Wat is Desenio? Desenio is een website waar je naar lieve lust posters en (bijpassende) lijsten kunt bestellen. Hun aanbod is gigantisch en ze hebben voor elke smaak wat wils. Ik bracht een paar avonden door met mijn winkelmandje vullen, aanpassen, bijvullen, terug aanpassen, om dan uiteindelijk te beslissen wat ik echt wou. Het is waar wat ze zeggen: dat kiezen ook een beetje verliezen is. Wie mij kent zal niet verschieten van de keuzes die ik maakte. Qua kaders ging ik voor zwart en eik, en qua posters werd het een bonte mix. Het heeft nogal wat te maken met feminisme, muziek, girls girls girls en ook (hoe kan het ook anders?), de liefde. Onderaan deze blogpost zal ik een overzicht maken met klikbare links van al mijn keuzes. Ik krijg daar geen percentage op, of gelijk wat. Dat is gewoon om het u gemakkelijk te maken, zo met de feestdagen, enal.

Na mijn bestelling werd alles binnen de week geleverd. Het zat mooi en veilig (niet onbelangrijk!) verpakt, zodat je bestelling het traject in de post heelhuids doorkomt. De verpakking zelf vond ik ook schoon, alles is zwart en de kleinere posters zaten in een soort harde kaft. Ik ben een sucker voor mooie verpakkingen, en als gij ook zo zijt, dan zult ge tevreden zijn. Een tweede ding dat mij vrolijk maakte waren de kaders. Het glazen blad is geen echt glas, maar plexiglas. Je ziet visueel geen verschil, maar als mama van twee wildebrassen kan ik daar alleen maar om juichen.

Mijn eerste stuk was beslist binnen de vijf minuten. Een poster die je kan personaliseren. Tijdloos en zo ontzettend schoon. Liefdevol zonder melig te zijn Bovenaan staan de geboortedatums van mijzelf en het lief en daaronder die van onze meisjes. *kuch* cadeautip *kuch*. Voor de lijst koos ik voor een zwart houten frame. In ons huis zal die een prominente plaats krijgen, dus eens alles thuis werd geleverd gaf ik ze de meest prominente plaats in onze tijdelijke woning: op de kast. Ik voegde nog een kleiner kader toe met een lyric en hop: de sfeer van hoe ik het wil in ons huis werd perfect in één beeld gevat.

Voor de andere items wou ik een collage van kaders voor aan de muur. Ik koos een mix van tekst en beeld om het wat interessant te houden. Voor de posters die kleur bevatten hield ik het eenvoudig: naast zwart en wit komt er telkens roze in voor, want roze is life in ons huis. De formaten, ligging en kleuren wisselde ik af omdat het geheel dan mooi oogt. Pinterest had daar foto’s van, en dat is zo, dus dan doe ik dat. Eerst legde ik mijn selectie uit op de grond, nam daar een foto van, om dat dan uit te meten en zo aan de muur te hangen. Het is te zeggen: dat was het plan. Een kleuter van vier jaar, Emma, dacht daar namelijk anders over. Eens ik klaarstond met mijn hamer en nagels wou ze per se dat de tekening die Eline van ons maakte werd toegevoegd aan de collectie en er moest ook een kunstwerk van haar bij. Het kind in mij snapte haar, dus zij werd de visual merchandiser van dienst en ik heb mij dat eigenlijk niet beklaagd. Het kind heeft precies wel oog voor wat bij elkaar past. Dat kunstwerk had namelijk ook zomaar een zelfgemaakte leeuw uit een wc-rol kunnen zijn.

We hamerden erop los, hingen alles aan de muur, en stonden dan op een afstandje content te knikken. Dat hoort zo, nietwaar? Toen besloot Emma om te poseren bij haar kunstwerk en ook al hing er na die mini fotoshoot een kader schots en scheef: mijn moederhart zwol toen ik de trotse blik in haar ogen zag.

Weet je, dit was de afgelopen weken echt een leuke afleiding en een extra motivatie om hard door te gaan met die verbouwingen. Het kwam op het perfecte moment en ik ben echt belachelijk dankbaar voor mijn nieuwe kaders en posters. Het wordt daar schoon in dat huis. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Mijn bestellijst (met klikbare links)

• Family Dates Personal Poster – Zwarte wissellijst
  
• Wild World Poster – Zwarte wissellijst
• Feminism Poster – Eiken wissellijst
• Girls Are Awesome Poster – Eiken wissellijst
• The Colors of the Rainbow Poster – Eiken wissellijst
• Girl Power Poster – Zwarte wissellijst
• Flamingo Aquarelle Poster – Zwarte wissellijst
• Moebe Pin Zwart

Zoals gezegd: dit gaat om een samenwerking met Desenio.

Eef Rombaut en Emma Thyssen schreven en illustreerden de ‘Schaap zoekt…” boekenreeks. Wij zelf hadden ze nog niet in huis, dus ik was benieuwd toen de boeken op onze deurmat vielen. Eens ik het pakketje enthousiast had open gescheurd pakte ik alles terug in, zodat Emma het ‘zelf’ kon doen eens ze thuis was van school. Dat ‘zelf doen’ is hier nogal een dingetje, tegenwoordig. Met een enthousiasme nog groter dan dat van mij pakte ze de boeken uit. Meteen viel haar oog op het “Schaap zoekt poen” boek, want die had een ‘blinkersteen’ (diamant) vast. Op school gaat hun laatste project over verschillende soorten stenen en het boek moest dan ook meteen gelezen worden.

