Dit weekend is er in een oude meubelfabriek in Gent de allereerste editie van Maker Faire Gent. In dat pand verzamelen verschillende ‘makers’ zich om te tonen wat ze allemaal kunnen. En vooral: om mensen te laten zien en ervaren wat ze zelf kunnen. Durf ik het zeggen? Ja. Misschien zelfs om u te inspireren. Ik vond het geweldig om alles te volgen, maar had wel één punt van kritiek, ik vond het namelijk te duur. Vijftien euro per dag als volwassene en twaalf euro per kind loopt toch al snel op, en dat enkel om een beurs te bezoeken? Toen ik dat zei kroop het lief op zijn paard. Het lief op zijn paard is altijd leutig en nog geen kwartier later was ik van gedacht veranderd.

Voor de toegangsprijs krijg je namelijk niet alleen toegang tot de beurs, maar mag je ook luisteren naar keynotes en gratis deelnemen aan alle workshops en het is daar dat ze mij (en mijn enthousiasme) te pakken hebben. Ik overloop efkes een paar van de meer dan zestig dingen die daar te beleven vallen. Voor u is er sowieso genoeg, dus ik ga uitleggen wat uw kroost zoal kan doen, allemaal GRATIS. Dus inbegrepen in de 12 euro. Zet u maar neer, want ‘t is de moeite.

Leo de Robot
Leo is een omgebouwde rolstoel waarvan de grijparmen bediend worden door uw kind dat in de robot zit, terwijl jij als volwassene de robot (met inzittend kind) kan sturen via een afstandsbediening. Teamwork makes the dream work, peoples. Of ge kunt uw kind laten crashen tegen de rand, wat ook een keer plezant kan zijn.

Textiel DIY (HOGENT)
Bij deze studenten maken kinderen eerst verf en dan een stempel. Met die twee items bedrukken ze dan een stuk stof, waar de koters dan zelf een pennenzak mee maken en die mogen ze dan (natuurlijk) mee naar huis nemen. Serieus. Hoe cool is dat? Het zijn trouwens studenten die de lerarenopleiding volgen, dus ge kunt dan op uw gemak een koffietje gaan drinken, volwassene.

Makerslab De Shack
Via een baksken met koptelefoon krijg je een signaal te horen dat verandert wanneer je dicht bij je doel komt. Het is de bedoeling om zo snel mogelijk al je doelen te vinden. Verstoppertje (of katje duuk gelijk sommigen zeggen) maar dan cool en zonder dat ge bang moet zijn dat ze in een boom belanden.

Nerdlab
Deze mensen hebben een zandbak mee met daarop een speciaal licht. Kinderen, en ook wij, ja, mogen spelen in die zandbak en bergen en rivieren namaken. Het licht past zich aan zodat er zich live een hoogtekaart vormt. Dat klinkt misschien wat droog, maar laat het mij u zeggen: dat is de max. Weet ge nog, van toen in school? Die kaarten die van roestbruin, naar geel, groen en blauw gaan.

Er zijn nog meer dingen te beleven voor het jong geweld, zoals ijzer smeden, droommachines uitvinden, schildpaddenrace (gemaakte metalen, geen echte, rustig), een levensgrote houten meccano, … En geloof me: de dingen voor het groter geweld zijn minstens even plezant. Alles wat ik opnoemde en meer zit dus inbegrepen in die toegangsprijs. Je hoeft niets aan te kopen of je in te schrijven, of om het even wat.

Ik weet niet wat gij zaterdag en zondag doet, maar ik ga met ons Emma naar de Maker Faire in Gent. Het gaat misschien regenen zaterdag, dus uw voorlopige plan is waarschijnlijk thuis de muren oplopen. Verandert dat eens rap en kom naar Gent. Het wordt daar leutig, en mocht ge mij zien: één koffie (deca), zwart, geen suiker graag.

.

Tegen de middag arriveerden we op een quasi lege parking en na een lunchpauze in de autokoffer (wij zijn hippies, ja. Hippies met een Skoda.) waren we klaar om op ontdekkingstocht te gaan. Na nog geen twee minuten stappen kwamen we aan in het speelpark en meteen viel me op hoe goed alles onderhouden werd en hoe er nergens plastic was te bespeuren. Rond bestaande bunkers en gebouwen werden er volledige parcours aangelegd om op te klimmen. Er waren loopbruggen, touwbruggen, uitkijktorens en honderden hoekjes en kantjes om te ontdekken.

We belandden in een labyrint van geweven takken (mad respect) en konden via heel wat trappen in tunnels lopen die over een bunker liepen. We zagen een pauw, varkens, konijnen, geiten, schapen, kippen, ezels, herten … en allemaal hadden ze het goed in dat grote stuk natuur. We waren er buiten ‘t seizoen, dus de gift-shop (schattig ding!) was gesloten, maar het speelhuisje met speelgoed en het speelplein dat er rond lag waren toegankelijk. Hoe zalig is dat niet? Mijn hart wordt week van zo’n vertrouwen, Nederland.

