• Het promofilmpje van Ajax voor de wedstrijd tegen Real Madrid
• Emma die ‘s nachts nachtmerries heeft
• Emma die ‘s nachts moet hoesten
• Het lief dat om 6u30 ‘s ochtends ochtendhumeur heeft
• Emma die zegt dat ze niet naar de opvang wil, maar naar Mamsie, want het is daar leuk, en mijn mama die op 50km woont waardoor dat niet kan
• Emma die naar het raam loopt om mij uit te wuiven
• Iemand die tegen Oprah zegt “My children are the manifestation of my fortune”
• De soep vergeten voor onze lunch op het werk
• Een liedje van Elbow op de radio
• Horen tijdens de podcast van Werk en Leven dat de ouders van een 6-jarig meisje op de spreekwoordelijke vingers werden getikt omdat hun dochter gekleed naar school ging in spaghettibandjes en dat volgens de school te uitdagend was
• Een discussie met het lief over de geboortekaartjes
• Gewoon. Omdat ik wou wenen. Geen idee.
• Omdat ik niet kon slapen
• Door de woorden van Maya Angelou te horen

Tijdens de paar momenten dat ik niet ween kan ik alles relativeren en moet ik een beetje (niet teveel) lachen met mezelf. Het beseffen dat het hormonen zijn, het weten, het herkennen én er toch niets tegen kunnen beginnen. Oh the joys van het zwanger zijn, zegt.

Buiten dat ene mutsje heeft de dochter een aantal katoenen mutsjes, maar ik kon maar geen mooie dikkere (wollen) mutsjes vinden voor een pasgeborene. Natuurlijk wil niemand dat het kind koude oortjes heeft, dus toen ik mijn klaagzang over het nijpende tekort aan dikke mutsen liet horen aan mijn schoonmoeder schoot ze in actie. Het resulteerde nog geen 24 uur later in een witte, een blauwe en een mintgroene muts die onze Frankie beeldig zal staan en haar zal voorzien van de nodige bescherming tegen de kou. Mocht je zelf de eigenaar zijn van een Frankie, of er af en toe eentje mogen lenen, dan kan je de tutorial vinden op YouTube die je stap voor stap de weg toont naar warmemutsjesland.

