• Altijd geïnspireerd worden door anderen hun stijl en look. Wanneer je mij nu ziet is het garantie in een sneaker, een jeans en een sweater. Ik vind dat vreselijk van mezelf, maar dat is de realiteit wanneer je thuis zit en nul prikkels krijgt. Het is ook niet alsof de badkamer schrobben en moestuinieren praktisch is met panty’s aan en gelakte nagels. Verloren moeite. Bijna zomer. Jurkjes en shortjes. Oef.
• Op een terras zitten en mensen kijken. Meer niet en minder ook niet. Liefst nog met een vriendin naast mij die meekijkt.
• Alles binnen wandelafstand hebben. Letterlijk alles. Dan is het geen overkomelijke ramp wanneer je eens iets vergeet. Of het nu luiers, brood of krulspelden zijn. Vijf minuutjes stappen en het was geregeld. Dju toch. Wreed praktisch was dat.
• Mezelf eens trakteren op goede pralines. Dan heb ik het over Joost Arijs en zijn magie. Ik mis je Joost. Xxx Romina
• Rond je een mengelmoes van talen horen en verschillende culturen zien. Echt waar. Ik mis het om in de mix te zitten en op te gaan gaan in de massa.

Het is maar voor enkele maanden, en dat zorgt ervoor dat ik heel bewust en hard geniet van mijn dagen hier thuis, met Emma. Ik besef ook dat eens ik terug werk het waarschijnlijk maar kwestie van dagen zal zijn voor ik sakker over dure parkeerplekken en sluikstorten. Het heeft allemaal zijn charme en nu ben ik terug zo’n vrouw die op daguitstap gaat shoppen of, realistischer, online winkelmandjes vult. Arme postbode.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 30/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

In december 2010 spendeerde ik met mijn mama een dag op de zolder. We gingen door tientallen dozen aan materiaal, van mijn geboorte tot aan dat opruim-moment. 25 jaar herinneringen. Van kleuterkunstwerkjes naar vriendschapsboekjes tot dozen vol Spice Girls-gerief. Het werd tijd om dingen weg te gooien en te beslissen wat ik wilde houden voor later. Er was een babybedje, ik zie het nog voor mij, zo ontzettend schoon. Een familiestuk. Wij hadden er allemaal in geslapen als kind en die dag zei ik dat mijn dochter er ook ooit in zou slapen.* Er was de doos die vol zat met dingen die de stille getuige waren van de 10 jaar vriendschap tussen Kim en mij. We gingen door honderden foto’s en prullaria en we eindigden de dag met een hoek gevuld met dozen vol verleden, wachtend op mijn toekomst.

Enkele dagen later brandde mijn ouderlijk huis af. Ik spendeerde 30 december 2010 al zittend op een muurke terwijl ik keek hoe het leven van ons gezin, zes personen, in de rook opging. Het is (en was) als een film die zich langzaam afspeelde. Je herkent sommige dingen die verschroeid zijn, maar staat er niet bij stil. Alles wat er nog is ligt begraven onder een laag dik zwart roet en heeft een penetrante geur. De geur is onbeschrijflijk, maar als ik ze nu ruik herken ik ze meteen. Ze zit opgeslagen in mijn hersenen onder het tabblad ‘trauma’s’.

Zes maand na die brand mochten we van de verzekering het huis leegmaken. We beslisten als gezin om geen firma in te huren, maar om het zelf te doen. Als iemand ons leven zou weggooien, dan zouden wij het zelf zijn, want we hadden dat nodig om afscheid te nemen van de stukken die ons verleden waren. Die ochtend stond er een lege container voor de deur en tegen de avond hadden we hem met zes gevuld. Wat nog overbleef van ons leven moesten we weggooien, omwille van de geur of de verwoesting door de hitte. Honderden samengesmolten foto’s met bovenop een beeld uit mijn verleden, dat wazig was geworden door de as. Knuffelberen en verschroeide boeken. Vriendschapsboekjes en mijn eerste bril. Allemaal weg. Er waren dingen waar ik geen afscheid van kon nemen en die nam ik mee in dozen in mijn auto. Die auto heeft gestonken naar brand tot de dag dat ik hem wegdeed.

