Wat ik me wel bedacht is hoe feminisme in de kleinste hoekjes zit. Hoe we het onze kinderen aanleren, of we ons nu bestempelen als feminist of niet. Iedereen rond mij die mijn leeftijd heeft of jonger is doet er aan mee, al dan niet bewust. Neem nu vandaag. Vandaag ging ik met de dochter naar de markt. We gingen geld afhalen bij de “ojanje leeuw GRAAAUWR”. Op mijn bankkaart staat mijn naam en ik duw mijn code in. Emma mag op de groene knopjes drukken. Wist je dat vrouwen pas hun eigen rekening hebben in België sinds 1976 wanneer ze gehuwd zijn? Het geld komt uit de automaat en we bestellen “gjote sandwichmannetje” aan het bakkerskraam. We worden bediend door een vrouw. Wist je dat het pas sinds 1976 is dat alle beroepen toegankelijk moeten zijn voor alle genders? We betalen en zeggen dankjewel. De dochter wuift een keer.

We warmen onszelf op aan een warme chocomelk bij Coiffee, een zaak in Eeklo die wordt uitgebaat door twee zussen. Wist je dat ondernemende vrouwen maar sinds 2017 (!) recht hebben op 12 weken moederschapsrust? Onderweg naar huis komen we een vrouwelijke vrachtwagenchauffeur tegen, een agente en een boerin die rijdt met een tractor. De dochter vindt dat allemaal normaal en wijst ze allemaal enthousiast aan. Eens thuisgekomen kijkt ze wat YouTube filmpjes en één van de reclame filmpjes die voorbij komt gaat over zwangerschapstesten. Wij staan daar zelf ook niet meer bij stil, maar wist je dat er pas sinds 1973 informatie mag verspreid worden over voorbehoedsmiddelen en dergelijke? En dat abortus pas in 1990 gedeeltelijk (!) uit de strafwet werd gehaald? Ik kan zo blijven doorgaan. De schoonste blijft toch wel deze: pas sinds 2000, tweeduizend, staat in onze grondwet uitdrukkelijk vermeld dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Nog eens, voor de mensen achteraan: PAS SINDS 2000 STAAT IN DE GRONDWET DAT MANNEN EN VROUWEN GELIJK ZIJN.

We staan er niet altijd bij stil, maar de reden dat we vandaag als vrouw staan in de maatschappij waar we nu staan hebben we te danken aan de duizenden vrouwen (en mannen, jaja) voor ons die van zich lieten horen. De duizenden stemmen die zich lieten gelden en duidelijk maakten dat het genoeg was geweest. Dat de tijden veranderden. Ik ben die stemmen zo ontzettend dankbaar voor elke strijd die ze voerden. Hoe groot of klein ook: zij hebben ons gegeven wat we vandaag hebben. Het is voor mij logisch die evolutie verder te zetten en ik ben zo dankbaar dat ik er (hoe klein dan ook) een deel van kan en mag uitmaken. Minderheden vinden hun stem en eisen hun plek op. Hun verhalen leren ons zoveel. Het volledige spectrum van seksualiteiten, rassen en genders heeft recht op een gelijke plek in de maatschappij. We zijn nog lang niet waar we moeten zijn, maar we zijn goed op weg. Wees dus maar fier vandaag, maar ook morgen en de dagen erna, op het werk dat werd verzet en dat nog dagelijks wordt verzet. Al generaties lang wordt er tegen vrouwen gezegd dat ze moeten zwijgen, of dat ze niet mogen klagen, of dat ze dankbaar moeten zijn, of dat ze het zelf zoeken, of dat of dat of dat. Voor het eerst in mijn leven hoor ik rond mij luid en duidelijk, in koor en vol echo, dat we niet zullen neerzitten, zwijgen, tevreden zijn en knikken. Dat het genoeg is geweest en dat we er zelfs hashtags voor zullen verzinnen als je ons probeert te negeren. We zijn zover gekomen nu en we zullen niet stoppen. Merci, vrouwvolk overal, luid en stil, om ons dagelijks te inspireren.

Deze post maakt ook deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 20/40.