• De hormonen die erbij horen. Het moet gewoon de zotste ‘drug’ zijn die bestaat, dat moederhormoon. Weten dat je ergens op reageert door hormonen en de reactie toch niet kunnen stoppen. Ondergaan, meer kunt ge daar niet aan doen. Ondergaan en aanvaarden dat die geschifte kant deel uitmaakt van jezelf en de buik die je meedraagt.
• Het derde trimester is het trimester waar je dag per dag meer en meer je zwangerschap ondergaat. Zelf je eigen schoenen knopen? Evenwicht bewaren? Langer dan vijf minuten stappen? Langer dan vijf minuten zitten? Zitten met je benen tegen elkaar? Allemaal dingen waarvan ik nu pas ten volle besef dat ze niet vanzelfsprekend zijn.
• In het begin was alles overweldigend, zeker wanneer ik info begon te verzamelen om de geboortelijst te gaan leggen. Er zijn ontelbaar veel soorten lakens met verschillende afmetingen. Er wordt gestrooid met termen waar je nog nooit van gehoord hebt. En dan, net wanneer je denkt dat je het nooit zal kunnen word je zelf een goochelaar van termen en afmetingen. Lodger? Wrapper? Slingcarrier? Hilde&Co? Co-sleepen? Bamboo? Kom maar baby, I’ve got this.
  https://twitter.com/Romina_BCL/status/626505689234583552
• Zonder het te beseffen werd ik lid van de meest kritische en behulpzame groep hysterische wijven die op deze aarde rondlopen. Ge peinst dat het erg was in ‘t middelbaar? You ain’t seen nothing yet. Tegelijkertijd zijn degene die u hulp en welgemeend advies geven goud waard. Zoek uw plek in ‘t groepje, want naar het schijnt zit ge daar in voor gans uw leven.
• Ik heb nog nooit zoveel zaken moeten beslissen waar je normaal gezien je mama voor belt, zodat die kan beslissen. Het is oké om alsnog de mama te bellen, want hoe kan ik nu weten hoeveel tetradoeken ik nodig heb? Vrienden met kinderen zijn ook goud waard, zeker die met excellekes vol waardevolle informatie.
• Welke hel het eerste trimester was. Vijftien weken lang vol ongerustmakende pijn in mijn onderbuik, variërend van steken tot krampen. Alsof ik ongesteld ging worden of nog veel erger. Gecombineerd met een overdosis hormonen en een vermoeidheid waarvan ik niet wist dat ze bestond was trimester één de hel op aarde. De ongerustheid heb ik nooit helemaal van mij af kunnen schudden trouwens, maar verminderde wel dag per dag en babyschopje per babyschopje.
• Tetradoeken van 40×40 heten hydrofiele luiers, maar niemand gebruikt die als luiers. Quasi iedereen raadt u die ook aan, tetradoeken, omdat je die kan gebruiken voor alles en altijd en overal omdat dat zo praktisch is. Mijn mama wist me te vertellen dat dat de mode is van vroeger die terug komt en ik zal het u weten te zeggen, want ondertussen hebben ook wij duusd tetradoeken.
• Hoe het lief vol verbazing kan kijken naar mijn lijf, samen met mij. Wij wisten alle twee niet dat mijn lijf dit kon. Ongelooflijk hoe elastisch (jaja) en flexibel mijn buik is. Dan zijn er nog de borsten. Mijn borsten. Een volle cupmaat de hoogte in, alstublieft en naar het schijnt worden die met borstvoeding NOG groter.
• Nog nooit ben ik ‘s nachts zoveel wakker geworden en nog nooit zoveel keer terug in slaap gevallen met een glimlach. Het heeft iets magisch, de nacht delen met een mensje dat gemaakt wordt in jouw buik.
• Waarom de Engelstaligen spreken over ‘heartburn’ in plaats van ‘maagzuur’. Er moet een erger woord bestaan dan maagzuur voor wat je meemaakt wanneer je zwanger bent. Soms kwam het zo hard en in een keer onverwachts naar boven dat de tranen in mijn ogen sprongen. En hoe ik toch al heb gezucht en gepuft, ook al had ik me voorgenomen om dat niet te doen, uit dankbaarheid omdat ik dit kan meemaken en mijn dochter gezond is. Het is echt waar wat ze zeggen: de laatste maand is de laatste dag.
• Iedereen zegt dat ze kunnen zien wat het zal worden. Wanneer je zegt dat het een meisje is zeggen mensen alsnog dat je haar draagt alsof het een jongen is en dat het misschien toch een jongen is. Hilarisch vind ik dat. Nog zoiets raar: voor de eerste keer in mijn leven heb ik niet alleen het gevoel alsof ik continu aangestaard word, het is ook effectief zo. Het laatste trimester is er een van enthousiaste kleuters die “BABYINDEBUIK” gillen en bejaarde vrouwtjes die “courage meistjen” zeggen.
• Scheetjes. Duusd en één scheetjes. Misschien zelfs meer. Eva Mouton heeft daarvoor de gepaste excuses.
• Nesteldrang + controlefreak = militair regime. Ondertussen overweeg ik zelfs om daar een blogpost over te schrijven, want blijkbaar is dat ‘niet normaal’ dat ik zo voorbereid ben. Ik merk het aan de reacties op social media en aan anderen hun reacties, zoals die van de vroedvrouw toen ze zei “Gelijk gij voorbereid zijt wordt het oorlog, dus voor u zal een bevalling sowieso meevallen, al zou ik met u wel naar den oorlog willen”. Het enige waar ik geen plan voor heb is wat er moet gebeuren bij mijn overlijden omdat ik die mogelijkheid weiger te zien als een realistische (de hormonen).
• Mijn haar ziet er dagelijks uit alsof ik net buiten gestapt ben bij de kapper, terwijl ik niet meer doe dan het een keer wassen. Mijn gebit, daarentegen, is echt tien jaar verouderd in negen maand. Eén van de eerste dingen die ik doe eens de mini er is, is naar de tandarts gaan.
• De momenten waar ik opeens enorm hard overmand werd door emoties, zoals toen ik op de echo zag dat de baby duimzuigt, terwijl ik amper vier maand ver was. Die handeling is zo menselijk en maakte alles toen plotsklaps veel echter en realistischer. Vanaf die echo sprak ik over ‘de baby’ en niet meer over ‘de foetus’. Na die echo heb ik keihard gebleit ook, want “als het nu misloopt dan beland ik sowieso in de psychiatriiiiieeee-ie want ik kan dat niet aaaa-haaaan”. En een herhaling van die episode toen ik de dochter voor het eerst voelde hikken.
• Hoe er desondanks mijn perfecte gedetailleerde plannen toch zaken misgelopen zijn op het laatste moment en hoe cool het lief en ik daarmee omgingen. Hoe het besef er is dat er waarschijnlijk nog vanalles de mist in zal gaan, vooral die eerste dagen na de geboorte en hoe ik dat nu al oké vind, want wij hebben gedaan wat we konden doen qua voorbereiding.