Eens we door het speelpark waren, konden we via poorten naar een soort natuurdomein. Daar was een uitkijkberg, met even verder een nog grotere berg die voorzien was van een glijbaan en een geweldige houten toren waar je op kon blijven klauteren. Over de kreken lagen dan weer stevige boomstammen, zodat je naar hartenlust kunt roepen dat ze voorzichtig moeten zijn en dat ZE WEL NOG MAAR DRIE JAAR IS, HE!

Het was zo’n lentedag om in te kaderen. Een dag vol plezier in een omgeving die je doet beseffen dat je grootste geluk net dat soort dagen zijn. De Groese Polders in Nederland is waar ik vandaag even stilletjes moest wenen omdat alles zo schoon is. Dat, en mijn hormonen. Kijk vooral naar de foto’s hieronder en oordeel zelf. Doe ze daar de groetjes als je er bent, want nu wilt ge sowieso ook gaan.

Wat is er van voorzieningen?
Links, vlak aan de parking, ligt een tea-room voorzien van alles wat nodig is, bezaaid met tuinbanken, klim- en klautergerief en trampolines. Er waren ook propere toiletten, rolstoeltoegankelijk en voorzien van een luiertafel. Later kwamen we in het midden van het park (aan de gift shop) ook een proper toilet tegen. Mijn zwangere lichaam kan zoiets enorm appreciëren tegenwoordig.

Meer praktische info?
Alles staat duidelijk vermeld op de website van Groede Podium.

De opzet is ontzettend simpel en daardoor ook geniaal. Je doet het boek open en op de eerste pagina staat een gele bol. Daar staat dan een opdracht onder. “Tik op de gele bol”. Op de volgende pagina is die ene bol vermenigvuldigd en zijn het er drie. Daar staat weer een opdracht en zo verandert het boek pagina na pagina. De opdrachten zijn simpel en goed verstaanbaar voor kleuters. Ze moeten tikken, drukken, blazen, klappen in hun handen, schudden, etc. Ze geloven echt dat zij de verandering veroorzaken en dat maakt het zo geniaal. Wacht, ik toon u een voorbeeld:

Zeg mij: hoe geniaal is dat niet? Zo gaat dat dus pagina na pagina door, 57 pagina’s lang, en ook al heb ik een ongeduldig kind, we halen het einde zonder enig probleem. Simpel in zijn eenvoud. Zelf hebben we de Nederlandse versies. Datgene waar ik over blog (en die je hierboven ziet) is geschikt voor oudere peuters en kleuters. De twee andere boeken die ik heb van deze reeks, daar is de dochter nog te klein voor. Lang zal het niet duren (ik gok een paar maand) voor ze ook die boeken begrijpt. Eens we ze gelezen hebben blog ik er ook zeker over. Soms hoor ik van ouders dat ze lezen saai vinden. Weer datzelfde boek, tot in den treure, dat ze tekst al uit hun hoofd kennen. Mijn advies is: maak het leuk. Neem een half uur per dag om te lezen, laat het kind vijf boeken kiezen en zorg voor een collectie die je zelf ook leuk vindt. Dit boek mag ik honderd, tweehonderd, driehonderd keer lezen, dan nog zal het leuk zijn. Zoals ik al eerder zei: magie maak je zelf, en sommige boeken laten je vanzelf toveren.

Het boek uit deze blogpost vind je hier:
Titel: Een boek
Auteur: Hervé Tullet
ISBN: 9789002259371
Prijs: €13,99

De andere boeken uit de reeks kan je hier vinden. Let wel op, deze las ik nog niet met Emma en kan ik dus (nog) niet beoordelen.

De dokter stelde medicatie voor in poedervorm en gaf ons de raad Aquarius te geven. In zo’n sportdrank zitten namelijk suikers, maar ook zouten en andere dingen die een ziek kind met een maagontsteking nodig heeft. Op de terugweg begonnen de radertjes in mijn hoofd te draaien hoe ik dat zou aanpakken. Toverdrank, daar zat de oplossing. Mijn innerlijke peuter weet hoe leuk het is om mixen te maken en de verklaring “toverdrank tegen de beestjes die je ziek maken” is ook begrijpbaar. Zo gezegd, zo gedaan en met groot succes. Dit is hoe je het zelf aanpakt:

• Zeg tegen uw kind dat de dokter vertelde dat ze toverdrank moet drinken en dat jullie die drank samen moeten maken
• Ga naar de winkel en vertel dat jullie de ingrediënten voor de toverdrank gaan kopen
• Laat de peuter het winkelmandje of karretje bedienen en voer een zoektocht uit. Doe een rayon of twee en zeg dramatisch “NEEN, hier ook niet, oeioeioei” om dan bij de Aquarius te komen en stil te fluisteren “hier staat de toverdrank. Ssshht dat is een geheim”
• Neem van elke kleur Aquarius (dat zijn er vijf in de Delhaize van Eeklo: rood, blauw, groen, geel en wit) minstens één fles. Behandel elke fles alsof ze van kristal zijn en zeg “voorzichtig, voorzichtig met de toverdrank!”
• Betaal de toverdrank en ga snel snel naar huis zodat zeker niemand het ziet dat jullie de speciale toverdrank hebben. Ze moesten jullie maar eens betrappen, zeg!
• Eens thuisgekomen neem je een pot waar er anders niet uit gedronken wordt. Dat kan een bloempot zijn, of een lege chocopot, of een weckpot,… Je snapt het wel. Wij namen een lege bokaal waar ooit hippe soep in zat. Ik weigerde die weg te gooien want ik had er vijf euro leeggoed voor betaald.
• Je zegt aan je kind dat jullie die pot samen magische krachten moeten geven. Wij plakten er stickers van Frozen op en een sticker met de tekst “Anna” (van Frozen) op. Het kind denkt dat er “Emma’s Toverpot” opstaat. Ze kan niet lezen, dus dat werkt prima. Eens de pot bestickerd is spreek je enkel nog van de Toverpot en niets anders meer. Je plakt een sticker op de achterkant van een soeplepel, en dat wordt jullie Toverlepel. Je hebt ook een lepel nodig om te roeren, bij ons is dat een roze met een hartje.
• Mijn kind is zot van roze, dus werd die Aquarius het meest gebruikt. Je neemt de fles en zegt dat ze moet blazen. Jij blaast ook. Je draait de fles open en samen giet je een goeie scheut in de Toverpot. Denk in termen van een ikea-kinderbeker bijna vol. Iedereen heeft die bekers, dus dat lukt wel. Wees enthousiast! Je bent aan het toveren, hé! Hoe spannend is dat niet??? Wauw!
• Nu neem je de roerlepel. Daar moet je een kusje opgeven of die werkt niet. Leg dat uit. Laat je kind de medicatie in de Toverpot gieten. Als het poeder is geef je het zakje vol Toverpoeder. Mocht het siroop of zo zijn, dan kan je het via de magische soeplepel doen, of een dop van een andere fles. Noem het de “Toverdrankencapsule”. Graag gedaan. Verplicht roeren!
• Dan neem je één van de andere flessen en vertel je over de geheime Toverspreuk. Die gaat zo: “Zwenken zwenken zwenken zwol!”, terwijl je die zegt zwenk je met de fles (see what I did there). Laat je kind de spreuk zeggen en ook zwenken. Met de Toverlepel worden drie druppels in de Toverdrank gedaan. Voorzichtig, want je werkt nog steeds met magie!
• De volgende fles is één waar je samen hard op moet blazen. Heel hard. De Aquarius doe je dan in het dopje die op de Aquarius zit, en die Tovercapsule vol drank mag erbij in de pot. Roer maar nog eens. Pak maar de roerlepel en roer goed!
• De op één na laatste fles moet geschud worden. Snel en hard, met je twee handen. Je kind moet dat ook doen. Enkele druppels op de lepel en klaar!
• De laatste fles is er één die werkt met een spreuk. Terwijl jullie samen wat Aquarius gieten in de Toverpot moeten je kind en jij iets roepen. Bij ons was dat (verrassing) “LET IT GOOOO”. Toverspreuken zijn van het grootste belang, mensen.
• Nu neem je een rietje. Ik vraag aan ons kind om het rietje even tussen haar handen te draaien. Belangrijk, want dit is het ToverrietjevoorToverdrankindeToverpot. Vraag of je kindje er klaar voor is. Maak uw ogen groot. Je hebt net getoverd. Wees volledig en helemaal onder de indruk van uw klein schepsel dat niet alleen zelf de toverdrank maakte, maar die ook nog eens drinkt.

Wees creatief. Als je geen stickers hebt kan je een pot of beker beschrijven. Misschien kan jij wel goed tekenen? Je kan ook bij een vriend of familielid een magische beker op gaan halen (licht ze misschien wel of voorhand in). Je kan er een magisch koord rond knopen. Er zijn zoveel mogelijkheden. Wij hebben erna nog een schoendoos beplakt met Toverstickers en bewaren alles op een prominente plaats in huis. Bij ons is dat op de kast. Wanneer het teveel is om in één keer op te drinken zetten we de drank erbij. Kwestie van tijd en het kind vraagt er zelf achter, zeker wanneer het in het zicht staat. Vergeet niet te roeren voor er gedronken wordt!

Eens de rode Aquarius op is hoop ik dat ze genezen is en dan stoppen we met de Toverdrank. En wat dan als ge naar de Delhaize gaat? Wel, dan zeg je dat je een ingrediënt tekort hebt voor Toverdrank en dat kan je enkel krijgen bij de dokter. Kinderlogica. Je moet er gewoon in geloven terwijl je het vertelt. Ziek zijn is al erg genoeg als kind. Iedereen kan dat wel wat magie gebruiken en je wist het misschien niet, maar geloof me vrij: magie maak je zelf.