HET IS ER! (excuses, ik ben enthousiast!). Uitgeverij ROSE stories (feministisch en dus divers) bracht de Nederlandse versie uit met als titel “Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes”. Het boek bevat dus 100 maal het waargebeurde verhaal van een inspirerende, sterke, rebelse vrouw. De verhalen werden gekozen en gebundeld op basis van drie criteria: het moest een mix worden van vrouwen uit het verleden en vrouwen uit de hedendaagse maatschappij. Verder moesten de verhalen verteld worden van vrouwen over de ganse wereld. Het moest dus een divers en inclusief boek worden. Als laatste criterium moest de biografie van de vrouw interessant zijn voor kinderen. Het moest een verhaal zijn dat kinderen kon prikkelen en aanzetten tot dromen. Bij Coco Chanel (Ja! Die staat erin!) werd er bijvoorbeeld gefocust op haar jeugd in weeshuizen en hoe ze daar leerde naaien, dus hoe haar kindertijd haar leven als volwassene voor altijd had veranderd en geïnspireerd. Je kan het verhaal vertellen van Michelle Obama, Amelia Earhart, Brenda Chapman, Cleopatra en zoveel meer vrouwen. Elk verhaal is individueel en prachtig geïllustreerd door een kunstenaar, wat zorgt voor een diverse en enorm mooie vormgeving.

Al deze verhalen zijn niet langer dan één A4’tje, wat ze dus perfect maakt als voorleesverhaal. “Er was eens een meisje…” zijn de beginwoorden van elk verhaal en dat alleen al is het kopen waard. We kennen Robin Hood. We kennen Peter Pan en zelfs Mario Bros. Voor elke dappere meid in een kinderboek kan je makkelijk tien jongens bedenken die de helden zijn. Het is tijd voor wat evenwicht. Het is al lang tijd voor wat evenwicht. Het doet er niet toe of je hartendief (ik word er zowaar emotioneel van) een jongen of een meid is. Of ze nu spelen met auto’s, prinsessen of Lego. het is om het even. Echt waar: toeternietoe. Ik geloof echt dat ook jongens baat hebben bij dit boek. Dat ze er baat bij hebben om ook vrouwen te zien als mensen die alleen hun eigen verhaal maken. Als leiders, durvers en doeners. We kunnen allemaal ons eigen verhaal maken, los van gender, kleur of geaardheid. Zeg nu zelf: hoe schoon is dat niet? Dus alsjeblieft, doe jezelf en jouw kind(eren) een plezier: koop dit boek. Dus alsjeblieft, doe jezelf en de kinderen in jouw omgeving (dag tante! Dag meter! Dag nonkel. Dag peter! Dag oma en dag opa!): koop dit boek. Je zal verbaasd zijn over hoeveel je zelf nog kan bijleren, want elke vrouw in dit boek is een inspiratie, je moet het alleen willen zien.

Van de uitgeverij mocht ik vijf verhalen + illustraties aanbieden aan mijn lezers. Ook de volledige lijst met alle verhalen kan je hier downloaden:

Rebelse meisjes - 5 gratis verhalen

0 file(s) 0.00 KB

Please login to download

Rebelse meisjes - verhalenlijst

0 file(s) 0.00 KB

Please login to download

Auteur: Elena Favilli Francesca Cavallo
Uitgever: ROSE stories
Nederlandstalig – ISBN 9789082470130 – november 2017
Adviesprijs: 19,95 euro – onder andere hier te koop

Dankjewel aan Annelore voor de heads up! Oh, en dit is geen gesponsorde post. Again: als er een post gesponsord is, dan staat dat onder #sponsored. 

Met dagen zoals vandaag heb ik het moeilijk. Dagen waarop ik in de auto stap, de radio aanzet en het nieuws het ene gif na het andere spuwt. In Amerika is alles nog steeds van de pot gerukt. Erdogan haalde Srebrenica boven en daarna hoorde ik ook nog dat het Europese Hof van Justitie vandaag besliste dat privébedrijven in de Europese Unie het recht hebben om (onder voorwaarden) gesluierde moslima’s niet aan te nemen of te ontslaan omdat ze een hoofddoek dragen. Op Twitter vertaalde zich dat in Theo Francken die zei dat Unia werd teruggefloten door Europa. Die mens zijn tijdslijn is echt plezant. Je zou denken dat het dan al avond was, maar neen hoor: enter Sarah Smeyers.