Het werd een lange lijst en er is nog veel meer, maar boven alles is er nog het grootste besef.  Dat van hoeveel chance ik wel niet heb met een (onder)steunend en begrijpend lief. Met grootouders en tantes en nonkes, die nu al glunderen van fierheid en de dochter rot verwennen. Met familie en maten die smsen en gynaecoloogafspraken opvolgen alsof ze er telkens bij zijn. Met jullie allemaal die me overspoelen met raad, mopjes, gokjes en woorden die rond me vallen gelijk een dekentje van de zachtste soort. Die dochter van mij is een chansaar en haar mama nog het meest van al.

De basis:

• Alle groepen zijn besloten, dus je moet lidmaatschap aanvragen
• Voor elke merkengroep / genre kledij bestaat er een andere groep
• Sommige mama’s hebben apart nog eens hun eigen verkoopsgroep
• Elke groep werkt met regels die bovenaan in de groep staan met een vastegezet bericht
• De afhandeling van de verkoop (hoe betalen, etc …) gebeurt altijd in privébericht

De drie grootste groepen waar ik lid van ben en wat er verkocht wordt:

• Designers for kids
  • leden: 4300
  • voornaamste merken:  Miss Chips, Morley, Maan, Aymara, Simple Kids, ….
  • eigen ervaring: al gekocht en tevreden
• Anders dan anders *NEW*
  • leden: 11000
  • voornaamste merken: Froy&Dind, 4FF, Lily Balou, Baba, Tapete, …
  • eigen ervaring: al gekocht en tevreden
• Fred & Ginger
  • leden: 8500
  • voornaamste merken: Fred & Ginger, Hilde & Co, CKS, Nijntje, Kiekeboe
  • eigen ervaring: al gekocht en tevreden

Met deze basis kan je verder. Eens je lid bent van die drie groepen zal je merken dat er kleinere groepen zijn van een handjevol ouders of soms zelfs van één persoon. Wanneer ik goede ervaringen heb met iemand, dan word ik lid van hun persoonlijke Facebookgroep. Er zijn  steevast mensen zijn die kledij met labels verkopen, of kledij die enkel werd voor gewassen. Zo betaal je een peulschil voor een nieuw item. Weet wel dat je zelf verantwoordelijk bent voor wat je aankoopt en bij wie. Twijfel je over de kwaliteit van een item? Vraag een close-up foto of koop het niet. In de Facebookgroepen worden er vaak opmetingen gevraagd  van een stuk. Dat is normaal, aangezien de maten enorm verschillen van merk tot merk. Meet zelf een kledingstuk op van jouw kind (meet oksel tot oksel en schouderpunt tot beneden). Deins er niet voor terug om zelf info of details te vragen. Veel shopplezier en contacteer mij gerust voor meer info!