Op zaterdagochtend werden we rustig wakker, ontbeten we en vertrokken dan richting Oostende. Er was niet echt een plan, maar er waren wel enkele dingen die ik wilde doen, zoals ijsschaatsen en een Irish Coffee drinken. Vraag me niet waarom, ik had daar gewoon goesting in. Eens we ons parkeerden op de randparking stapten we zo’n tien minuutjes (op peutertempo) tot aan Winter in het Park. Het Leopoldpark werd omgetoverd tot een feëeriek winterdorp. Er zijn heel veel lichtjes, een kerstmarkt, een draaimolen voor kindjes en een ijsschaatspiste die werd gebouwd op de parkvijver. Het kind was helemaal wild van het schaatsen, zo wild zelfs dat ze het alleen wou doen. Ook toen we een hulpstuk huurden liet ze zich niet kennen. Na twee rondjes op zo’n geel ding vond ze het wel goed geweest en wou ze dat ding zelf duwen. Het lief en ik stonden erbij en hielden onze adem in. Na haar schaatsavontuur at de dochter kip aan een kraam en charmeerde ze iedereen door te dansen op Mariah. Kind van haar moeder, zegt. Ze kreeg erna nog een warme toutomelk in de houten skihut en ze mocht twee rondjes op de molen. Iedereen was er zo ontzettend vriendelijk en wij genoten met volle teugen. Shoutout aan de kraamverkoper die Emma gratis koekjes gaf.

Na het Leopoldpark wurmden (lees: worstelden) we het kind in haar buggy met het idee dat ze wat kon slapen. We stapten naar de Adolf Buylstraat en natuurlijk sliep ze niet. Wat ze wel deed was lichtjes tonen. En wat had ze er veel om te tonen aan ons. Oostende maakte er een punt van om de ganse binnenstad te hullen in een sfeervol decor en het kind en ik kunnen dat alleen maar toejuichen. De Adolf Buylstraat heeft letterlijk een plafond van licht door een overkoepelende lichttunnel en vanaf 16u45 is er ook elk uur een lichtshow op muziek. Volgens de dochter en haar tante is dat een echte aanrader en wie ben ik om hen tegen te spreken? We kwamen uiteindelijk uit op het Wapenplein waar er een hele reeks kerstbomen staan (hallo, perfecte foto achtergrond) en het huis van de kerstman. Zelf ging ik even binnen, maar de dochter vond het precies niet nodig om veel aandacht te besteden aan een man met een baard. Ze was er redelijkst benauwd van, dus we lieten dat maar voor wat het was.

Na onze tocht besloten we dat het tijd was om op te warmen. Tijdens de rit naar Oostende had ik wat gegoogeld en ons oog was gevallen op Barista n°75 in de Christinastraat. Als halve Oostendenaar kende ik die zaak nog niet, dus brachten we daar verandering in. De dochter was ondertussen redelijk vermoeid en we weten allemaal hoe gezellig een peuter dan is. Met een klein hartje stapten we binnen terwijl we tegen elkaar de hoop uitspraken dat ons bloedje de boel niet zou afbreken. Eens gearriveerd met hebben en houden (buggy, kind, luiertas) besloot het kind meteen ambetant te doen en ik zag alles al foutlopen toen de eigenares op ons afstapte. Ze vroeg ons of we misschien boven wilden zitten, hurkte zich op Emma’s hoogte en sprak met haar vol liefde en zachtheid in haar stem. Het lief en ik ontspanden meteen en onze peuter ook. Boven was er meer ruimte, waren er lichtjes en ballen en de dochter zette zich naast mij op de bank. We bestelden een warme choco met rum voor papa, een Irish Coffee voor mij en een lauwe warme chocomelk voor Emma. Ik nam er een Christmascake bij en het lief een stuk broodpudding. Enkele tellen later arriveerde onze bestelling. De warme toutomelk was vers, lauw en Emma kreeg te horen dat er een verrassing onder een wit bordje zat. Het kind ontdekte smarties en het lief en ik dankten de goden en de eigenares. Ze at geen enkele smartie, maar goot ze uit onder “OEI OEI GEMORST!” salvo’s en zei erna “OPRUIMEEEN!”, om ze dan enthousiast terug in het schaaltje te doen. Ze deed dat oneindig keer veel na elkaar. Mijn kind, vrees ik.

