Er is een ganse periode daarvoor die wel onbestaand lijkt hier, en op het moment dat ik me dat realiseerde wist ik ook dat ik niet meer terug kon naar voor dat besef. Dus heb ik me voorgenomen om hier verhalen te vertellen over vroeger. Er zijn enkele dagen gepasseerd vol wikken en wegen, want ik mag dan wel schoon mijn leven willen vertellen: er zijn genoeg mensen die in het verleden behoren en daar ook mogen blijven. Tegelijkertijd is het besef er ook dat ik terugkijk op de dingen met een bril vol melancholie, en met de blik van iemand die ouder is en bepaalde zaken beter kan plaatsen. De dingen zullen ook verteld worden uit mijn perspectief, en soms is dat geen positief perspectief, maar dat is oké.

Voor ik met jullie mijn verleden in duik vind ik wel dat ik een eerlijk beeld moet schetsen van mezelf. In mijn jaren als twintiger was ik een ontzettend onzeker meisje die dat met een (veel te) grote mond probeerde te verbergen. Ik was naïef, goedgelovig en een ongelofelijke sukkel voor de liefde. Vrienden kwamen: sommigen bleven en anderen gingen. Dat was niet altijd op de properste manier en er zijn ook dingen waar ik mij diep over schaam. Fouten of verkeerde keuzes die ik maakte. Bij u zal dat wel niet anders zijn, denk ik? Het waren lessen, soms harde, maar ik ben blij dat ik ze meekreeg en ze deden mij groeien als mens.

Ik heb drie relaties gehad die twee jaar (of langer) duurden, twee van iets meer dan een jaar, en dan een paar die net geen jaar haalden. Hoe ge dat doet voor uw dertig? Eraan beginnen op uw vijftiende. Mijn sociaal leven is altijd levendig en druk geweest. De meeste mensen uit mijn leven leerde ik online kennen, ook diegene die na meer dan tien jaar nog steeds mijn beste vrienden zijn, kwestie dat je dat computergebruik wat kunt kaderen. Dat scherm en klavier gaven mij een plek waar ik mij thuis voelde, alleen was het toen met MSN Messenger emoticons, buzzen en was Facebook nog voor de hippe kinders. Mijn mama drukte mij op het hart om te genieten van het leven en om het onderste uit de kan te halen. Er werd bij ons thuis niet geoordeeld over kleding, stijl, het aantal lieven of de uren waarop ik thuiskwam, of met wie. Zolang ik nuchter was en mijn mama wist dat ik veilig was, mocht ik veel eens ik de achttien was gepasseerd. Daardoor werd alles thuis besproken en heb ik nooit het gevoel gehad dat ik dingen moest verzwijgen of erger nog: liegen.

Hier zal dus af en toe een verhaal verschijnen van toen er nog geen sprake was van het lief of Emma. Een serie verhalen die jullie een blik geven in mijn leven als twintiger. Ik vind het ontzettend spannend, want ik heb me voorgenomen om eerlijk te blijven over alles, en dat betekent sowieso dat ik mezelf kwetsbaar zal opstellen. Adem in. Adem uit. Oh, en nog één ding, voor we hier aan beginnen, een soort van disclaimer: het zijn verhalen van vroeger en veel daarvan is al lang verwerkt en geplaatst. Ik ben ontzettend gelukkig met mijn gezin. Het lief is de man van mijn leven en de dochter is alles waar ik van droomde, nog voor ik dat zelf besefte. Alles in mijn verleden bracht mij tot bij hem en daardoor is alles ook de moeite waard geweest. Aan de beste momenten denk ik terug met een glimlach op mijn gezicht vol dankbaarheid dat ik ze mocht beleven, want samen met de periodes van heftige pijn en twijfels maakten ze mij tot wie ik ben, en op 29 juli 2018 kan ik oprecht zeggen dat ik daar blij over ben.

Dingen die ik als mama nooit (never, ever, jamais) zal doen in de eerste 3 levensjaren van mijn dochter