We nestelden ons in de zetel en sloegen de kaft open. Het eerste waar mijn oog op viel waren de leuke en eenvoudig te begrijpen tekeningen. Emma was daardoor onmiddellijk mee in het verhaal. Het verhaal, dat staat onderaan het boek, klein en totaal niet dominant. Het is beknopt genoeg om de aandacht van een drie-jarige te bewaren en duidelijk genoeg om goed begrijpbaar te zijn voor die leeftijdscategorie. Op elke pagina staan op de achtergrond simpele achtergrondtekeningen met stippellijnen. Af en toe staat daar een klein stukje tekst bij die is gericht aan wie voorleest. Het deed mij meermaals grinniken en dat maakt het voorlezen van een prentenboek net dat beetje extra plezant.

In Schaap zoekt Poen gaat het schaap op zoek naar geld. Maar waar kan je geld vinden? Schaap vraagt raad aan de prijsduif, de geldwolf, het luipaard en andere vrienden. Ze hebben allemaal hun eigen unieke advies voor Schaap. De één vindt geld nutteloos, de ander doet het meteen weer op, terwijl het spaarvarken dan weer spaart. Maar heeft Schaap eigenlijk wel geld nodig om gelukkig te zijn?

Dit prentenboek brengt op een kleuter- en kindvriendelijke manier het onderwerp geld ter sprake en hoe je ermee kan omgaan. Het was een gesprek dat ik nog niet voerde met Emma, maar die wel volgde omwille van dit boek. Voor het lezen in ‘Schaap zoekt Poen’ wist Emma niet wat geld was en hoe dat allemaal in elkaar zat. Laat staan dat ze besefte wat sparen was. Nu kan ze zich een beeld vormen van dat concept op haar eigen niveau.

Na het lezen knutselden we een spaarpot die bij het boek zat. Die kreeg een prominente plek in de living en sindsdien is ze aan het sparen voor een Barbie-outfit, inclusief schoenen. Duidelijk het kind van haar moeder, datte.

‘Schaap zoekt poen’ is vanaf deze week te koop. Ook ‘Schaap zoekt groen’ en ‘Schaap zoekt schoen’ zijn heruitgegeven en binnenkort te koop bij diverse boekhandels. Naar aanleiding van de (her)uitgave werd samen met Maison Slash www.wwwebwinkel.be gelanceerd, en daar kan je gratis diverse goodies aanvragen die bij de boekenreeks horen. De populaire (te knutselen) spaarpot kan je daar bemachtigen, net zoals inpakpapier of een meertalige poster.

*Schaap zoekt poen – ISBN 9789461319753 – Hier te koop
Schaap zoekt groen – ISBN 9789461319760 – Hier te koop
Schaap zoekt schoen – ISBN 9789461319777 – Hier te koop
Auteur: Emma Thyssen
Illustrator: Eef Rombauw
Uitgever: Van Halewyck
ISBN 9789461319753

Wij kregen dit boek cadeau. De review komt er omdat ik dat wil, want voor een goed boek is er altijd plek in mijn virtuele living.

De vrouw aan de Instax-stand was (logischerwijze) gecharmeerd door de dochter en ik begon een praatje te slaan. Ze sprak over Instax en ik blikte nostalgisch terug naar mijn tijd als hippe tiener met een Polaroidtoestel van de Spice Girls in haar bezit. Dat is correct, vroeger was ik de trotse bezitter van een Spice Cam. Nu gij weer. De Instax-mevrouw vertelde dan weer over de verschillende filmpjes voor de toestellen en alle bijhorende accessoires. Ze liet zich in het gesprek ontvallen hoe leuk zoiets is om, bijvoorbeeld, te scrapbooken. Ik herhaal: scrapbooken. Weer vloog ik op een wolk van nostalgie naar mijn jaren als twintiger. “Scrappen was DE hobby voor mij, maar nu niet meer. Ik heb wel nog al mijn gerief in dozen, en elke zomer maak ik nog een ouderwets scrapalbum van onze vakantie. Volgens mij zal ik dat nooit volledig kunnen loslaten, want die charme daarvan maakt een romantische ziel…” enzovoorts, enzoverder. Arm mens. Ik maar praten en enthousiast zijn. Ze zei dat ze, hoe toevallig, van plan waren om iets te doen rond vakanties en scrapbooking. Veel meer kon er niet meer gezegd worden, want de dochter wou in de zandbak gaan spelen.

Zo kwam het dat ik de week voor we op vakantie trokken een Instax Mini 9 (groen) kreeg van Instax met drie verschillende filmpjes*. Ik mocht het toestel gebruiken en diende het na mijn vakantie terug op te sturen. Ik was zo content dat ik zonder probleem een paar schoenen thuis liet om zo plaats te maken in mijn valies voor al dat fotogerief. Van mijn eigen (betaald met euro’s) nam ik een Instax Mini 8 (zwart) mee voorzien van (zelf betaalde) filmpkes. Ik hield het geheim voor de dochter tot we op onze bestemming waren, want ik wist dat haar enthousiasme minstens even groot zou zijn als dat van mij.