We wilden onze lijst leggen bij een Belgische KMO, maar toch ook voordelen krijgen en een ruime keuze behouden in producten. Na de tip van een vriendin gingen we langs bij Paradisio in Sint-Niklaas, niet enkel een KMO, maar eveneens een familiezaak. Het ligt voor ons niet echt bij de deur, dus je zou al vlug denken dat die keuze niet voor de hand liggend is en toch: na een eerste gesprek besloten we om onze lijst daar te leggen. Niet evident, want ik heb er wat jaren opzitten in de retail, wat wil zeggen dat ik een veeleisende klant ben. De wetgeving respecteren omtrent omruilen of klantvriendelijkheid, … zijn basisvereisten voor mij. Als dat er niet is ben ik sowieso al weg. Welke basis hebben ze bij Paradisio die mij overtuigt? Sta me toe het even op te lijsten:

• Een KMO, geen multinational, dus elke gespendeerde cent is er een in onze lokale economie.
• Verkopers (eerder adviseurs) zijn altijd beschikbaar in de winkel, per mail of telefoon.
• Alles wordt goed en vlot opgevolgd.
• Wanneer je het wenst is er begeleiding. Nooit slaat die om in opdringerigheid.
• Er is een ruime keuze aan producten, waaronder ook ecologisch verantwoorde producten en kleinere merken.

Ze gaan ook verder dan de basis, veel verder. Wanneer we onze lijst gingen neerleggen in Sint-Niklaas werden we vriendelijk ontvangen. Achteraan de winkel kregen we een checklist waar we de gekozen producten op konden noteren en een winkelkar om te vullen met onze keuzes. Erna werden we voorgesteld aan een verkoopsassistent(e) die de rol van adviseur op zich neemt. Wij hadden Mira die aan ons werd voorgesteld en allemaal samen gingen we de winkel in. Het lief en ik schuifelden onzeker achter haar aan en zaten met veel vragen. Er was tijd om die vragen te stellen en Mira kon ze ook allemaal beantwoorden. Wanneer we bij een product kwamen dat ik resoluut niet wilde polste ze naar mijn beweegreden. Vanaf ze door had dat ik goed geïnformeerd was liet ze het los. Geen gepush, geen poging tot overhalen, niets van dat alles. We kregen de ruimte om zelf ons ding te doen. Halverwege kregen we de vraag of we soms even pauze wilden. Een drankje? Naar het toilet? Tegenwoordig kom je zoiets niet vaak tegen en het is meteen ook de reden waarom ik zo de nadruk leg op ‘adviseurs’. Hun aanpak bij het leggen van je lijst is uniek vergeleken bij andere ketens, ook hier heb ik opgelijst waarom:

• Je legt de artikelen onmiddellijk in je winkelkar en deze worden direct opzij gelegd. Enkel wat besteld moet worden, wordt toegevoegd eens de winkel het ontvangen heeft (ze bestellen het per direct). Daardoor zijn al je artikelen onmiddellijk beschikbaar en niet pas enkele weken voor de geboorte. De artikelen kunnen ook direct aangekocht worden. Zo kochten mijn broer en zussen al dingen van de lijst toen ik 28 weken zwanger was. Dit leverde geen enkel probleem.
• Van de som van alle gekochte producten (met uitzondering van promoties) krijg je achteraf een cadeaubon van 10%.
• De lijst verschijnt (volledig gratis!) online en is te raadplegen vanaf jij dat wilt. Er kan betaald worden met kredietkaarten, bancontact en je kan zelfs betalen via overschrijven. Er is zelfs een gastenboek.
• Al hun artikelen staan ook op hun website, dus je kan altijd hun volledige aanbod zien.
• Aanpassingen achteraf gebeuren via een simpel mailtje naar de winkel. Ze zijn daar echt zeer geduldig, dat kan ik u garanderen uit eigen ervaring.