• Een foto online gooien van kaka omdat de peuter op het potje ging
  Check!
• Een kerstkaart versturen met de foto van mijn kind in een kerstscène
  Compleet de mist in gegaan vorige kerst en twintig fotokaarten besteld om de familie te plezieren. Ik heb ze wel nooit verstuurd, dus ik heb geen idee of dat telt of niet? De enige die in het bezit zijn van zo’n kaart zijn de groot- en overgrootouders. Telt dat dan mee? Of niet?
• Een vilten bloem op mijn dochter haar hoofd plakken
  Check. Check. Dubbele check.
• Praten in overdreven babytaal. Een auto is een auto en geen “TUUTUUT”
  Ook hier hoor: Check!
• Mijn baby laten poseren in een ‘natuurlijke’ pose, die obviously overdreven geposeerd is
  Al zou ik willen, dan nog kan ik haar niets tegen haar goesting laten doen. Nooit gekunnen, trouwens. Het is me ook al lang duidelijk dat “doen alsof” niet in haar portfolio zit. 
• Kleren van Studio 100 kopen zonder dat ze de oren van mijn kop heeft gezaagd
  Dat lukt mij wonderwel. De enige toegeving die ik gedaan heb op dat vlak, en dat dacht ik er toen ook al van, zijn pyjama’s van K3. Ik voel me wel ongemakkelijk over twee onderlijfkes van K3. Ik heb liever dat ze Petit Bateau draagt, omdat dat stukken betere kwaliteit is, maar soit: pick your battles, enal. Eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ze één jurk heeft van Samson. Een vintage stuk in ribfluweel uit de jaren 90 in perfecte staat. Je ziet niet eens dat het van Studio 100 is. Het is dan ook van in de tijd dat Joop-met-de-trompet nog bestond. Ik heb dat gekocht uit melancholie. Buiten moeders melancholische buien gerekend zal ze ook nooit Studio 100 kleren dragen.
• Foto’s online gooien van de bevalling zelf
  Nooit gedaan, niet van plan ook.
• Haar frisdrank geven
  Zelfs geen smaakstof of siroop in water. Ik ben echt zo’n saaie hippiemoeder.
• Zichzelf, alleen, in slaap laten wenen
  Zei ik al dat ik een hippiemoeder ben? De dochter slaapt nog steeds naast mij en dat is van ‘t beste dat er bestaat.
• Ze in overdreven dure kleren steken, want dat groeit als kool
  Holy fuck. Hoe mis heb ik de bal hier niet geslagen? Maar echt? Hoe? Wat? Het lief keek daarnet pissed en zei: “Ik kan daar eigenlijk niet mee lachen”, en ik eigenlijk ook niet. We hebben het hier over haar outfits. Du-uh. Daar wordt niet mee gelachen.
• Stoefen tegen andere ouders over curves en hoe slim ze wel niet is
  HAHAHAHAHAHA. Die groeicurves dat doe ik niet, want dat interesseert mij geen bal, maar het is precies mijn schuld niet dat ik het slimste kind ooit heb.
• Haar op de grond leggen voor een schone Instagramfoto
  Oh wauw. Ik denk dat ik dat gedaan heb toen ze twee weken was? Zoiets? #motherhoodunplugged #motherhoodthrouginstagram #petitejoys #gesnapthetwel
• Een vuile pamper aan laten, ook al weet ik dat die vuil is
  Check.
• Haar programma op tv voorkeur geven wanneer er voetbal is
  Ze beseft dat zelfs al op haar eigen ondertussen. Ze kan ook supportersliedjes zingen van Club Brugge. Opvoeding, we’re doing it right.
• TV/Laptop/Smartphone/Tablet een soort van heilige status geven door middel van schermbeperking
  Ja, en voorlopig werkt dat plannetje wonderwel. Haar YouTube is gewoon een vorm van spelen, zoals haar winkeltje en haar puzzels.
• Haar alleen laten met stiften/stylo/potloden
  Letterlijk vandaag nog: “Liefke, allé, dju toch, Emma! Ge moogt niet op de vloer tekenen. Allez, ziet dat nu af!”
• Ze laten rondlopen met plakkehandjes of een vuil gezicht
  Ik heb altijd een doos (serieus!) kleenex-van-den-Aldi in mijn handtas en in mijn auto. De vochtige doekjes staan verspreid over het huis en meer dan één keer per dag haal ik een washandje boven, en toch. En toch. Als zo’n kind een snotneus heeft dan is er geen beginnen aan, al blijf ik wel koppig vegen en proberen om ze zo proper mogelijk te laten zijn. Tevergeefs.
• Spreken over “ons wonder”, “ons engeltje”, “onze kleine ukkepuk”, “onze bengel” of iets anders in die categorie
  Check!
• Iets verbieden of verplichten omwille van haar gender
  Driedubbele check maal honderd.
• Kledij van haar of het lief of mezelf in de droogkast steken
  Oh wauw. Ik meende het echt hoor. Wat ik toen niet besefte is dat een droogrek veel plaats in neemt en dat we nog steeds in een tijdelijke woning gingen zitten. Dat wil zeggen dat er naast haar winkeltje, boekenkast en lelijke plastieken autobaan niet echt nog veel plek is voor een droogrek. Als ik die er toch zet loopt ze er zelf mee weg of (help me Jebus) ‘helpt’ ze met de was. Er wordt dus veel in de droogkast gestoken, al blijf ik wel enkele principes trouw, en zien dingen zoals jeans, wol, fijne stoffen of schone dingen van Emma de droogkast niet. Dat laatste is omdat het allemaal zo goedkoop is. Bhahaha.
• Spreken over ‘mijn kids’ ( <- Jozefien in de comments, merci!)
  Natuurlijk niet. Gadverdamme, man.
• In dezelfde categorie: een autosticker plakken
  Autostickervrij. Hoera!

Dan houden we nu een minuut stilte voor al mijn gevallen principes. Alhoewel ik een score heb van 6/10 zonder de kerstkaart mee te tellen, blijkt toch dat ik het één en ander compleet fout had ingeschat. Ook al was net dat de insteek van de lijst, toch verras ik mezelf in sommige dingen. Een peuter is slimmer dan je zou verwachten, zo blijkt. Moeder is ook veel zotter van kinderoutfits dan ze voorzien had. Maakt dat mee, zeg! Hoe dan ook, het belangrijkste is: geslaagd. Wie zei dat dat ouderschap moeilijk was? Eitje.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 23/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo. 

Posted by Romina on Tuesday, 03 March 2009 at 12:37 AM

Ik besefte toen niet half hoeveel waarheid er zat in de woorden die ik typte. Hoe leeg sommige momenten, uren of zelfs dagen zouden zijn zonder hem bij mij. Hoe mijn hart soms breekt, enkel en alleen omdat de dochter “bwauw” (blauw) zegt, want dat was ons kleur. Ik had me nooit kunnen voorstellen hoe hard ik de drang zou voelen om te bellen of om gewoon bij hem te zitten. Bij hem zitten was rust, altijd.

Vandaag ging ik naar de Werkwinkel en het was een frustrerende ervaring. Erna ging ik lunchen met het lief en eens ik thuis kwam moest ik wenen. Zeven jaar na Kim’s dood moest ik wenen omdat ik hem niet kon bellen en ranten over de VDAB. Hij zou mij gesnapt hebben. Hij, met de brains en zonder diploma, zou mijn frustratie gedeeld hebben zoals geen ander dat kon, en erna hadden we frieten gegeten.