Eens we geïnstalleerd waren op verlof haalde ik de Instax’es uit en ging ik ermee aan de slag. Al snel bleek dat trekken met zo’n toestel enige handigheid vereist en dat ik die nog niet meester was. Er waren drie van de vijf foto’s overbelicht, waardoor ik besloot ‘s avonds wat research te doen over hoe dat nu eigenlijk zat met die toestellen. Om te beginnen is er quasi geen verschil tussen de Instax Mini 8 en de Instax Mini 9. De 9 heeft een selfie-spiegeltje en een close-up lens, en is in andere kleuren verkrijgbaar dan de Instax Mini 8. Verder zijn het identieke toestellen die dezelfde filmpkes gebruiken en zelfs in prijzen quasi gelijk liggen (kijk uit naar de promoties).

Het is balen wanneer je een moment wil vastleggen waarvan dan achteraf blijkt dat je geen afdruk hebt van dat moment. Aangezien een foto ongeveer één euro per stuk kost vond ik het belangrijk dat er zoveel mogelijk foto’s lukten. Enkele tips die ik ontzettend handig vond, hoe logisch ze ook lijken:

• Bedek per ongeluk de sensor vooraan niet die het licht meet, of de juiste instelling wordt niet gevonden.
• Vergeet je preset niet correct te draaien!
• Denk logisch na bij het kiezen van je belichting. De preset wordt gekozen op basis van waar het licht valt op de meter van de Instax (net naast de flits). Staat je onderwerp in de schaduw en meet je toestel zon, kies dan voor ‘bewolkt’, of ‘indoor’, anders zit je gegarandeerd met een donkere foto.
• Hi Key zorgt quasi altijd in elke setting voor overbelichtte foto’s. Het internet heeft schrik van die instelling, dus ik bleef er na twee overbelichte foto’s met mijn handen af.
• De fotolens zit iets meer links dan het gaatje waar je door kijkt (viewfinder) om de foto te trekken, dus je foto zal nooit zijn zoals jij het ziet (dat verschil heet volgens mevrouw Google parallax). Je kan het corrigeren door je onderwerp iets meer links van je te houden.
• In openlucht met fel licht zonder bewolking (en dus schaduw) is er quasi 100% zekerheid dat je foto overbelicht zal zijn, ongeacht je instelling, zelfs wanneer je de flits bedekt. Een klein beetje schaduw of schutting kan al wonderen doen voor je resultaat.
• Trek foto’s vanaf een afstand van 1 meter tot maximum 3 meter voor een optimale foto. Ga nooit verder dan 7 meter.
• Hou er rekening mee dat, wanneer je een vergezicht trekt (bijvoorbeeld van een meer), de camera zich zal focussen op de dichtstbijzijnde boom, in plaats van op het vergezicht. Een panorama foto neem je best zonder enig voorwerp in de voorgrond.
• NOOIT schudden met de foto. De zangers van liedjes die dat zeggen zijn leugenaars. Ik stak de foto meteen in mijn portefeuille of in mijn handtas (droge, donkere en koele plek) en keek enkele minuten later.
• Leg je film of toestel nooit in de volle zon. Vanaf de temperatuur boven de 40°C gaat kan het zijn dat alle (nog te trekken foto’s) kapot zijn omdat de film te warm werd. Je zit snel aan dat soort temperaturen in volle zon.

Na een tiental foto’s had ik precies door hoe de camera en zijn settings functioneerden waardoor ik amper nog een misser had. Het is allemaal wat omslachtig als je het lijstje hierboven ziet, maar wat mij betreft is het dat meer dan waard. De charme van zo’n instant foto is iets wat de romantische ziel in mij gelukkig maakt. De basic instellingen verplichten je ook om even na te denken over je foto, want je krijgt geen tweede kans om dat moment vast te pakken. Eens je de belichting van het toestel snapt is foto’s trekken ontzettend simpel, want Emma slaagde erin zes foto’s te nemen van het lief en ik waarvan er maar één niet gecentreerd was. Of dat aan de gebruiksvriendelijkheid van de Instax ligt of aan de genialiteit van onze dochter laat ik het midden, maar het deed me toch beslissen om de Instax wat vaker te gebruiken. De afdrukken met extra’s (zoals de polkadots) zijn voor mij geen must, maar (zeker voor de Emma’s onder ons) een leuk extraatje.

Zo’n toestel is ideaal om even stil te staan bij het moment, kinderen enthousiast te maken voor fotografie en om in een melancholische bui terug te grijpen naar al dat schoons. Het is tenslotte waar wat ze zeiden in 1997: live for the moment.

*Ik mocht de Instax Mini 9 gebruiken. Er werd mij niets in ruil gevraagd daarvoor. Geen blogpost, geen Instagramfoto, niets. Ik zou achteraf (op een nog bekend te maken datum) een deel van de foto’s gebruiken in een scrapbook-meeting van Fujifilm Instax. Het is uit enthousiasme dat ik dit vertel aan jullie. Niets meer. Niets minder. De links zijn affiliate links, wat wil zeggen dat ik een kleine commissie krijg mochten jullie iets kopen.