Die beslissing van het Europese Hof vind ik ontzettend moeilijk om te verteren. Hoe komen ze erbij om zoiets te laten gebeuren? Ontslaan wegens het dragen van een hoofddoek. Niet omdat mensen er aanstoot aan kunnen nemen (phulease, go fuck yourself), neen, omdat ze een ideologische en religieuze neutraliteit willen mogelijk maken. Ik hoorde daarnet de woordvoerder van een bedrijf op de radio zeggen: “Als er een vacature is en we hebben twee kandidaten met dezelfde capaciteiten, een met hoofddoek en een zonder hoofddoek, dan nemen we die zonder hoofddoek”. Zomaar. Op de radio. Hoppa! En dat is geen discriminatie? Religieuze en ideologische neutraliteit is onbestaand, want wij zijn mensen. En je kan dat zoveel proberen te verbieden als je wil, dat haalt maatschappelijk niets uit, behalve dat je gesluierde vrouwen een hak zet en hen berooft van kansen die niet–gesluierde vrouwen wel hebben. Trouwens, welke wijze filosoof zei ook alweer: “Ik heb me enkel verzet tegen het wegnemen van de kerststal omdat “mensen zich eraan storen”. Ik verzet me tegen het opgeven van tradities omdat enkelingen zich tegenwoordig aan zowat alles storen.”. Oh juist, mijnheer Theo Francken, zo’n vier maand geleden. Wist je dat niet (meer)? Jezus is traditie en Mohammed is de bron van ‘t kwaad. Dat lijkt hard, maar dat is ‘voor verandering’, snapt u?

We zijn nog niet klaar hoor. Er is nog Sarah Smeyers. Die bedacht dat het wel plezant zou zijn om een voorstel te doen dat voor het laatst Europees werd geïmplementeerd in nazi-Duitsland. “Reichsbürger ist nur der Staatsangehörige deutschen oder artverwandten Blutes, der durch sein Verhalten beweist, daß er gewillt und geeignet ist, in Treue dem deutschen Volk und Reich zu dienen.”, dat dus, maar dan vervlaamst. Want ook dat is ‘voor verandering’, tegenwoordig. Maak u geen illusies, haar voorstel komt er niet door hoor. Er zitten zoveel gaten en hiaten in dat gedrocht dat je zou kunnen vermoeden dat Hot Marijke erachter zit. Waarom het dan wordt gedaan? Zo blijven de migranten in een negatief daglicht, want beeld u eens in dan 30% van het sluikende racisme in dit land zou gaan liggen. Waar zouden we dan uitkomen? Wat voor een maatschappij zouden we dan niet hebben zeg, zonder al dat aanwakkeren van haat en populisme? Misschien één waar mensen na twee weken niet vergeten in vraag te stellen waarom zowat elke fucking centrum- en rechtste politieker zijn of haar zakken vult terwijl er dagelijks kinderen moeten rondtsjoolen in ‘t land op zoek naar een slaapplek.

Vandaag had ik het er moeilijk mee, ja.
Ik hoop van u ‘t zelfde.

Weet je, het was een drukke dag vandaag en nu loopt de avond op zijn einde. Mijn dochter en lief slapen en ik zou dat ook moeten doen. Toch zit ik hier, wakker voor mijn computerscherm, een brief te typen aan jou, omdat ik geen idee heb wat ik anders kan doen. Het nieuws passeerde vandaag in vlagen. Op Facebook, op Twitter, via WhatsApp en privéberichten. De impact drong pas tot mij door toen ik om 19u00 het Radio 1 journaal hoorde. “…worden nu gedeporteerd”. Gedeporteerd, mevrouw, mijnheer. Ge-de-por-teerd. Op basis van geloof worden mensen gedeporteerd, zelfs al hebben ze een verblijfsvergunning, in een Westers land dat een democratie hoort te zijn.

Weet je wat ik miste in dat bericht? Een reactie van jou. Samen met mij zijn er honderden (als het er niet meer zijn) anderen die je vandaag antwoord vroegen via Twitter. Waar ben je? Waarom wordt dit niet veroordeeld? Wat voor een land zijn wij als we stilzwijgend toekijken wanneer mensen enkel op basis van hun afkomst en hun geloof worden gedeporteerd? Ik snap dat het allemaal moeilijker is dan dat ik, hier zittend in mijn living, kan bevatten. Er zijn handelsakkoorden, diplomatieke belangen, politieke motieven en duizen-en-een dingen die ik niet besef. Dat weet ik. Toch is geen enkele van die redenen een excuus voor jouw stilzwijgen. We hebben het hier over mensen en hun rechten. Segregatie op basis van geloof, in het jaar 2017. Als je nu niets zegt, wanneer dan wel?