Iets later was de dochter thuis en zei ze “Bwauw!“.
“Ja”, antwoordde ik, en ik dacht terug aan jou.

Waarom ik begon met bloggen? Omdat dat onwijs cool was en niemand toen nog internet had. Ik zette een pagina op via Tripod, plaatste strategisch enkele glitterelfjes online en heel mijn omgeving vond mij de nieuwe Bill Gates. Enkel vrouwelijk dan, maar dan West-Vlaams en zonder geld. Ge snapt het punt wel. Er begonnen teksten online te komen, zo’n beetje in dagboekvorm. Mijn blog was het ideale platform, want mijn mama las mijn oldskool dagboeken en vond tinternet toch maar een domme rage. Daar zou ze dus niet komen lezen en al snel werd het mijn voornaamste uitlaatklep. Ja moeder, gij weet: ik ben al altijd een slimme geweest.

Waarom ik nu nog altijd blog? Omdat ik dat plezant vind. Omdat ik niet wil stoppen. Omdat ik zo een logboek opbouw voor later. Omdat. Omdat. Omdat. Eigenlijk gewoon omdat het internet altijd een deel van mij is geweest. Wat begon als een avond curieuzeneuzen op mijn papa zijn computer evolueerde naar heelder nachten op Kreynet zitten. Er ontstonden vriendschappen uit die ik tot vandaag nog steeds tot mijn grootste goed beschouw en het internet bleef een constante. ICQ werd MSN en MSN werd WhatsApp. Ik vond er werk, hobby’s en leerde er het lief kennen. Online ben ik net dezelfde als offline. Een groot impulsief sociaal babbelgat en spring in ‘t veld. Het is dus logisch dat ik hier ergens op dat wereldwijdeweb mijn livingske heb gemaakt vol gedachten en gebabbel. Het zal wel altijd zo blijven. Welkom dus, in mijn living. Zet u. We zijn hier nooit alleen en er zijn paaseikes.

Ergens begin jaren 2000 had ik een lief. A en ik waren twee jaar samen en achteraf bekeken niet voor mekaar gemaakt. Toch zal ik hem altijd dankbaar zijn, want hij kwam met een vriendenkring en collegagroep die de mijne werden. We hadden massaal veel leute samen, maar er was er één waar ik van hield: VDW. Lang, met een brilletje, zalige muzieksmaak, progressief, openminded, heerlijke humor en nog zoveel meer. Ik besefte dat toen niet, of stond er niet bij stil, maar hij was bepalend voor wie ik nu ben. De zotte linkse zelfzekere feminist die carrière maakt en zich goed voelt in haar vel. VDW en ik hadden een unieke band, van de beste soort. Wij waren maten. Niets complex, niets ingewikkeld, maar wel van de beste soort.

“Mina”, zo noemde hij mij. Hij alleen mocht mij zo noemen en nu nog, wanneer iemand mij zo aanspreekt zeg ik: “Neen, Romina”, want Mina is van hem. Misschien is dat raar, ik weet het niet. In mijn hoofd is dat normaal. Het zal altijd bij hem horen, zoals basketbal dat doet en U2. Als je in mijn hart kijkt staat daar ergens VDW, want in een periode dat ik enkel wou vluchten, nog het liefst van mezelf, bleek hij mijn rustpunt te zijn. Die Mina van toen, die was ongelukkig met haarzelf en wilde vluchten. Vluchten van haar leven thuis, vluchten van haar omgeving, vluchten uit haar dorp en vluchten ver weg van haar ouders. Ik had net mijn rijbewijs en begon de wereld te ontdekken. Er waren de computermaten, maar in de weekends ging ik vanachter mijn PC en vond je me in Brugge, bij VDW. Bij hem thuis was ik veilig. Hij luisterde, kalmeerde me (als ge peinst dat ik nu drama heb, ik ben een watje vergeleken met toen), gaf me advies, echt oprecht goede raad en stimuleerde me enorm om verder te kijken dan wat ik zag.

Mijn omgeving bestond uit cliché West-Vlaamse arbeiders, inclusief gesloten houding en dat wrong bij mij. Hij trok mijn blik open. Hij leerde mij muziek kennen, wat van kunst en ook van reizen. We gingen naar Barcelona, Amsterdam en zelfs Disneyland. Waar A. zaagde en wou gaan slapen trokken wij ons schouders een keer op en gingen we door. Muziek begon een passie te worden, net als optredens bezoeken. Plots zat ik in een basketbaltribune “Defence!” te schreeuwen, en dat was normaal. Ik vond dat zo bevrijdend. Homo’s? No problem. Racisme? Voor domme mensen. De wereld? Aan uw voeten. Eten? Proeven! Bier? Zekerst proeven en achteraf de smaak nog een keer verifiëren ook. De combinatie zorgde ervoor dat ik me nog minder thuis voelde waar ik thuis hoorde te zijn en dat ik mij zo fucking verloren voelde dat ik schrik had de weg echt te verliezen.

Hij was het soort maat die altijd voor mij klaar stond. Mind you, we spreken hier over de tijd van de Nokia 3310’s en inbelverbindingen, dus dat was niet zo evident als nu. Op het dieptepunt gaf hij mij een sleutel van zijn voordeur. Zomaar. Omdat hij wou dat ik altijd een thuis zou hebben waar ik me goed voelde. Wat toen zijn huis was herinner ik me glashelder. De Malibukast, zijn keuken met bar. En maar tateren terwijl hij eten fixte. Zijn trap, zijn zetel, zelfs zijn toilet. De schuif vol CD’s, die leidde tot wilde verhalen over die keer dat hij per ongeluk Tupac zag. De couchsurfers die hun cultuur en gewoontes deelden en ik snoof alles op. Het deed me dromen van meer en geloven dat ik het nog kon bereiken ook. De wereld was te groot en ook te klein, al een chance had ik iemand gelijk hem.