Verkoopsinfo:

Instax Mini 8: hier te koop (koop u een 9!)
Instax Mini 9: hier te koop
Instax Fujifilm wit: hier te koop
Instax Fujifilm Candy pop: hier te koop
Instax Fujifilm Rainbow: hier te koop
Instax Fujifilm Hello Kitty: hier te koop. Dit was Emma haar favoriet en ik had er eerlijk gezegd een hekel aan. We gebruikten het ganse filmpje in een pretpark en tot mijn grote verrassing bleken de foto’s (en de tekeningen op de foto) te passen bij de sfeer van de dag, waardoor ik zelfs blij ben dat we die gebruikten i.p.v. de gewone klassieke film.

Praktisch

Wij zitten op de vier sterrencamping ‘Le Fayolan’ in Clairvaux-les-Lacs in Frankrijk. Van het Meetjesland naar Clairvaux-les-Lacs is het tussen de zes à zeven uur rijden, afhangende van het verkeer. Die afstand brengt je naar (vaag gezegd) het midden van Frankrijk, tegen de Zwitserse grens. Het klimaat is er aanzienlijk warmer dan in België en het gebied is bergachtig. Na een vlotte autorit met één grote pauze, verschillende tukjes bij de peuter en het geven van een paar onderweg-cadeautjes kwamen we op onze bestemming aan rond het middaguur. Ideaal, want om 14 uur speelden de Rode Duivels tegen Tunesië en dat wilden we niet missen. Eens we ons naar de infobalie begaven werden we doorverwezen naar het onthaal van Vacansoleil zelf, wat niet meer is dan een schattig tentje. Inchecken kon pas vanaf 16 uur, dus met een klein hartje belden we het telefoonnummer dat uithing om te contacteren bij afwezigheid. Aan de andere kant hoorden we een vrolijke warme Nederlandse man die ons hartelijk begroette. Hij kwam af, gaf ons alle praktische informatie en nog geen kwartier later stonden we aan onze stacaravan.

De stacaravan

Ons type caravan is ‘Bali’, een soort vast huisje dat netjes in de rij staat tussen andere verblijven van hetzelfde type. Alles staat nogal dicht op elkaar, maar door een persoonlijk terras bij elke caravan is er toch voldoende privacy. Voor dat terras ligt nog eens een stuk gras, waar je de auto op kan parkeren en waar de kinderen kunnen spelen. Eens we binnenkwamen in onze ‘Bali’ was mijn eerste indruk dat het ontzettend klein was, zeker aangezien dit logement wordt gepromoot voor vier volwassenen en twee kinderen. Er is een keuken, een kleine leefruimte, een kinderslaapkamer met drie bedden, een slaapkamer met dubbel bed, een douche met lavabo en een apart toilet. We installeerden ons en wonder boven wonder bleek al ons gerief makkelijk weg te plaatsen. Wat naar mijn gevoel ontzettend klein was, bleek al snel een ontzettend praktische ruimte met heel slimme plaatsing van kasten en opbergmogelijkheden. Het weer is er schitterend, dus het grote terras wordt al snel een extra kamer, die bij ons diende als eet- en leefruimte. De peuter speelde er terwijl wij rustig een boek lazen en de was hing te drogen op de achtergrond. Enkele dingen die ik ervaar als ontzettend positief in de stacaravan zijn de ramen die voorzien zijn van een ingenieus systeem: je kan een verduisterend doek naar beneden trekken of een vliegenraam naar boven schuiven. Het raam zelf kan open, of op een kier. Er is ook airco aanwezig waardoor je binnen in minder dan tien minuten de temperatuur regelt. Verder zijn alle stacaravans nieuw, wat ervoor zorgt dat alles in perfecte staat is, ontzettend netjes en (lees dit goed, ouders van slapende kinderen) er geen enkele deur of raam knelt of piept. Wat een verademing!

Het domein en recreatie

In ‘Le Fayolan’ vind je elk type logement, van stacaravans tot luxe-tenten voor glamping en safaritenten. Er is een blok met wasmachines en douches die ook recent vernieuwd werd, waardoor alles spic en span is. De wasmachines kunnen tot negen kilogram draaien en kosten drie euro per beurt. Ik deed er een was met kledingstukken vol moddervlekken en met een cyclus van amper 37 minuten kwamen de kleren er proper en onbeschadigd uit. Enkele meters verder is er een centraal gedeelte met een plek voor activiteiten, kinderanimatie, een bar, restaurant en winkeltje. Daar vind je ook alle infobalies en daar hangen de activiteiten- en animatieschema’s uit. Het komt allemaal best wel gezellig over en is zeer gemoedelijk. In dat winkeltje, bijvoorbeeld, vind je soms Fatima achter de toonbank. Zij stal meteen het hart van Emma door haar consequent “ma petite princesse” te noemen. Liefde voor mensen vol warmte en een gouden hart zoals Fatima.
Naast het centrale gedeelte ligt het zwembad, en wat voor één: er is een groot binnenbad met een peuterbad en kinderbad. Buiten is er een afgezonderd (groot) zwembad met vier (4!) glijbanen, een tweede groot zwembad, een apart (rond) kinderbad en een kleuterzwembad dat voorzien is van speelgerief. Iedere dag gaan Emma en het lief naar daar om te genieten van elk zwembad. Rondom de zwembaden staan gratis ligstoelen en parasols, alles in ontzettend goede staat en netjes. Buiten het zwembad ligt een soort parkje met een speelplein voor kinderen en een apart speeltuintje voor peuters met, jawel: een ondergrond van steentjes. Feest dat dat is!