Ik weet eerlijk gezegd niet aan wie ik deze brief richt. Dit gaat namelijk over partijgrenzen, overtuigingen en religie heen. Wel staat buiten kijf dat je meer invloed hebt dan mij. Je bent een politieker en je vertegenwoordigt de burgers, dat weet ik wel, dus richt ik me als burger tot jou. Luister naar mijn stem, naar onze stem, en hoor hoe we schreeuwen vol machteloosheid, verontwaardiging, ongeloof en woede over wat er gaande is in de Verenigde Staten. Wij willen niet het land zijn die dit stilzwijgend liet gebeuren. Laat onze stem ook die van jou zijn, alsjeblieft.

Wij als burgers veroordelen de #muslimban.
Nu jij nog.

https://twitter.com/StevenArents/status/825433958519336960

https://twitter.com/Dinocoucke/status/825435745888370688

Mijn gedachten blijven terug gaan naar gesprekken die ik had met vriendinnen, familieleden, collega’s en andere vrouwen in mijn leven. In de 73 dagen die zaten tussen de overwinning en de eedaflegging van de Amerikaanse President leek het wel alsof elke vrouw rondom mij een klap in het gezicht had gekregen. Het leek niet alleen zo, het was voor ons echt zo. We stelden ons vragen over onze positie in de maatschappij en twijfelden aan onszelf. We haalden herinneringen op en verzakten in moedeloosheid en verzuchtingen.

Er was de vrouw die lijdzaam heeft moeten toezien hoe haar zus werd verpletterd door het patriarchaat omdat ze het had aangedurfd om seksuele intimidatie aan te kaarten op haar werk. Er was de jonge enthousiaste stagaire die kansen zag verdwijnen omdat ze niet kon lachen met het harde seksime die ze op haar stageplek ervoer. Er was de jonge moeder die publiek werd aangevallen omdat borstvoeding geven betekent dat de contouren van een borst zichtbaar zijn. Er was ik, Romina, die fysieke seksuele intimidatie ervaarde en te horen kreeg dat het bedoeld was als een mopje. De verhalen en ervaringen kwamen en samen met hen kwamen de gevoelens van frustratie en machteloosheid.

“Hoe kan het dat dit al jaren gebeurt en dat er niets verandert? Dat wij allemaal zo’n sterke vrouwen zijn, maar tegelijkertijd ook zo over ons heen laten lopen? Zal dat eigenlijk ooit veranderen? Ik ben dat zo beu”, zuchtte ze. Met tranen in haar ogen ging ze verder, “Want soms denk ik dat het gewoon altijd zo zal zijn, dat er nooit iets zal veranderen en dat, wanneer het erop aankomt, wij altijd alleen staan”. Vijfentwintig is ze, en ik als vrouw, moeder, en vriendin van tweeëndertig jaar had er geen antwoord op. Ze raakte mij zo diep dat ook ik, op dat moment, mijn tranen moest bedwingen. Deze ochtend stuurde ik haar een bericht. “Volg vandaag maar, goed voor uw faith in humanity” en ze antwoordde dat ze dat van plan was. We bleven doorheen de dag links en foto’s sturen. “Echt: mijn hart is warm”, zei ze en ze sloot af met “oommgggggggggggggggg WORLD <3”. Ze had haar antwoord, wist ik, en ik ook.

Het is voorbij. De dagen en momenten dat wij over ons laten lopen zonder dat daar gevolg aan komt zijn geteld. Naar schatting 2,5 miljoen mensen in 673 steden ging in de afgelopen 24 uur de straat op. Ze deden dat massaal en wereldwijd. Een duidelijk signaal naar alle leiders overal ter wereld. Nog nooit kwamen zoveel mensen op zoveel plaatsen samen om hun punt duidelijk te maken, tot vandaag. 21 januari 2017. Geen woorden kunnen beschrijven hoe fier ik ben dat hier deel van uitmaak. Hoe hoopvol en vastberaden ik ben en hoe sterk dit signaal is geweest naar iedereen die deel uitmaakt van een minderheid. Bedankt, allemaal. Iedereen die meedeed, zowel actief als passief, bedankt voor vandaag.