Een vogeltje fluisterde mij in dat er achter de schermen heel hard gewerkt wordt aan een app en/of webinterface zodat je zelf je eigen geboortelijst voor 100% zal kunnen beheren. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik word behoorlijk wild van zo’n nieuwigheden. Ze blijven gaan voor groei op elk vlak, want in januari 2016 is er de opening van hun winkel in Gent die in het Dok-Noord-Complex zal zitten. Ambitieuze plannen dus. Plannen die mij enthousiast maken en me deden schrijven naar hen voor een samenwerking. Ze stonden open voor mijn idee en dat is nog maar eens een bevestiging van hoe cool ze daar wel niet zijn.

Toen ik een deel van onze lijst ging afhalen kwam ik in hun magazijn en zag ik posters van Club Brugge hangen. Toen wist ik het wel zeker: het is mijn soort mensen daar. Wanneer je zelf een kindje in je buik hebt, dan raad ik je echt aan om daar eens langs te gaan. Ook voor kerstgerief zou ik naar daar gaan, eerlijk gezegd, want hun aanbod is gigantisch. Als je daar dan toch bent: doe ze de groetjes van mij en kijk eens op ‘t prikbord. Je weet maar nooit dat die dochter van ons al tussen de geboortes hangt.

• De Paradisio website kan je hier bezoeken
• Hun checklist vind je hier terug
• Alle praktische info over hun winkels staat hier mooi opgelijst

Het visjeskleed van Filou & Friends. Zeg nu zelf: hoe schoon is dit niet? De visjes zijn in voor de hand liggende primaire kleuren, wat ervoor zorgt dat het makkelijk zal combineren met een cardigan en een legging of kousenbroek. Zoals je hierboven (foto boven blogpost) kan zien is de kwaliteit en algehele staat perfect. Meer moet dat niet zijn. No brainer. Kopen.

Een Tweedehandsbeurs is wel kleiner dan een rommelmarkt of een Facebookgroepje. Dat zorgt ervoor dat er minder variatie is in de kleren. De paar verkopende ouders met kledij die mij aansprak hielden vaak van dezelfde merken. Deze post kon dus even goed de “Filou & Friends Occasiebeurs” genoemd zijn. Het is dat de mensen met hoofdzakelijk JBC gerief hun kleren in de droogkast steken, of ik had ons in de armoede gewinkeld. Hieronder dus Filou & Friends, in excellente kwaliteit met een übercoole eend. Maatje 0. Ideaal voor de eerste week. Schoon, schattig en niet duur.

Links achteraan zie je tetradoeken die ik cadeau kreeg van Mama & Papa MC. Qua kleur gaan die geweldig bij deze outfit en dat heeft mijn dag goed gemaakt. Of ik van plan ben om bij elk tenueke passende doeken/bavetten te hebben? Misschien wel. Misschien niet. Nu was het in elk geval een perfecte match en ik ben soms rap gelukkig met onnozele dingen. De broek is van JBC (jawel, toch, één) en het T-shirtje is er een van Filou & Friends. De mama wist me te vertellen dat dat T-shirt nooit werd gedragen, want het is voor meisjes en zij had een jongen en “ai ai die foute cadeaus toch hé”. Vandaar deze nieuwe spreuk: De ene zijn fout present maakt de ander wel content.

Ik ben nogal een schrijftalent hé, ik weet het. Misschien moet ik daar eens iets mee doen, een blog of zoiets. Waarover de volgende Fair Wear Friday zal gaan weet ik nog niet exact. Misschien ga ik eens op zoek naar ecologisch verantwoorde babymerken die geen rib uit mijn lijf kosten. Of geef ik jullie meer uitleg over de Facebookgroepjes. Of handgemaakt. Hebben jullie nog tips voor mij? Tweedehands plekken die ik moet ontdekken? Andere manieren om aan Fair Wear te doen? Gooi het in de comments of doe een roepje via Twitter, Facebook of Instagram.