Aan de rand van het domein is er een privéstrand voor gasten van ‘Le Fayolan’ dat uitgeeft op het meer van Clairvaux. Een deel van het strand is gras en een deel is zand. Het zorgt voor een adembenemend zicht en mocht je door al het voorgaande nog geen vakantiegevoel hebben, dan krijg je het zeker wanneer je met je voeten in het meer staat. Het zand is trouwens ideaal om zandkastelen mee te bouwen. Je raadt het al: grote winner bij onze peuter.

Onze campingervaring

Wij zijn geen campingmensen en deden dat tot voor deze trip nooit. We zagen het allemaal positief in en dachten te reizen zoals altijd: van ‘s ochtends tot ‘s avonds op stap en enkel in onze verblijfplaats zijn om te slapen. Dat was echter buiten de peuter gerekend die al zeer snel door had dat ons ‘vakantiehuisje’ toebehoort aan een plek met een fantastisch zwembad. Vanaf dag twee zijn we dus tegen ten laatste 18 uur terug op het domein, zodat Emma samen met papa kan gaan zwemmen. Eten doen we daarna op ons terras en eens de dochter slaapt sluiten het lief en ik daar ook de avond af. Wij hadden dat nooit verwacht eigenlijk, dat we deze vakantie zo zouden beleven en dat nog leuk vinden ook. We ontwikkelden snel kleine tradities, zoals iedere ochtend een suprise-ei gaan kopen bij Fatima. Kwestie van de dag goed te starten.

Het was allemaal zo gemoedelijk en familiair dat we wel aangenaam verrast moesten zijn. Dat en het enthousiasme en plezier van Emma zorgt ervoor dat we onszelf nu durven bestempelen als campingmensen. Wij, die van Big City Life, voelen ons goed in een kleine wereld van verschillende nationaliteiten met wel honderden kinderen.

*Wij werden uitgenodigd door Vacansoleil om de camping te reviewen en achteraf onze ervaring te delen. 

De helft van ons huis moet voorzien worden van crepi en wanneer we offertes aangeleverd kregen verschilden de prijzen in de duizenden euro’s. Hoe kan je zo in hemelsnaam een goede keuze maken? Google bracht ons op verschillende fora en toonde ons onder andere deze website , maar dan nog zit er een enorm verschil tussen de bedragen die rond gaan. Wij vragen onze aannemer om goede mensen aan te geven en gaan dan met die mensen in zee, zoals de dakwerker en de raamleverancier, maar bij de gevelwerken lijkt het hek helemaal van de dam. Is daar eigenlijk een reden voor? Schilderwerken is nog zoiets. Ook daar liggen de prijzen soms meer dan een maandloon van elkaar verwijderd, om nog maar te zwijgen van de verschillende categorieën. Hoezo is een schilder niet gewoon iemand die verft?

Chape en vloeren lijkt dan weer een afdeling te zijn waar alles redelijk is geregeld, net zoals bij de loodgieter en de elektricien. Het is te zeggen: als je je hoofd niet laat zot maken door wc potten van 700 euro (Zevenhonderd euro voor een toilet en ze meenden het nog ook. Hahahaha). Snap je wat ik bedoel? Van een toilet of lampen kennen we net genoeg om te weten wat absurd is en wat gangbaar is. Mensen zijn ook bereid om te zeggen wat hun regenput of boiler kostte. Bij schilderen en crepi ligt dat duidelijk moeilijker en wij zien door het bos de bomen niet. Van daar dus mijn vragen aan jullie: waar moet je op letten bij dat soort offertes? Zijn er speciale eisen of specificaties waar we naar moeten vragen? Hebben jullie tips om de juiste offerte eruit te pikken?

Ik heb het al gezegd, en ik zal het nog eens officieel typen ook: wij verbouwen nooit meer. Vorige week ontdekte ik mijn eerste grijs haar en ik twijfel er niet aan dat die er kwam door de hoop bakstenen en cement die wij onze toekomst noemen. Ik kan niet wachten tot we vijf jaar verder zijn en dit allemaal verhalen worden in de categorie “Weet ge nog toen…”. ‘t Is maar te hopen dat er tegen dan nog kleur in mijn coiffure zit.

• Wat is de sneeuw mooi – Emiry Harashi – ISBN 9789044820386 – €16,95
  

Ik heb geen idee wat peuters geweldig vinden aan dit boek. Misschien is het wel een combinatie van de verschillende prikkels die dit boek heeft. Om te beginnen zijn de tekeningen rustig en overzichtelijk. Er zijn details, maar meestal draait het om één hoofdelement. Op pagina 1 is dat 1 voorwerp, op pagina 2 zijn dat twee dingen, op pagina 3 zijn dat 3 dingen, tot en met pagina 5. De laatste dubbele pagina is een soort bonuspagina waar Emma altijd enorm enthousiast op reageert. Verder is er in elk boek een soort voelbeleving. Een element in fluweel, of met glitter, … en er zit reliëf in de pagina’s. Elk boek bestaat ook maar uit twee of drie basiskleuren en wij bezitten meerdere boeken van deze reeks, want ze zijn allemaal een groot succes. De volledige reeks vind je hier.