We schreven geschiedenis. We deden dat met roze mutsjes op, vreedzaam, vol humor en met een gezamenlijke boodschap: We won’t back down.

Alle info over de Women’s March vind je hier.
Artwork is hier openbaar beschikbaar en downloadbaar voor iedereen.

De “fysiologische verschillen” worden dan te groot waardoor “de integriteit van de meisjes dan in het gedrang komt”.

Wanneer je ‘integriteit’ opzoekt in Van Dale krijg je drie betekenissen: eerlijkheid, onkreukbaarheid en onschendbaarheid. Zelf ben ik al 31 jaar een meisje, waarvan de laatste zeventien jaar voorzien van borsten, ik spreek dus uit ervaring wanneer ik zeg dat borsten niets veranderen aan je eerlijkheid. Echt, niets. Zelfs met die twee obstakels tegen je middenrif geraakt er nog genoeg zuurstof bij de hersenen om zelf te beslissen of je eerlijk bent of niet. Wonderbaarlijk, dat lichaam van ons. Dan is er nog de onkreukbaarheid. Misschien dat het in de tijd van mijnheer Louwagie kreukbare meisjes waren met gesteven rokjes en blouses, maar in 2016 is dat zo niet meer. Meisjes en dames en vrouwen en van borsten voorziene persoonlijkheden zorgen nu zelf voor de kreuken. Ze beslissen zelfs helemaal alleen op welke manier de kreuken erin komen. 

Dan is er nog de laatste: onschendbaarheid. Het is waar, wij zijn voor sommige individuen kwetsbaar en schendbaar. Fysiek zijn we soms ondergeschikt aan onze medemens. Wanneer een man van twee meter en honderd kilo mij neerpint op de grond, dan worden mijn fysieke opties zeer beperkt. Geen ontkennen aan. En toch kom ik buiten. Toch ga ik, samen met mijn borsten, de straat op. Dat heb ik mezelf aangeleerd. Dat heeft mijn mama, met haar borsten, mij van jongs af aan ook voorgetoond. Mannen en jongens en heren en van penis voorziene persoonlijkheden moet het hun handen van je lijf blijven. Vrouwen trouwens ook, for that matter. Ze mogen niet roepen, ze mogen niet fluiten, ze mogen geen grens overschrijden, ook al hebben wij borsten.

Die onschendbaarheid heeft niets te maken met onze borsten, maar alles met het gedrag van anderen. Door jonge meisjes te elimineren uit een competitie bereik je niets, bij niemand. Je benadeelt de meisjes door ze hun geliefde hobby en uitlaatklep af te nemen. Je zadelt ze op met complexen over hun figuur en over hun vrouw-zijn. Letterlijk. Je neemt hun hobby af omwille van hun geslacht. Hoe gestoord is dat niet als je langer dan drie seconden nadenkt? Jij hebt twee borsten en een vagina? STOP. TE GEVAARLIJK! Je benadeelt jongens, want je leert ze dat ze geen verantwoordelijkheid hoeven te dragen. “Hormonen, hé! Hahaha”. Je zet als Belgische Zwembond zwart op wit dat je de meisjes verwijdert uit de competitie omdat de jongens zich anders (misschien) niet zullen beheersen. Dat kan wel tellen als victim blaming. 

We zijn 2016, KBZB, en feminisme is geen vloekwoord meer. Discriminatie en genderongelijkheid zijn dat wel. Er is te veel bereikt om de tijd zo ver terug te gaan draaien. Zou iemand dan ook zo vriendelijk willen zijn om dit door te faxen naar Michel Louwagie en hem een update te geven? Hoog tijd, medunkt.

Ik dacht nog dat dit misschien een verzekeringskwestie was, maar niets blijkt minder waar te zijn. Mijn post werd pas gepubliceerd na het verschijnen van de  tegenreactie van de Koninklijke Belgische Zwembond. 