We sloten de dag af door snel handschoenen te kopen in den Innovation (in de kerstvakantie, haha) en het lief deed op weg naar de parking nog een cache. Mocht je zelf gaan naar Oostende en je wil ‘s avonds ergens eten, dan is Histoires d’O op de zeedijk (niet ver van ‘t Casino) een aanrader. Wij gingen er onlangs eten met Emma en hun garnaalkroketten zijn zo vers en lekker dat ik even luidop heb gekreund. Pas op, tot u spreekt iemand die grote fierheid kent in garnalen en alles wat ermee te maken heeft, dus ik zeg zoiets (of kreun) niet makkelijk. We zijn twee weken later en het lief spreekt nog lyrisch over de kropsla op zijn bord die zo vers was en dat ge dat tegenwoordig bijna nergens meer tegenkomt. “Zonde”, zegt hij, “want dat kan zo smaken”. Als het over eten gaat heeft het lief vaak gelijk. Net toen we dachten dat ons diner met de dochter geslaagd was brak ze een glas. We schaamden ons en excuseerden ons uitvoerig. De mensen van Histoires d’O waren zeer lief en vriendelijk, namen ons niets kwalijk en in combinatie met hun eten zorgt zoiets voor een dikke shoutout door ondergetekende.

December is hier hectisch. We zijn alledrie jarig, er zijn talloze redenen om te feesten en meestal betekent dat een race tegen de klok om proper gekleed bij familie en vrienden te geraken. Het is een privilege om zo’n luxeprobleem te hebben, ik weet dat, maar dat maakt het er niet minder druk om. Oostende was dus net wat we nodig hadden: een dag vol gelach van de dochter en veelbetekenende knikjes tussen het lief en ikzelf. Rust.

Vijf jaar geleden lanceerde American Express Coorporation (samen met enkele overheidsdiensten) hun project in de Verenigde Staten. Het is een winkeldag die de KMO’s helpt om tegenwind te bieden aan Black Friday en Cyber Monday. Die laatste twee zijn winkeldagen met grote kortingen, vooral bij grote ketens en multinationals. AMEX kocht onder andere advertentieruimte op Facebook en gaf die ruimte aan KMO’s, verder was er ook een grote nationale reclamecampagne in de Verenigde Staten, wat zorgde voor een groot succes. 

Ondertussen zitten ze aan de vijfde editie van Small Business Saturday en wint het concept meer en meer zieltjes voor zich. Na de USA, volgde de UK, en ik denk dat er niemand kwaad zou zijn mocht onze regering ook zijn schouders zetten onder zo’n project. Denk u dat ook niet, mijnheer Muyters? Een hippe hashtag erbij over KMO’s en Zaterdag en we zijn vertrokken. Zo simpel kan het zijn.

De afgelopen week las ik veel tweets over Black Friday, dat het toch godgeklaagd is en allemaal niet eerlijk, en waarom moet dat nu in België ook? Het is nog niet moeilijk genoeg voor de kleine zelfstandige, zekerst? Ik snap van waar die reactie komt, maar volgens mij hebben die dames uit de UK een punt. Daarom ga ik niet zagen over Black Friday, maar ga ik jullie vijf tips geven uit mijn omgeving. Vijf kleine, eerlijke bedrijven, waar je kerstcadeaus kan kopen van mensen die ze zelf maakten. En ja, ik koop ook bij Bol.com en soorten. Niemand is heilig of beweert dat te zijn. Het gaat er hem voor mij vooral om dat we een gezond evenwicht vinden. Veel mensen laten het geld rollen in december, je kan het zowel maar laten rollen in de richting van echte mensen, in plaats van in de richting van Panama. Doe gerust mee. Blog of Instagram uw tips. Laat ze hier achter in de comments. Doe maar een keer goed zot! Hier zijn alvast vijf tips van mij:

1. Eva Mouton 
   Ik weet niet of ze een commercieel orakel is, of dat haar stocksale toevallig op Small Business Saturday (en de dag erna) valt, maar laat het een teken zijn: je vindt er cadeaus voor elk budget die origineel zijn, en vaak ook humor bevatten. Of zou uw schoonmoeder niet graag een Fairwear pull hebben met “Ovenhapjes For President!”, misschien? Reden te meer om er één te kopen, zeg ik u. Via dit Facebook-event kan je alle informatie vinden over wat er dat weekend allemaal te beleven valt. Ga, want er is duizend liter warme chocomelk die op moet.
2. Groenten uit Edegem
   In februari begint het bij veel mensen al te jeuken: de lente hangt in de lucht, de dagen worden langer en er kan weer gefantaseerd worden over tuinieren. Het is nog steeds hip en happening om een moestuin(bak) te hebben, dus waarom zou je geen zaadpakket cadeau geven? Een cadeau waar mensen het ganse jaar iets aan hebben en die u sowieso zelf groensels bezorgen. Return on investment, heet zoiets. In het allerslechtste geval hebt ge een cadeau waar uw nonkel een jaar lang flauwe moppen over kan maken, en zo is die mens ook weer content.
3. Geurkaarsen van Zolea
   Zoë blogt al zo’n vijf jaar en vond haar stem door te praten over haar passie: natuurlijke verzorgingsproducten en zelf cosmetica maken. Dit jaar lanceerde ze haar geurkaarsen. Het zijn kaarsen de ze zelf giet in een recycleerbare verpakking. Het klinkt geitenwollensokkig, maar toen ik haar webshop de eerste keer bezocht viel mijn mond open. Ontzettend professioneel ogende, mooie kaarsen die duurzaam zijn voor 12,50 euro. Een mens zou voor minder enthousiast worden.
4. Juwelen van NimZu
   Natasha volg ik al sinds ik haar producten ergens tegen kwam in Antwerpen. Het is zo lang geleden dat ik niet eens meer weet waar exact. Ik zag het mooiste paar oorbellen en toen bleek dat ze nog betaalbaar waren ook. Elk stuk is echt zilver of goud en wordt met de hand gemaakt in haar atelier. Dit is betaalbaar vakmanschap dat tijdloos is en vaak krijg ik positieve opmerkingen wanneer ik een stuk van haar aanheb. Als je wil scoren bij vrouwen zoals mezelf: Nimzu it is.
5. The Vandal
   Toen het lief de collectie van dit merk zag kocht hij twee T-shirts en keek hij verliefd naar de rest van de collectie. Elke koersliefhebber zal gelukkig zijn met een stuk van dit merk, die de koers eert op een fantastische manier. Dit kan wel eens de oplossing zijn voor de vraag: “Wat moeten we nu weer voor nonkel Luc kopen”? Elk stuk is hun eigen ontwerp en bovendien wordt alles op een eerlijke en ecologische manier geproduceerd. Hashtag Fairwear, zegt.

Mocht er nog twijfel zijn: niets is gesponsord of betalend aan deze post. Ik krijg hier niets voor terug, behalve contente mensen, en dat vind ik al heel veel. 

Rond 9u30 kwamen we aan in Fort Napoleon voor een ontbijt. Wij, dat zijn Emma, het lief, tante ‘Dira en ikzelf. De zus en ik zijn half Oostends, dus overlegden we die ochtend pas hoe we het zouden doen. We begonnen met de Spiekpietjes Expo*. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten voor onze (bijna) tweejarige, maar dat ze zo enthousiast zou reageren had ik niet verwacht. Je kan de expo bezoeken onder begeleiding van een gesproken verhaal, maar wij kozen om dat niet te doen met Emma. Wij vertelden zelf het verhaal en ze was helemaal mee. Ze reageerde enthousiast en wij stonden er verbaasd naar te kijken. Toen we de Expo bezocht hadden wees een lieve meneer van Stad Oostende ons op de Spiekpietjes zoektocht in de stad zelf. In verschillende etalages zitten pluchen Spiekpietjes verstopt die je moet gaan zoeken. Je vult het aantal gevonden Pietjes in op een lijst en dan dien je die in bij de dienst Toerisme, waar je een kleine attentie krijgt.

We besloten om de overzetboot te nemen aan het Fort Napoleon en trokken zo richting het stadscentrum. Emma zat voor de eerste keer op een boot en genoot met volle teugen. Die boot stopt aan de vistrap, dus kochten we eerst twee kilogram garnalen. Ons kind keek zich de ogen uit en wilde alles proeven: tante ‘Dira kon de garnalen niet rap genoeg pellen. We lunchten in het Mosselhuis waar we genoten van verse soep en geanimeerde visschersgesprekken. Het is één van de authentieke visserscafé’s in Oostende en de liefde en het respect voor ‘t zeetje druipt daar van de muren. Wij kennen de eigenares en ze was zo lief om onze garnalen te bewaren tot we terug naar huis gingen. Vanaf het Mosselhuis startten we onze zoektocht die een goed uur duurde. Weer maar eens was Emma helemaal mee en reageerde ze superenthousiast. “Pietje, mama! Pietje tante. Kijk! Kijk, nog één. Zes Pietje”. De laatste weken is alles wat ze telt “ZESH”, dus voorlopig lijkt ze wiskundig op de mama.

Er zijn tien winkels die deelnemen aan de zoektocht en ook al ken ik Oostende als mijn broekzak, toch waren er twee winkels die mij aangenaam verrasten. Ferm, een winkel met Scandinavische insteek. Tante ‘Dira kocht er een geweldig schoon kleedje voor de dochter en ik kocht er net geen sweater. De tweede was Gino in de Ensorgallerij. Het lief was zo enthousiast dat hij er niet één, maar twee t-shirts kocht. Vier jaar mijn lief en dit was een primeur voor mij. Hij die vrijwillig geld uitgaf aan kledij in een bakstenen winkel. Ze verkopen er onder andere zot schoon gezeefdrukte kleren over de Ronde Van Vlaanderen. Say no more. Na onze mini-shopping trip trokken we richting dienst Toerisme waar we onze attentie kregen. Vanaf daar trokken we als afsluiter richting de Oktoberfoor. Wij, de meisjes, gingen op de paardenmolen en verplichtten het lief om zeker één minuut lang foto’s te nemen. Daarna gingen de dochter vissen (knip die kortingsbonnen uit de Tips!) en deed ze een paar toertjes op de draaimolen. Als laatste wapenfeit gingen de zus en ik op de Octopus.