• Hoe doet dit dier? – Seb Braun – 9789025760687 – €8,50 

Dit zijn de boeken die onze dochter leerde wie Dixie Dansercoer is en dat elke vos ‘Luc’ heet.  Of beter gezegd: haar papa gebruikt deze boeken om haar die dingen aan te leren. Eerlijk gezegd snap ik niet wat ze hier zo prachtig aan vindt. Hand op mijn hart: ik zie het niet. Lang geleden kocht ik het eerste boekje van deze reeks omdat het een flappenboek is dat op de laatste pagina dubbele flappen heeft, waardoor er een verrassingseffect is. Iets in mij zei dat het kind dat geweldig zou vinden en ik had niet meer gelijk kunnen hebben. Ze is zo zot van die reeks dat we er ook meerdere van hebben. Haar reacties zorgen ervoor dat het lief en ik al meer dan eens in lachen zijn uitgebarsten. De tekeningen zijn simpel: in feite is het om je kinderen aan te leren welk geluid ze maken. De dochter is ondertussen twee, dus wij gebruiken het nu om te leren wat een flamingo is, wat een orka is en dat beiden op YouTube staan onder begeleiding van Michael Jackson. Zotte boekjes! Zeker een aanrader. Hier vind je alle boeken uit de reeks.

• Waar is mijn jasje? – Anita Bijsterbosch – €10,95

In dit boek zie je op de eerste pagina een schaduw van twee dieren. De bedoeling is dat je kind raadt welk dier het is. Op de volgende pagina kan je dan de dieren zien. Toen we deze net kochten ging Emma super vlot door het boekje met de boerderijdieren. Eens ik diegene kocht met de jungle dieren was het wat moeilijker. Het lief en ik gaven haar tips om te helpen met het raden. “Dit dier heeft een slurf”, “En heeeeleee grote oren”, … Zo gingen we door tot ze het juiste dier had geraden. Misschien werd er hier en daar wel eens een antwoord ingefluisterd, maar dat heeft niemand ooit gehoord. Hoe dan ook: eens ze het correct had geraden was de dochter ontzettend fier. Ondertussen kent ze de dieren van het jungle boek, maar toch leest ze die van tijd tot nog graag eens terug.

•  Mijn groot zoekboek – Gert Verhulst – €12,99

Bumba. Het grote Bumba Zoekboek. Dit boek is zoals het klinkt. Ontzettend irritant en vol felle kleuren en de typische Bumba-tekeningen. Bovendien is het nog eens gi-gan-tisch groot waardoor het in geen enkele kast past. En Gert Verhulst auteur? Serieus, maatjen. Maar. Maar. Maar. Dit is hier een eerlijke blog en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat onze dochter absoluut ondersteboven is van het nieuwjaarscadeau dat tante Dira haar gaf. Ze is zot van de tekeningen, van elk dier met zo’n muts op het hoofd en ze kent ook al die namen zoals ‘Nanadu’ en ‘Tumbi’. Wie ben ik dan om niet enthousiast mee te lezen? Exact. Dagelijks klap ik dus in mijn handen omdat ze Kiwi vindt tussen een hoop appels en dagelijks denk ik: “Wacht maar tante Dira, mijn dag komt nog”.

• Mama – Jimmy Fallon – 9781250193148 – €12,21

Ik wou jullie vooral laten weten dat er een tweede boek uit is van deze reeks. Het is ontzettend vergelijkbaar met de eerste, dus ook dit zal een winnaar zijn bij peuters. Zelf kocht ik het echter nog niet, want “mama” is roze? Serieus, Fallon? En de dochter is er te oud voor. Edoch: een vermelding, want als mama van een kindje dat jonger is dan één jaar zou ik dat willen weten.

Yasmine schreef dit boek als gevolg van enkele van haar columns die De Morgen publiceerde. Uit die columns stroomde #wijoverdrijvenniet voort en plots was feminisme een hoofdpunt in het nieuws. In dit boek verzamelt ze meerdere essays rond feminisme en legt ze de basistermen grondig uit. Ze doet dit aan de hand van persoonlijke ervaringen, getuigenissen en onderbouwt alles met cijfers en studies. Ook haar eigen positie als feministe neemt ze onder de loep en zo toont ze zonder schroom dat ook zij soms uit de bocht gaat en tegelijkertijd maakt ze duidelijk waarom we het feminisme zo hard nodig hebben. Dit boek leert je de basis van het feminisme, zonder belerend te zijn. Wat mij betreft zou dit verplichte lectuur moeten zijn voor alle tieners, zodat ze hun eigen rol en die van anderen in deze maatschappij naar behoren kunnen inschatten. Mocht dit alles nog niet genoeg zijn om u te overtuigen: yours truly staat vermeld in het dankwoord. Yes. #prinsessengewuif.

Een uitgebreide review vind je hier. 
Echte Vrouwen Bestaan Niet – Yasmine Schillebeeckx – A.W. Bruna – € 18,99

.
.Anke schreef dit boek nadat een blogpost van haar viraal ging. In haar blogpost verwoordde ze wat bodyshaming is en wat dat met haar deed en nog steeds doet. Het was een stuk dat herkenbaar was, niet alleen voor mij, maar voor duizenden mensen. In dit boek neemt Anke je mee doorheen bodyshaming, overgewicht, eetstoornissen en wat al die zaken met een mens doen. Ze beschrijft alles eerlijk en oprecht, waardoor bepaalde stukken van dit boek hard binnen komen. Ze legt bepaalde gevoelens bloot en toont de rauwe pijn die ze veroorzaken, bij onszelf, maar ook bij anderen. Wat ze beschrijft is met momenten zeer herkenbaar, want schoonheidsidealen hebben een luguber kantje, een kant die we allemaal (her)kennen.