A. en ik gingen uit elkaar en (true story) ik ging naar B. Een kerel die ik leerde kennen via VDW en zelfs toen veranderde er niets tussen VDW en mij. De afspraken, het meeten en de zottigheden gingen door. Ik werd wat wilder en een durver. We gingen uit tot een kot in de nacht en er werd gelachen en gedanst. Soms werd er al een keer gedronken en er zijn tijden geweest dat de sigaretten prettig waren. Tijdens zo’n avond zat ik bij hem thuis op de zetel. Te praten en whatever te doen dat je dan doet. Hij zette de tv op en ik zag een clip. Bejaarden die hun rollator boven hun hoofd schudden. Ik ging dubbel van het lachen en kwam niet meer bij. Ik heb (of zo herinner ik het mij) echt gelachen tot ik buikpijn had. Enorm prettig. Als ik er nu aan terug denk waren we onbezonnen en aan het genieten van die impulsiviteit die je enkel kent wanneer je zo jong en vrij bent.

Vandaag zat ik in de auto en passeerde het rollator-liedje. Ik had een grijns en was even terug in 2004. Mijn hoofd sprong van de ene herinnering naar de andere. Wij hebben geen contact meer, wij twee. Geen idee hoe het komt. Nam ik hem als vanzelfsprekend? Of hij mij? Heb ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Was het op of zaten we in zo’n periode in ons leven dat dat soort dingen gewoon gebeuren? Er was geen drama of afscheid. Gewoon een steeds langer wordende stilte. Soms is het gewoon zo en dan herinnert je hart je er opeens weer aan wie er allemaal een deeltje van bezit.

Deze is voor u, VDW,  ter ere van de prettige tijden, want het moet niet altijd U2 zijn.

Dat het hier niet meer zal zijn zoals ervoor zal wel geen groot nieuws meer zijn, maar bij deze is het bevestigd. Elke week een vaste rubriek en de druk die me dat gaf is de reden waarom het uiteindelijk stil bleef, dus nu is het zonder rubrieken op vaste dagen, hoe plezant ze ook waren. Ze zullen er nog zijn, maar minder frequent. Zo ook deze.

Kelly schreef een post over parfums en deed dat zo lyrisch en zo goed dat ik dat ook wel wilde doen.  Toch ging het mij zo goed niet af, want ik gebruik al sinds mijn twintig ‘Flowers’ (Kenzo) en varieer wel eens binnen het merk, maar hou mijn ‘Flowers’ als ijkpunt. Mijn zussen hebben ‘de poppetjes’ als parfum en mijn mama ‘Noa’ (Cacharel). Wanneer ik denk aan mijn jeugd denk ik vooral aan de Yves Rocherkes die geurden (lees: meurden) naar fruit en in felle kleuren kwamen. Mijn zussen waren daar zot van en dan deed ik enthousiast mee. The end. Amper een blogpost te noemen, dus. Waar heb ik dan affiniteit mee? Wat katapulteert mij terug in de tijd? Een kledingstuk. Outfits. Wanneer ik terugdenk een mensen of momenten, dan is dat in kleren. Het is niet de eerste keer dat ik hier zeg: “Hoe ge weet het niet meer? Gast! Ge hadt uw T-Shirt van X aan, met die jeans van Y en die schoenen. Doenekeer normaal!”. Ik let op elk detail en ben enorm kieskeurig in alles wat met kledij te maken heeft. Van wasproducten tot manieren van drogen, van nagellak tot haarspelden. Alles moet kloppen. Logisch dus, dat ik je mijn leven vertel in kleren, want daar ligt mijn passie.

Het Eerste Communiekleed
We schrijven 1991, amper geslapen en de zenuwen gierend door mijn lijf. Zes jaar ben ik en in de badkamer hangt het onderwerp van alle spanning. Mama ritst de zak open en daar hangt een wit kleed met roze vlinders. Eronder zit tule en het kleedje is nog mooier dan toen ik het paste in de winkel. Bij het aantrekken moeten mijn armen recht naar boven, want er zitten kleine witte bloemen in mijn haar. Aan mijn voeten doen we witte laqué schoenen met een fijn riempje. Er is een passend handtasje en diadeem. Mijn oorbellen zijn kleine hondjes en ze slingeren een beetje. “Voorzichtig,” zegt mama, “dat je ze niet verliest”. Mijn cardigan wordt aangetrokken, ik stap en hoor het klakken van mijn schoenen. Mijn hart klopt in mijn keel, papa zegt dat ik zo mooi als een prinses ben en ik glunder. Ik ben een prinses en geloof dat echt. De dag nadien was het al veel minder, want de hond beet het kleed aan stukken toen het hing te drogen. Dat vertellen ze u niet hoor, daar bij Disney.

Het Plechtige Communiekleed 
Brogues. Dat waren de schoenen die mijn mama voor mij had gekozen. Enorm dure brogues en ik had in de winkel het lef niet gehad om te zeggen dat ik ze vreselijk lelijk vond. Al weken zat mijn maag in een knoop, want zo’n dwaze schoenen, maat. En dan dat hoedje erbij met dat lintje. Mijn mama vond de outfit he-le-maal geweldig en ik was vooral opgelucht dat er een driekwarts legging bij zat. Dan toch nog één iets dat cool was, mode of niet. De dag van de communie heb ik opgebiecht dat die schoenen het product van mijn nachtmerries waren en uiteindelijk heb ik mijn plechtige communie gedaan in de schoenen van mijn mama – dezelfde schoenmaat – effen ecru sneakers met een plateauzool. Ook mijn hoedje mocht thuisblijven. Het enige wat ik jammer vond was dat paterskleed, al zeker toen ik net voor de mis met mijn mouw in de warme choco ging hangen. De catechese-juffrouw was furieus en god zou me zeker wel straffen. Dat deed hij al, met die driekwartslegging en plateauschoenen, maar dat had ik toen nog niet door.