De dag erop kwam Danone’s laatste #boostyourpositivity opdracht de blogwereld binnen: “Wat is jouw grootste uitdaging als ouder?”. Momenteel is dat mijn schoenen aan krijgen zonder op mijn gezicht te gaan en dit binnen de vijf minuten. Het deed me wel nadenken, over wat ik wel en niet zou doen als ouder. Ergens weet je dat je de mist in zult gaan en meer dan eens ook, maar toch heb je voornemens. Beloftes aan uzelf.  Feit is wel dat het niet lang meer zal duren voor ik een kind in mijn armen heb en ik wou per-sé nog een paar van die “later zal ik nooit”-posten doen, want dan kan ik die later terug lezen en mezelf uitlachen. Hier gaan we dus met de eerste post:

Dingen die ik als mama nooit (never, ever, jamais) zal doen in de eerste 3 levensjaren van mijn dochter

• Een foto online gooien van kaka omdat de peuter op het potje ging
• Een kerstkaart versturen met de foto van mijn kind in een kerstscéne
• Een vilten bloem op mijn dochter haar hoofd plakken
• Praten in overdreven babytaal. Een auto is een auto en geen “TUUTUUT”
• Mijn baby laten poseren in een ‘natuurlijke’ pose, die obviously overdreven geposeerd is
• Kleren van Studio 100 kopen zonder dat ze de oren van mijn kop heeft gezaagd
• Foto’s online gooien van de bevalling zelf
• Haar frisdrank geven
• Zichzelf, alleen, in slaap laten wenen
• Ze in overdreven dure kleren steken, want dat groeit als kool
• Stoefen tegen andere ouders over curves en hoe slim ze wel niet is
• Haar op de grond leggen voor een schone Instagramfoto
• Een vuile pamper aan laten, ook al weet ik dat die vuil is
• Haar programma op tv voorkeur geven wanneer er voetbal is
• TV/Laptop/Smartphone/Tablet een soort van heilige status geven door middel van schermbeperking
• Haar alleen laten met stiften/stylo/potloden
• Ze laten rondlopen met plakkehandjes of een vuil gezicht
• Spreken over “ons wonder”, “ons engeltje”, “onze kleine ukkepuk”, “onze bengel” of iets anders in die categorie
• Iets verbieden of verplichten omwille van haar gender
• Kledij van haar of het lief of mezelf in de droogkast steken
• Spreken over ‘mijn kids’ ( <- Jozefien in de comments, merci!)
• In dezelfde categorie: een autosticker plakken

Disclaimer: ik weet op voorhand dat sommige dingen gaan mislukken. So be it. Dat betekent niet dat ik het niet kan proberen. Als er dingen tussen staan die jij wel doet of deed als ouder, voel je dan niet aangevallen, dit is mijn lijst. Die van Romina van de Big City Life, ge weet wel. Van haar dus. Elke zijn eigen jeugdtrauma’s en elk zijn eigen doelen. Geef toe, we weten toch allemaal dat die dochter van ons de slimste en schoonste wordt, dus het heeft geen zin om moeilijk te doen. Het is wat het is, hoe rapper iedereen nu al aanvaardt dat ze perfect is, hoe makkelijker het zal zijn voor iedereen eens ze er is.

En in dit land zijn avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn an’dre muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen …
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt
uit: En wat dan nog? (1950)

Er werd beslist dat we een poging gaan ondernemen om de dochter wat af te schermen zolang ze baby is, dus zocht ik verzorgingsproducten die wel oké zijn. Mijn zoektocht bracht me al gauw bij de webwinkel van Blabloom. Hun site is praktisch ingedeeld en staat boordevol relevante informatie. Vele producten worden getest door klanten, wat zorgt voor eerlijke en verstaanbare feedback, zonder dat het commercieel of sloganesk wordt. Al snel kwam ik terecht bij het merk Naïf. Ik sloeg aan het klikken, betaalde en diezelfde week nog werden de producten gratis aan mijn voordeur geleverd. Een review van deze producten kon niet uitblijven, dus hier gaan we.