.
Een uitgebreide review vind je hier.
Dik. Lelijk. Wijf. – Anke Wauters – Borgerhoff & Lamberigts – €22,95

Katrijn Van Bouwel schreef dit boek omdat ze al altijd auteur wilde zijn. Dat kan dan simpel klinken, maar dat is het niet. Er zijn ballen nodig om je dromen achterna te gaan en wat ben ik dankbaar dat Katrijn die ballen heeft. Haar eerste boek (fictie) is het verhaal van een meisje dat vereeuwigd wil worden en daardoor besluit te gaan poseren voor kunststudenten. Niemand ziet haar zoals ze wil gezien worden, tot Torven op het toneel komt.
Met zinnen die je terug katapulteren naar de eerste fuif met je jongere broer, tot enkele woorden die zo perfect een situatie beschrijven dat je ze zelf lijkt mee te maken, zorgt Katrijn voor het soort boek dat blijft doorschemeren, ook al heb je het gesloten. Onderweg naar je werk, of tijdens het strijken (haha!), mijmer je over de woorden die ze rondstrooide in je hoofd. Dit boek is goed voor je hart en je ziel, mensen, zeker nu de winter er aankomt.

Een uitgebriede review vind je hier.
De muze en het meisje – Katrijn Van Bouwel –  Prometheus – €19,95 

 Kijk, we moeten daar eerlijk in zijn: ik dieet niet. Ik heb dat nooit gedaan en zal dat nooit doen. Volgens mij zijn 500 calorieên maar drie Kinder Bueno’s, ofzoiets, en we weten allemaal dat dat enkel het onbijt van die dag is, dus verwijs ik je naar Kelly, Ilse, Kim, Sofie en ongeveer elke andere coryfee uit de Blogue-o-sfeer, want die zijn er rotsvast van overtuigt dat dit werkt, en ik ook, want die zouden gewoon nooit allemaal samen liegen. Plus, die waren al zot van 5:2 voor het boek en zijn nu gewoon zot van 5:2 EN het boek. Ik kan hen dat niet kwalijk nemen, want Lien is een topmens. Eerlijk en oprecht. Op eigen initiatief stuurde ze haar draft van dit boek op, en ze viel bekanst van haar stoel toen ze terugmailden van “Dealios, wij brengen uw boek uit, gaat u maar een kleedske kopen voor de boekenbeurs” (of iets in die trant). Go Lien. Go.

Een uitgebreide fanclub vind je hier.
Het 5:2 dieet, vasten en feesten – Lien Braecekvelt – Lannoo – €19,95

Toen ik dit boek zag werd mijn aandacht getrokken door de zachte kleuren en het fijne tekenwerk. Niets overheerst in dit boek of schreeuwt hysterisch om aandacht. Dit boek is subtiel en verlichtend. Eef Rombaut haar teksten gaan hand in hand met de tekeningen van Leen Vanbroekhoven. Ze laten je ontdekken, verwonderen en bewonderen. Ze prikkelen de nieuwsgierigheid van je kind en stimuleren tegelijkertijd hun fantasie. Pagina per pagina word je samen met je kindje geleid naar een wereld, zoals bijvoorbeeld die van de kunst. Het boek laat ruimte voor interpretatie en stimuleert op een subtiele manier het zoeken in het boek, door bijvoorbeeld op elke pagina twee miniscule smileys te verstoppen. Een aanrader en cadeautip voor de kinderen (en hun ouder(s)) in je omgeving.

Een uitgebreide review vind je hier.
Ik zie Ik zie – Eef Rombaut en Leen Vanbroekhoven – Abimo – €14,95

Wanneer ik dit lijstje bekijken ben ik zelf nog steeds verbaasd. Hoe geweldig is dit niet? En het valt me nu ineens ook op dat ze allemaal verschillende uitgeverijen hebben. Ik vind dat tof. Geen idee waarom, maar het is zo.
Vijf boeken. Zes vrouwen. Machtig.
Support your local girl gang, people. Ook op de boekenbeurs.

Vorige week kreeg ik thuis een box met daarin de nieuwe luiers. Er zat een kit bij om een test uit te voeren en wat uitleg over wat er nu speciaal is aan de nieuwe Pampers Baby-Dry luiers. Het is redelijk simpel, en toch innovatief: er werden drie absorberende kanalen toegevoegd, deze verspreiden het vocht gelijkmatig over de luier. De absorberende parels in de kern van de Pampers luier zorgen voor een betere opname van het vocht en houden het beter vast. Zo helpen  ze er mee voor zorgen dat de babybilletjes droog blijven. Verder is er nog steeds de flexibele sluiting die ervoor zorgt dat alles op zijn plaats blijft. De ganse binnenkant is ademend en zacht als katoen, wat zorgt voor niet alleen droge, maar ook zachte babybilletjes. Alles samen betekent dat een rustige baby en ‘s nachts is het net dat wat je wilt, want dat staat gelijk aan meer slaap.