De Buffalo sneakers uit de Giraldo
De communie van onze jongste en kleedjestijd. Tijd voor een gevecht, besliste ik toen. Op mijn zestiende was alles tijd voor een gevecht en dat deed je het best op skateschoenen en met een broek aan. Toen het eerste gevecht was gestreden eindigde ik met een beige broek met paars lijntje en een een paarse blouse. Daar voelde ik mij goed in. Het paste bij mijn kapsel, dat helemaal geen kapsel was en ik vond het enorm vrouwelijk. De schoenen moesten sneakers zijn. Geen Fila zoals iedereen toen droeg, neen. Buffalo sneakers uit de Giraldo in Brugge. Vijfduusd Belgische Franken, dankjewel! Mijn mama gaf toe en kwam maar een klein beetje slecht toen ik haar meedeelde dat die veters NIET geknoopt worden en JA die schoenen moeten zo afzakken. Sluffer sluffer sluffer, “en heft uw voeten op!”, FOR LIFE.

Het rode polyester kleed uit de Pimkie
We schrijven oudejaar 2002 en hoge stresslevels, want op het laatste moment werd er beslist dat we toch iets gingen doen met oudejaar. Mijn eerste gedacht ging uit naar mijn outfit en om 16u00 repten we ons nog naar ‘t stad (Oostende). De winkels sloten om 17u00 en veel raars (lees: interessants) was er al niet meer te vinden qua outfits, al zeker niet in 2002. Na een moment vol drama vond ik een prachtig rood polyester kleed met fijne ronde elastiekjes als schouderbanden en ik besloot daar en dan om het te kopen. Bij de Pimkie. Want daar verkochten ze de schoonste kleren van de hele wereld. Voor het jong volk: de Pimkie toen is de Coolcat nu qua niveau. Eronder deed ik zwarte hakschoenen met gekruiste fijne ronde elastieken. Mijn haar was toen pekzwart, zat vast met 100 kleine speldjes en mijn froufrou bestond uit twee losse stressen. Ruitenwissers op mijn voorhoofd, net zoals Kim Kay, want dat was cool.

Het trouwkleed uit den Inno
Mijn jongste zus deed haar plechtige communie. Het laatste feest van het laatste kind binnen ons gezin. Mijn mama wilde alles tot in de puntjes geregeld hebben en de druk was nog nooit zo groot. Mijn apenjaren laggen achter mij, ik werkte ondertussen zelf en begon een eigen stijl te ontwikkelen. We gingen samen winkelen, op zoek achter een kleed voor mij als grote zus, en kwamen uiteindelijik terecht in de Inno. Ik pastte een wit exemplaar dat mooi viel en op zich wat ‘te oud’ was, maar met stiletto’s en een perfecto (zwart leren jasje) erop kon dat perfect gepimpt worden. Kon het mij wat schelen dat die verkoopster per se gezegd wou hebben dat het vooral als trouwkleed werd gebruikt. Het enige wat, achteraf gezien, getuigde van nog wat amateurisme langs mijn kant was de overdreven grote bloem in mijn haar en mijn juwelen. Dat kwam door de Claire’s. In 2008 bestonden die nog niet lang in ons straatbeeld en dan ben ik al eens enthousiast. Ik tel echt de dagen af tot ik met de dochter naar daar kan. Glitters. Overal roze glitters.

Galliano in Milaan
In juni 2011 ging ik met enkele collega’s naar Milaan, gewoon, omdat het kon. Een andere reden was er niet. Een andere reden was toen ook helemaal niet nodig. Eén van mijn collega’s sprak perfect Italiaans en ik zag mijn kans schoon: ik ging designer outlets doen en zij kon me helpen om ze te vinden, want als toerist zijn die quasi onvindbaar. Wat een understatement is mij dat zeg? In echte krotten of muffe kelders vonden we tafels en rekken vol samples. Perfect geklede stylistes en fashionista’s die hun collectie privé van de hand deden om de nieuwste collectie te sponsoren. Ik scoorde er een Galliano Jeans en Galliano top voor 125 euro.  De verkoopster wist me te zeggen dat de jeans een uniek stuk is en het kon me allemaal niet schelen, want wanneer een jeansbroek je vormen zo schoon weergeeft, dan betaal je en zwijg je. Daar werd ik ter plekke verliefd op Designer stukken, met hoofdletter, ja. De details, de kwaliteit, de ongelooflijk mooie pasvorm … Ah. Hemels.

* Geheel vrij naar het boek van Cecile Narinx. Als je van kleding houdt zoals mij, dan is dit één van de leukste boeken die er is.

18 september 2014 gooide ik mijn eerste blogpost online. Het was al efkes geleden dat ik nog geblogd had, dus wist ik niet wat te verwachten. Er leek zoveel veranderd, maar nu kan ik zeggen dat er eigenlijk niets veranderd is, of toch niet veel. Ge smijt stukskes van uzelf en uw leven op tinternet omdat het uw eigen helpt en omdat anderen zichzelf misschien herkennen in uw verhaal. ‘t Is gelijk op café zitten en een klapke doen, maar dan met computers en leuke foto’s. Wat anders is dan vroeger zijn de projecten. In januari kocht ik een blogagenda en ondertussen heb ik het al opgegeven. Elke maand komt er wel iemand met een leutig project en dan moet ik wel meedoen. Dat is echt plezant! Gelijk alleen, maar dan met meer. Enfin, mijn beste blogposts sinds 18 september 2014, dus. Met views en statistieken heb ik geen rekening gehouden. Het zijn de posts die ik plezant vind, want: my blawg, my rules dawg.