18 september 2014 gooide ik mijn eerste blogpost online. Het was al efkes geleden dat ik nog geblogd had, dus wist ik niet wat te verwachten. Er leek zoveel veranderd, maar nu kan ik zeggen dat er eigenlijk niets veranderd is, of toch niet veel. Ge smijt stukskes van uzelf en uw leven op tinternet omdat het uw eigen helpt en omdat anderen zichzelf misschien herkennen in uw verhaal. ‘t Is gelijk op café zitten en een klapke doen, maar dan met computers en leuke foto’s. Wat anders is dan vroeger zijn de projecten. In januari kocht ik een blogagenda en ondertussen heb ik het al opgegeven. Elke maand komt er wel iemand met een leutig project en dan moet ik wel meedoen. Dat is echt plezant! Gelijk alleen, maar dan met meer. Enfin, mijn beste blogposts sinds 18 september 2014, dus. Met views en statistieken heb ik geen rekening gehouden. Het zijn de posts die ik plezant vind, want: my blawg, my rules dawg.

• Er was een idee voor een rubriek. Al gans mijn leven maak ik stoten mee waarvan mensen soms twijfelen of ‘t wel waar is. Of waarvan ze zo: “Is dat niet een beetje overdreven?” zeggen. Gesterkt door het gedacht dat ik toch niet de enige kon zijn bedacht ik Geweldig & Gênant. De allereerste daarvan kunt ge hier lezen. Mocht ge veel tijd hebben vindt ge ze alle 27 (!) onder deze rubriek.
• Oktober kwam en ik vertelde u over mijn computermaten. Ge waart allemaal zo lief, net zoals toen ik u vertelde over het muurke. Schoon vind ik dat, hoe mensen kunnen meeleven met elkander, zelfs al zitten er kabels, schermen en WiFi tussen.
• Kelly schreef een boek en er werd opgeroepen door i. om mee te doen aan #projectblogboek. Enthousiast als ik ben sprong ik mee op de kar en ik liet ulder weten dat ik ook ging meedoen. Ondertussen zijn we bijna 40 tips verder, ik zit niet eens in den helft van halfweg en volgens mij ben ik de enige die ze chronologisch afwerkt ook. Ik snap dat niet, zo plezant, jong. Echt. Die tips hebben mij al uren stil gehouden, duusd uren blogplezier bezorgd en goeie gesprekken met het lief in den auto. Mocht Kelly nu in 2017 een nieuw boek schrijven zou dat perfect zijn qua timing. Het is maar een ideetje, zegt.
• #kerstruil stampte ik impulsief uit de grond en het ging zoveel beter dan verwacht. Zo tof! Dit jaar is ‘t zeker waar van dattem.
• Alsof dat #projectblogboek nog niet genoeg was werd #boostyourpositivity gelanceerd. Het duurde een maand ofte vier opdrachten lang en dat was leutig. Als afsluiter was er een heuse meeting met zalig goeie koffie. Mochten die nog een editie willen doen zou ik dat ook niet erg vinden. Echt niet, Danone. Echt. Beloofd. De post waar ik het meeste plezier aan had is die waar ik vertel dat ge niet moet koken als ge dat niet wilt.
• En dan was er nog een, die met de grootste impact.

#wijoverdrijvenniet Mark my words.

— Romina (@Rominatje_) March 18, 2015

Niemand had de impact van #wijoverdrijvenniet verwacht, ik al zeker niet. De tweet hierboven werd gepost de dag voor de hashtag viraal ging en ik heb toen gezegd: “Er moeten toch nog vrouwen zijn die dat beu zijn, maat?”. En of er nog vrouwen waren. En of ze het beu waren. Er volgde een rollercoaster van twee weken keihard werken en weinig slapen, van mails met als afzender ‘de media’ en smsjes met: “Kan het dat gij in De Morgen staat?”. Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen hun verhaal deden op verschillende kanalen en ik ben best wel fier dat ik daaraan heb meegeholpen.

Een half jaar. Eigenlijk is dat niets en toch is er al zoveel gebeurd dankzij deze blog, of via deze blog. Meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Er is prinsessengewuif en er zijn moestuinverhalen. Er is goesting, veel goesting om hier telkens terug te keren en mijn verhaal te doen. Pakt u nen koffie jong, want we blijven nog efkes. Op naar de volgende zes! Schol.