De test die ik uitvoerde bestond eruit om 150ml water te gieten in de luier, ermee te schudden, eraan te voelen en door te knippen. Waarom 150ml? Omdat dat het gemiddelde is dat een baby produceert aan urine. Heb je dat al eens in een luier gegoten? Zot veel! Ze zijn net iets groter dan een halve meter, die bloedjes van ons, maar ze plassen wel 3 tot 4 keer per nacht. Een mens leert zo nog eens wat bij over haar eigen kind. Maar dus, terug naar de test. Ik voerde uit wat werd gevraagd en terwijl ik goot zei ik tegen het lief: “Oké, dat is echt wel veel”. Toen ik na een paar seconden de binnenkant aanvoelde, voelde die droog. Weg water, weg vocht. Droge handen. Ik liet Emma de luier schudden (en tegenwoordig vliegen dingen met ongekend enthousiasme in het rond) en niets. Nada. Noppes. Geen druppel vloog eruit, dus schudde ik ook nog een keer, met hetzelfde resultaat. Zo droog als maar kan. Het zotste van al is nog wel dat die Pamper niet eens zwaar uitgezakt aanvoelde. Neen, mevrouw, mijnheer, alles was netjes verdeeld en bleef schoon in de Pamper zitten. Na het schudden knipte ik de luier in twee en dan pas zie je de werking van de kanalen. Geen idee wat ik verwachtte te zien, maar wat ik zag was wel heel duidelijk. Drie kanalen vol microparels die het vocht hadden geabsorbeerd. Net exact zoals vermeld stond in de folder. Hieronder zie je het ook heel schoon op de foto. Zoveel details in een simpele pamper, zeg! Mind. Blown.

Wanneer Pampers een blogger gelijk mij hun producten laat testen, dan zijn ze zeker van hun stuk. Volledig terecht zo blijkt. Ik wist dat al, daarom dat ik enkel hun merk gebruik, maar nu is het ook overtuigend bevestigd. Zowel voor mij als voor Emma. ‘s Ochtends ontwaakt hier een vrolijk kind, met zachte droge billetjes, zonder luieruitslag. Een kind die ook nog eens zot is van de beestjes die op haar luiers staan.
Goeie zet, Pampers, en merci!

Ze zijn zelfs zo zeker van hun stuk bij Pampers dat iemand van jullie 3 pakken luiers krijgt om het zelf uit te testen. Hoe kan je die winnen? Vertel hieronder wanneer een luier het liet afweten en hoe je het als een ware ninja-ouder moest oplossen. De wedstrijd loopt tot 22-09-2016. Achteraf word je gecontacteerd en kan je de maat van de luiers en  je gegevens doorgeven, zodat we ze thuis kunnen bezorgen!

Het gras werd gemaaid, onder het afdak werd er duchtig opgeruimd en afgekuist en we installeerden een leuke zithoek. Het enige wat ontbrak waren deftige tuinmeubelen. Ons budget is niet ruim, met een baby en verbouwingen, en toen ik via de tuinafdeling van EMOB terecht kwam bij hun picknicktafels in de outlet was de keuze snel gemaakt: ik wilde een picknicktafel. Makkelijk in onderhoud, robuust en toch verplaatsbaar. In het midden kan een parasol, ook niet onbelangrijk want ik zit hier thuis met rostjes. De knoop werd finaal doorgehakt en op een zonnige namiddag werd onze picknicktafel geleverd door een onwijs vriendelijke truckchauffeur. Afgelopen weekend konden we genieten van onze eerste momenten buiten, als gezin.

.

Dat is hier met momenten echt een mamablog en dat wil zeggen dat er behoorlijk wat ouders tussen mijn lezers zitten. De mensen van EMOB laten me daarom een mini-versie van onze picknicktafel* verloten. Helemaal op maat voor kinderen tot zes jaar. Wat moet je doen? Like mijn Facebookpagina en geef hieronder jouw favoriet recept voor een echt zomers slaatje. Uit alle inzendingen kies ik maandag 16 mei 2016 een winnaar die per mail verwittigd wordt. EMOB regelt de aflevering tot aan uw voordeur!
*Specificaties vind je hier, kussentjes niet inbegrepen.

We vragen enkel jullie geweldig gezelschap en een kleine bijdrage aan project ‘Wall of famous fun’.
In deze digitale tijden blijven geliefde en hilarische foto’s al te lang verborgen op een of andere schijf of social media. Daarom willen we jullie vragen om je favoriete foto(‘s) van jezelf, al dan niet met ons, mee te nemen in print (mooi, grappig, oud, nieuw …)

Hoe cool is dat niet? Mijn idee zat al klaar: ik wou een cadeaudoosje met enkele foto’s afgeprint in Polaroid-formaat. Op Webprint.be vond en kreeg ik exact wat ik zocht. Na een serieuze trip langs memorylane slaagde ik erin om 30 foto’s te selecteren voor hun Polaprints en deed ik mijn bestelling. Waar dat meestal eindigt in een vloeken van jewelste en crashende webbrowsers, had ik deze keer geen probleem. De website draaide vlot, hun applicatie om de foto’s te uploaden is praktisch (en raadde mij aan om geregeld op te slaan!) en in no time was mijn bestelling afgerond.  Twee werkdagen later kreeg ik een bericht van verzending en de volgende dag werd het doosje foto’s aan de deur afgeleverd. Fijn, want zo had ik nog ruim de tijd om het doosje wat te pimpen. Of dacht je soms dat enkel Martha Stewart zoiets kan? Hieronder zie je het resultaat, en zeg nu zelf: beter gepast had ik het niet kunnen vinden.