• Er was een idee voor een rubriek. Al gans mijn leven maak ik stoten mee waarvan mensen soms twijfelen of ‘t wel waar is. Of waarvan ze zo: “Is dat niet een beetje overdreven?” zeggen. Gesterkt door het gedacht dat ik toch niet de enige kon zijn bedacht ik Geweldig & Gênant. De allereerste daarvan kunt ge hier lezen. Mocht ge veel tijd hebben vindt ge ze alle 27 (!) onder deze rubriek.
• Oktober kwam en ik vertelde u over mijn computermaten. Ge waart allemaal zo lief, net zoals toen ik u vertelde over het muurke. Schoon vind ik dat, hoe mensen kunnen meeleven met elkander, zelfs al zitten er kabels, schermen en WiFi tussen.
• Kelly schreef een boek en er werd opgeroepen door i. om mee te doen aan #projectblogboek. Enthousiast als ik ben sprong ik mee op de kar en ik liet ulder weten dat ik ook ging meedoen. Ondertussen zijn we bijna 40 tips verder, ik zit niet eens in den helft van halfweg en volgens mij ben ik de enige die ze chronologisch afwerkt ook. Ik snap dat niet, zo plezant, jong. Echt. Die tips hebben mij al uren stil gehouden, duusd uren blogplezier bezorgd en goeie gesprekken met het lief in den auto. Mocht Kelly nu in 2017 een nieuw boek schrijven zou dat perfect zijn qua timing. Het is maar een ideetje, zegt.
• #kerstruil stampte ik impulsief uit de grond en het ging zoveel beter dan verwacht. Zo tof! Dit jaar is ‘t zeker waar van dattem.
• Alsof dat #projectblogboek nog niet genoeg was werd #boostyourpositivity gelanceerd. Het duurde een maand ofte vier opdrachten lang en dat was leutig. Als afsluiter was er een heuse meeting met zalig goeie koffie. Mochten die nog een editie willen doen zou ik dat ook niet erg vinden. Echt niet, Danone. Echt. Beloofd. De post waar ik het meeste plezier aan had is die waar ik vertel dat ge niet moet koken als ge dat niet wilt.
• En dan was er nog een, die met de grootste impact.

#wijoverdrijvenniet Mark my words.

— Romina (@Rominatje_) March 18, 2015

Niemand had de impact van #wijoverdrijvenniet verwacht, ik al zeker niet. De tweet hierboven werd gepost de dag voor de hashtag viraal ging en ik heb toen gezegd: “Er moeten toch nog vrouwen zijn die dat beu zijn, maat?”. En of er nog vrouwen waren. En of ze het beu waren. Er volgde een rollercoaster van twee weken keihard werken en weinig slapen, van mails met als afzender ‘de media’ en smsjes met: “Kan het dat gij in De Morgen staat?”. Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen hun verhaal deden op verschillende kanalen en ik ben best wel fier dat ik daaraan heb meegeholpen.

Een half jaar. Eigenlijk is dat niets en toch is er al zoveel gebeurd dankzij deze blog, of via deze blog. Meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Er is prinsessengewuif en er zijn moestuinverhalen. Er is goesting, veel goesting om hier telkens terug te keren en mijn verhaal te doen. Pakt u nen koffie jong, want we blijven nog efkes. Op naar de volgende zes! Schol.

We gaan naar het verleden. Een jaar of tien keren we terug, naar de tijd waar we allemaal nog rondliepen met een Nokia 3210 en Pay&Go kaarten kochten. Dat was toen twaalf euro en vijftig cent en daar moest ge echt veel te lang mee toekomen. Eén minuut bellen en dat was op, of het leek toch zo. Gelukkig waren er websites waar ge per dag drie gratis smsjes kon versturen. Ge kon daar op die gsm ook liedjes op ‘programmeren’, weet ge dat nog? Soit, in die tijd zitten we dus.

We hadden met de maten afgesproken in Hasselt om te gaan ijsschaatsen. Waarom dat in Hasselt was, daar heb ik geen idee meer van. Langs de andere kant, we waren jong toen en dingen als: “maar dat is echt ver en mijn agenda zit al zo vol, …” waren voor de oude mensen. Wij trokken ons daar niets van aan. Aangezien Pieter en ik toen de enige waren die in het bezit van een rijbewijs zaten onze auto’s altijd volgeladen met maten. Ik pikte alles op dat tussen West-Vlaanderen en Antwerpen woonde, Pieter (die woonde in Stekene, toen) nam de hoop van voorbij Antwerpen mee. Met mijn volle auto en een uitgeprint blad van routenet.nl (GPS? Dat was voor de rijken!) gingen we op weg naar Hasselt.

Mijn Opel Kadett tufte erop los en al taterend geraakten we vlot in Antwerpen. Op de ring was het wat moeilijker, want daar moest ge van autostrade wisselen om richting Hasselt te gaan. Na wat omkijken en gevloek geraakten we op de juiste autostrade. Nathan en mijn broer hielpen en eens we juist zaten was het niet moeilijk meer. Ons papa had mij dat uitgelegd en ik had alles begrepen. Tussen het babbelen door hoorde ik af en toe iemand vragen of ik nog juist zat. Vooral mijn broer, eigenlijk. Zelf wist ik het toch wel beter zeker? Wie heeft er haar rijbewijs wel en wie niet? Juist ja, dus wijle verder. Plots hoor ik perfect synchroon ‘tut-tut-tut-tuuut-tuuut-tut-tut-tut’, vijf 3210’s die een smsje krijgen, gevolgd door Nathan zijn memorabele zin: “Euh, Romina? Kan het zijn dat we in Nederland zitten?”. Blijkbaar was ik wat verkeerd gereden. Een beetje maar.