Eerst zei Yasmine op haar blog dat haar naam niet ‘Hey Sexy’ is. De Morgen pikte haar stuk op en er was veel aandacht voor. Vrouwen overal zuchtten en knikten, want wij weten maar al te goed waar Yasmine het over heeft. Iedereen weet dat ge nooit de reacties moogt lezen op een stuk, dus liet ik  ze aan mij voorbij gaan. Denkt ge dat ik daardoor gespaard werd? Neet jong, dit is België en het is 2015 dus gaven Marc en Guido hun weerwoord in diezelfde gazet. Ge weet wel, als joviale toffe kerels die u vertellen dat ge ‘het allemaal zo serieus niet moet pakken’. Zeer leerrijk. Iets met Truttenbollen en dat we de hoogste boom in kunnen. Inke las ook de stukken van dat plezante manvolk en gaf ze een weerwoord in Charliemag. De bagger blijft komen en ik ben het zat, net zoals Annabeth (The Styling Dutchman), Amelia Jane en vele anderen. Hier zijn een paar pareltjes uit mijn collectie:

• Ik ben 13 jaar en fiets na de voetbal naar huis. Het is maar tien minuutjes fietsen en ik woon in Ettelgem, dus ook al is het donker na de training, mama vertelde me dat ik niet bang hoef te zijn. Ergens halverwege stopt een witte auto. Een man stopt en roept: ‘Hey’, ik vertraag en hij vraagt of ik wil spelen. Ik versnel terug en rij de stoep op. De man blijft achter me rijden en komt even later terug naast me rijden. Door het raam zegt hij dat ik een mooi meisje ben. Ik ben bang, ik ween en ik ben doodsbenauwd. Hij zegt dat hij me wil troosten. Ik rij op een kleine oprit en bonk op een voordeur, al wenend. Hij rijdt weg. Er is niemand thuis en ik wacht lang voor ik naar huis ga. Die avond kom ik al wenend thuis. Ik heb nooit meer naar de voetbal gefietst.

• Ik ben 15 jaar en doe een vakantiejob in een brasserie aan de zeedijk van Middelkerke. Meerdere keren kletsen/tikken/nijpen mannen in mijn dijen/billen of poep. Er zijn er die mij vertellen dat ik pas drinkgeld krijg wanneer ik op hun schoot zit, of hun een kusje geef. Wreed inventief, allemaal. Wanneer ik er mijn baas over aanspreek zegt hij dat het bij de job hoort. Na die ene maand heb ik nooit meer in de horeca gewerkt.

• Ik ben 20 jaar  en sta op een fuif met vrienden. Dansen! Dansen! Dansen! Een vreemde kerel nijpt in mijn kont en ik doe van ‘neen’ met mijn wijsvinger en dans verder. Direct erna grijpt hij in een borst. Mijn vrienden ik verstommen en ik mep zijn hand weg. Hij grijpt me vast, drukt zijn lippen op die van mij en ik gooi mijn drank in zijn gezicht. Mijn vrienden komen voor mij staan en kijken hem aan met een dodelijke blik. Hij druipt het af en in minder dan een minuut is de sfeer kapot. Die avond stapt een maat mee naar mijn auto en volgt een andere ons met zijn auto. Wanneer ik thuis ben en de voordeur heb dicht gedaan stapt de maat die in mijn auto zat in de auto van diegene die meereed. Waarom? Algehele schrik dat ik zou aangerand worden of nog erger.

• Ik ben 24 jaar en zit op TW Classic met een vriendin. We zitten neer ergens aan de bomen en er komt een oudere man op ons af. Hij stopt, staat stil naast mij en ik draai mijn hoofd om. Hij duwt zijn bekken vooruit en zijn kruis komt in mijn gezicht. Automatisch leun ik naar achter en hij komt met zijn hoofd richting dat van mij. Ergens denk ik nog dat hij zich zal excuseren, dat het per ongeluk was, maar hij fluistert in mijn oor dat een ‘geile teef’ zoals ik hem verplicht om zoiets te doen. Hij stapt verder en wij blijven verdwaasd achter.