We zwaaiden de kermis gedag, haalden onze garnalen op en namen de boot terug naar onze auto. Het was ondertussen bijna 18u en donker. We aten ‘s avonds bij mijn mama en het was zoals vroeger. We kwamen thuis met rode kaakjes (van die gezonde wangen, kendet?) en overstelpten haar met enthousiaste verhalen. De zeelucht had ons goed gedaan en dus veel honger bezorgd. We aten samen, gingen naar huis en vielen als een blok in slaap. Acht uur in Oostende. De schoonste acht uren die oktober ons bracht. Merci, Oostende. Merci!

*Los van wat jouw mening of de mijne is: de Spiekpietjes zijn volledig zwart met kroezelhaar. Ik vond dat ik dat moest vermelden. 

Het Spiekpietjes boek koop je hier.
De Spiekpietjes knuffel koop je hier.
Andere boeken over de Spiekpietjes vind je hier.
En hier vind je de site van de dienst Toerisme Stad Oostende.

Hieronder volgen veel te veel foto’s. #sorrynotsorry

Gevonden! Dus: opnieuw. Een tijd geleden, 1 juli om precies te zijn, kwam hier het eerste gerecht uit ‘Honger!’ op tafel. Nu hoor ik u denken dat dat wel heel raar is, aangezien dat boek nog maar net uit is, maar dat komt allemaal door het lief. Het lief, dames en heren, dat is een gerenommeerd kok. Hij zelf zal eens ongemakkelijk lachen, zwaaien met zijn handen en iets mompelen over dat dat niet waar is. Geloof dat maar niet. Die schudt de zotste gerechten uit zijn mouw, of uit een kookboek, en doet dan alsof hij een ei gekookt heeft. Sinds ik samen ben met hem heb ik zeker twintig nieuwe kruiden leren kennen en is mijn smaakpalet enorm uitgebreid. Ik durf daar al eens over stoefen op tinternet. Nu is dat niet anders.

Ik heb geen idee hoe wij Mme Zsazsa ‘kennen’. Het is te zeggen: ergens wel, maar hoe gaat dat, hé? Via het internet en Facebookgroepen en blogs en er zijn vrienden van haar die kennissen zijn van ons etc., maar ik denk eigenlijk gewoon graag dat coole mensen gewoon coole mensen aantrekken. Iets van soort zoekt soort, de toffe-bende-editie. Toen Mme Zsazsa testers zocht voor ‘Honger!’ was het lief enthousiast en ik kon dat alleen maar toejuichen. Ons weekmenu werd gevuld met dingen als “citroenrisotto”, “Marokkaans stoofpotje” en “vegetarische pasta carbonara”. Het ene gerecht al lekkerder dan het andere, maar echt stuk voor stuk toppers. De dochter at alles gezellig mee met ons en ik nam gretig foto’s.

Deze week viel ons exemplaar van ‘Honger!’ in de brievenbus*. De lay-out is fantastisch. Duidelijke recepten, zowel voor de afwegende neuroten als de freestylers. Er staan schoon foto’s in en tekeningen. Soms vindt ge zelfs uitleg over bepaalde groenten, maar wat mij echt omver blies is dat elk recept voorzien is van extra’s zoals “voor vegans of kaasmijders”, of “lekker voor erbij“, zodat ge eventueel een bijgerecht kunt maken, of aanpassingen doen naargelang wie er mee eet van uw gerecht. Andere rubrieken die bij sommige gerechten staan zijn “voor de moestuiniers“, met handige tips voor in de moestuin. “Ook lekker“, met een aanpassing van het recept om het bijvoorbeeld meer zomers te maken. “Binnendoor“, met tips die het koken makkelijker maken. “Extra groenten“, voor toevoegingen aan het recept … Echt. Er zijn nog andere categorieën en elk van hen is al even geniaal. Waarom heeft niemand dit ooit eerder gedaan? Eén recept met suggesties voor meerdere varianten, zodat je het recept kan aanpassen naargelang de gelegenheid of het seizoen. Hier, op de blog van Mme zelve kunt ge dat schoon zien. Simpel, edoch geniaal.

Serieus gasten: ik kan enkel tot u spreken als eter, niet als kok. Ik kan tot u spreken als mama van een dochter. Zoals iemand met dezelfde routines als velen. Elke avond komen we tussen 17u30 en 18u00 thuis van het werk en is de peuter redelijk vermoeid. Dan is het fijn dat er recepten zijn zoals diegene uit ‘Honger!’. Origineel, niet zwaar op de maag en klaar te maken in een tijdspanne die verhindert dat eerdergenoemde peuter het huis of onze trommelvliezen sloopt. Het zorgt voor variatie in je eetpatroon met ingrediënten die iedereen kent, zonder dat er extreme dingen gevraagd worden genre: “Laat nu twee uur rusten”, waardoor uw dag naar de kloten is omdat uw peuter alles kapot maakte. Elk gerecht begint met een tijdsindicatie die realistisch is, en mocht je toch onverwachts thuiskomen met twee bloemkolen omdat ze in reclame stonden, dan kan je gewoon in het (alfabetische) register zoeken dat ingedeeld is per groente (of ander soort ingrediënt zoals ricotta, couscous of linzen).