Afgereden, opgereden, terug elk een sms om ons welkom te heten in België en een telefoontje later geraakte ik toch in Hasselt, dankzij de instructies van mijn papa en mijn passagiers. In Hasselt heb ik op de grootste baan misschien ook nog een manoeuvre gedaan waar Nathan en mijn broer nu nog over praten. Ik moest omkeren en was niet geïntimideerd door een 6-vaks baan. Trauma’s. Trauma’s voor iedereen behalve ikzelf. Het schaatsen, daar weten we eigenlijk gezegd niet meer zoveel van, maar hoe we er geraakt zijn, dat vergeet niemand meer. Die staat in de geschiedenisboeken als: “Wete nog die keer toen we ging schaatsen … “

Nathalie en ik bellen veel. Vroeger belden we dagelijks minstens een half uur terwijl ze op weg was naar huis. De afstand van Brugge tot Bachten-de-Kupe werd al tetterend overbrugd. Nu doen we dat minder, want we hebben allebei ander werk met meer regelmaat. Die dag, vier jaar geleden, belden we ook. Ik zat alleen thuis, in de keuken, want het gezin was op vakantie. Op verlof gaan ging niet voor mij, zo vlak voor de solden. Mijn soldenvoorbereiding was vlot gegaan en enorm rap, want ik had maar twee kleine winkels. Zij had een grote winkel en was net klaar. Spectaculair zeg, alles afgewerkt en het was nog maar 15u00. We waren aan het stoefen over onszelf en ons werk, dat we dat toch vlot deden tegenwoordig en weet ge nog, vroeger, hoe we sukkelden? Jaja, wij waren de beste in ons vak en wisten het.

“Shit, het kot staat hier in de fik!!!” – “WAT?” – “Ik moet u NU laten, het kot staat hier in de fik”. Terwijl ik dat zei liep ik gebukt, had ik al mijn handtas en autosleutels vast en zocht ik de snelste route uit het huis. Het ganse plafond over het hele huis stond in brand. De voordeur was geblokkeerd want de gordijnen vooraan stonden in brand, de vlammen zakten, dus keerde ik mijn kar. Er kwam een enorme hitte uit de woonkamer en Ik moest naar achter. De achterdeur heb ik opengestampt. Letterlijk. In de tuin gooide ik mijn laptop op de grond en belde ik de brandweer. Ik vertelde de mevrouw aan de andere kant dat er een huisbrand was, enorm groot en dat ze veel volk moest sturen. Ik voegde eraan toe dat er niemand meer in het huis was. Ohja, een gasaansluiting, dat ligt in huis, net als zeker honderd aanstekers boven de dampkap, dat kon gevaarlijk zijn. Ze vroeg me of er mensen in huis waren. Er werd nog eens herhaald wat ik al zei en ik voegde eraan toe dat ik niet in paniek was, rustig, maar dat ze veel volk moest sturen.

Via de tuin van de buurvrouw raakte ik aan de oprit. Uw auto is niet verzekerd wanneer er schade geleden wordt door de brandweer of hun acties. Ik wist dat, ik weet niet hoe dat komt, maar ik wist dat, dus verzette ik mijn auto een honderd meter verder. Erna ging ik naar de overkant van de straat en belde ik ons mama: “Ge moet komen, nu, het huis staat in brand, tegen ge hier zijt is ‘t afgebrand, laat de kindjes daar.”. Ons mama reageerde direct, ik verzekerde haar dat ik ongedeerd was en herhaalde nog eens dat ze de kinderen daar moest laten, dat het te erg was. (‘de kindjes’, dat zijn mijn zussen, toen tieners). De laatste telefoon was naar mijn ex. Mijn batterij was plat. De buren waren niet thuis, ik heb aangeklopt bij hen om te zeggen dat ze weg moesten, uit schrik dat het ging ontploffen. Bellen en kloppen. Geen antwoord. Ik was alleen en ging me zetten op het muurke.

Daar zit ge dan hé. Alleen, op het muurke van de overbuur, te kijken naar hoe uw huis afbrandt. Ge hebt geen idee van tijd of andere dingen. Mensen passeren en stoppen. Ge verzekert hen dat er niemand meer binnen is en dat de brandweer op weg is. Ze bellen toch nog ne keer, om te zeggen dat het echt erg is. Meer en meer volk komt en gij zit daar. Te kijken en te denken: “Amaai, dat gaat rap jong!”. Ge hoort de ramen springen en ziet de vlammen erdoor komen. ‘t Is gelijk in een film. Dan hoort ge de brandweer. Eindelijk, maat. Twee sigaretten voor ze er waren. Of waren het drie? Twee aan het muurke. Twee.

Ze hebben geluisterd, de pompiers, en veel volk gestuurd. Nen camion of twee en een camionette. De politie is er ook bij. Ah, die ken ik, dat is er één van ons dorp. Ik stap richting degene die de brandweermannen commandeert en hij houdt mij tegen. “Ge moogt niet binnen lopen”, en ik vraag of hij misschien zot geworden is? Waarom zou ik daar binnen gaan? Het brandt. Hij kijkt naar mij en stelt vragen, ik antwoord gericht en vertel hem nog eens over die aanstekers in de keuken omdat ik denk dat dat kan ontploffen. Hij bedankt me en ik ga terug naar mijn muurke. Links en rechts van mij is de straat afgesloten. Mensen staan in vele rijen te kijken. Ik ben alleen op mijn muurke.