• Ik ben 25 jaar en sluit mijn winkel. Er komen enkele jongens op mij af terwijl ik op weg ben naar huis. Toen ik mijn winkel afsloot waren ze mij al opgevallen. Snel probeer ik mijn gsm uit mijn jaszak te halen, maar ik ben te laat: ze staan al voor mij. Of ik geen zin heb in een avontuurtje? Met één van hun? Of met de ganse groep? Zij willen mij alleszins wel en maken dat ook zeer duidelijk. Eén van hen zegt me dat de winkel die ik net afsloot de perfecte locatie is, terwijl een ander zich luidop afvraagt of er een kluis in het gebouw is. Zelf twijfel ik. Is dit de dag dat ik verkracht word, overvallen of beide? Op dat moment rinkelt mijn telefoon. Ik denk razendsnel en zeg hun dat het de alarmcentrale is, check-up omdat ik geen bevestiging heb gegeven. Ik neem op met “Oui, Romina. Uhu, je suis la gérante, …” en ze lopen weg. Aan de andere kant van de lijn vraagt mijn moeder wat ik allemaal zit te brabbelen en ik zeg: “Dit gelooft ge nooit, gelukkig belt gij met privénummer, want …”

Vanaf mijn 13 word ik beldigd, bedreigd, … op straat. Hier kunt ge één specifiek geval in detail lezen,  mocht ge nog niet genoeg hebben na het lezen van wat hierboven staat. Samen met mij delen andere vrouwen hun verhaal onder #wijoverdrijvenniet in de hoop dat het besef stilaan groeit dat het genoeg is geweest. Het moet stoppen. Ik kan niet niet geloven dat er nog steeds mediakanalen zijn die mannen een podium geven om ons af te schilderen als hysterische wijven terwijl we godverdomme allemaal heel goed weten dat elke vrouw dat soort verhalen heeft en dat ze starten in onze kindertijd.

Allez kom, meent ge dat nu echt? Dat wij Truttenbollen zijn omdat we onze mond open trekken? Omdat ‘nen keer fluiten’ toch helemaal zo erg niet is? Ik weet waar de grens overschreden wordt voor mij, maar ge moogt het altijd een keer verduidelijken vanuit uw perspectief. Kom, zegt mij eens wat dan wel erg genoeg is om te mogen klagen. Iets uit de verhalen hierboven? De kerel die riep dat em onder mijn trui ging voelen? Of een combinatie? Wilt ge het nu een keer duidelijk uitleggen, dan? Op een schaal van één tot Truttenbol: wanneer heb ik als vrouw het recht om ulder duidelijk te maken dat ge uw vuile woorden en uw nog vuilere poten voor uzelf moet houden? Ik ben ne keer curieus. En als ge nu bij uzelf denkt: “Gij vuile femisitische stijve Truttenbol”, moogt ge altijd uw BH of boxer opsturen. Ik verbrand ze wel, samen met mijn vriendinnen. Ge moet maar vragen aan Guido in welke boom wij zitten.

#WijOverdrijvenNiet update: De hashtag ging viraal na deze post (samen met die van Annabeth en Amelie). #WijOverdrijvenNiet kreeg veel media-aandacht en na het stuk van Jeroen Meuleman voor De Redactie kwam Guido met volgende reactie: “en ik ga doen wat hij zegt, mond houden. Genoeg heisa and as said #wijoverdrijvenniet is schrijnend! Helaas”. Wanneer je zo reageert, zeg ik zonder enig probleem: “Tabula rasa, Guido”. Wanneer de kalmte wat is teruggekeerd en ik alles heb kunnen plaatsen vertel ik jullie wel eens het ganse verhaal, in geuren en kleuren, beloofd.

Het is middag en behoorlijk druk. Iedereen zag het, stopte even en ging dan door. Ook ik. Snel de bank in, want ik voelde mij gegeneerd. Eens ik terug in de auto zat voelde ik me kwaad. Mij schamen hoeft helemaal niet, integendeel. Weer maar eens had ik dit laten gebeuren. Dit heeft een naam: ‘catcalling’, onze vriend Google weet daar meer over.

Manvolk overal, ik kan jullie wel hebben. Recht door zee, geen drama. Ja, er is wel wat goeds te vertellen over jullie, maar dit moet stoppen. Het kan gewoon niet dat jullie at random naar vrouwen roepen. Waarom eigenlijk? Voor uw ego? Voor uw vriendjes? Uit frustratie? Geen idee. Maar stop daarmee, want vrouwen verdienen beter dan een luide vleeskeuring door een bende idioten.

Deze post kan je ook lezen op de website van Hollaback Gent, een organisatie die zich wijdt aan het gevecht tegen straatintimidatie. Elke eerste dinsdag van de maand is er een meeting om 20u00 in Café Vooruit te Gent.