De laatste doos heb ik geleegd in 2015. Het lief was er toen al en hij heeft nog steeds geen woorden voor het stukje ravage dat hij toen te zien kreeg. Het stukje verschrompeld verleden dat ik met liefde uitlegde, nog één keer goed bekeek en toen weggooide. Afscheid nemen van alles wat je ooit had duurt lang. Bij mij duurde het vijf jaar, wil ik u zeggen, maar eigenlijk doe ik dat nu nog. Wanneer ik Emma’s bedje zie krimpt mijn hart soms nog een beetje ineen. Ik denk aan het bedje dat we nooit teruggevonden hebben op die zolder. Het was verast, of buiten gegooid door de brandweer en tussen het puin beland. Onvindbaar, zoals de rest van ons leven toen.

Het was een vreselijke gebeurtenis waar ik en mijn ouderlijk gezin de rest van ons leven de sporen van zullen dragen. Het is van een ongekende wreedheid om te moeten leven zonder een tastbaar verleden. Wat ik meemaakte zou ik mijn ergste vijand niet toewensen. Vandaar deze blogpost. Koop rookmelders, mensen. Niet volgende week. Niet morgen. NU, want voor je het weet is gisteren in rook opgegaan.

*Je kan het toeval noemen, of ermee lachen, maar ik ben van weinig zo overtuigd geweest in mijn leven als van het feit dat ik op een dag een dochter zou hebben.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 18/40.

Er is veel geschiedenis in zo’n families. Heelder verhalen van vroeger tot nu, over lieven en kinderen. Over alcohol en drugs. Over kleine akkefietjes en veel grotere zaken. Af en toe hoor je eens iets waaien. Een mens zegt dan “Mohow, zeg. ‘t Is toch wel etwa éh?”, en gaat dan weer door. De laatste jaren waren er veel overlijdens van tantes en nonkels, van nichten en neven. Door ongevallen, of door slepende ziektes. Dan is iedereen terug samen. We zijn gemakkelijk meer dan honderd personen en dan is het een visuele herinnering voor iedereen met hoeveel we eigenlijk zijn. Hoe groot die bende van ons is en hoe we er toch altijd in slagen elkaar terug te vinden op zo’n momenten.

Binnen die familie zijn de banden met sommigen goed en anderen zijn meer kennissen. Mijn ouders hebben zelf ook hun eigen kring in de familie waar ze vaak over de vloer komen en met de jaren kan dat zelfs variëren. Mijn papa kwam in zijn hippe jaren als deejay goed overeen met een neef van hem, om dan het contact compleet te verliezen eens de kinderen ouder werden. Later kregen ze terug contact, maar vager, omdat mijn oudste zus bevriend werd met die neef zijn dochter.  Vorige week had ik een foto vast vast mijn papa (en mama) uit zijn deejay jaren. Die neef van hem stond erbij, ook met zijn vrouw. Twee John Travolta’s en hun Sally’s, zo leek het wel. Het pakte mij, dat ze er zo jong en hip uitzagen. Prille twintigers, in de fleur van hun leven. Ik moest denken hoe zot het was dat hun dochters nu bevriend waren en ook beiden truckchauffeurs. Mijn zus en zijn dochter, tegen de stereotypen in, ieder de chauffeur van 40 ton metaal. Iets van het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan.

Vandaag belde mijn papa. Of ik het al gehoord had? Ik kwam net buiten van bij een afspraak en had nog niets of niemand gehoord. Hij vertelde me dat de vriendin van mijn zus, dochter van zijn neef, overleden was. 21 jaar. Neergevallen door een bloedklonter. Eenentwintig jaar. Ik kreeg het warm en koud tegelijk. Ik dacht meteen aan mijn zus. Hoe oneerlijk het is. Eind vorig jaar stierf één van haar vrienden door een ongeval, en nu dit. Als twintiger hoor je je vrienden niet te begraven en al helemaal zo snel niet. Ik legde de telefoon in en belde met mijn zus. Ze snikte, ze snotterde en mijn hart bloedde en doet dat nog steeds. Ik dacht aan de ouders die vandaag een rouwbrief kozen voor hun kind. Aan de zussen die plots maar met twee meer zijn, en aan de grootouders die van ‘t schoonste uit hun leven werden afgepakt vandaag.

Ik dacht aan de foto van de twee hippe kerels die deejay waren.
Ik dacht aan de twee Sally’s met hun schone krullen.
Twintigers met hun hele leven in ‘t verschiet, zoals het hoort.