Er komt een brandweerman naar mij en die vraagt me om achter het lint te gaan, om de mensen het goede voorbeeld te geven. Ik ga naar de mensen en zeg dat ze ook voorbij het lint mogen wachten wanneer hun huis in brand staat. Rustig en kalm, maar vastberaden. Ik ga terug naar mijn muurke en zie hoe de brandweermannen naar buiten komen. Huh? Waarom blussen die nu niet? “Te warm”. Te warm? Yep, veel te warm zo bleek. De civiele bescherming is al opgeroepen en zijn op weg. Daar is het muurke weer, met een buurman erbij. Of ik een deken nodig heb? Het is toch zo koud. Ik sla zijn aanbod af en zeg: “Het huis, mijn ouders hadden het deze maand afbetaald, het was afbetaald en nu is het weg”. Hij zegt dat er een tas soep klaar staat bij hen thuis, op nummer 27, gans de namiddag, avond en nacht. Ik moet maar kloppen. Ik bedank en ga terug zitten. Dag muurke.

De politieman komt naar mij en zegt dat hij mijn papa aan de lijn heeft gehad. Mijn ouders zijn onderweg maar staan in de file, het is ondertussen spitsuur. Hij verzekert me dat de kindjes daar zijn gebleven en gaat akkoord: ze moeten dat niet zien. Of alles wel gaat met mij? Ja, cava. De civiele bescherming komt eraan en er wordt me verteld dat ze gaten in het dak gaan slaan en waarom. Ik knik en begrijp wat ze zeggen, denk ik. “Romina!!”, er staat familie achter het lint en ik ga ze halen. De neef van ons papa, kind aan huis bij ons en jeugdvrienden van mijn ouders. Niet meer alleen. Hen ken ik. Ze pakken me vast en vinden geen woorden. Dat is niet nodig, want nu zijn we met meer. Ik vertel wat er gebeurde en wat er gaande is. Ze knikken en kijken verdwaasd. Zie ons zitten, op ons muurke.

Er komt weer iemand van het korps naar ons. Hij richt zich tot mij en vertelt dat ze dingen uit het raam gaan gooien. Dingen die brandhaarden zijn. Zetels, matrassen … Dat soort dingen. Ik knik en zie even later vanalles door het raam vliegen. Zus haar bureaustoel, broer zijn matras, en kleine dingen. Zo raar zeg, die dingen. Sommige branden zelfs nog. Dan valt het mij te binnen: mijn boeken. Oh god. Mijn boeken. De tranen slik ik weg en er is afleiding wanneer er om een verklaring gevraagd wordt door de agent. We gaan dat in de combi doen, een beetje weg van ‘t volk. Hij stelt vragen en ik antwoord. Ik vertel hem alles, het brandend plafond, de warmte, dat het huis net afbetaald is en dat mijn boeken weg zijn, allemaal. Hij knikt en zegt me dat het goed komt, dat mijn ouders onderweg zijn. Hij laat me mijn verklaring herlezen en het klopt. Geen brandstichting zei de brandweer hem. Ik knik, want ik wist dat al eerder dan hen. Het is dertig december en vroeg donker. Het is donker geworden aan het muurke.

Meer en meer mensen staan achter het lint. Wie is dat en van waar komen die eigenlijk allemaal? Die staan daar echt al lang en met veel. Mijn volk rond me schermt me af van hen. Niemand raakt bij me. Ze moeten me gerust laten. Ik ben blij dat ze voor me zorgen, ik heb geen goesting in praten. Er komt een filmploeg en mensen met een fototoestel. Geen gsm, maar deftige apparatuur. Ze geraken niet bij mij en ik ben opgelucht. Ik hoor oproer links en kijk. Die auto herken ik uit de duizend. Het zijn mijn ouders. Mama en papa stappen uit. Oef, geen kindjes. Ik loop er naartoe, ze gaan onder het lint en ze pakken mij dicht vast. “Sorry”, prevel ik tegen hen en mama zegt dat het niet erg is. “Het is maar een huis kiendje, we waren u bijna kwijt.”. En bleiten, eindelijk kan ik bleiten. Mijn ouders wenen ook. Mensen hadden hen gebeld om te zeggen ‘dat het wel allemaal meeviel’. De realiteit was harder. Niets blijft er over van wat we hadden. Kom maar hier, ge kunt het schoon zien van hier, aan het muurke.

Mijn ouders praten met mij en wijken geen minuut van mijn zijde. Altijd staan ze bij me, of toch zeker één van de twee. Papa gaat even praten met de politieman, de burgemeester en de brandweermannen. De mensen van achter het lint vertrekken terwijl vrienden en familie blijven toestromen. Er arriveren ook meneren in veiligheidsjassen. Van waar komen die? Het is ondertussen al voorbij middernacht. Uit hun camionette halen ze perfect gesneden houten platen tevoorschijn en ze hangen die overal waar de ramen zaten. Mama, papa en ik krijgen een zaklamp. We gaan het huis binnen en ruiken brand. Nu nog kan ik dat ruiken. We zien amper iets, want het is te donker. “Het is genoeg geweest”, zegt ons mama en we vertrekken. Zij gaan samen terug naar het vakantiepark en ik ga slapen bij hun beste maten. Achteraan in de auto speelt Radio 2 zacht: “Oh what can it mean to a daydream believer and a homecoming queen”. Ik kijk achterom en zucht. Dag huis. Dag muurke.