Wat meteen opviel is dat alles netjes verpakt zit en dat het design clean is. Ik heb een zwak voor mooie flacons en tubes, dus de Instagrammer in mezelf was direct tevreden. Het tweede wat in het oog sprong was dat de tubes simpel en goed sluiten. Makkelijk genoeg om voor ons te openen met één hand, maar ook moeilijk genoeg om de minimensen onder ons te ontmoedigen.

De Shampoo en Washgel hebben een doorzichtig gel-achtige substantie. Het is makkelijk doseerbaar omdat het niet te vloeibaar is en gelukkig ook niet te plakkerig, want daar heb ik een hekel aan. De geur is aangenaam en zacht. Niet overweldigend of overdreven geparfumeerd, maar subtiel en net goed. Ik kreeg een instant babygevoel, wat wil zeggen dat zowel ik als mijn zwangerschapshormonen deze producten goedkeuren.

De badolie is vloeibaar en dankzij het handige flesje is ook deze makkelijk doseerbaar. Ik liet een druppel op mijn hand vallen en smeerde die uit. Je kan zien dat het glanst waar de olie werd uitgewreven. Het vieze, vettige gevoel dat je vaak krijgt bij olieën heeft deze olie niet, wat ervoor zorgt dat het mijn favoriet is. Ook hier is de geur aangenaam en niet overdreven. De verzorgende crème (helaas, geen foto’s ervan) is zacht, subtiel en licht van textuur. Je wrijft hem makkelijk uit en binnen de kortste keren is hij in de huid gedrongen. Achteraf is er enkel een zacht gevoel dat overblijft. Ik kocht de vier producten hierboven in een setje en betaalde 44,95 euro.

De luiercrème is een dikke en vaste crème die vettig genoeg is voor de babybilletjes. Je kan hem makkelijk uitsmeren wat zorgt voor een goede beschermlaag en toch slaagt dit product erin niet plakkerig te zijn. Na het smeren van deze crème is het wel nodig je handen te wassen, want dat zijn namelijk geen babybilletjes. Retailprijs voor deze creme is 12,95 euro.

Tot slot kocht ik deze Travelkit uit praktische overwegingen. Thuis zal alles klaarstaan voor het moment dat de dochter en ik terug keren van het ziekenhuis. Omdat ik voorbereid ben op het ergste en geen zin heb om te sleuren met producten  heb ik deze kit gekocht. Er is trouwens ook altijd te weinig plaats in badkamers op locatie. De kit gaat in de valies voor het ziekenhuis en ik hoef me geen zorgen te maken mocht die valies een week blijven staan eens ik terug thuis ben. Als de producten niet op gebruikt zijn kunnen we ze gewoon in de logeertas steken zodat de oma zich ook kan uitleven met bad en baby. Enige minpunt hier vond ik het papieren tasje. Het is van gerecycleerd papier en ik begrijp ook waarom, maar dat zorgt er wel voor dat het niet duurzaam is. Bij mij kwam het tasje aan met gescheurde onderkant. Het wasdoekje van Imps & Elfs is dan weer een leuke verrassing. Misschien dat er daar iets geregeld kan worden? Een reistasje van Imps & Elfs? Het is maar een idee. De prijs  valt zeer goed mee: je kan deze kit al kopen voor 14,95 euro.

Naïf heeft me aangenaam verrast. Ze maken hun beloftes waar en leveren producten van excellente kwaliteit, zonder terug te vallen op ingrediënten die slecht zijn voor je kindje. Hier wordt het alvast een huismerk, dus als er vragen zijn: shoot! Ik kocht ook nog producten van Jackson Reece en Attitude. Mocht er interesse zijn wil ik die gerust ook reviewen. Laat het maar weten in de comments. Deze post is geen gesponsorde post, maar mocht het wel zo zijn, dan had er hier hetzelfde gestaan.

• Meer over hormoonverstoorders vind je in de brochure van de Gezinsbond –  klik voor downloaden.
• Het artikel dat bij de reportage van Panorama hoort kan je hier vinden.
• Kim & Annelies van Blabloom hebben een winkel in Houthalen-Helchteren en online zitten ze hier.
• Naïf heeft ook een eigen website voorzien van alle informatie en die staat hier online.