Ik kan niets meer doen dan dit om u te overtuigen van dit boek, maar als ik de tijd neem om een kookboek te reviewen, dan weet ge dat het goed is. Leg het onder de kerstboom voor de kok des huizes en ik beloof u dat er enkel maar lekkers volgt. Of hou het voor uzelf en geniet van de complimenten die ge krijgt na het koken van deze gerechten, want die zullen er zeker komen. High five, Mme Zsazsa. Goed gedaan! En merci dat je ons liet meegenieten vanaf het prille begin.

Mme Zsazsa – Manteau – 240 pagina’s – ISBN 9789022334614 – €24,95

*Het boek viel hier in de bus nadat wij Mme Zsazsa daar centjes voor gaven. Dit is dus (wederom) geen gesponsorde post. Kwestie dat u dat weet. Mocht u het boek willen kopen, dan kan dat door op de link in (en onder) mijn tekst te klikken of door HIER te klikken, want ze is het waard. 

HET IS ER! (excuses, ik ben enthousiast!). Uitgeverij ROSE stories (feministisch en dus divers) bracht de Nederlandse versie uit met als titel “Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes”. Het boek bevat dus 100 maal het waargebeurde verhaal van een inspirerende, sterke, rebelse vrouw. De verhalen werden gekozen en gebundeld op basis van drie criteria: het moest een mix worden van vrouwen uit het verleden en vrouwen uit de hedendaagse maatschappij. Verder moesten de verhalen verteld worden van vrouwen over de ganse wereld. Het moest dus een divers en inclusief boek worden. Als laatste criterium moest de biografie van de vrouw interessant zijn voor kinderen. Het moest een verhaal zijn dat kinderen kon prikkelen en aanzetten tot dromen. Bij Coco Chanel (Ja! Die staat erin!) werd er bijvoorbeeld gefocust op haar jeugd in weeshuizen en hoe ze daar leerde naaien, dus hoe haar kindertijd haar leven als volwassene voor altijd had veranderd en geïnspireerd. Je kan het verhaal vertellen van Michelle Obama, Amelia Earhart, Brenda Chapman, Cleopatra en zoveel meer vrouwen. Elk verhaal is individueel en prachtig geïllustreerd door een kunstenaar, wat zorgt voor een diverse en enorm mooie vormgeving.

Al deze verhalen zijn niet langer dan één A4’tje, wat ze dus perfect maakt als voorleesverhaal. “Er was eens een meisje…” zijn de beginwoorden van elk verhaal en dat alleen al is het kopen waard. We kennen Robin Hood. We kennen Peter Pan en zelfs Mario Bros. Voor elke dappere meid in een kinderboek kan je makkelijk tien jongens bedenken die de helden zijn. Het is tijd voor wat evenwicht. Het is al lang tijd voor wat evenwicht. Het doet er niet toe of je hartendief (ik word er zowaar emotioneel van) een jongen of een meid is. Of ze nu spelen met auto’s, prinsessen of Lego. het is om het even. Echt waar: toeternietoe. Ik geloof echt dat ook jongens baat hebben bij dit boek. Dat ze er baat bij hebben om ook vrouwen te zien als mensen die alleen hun eigen verhaal maken. Als leiders, durvers en doeners. We kunnen allemaal ons eigen verhaal maken, los van gender, kleur of geaardheid. Zeg nu zelf: hoe schoon is dat niet? Dus alsjeblieft, doe jezelf en jouw kind(eren) een plezier: koop dit boek. Dus alsjeblieft, doe jezelf en de kinderen in jouw omgeving (dag tante! Dag meter! Dag nonkel. Dag peter! Dag oma en dag opa!): koop dit boek. Je zal verbaasd zijn over hoeveel je zelf nog kan bijleren, want elke vrouw in dit boek is een inspiratie, je moet het alleen willen zien.

Van de uitgeverij mocht ik vijf verhalen + illustraties aanbieden aan mijn lezers. Ook de volledige lijst met alle verhalen kan je hier downloaden:

Rebelse meisjes - 5 gratis verhalen

0 file(s) 0.00 KB

Please login to download

Rebelse meisjes - verhalenlijst

0 file(s) 0.00 KB

Please login to download

Auteur: Elena Favilli Francesca Cavallo
Uitgever: ROSE stories
Nederlandstalig – ISBN 9789082470130 – november 2017
Adviesprijs: 19,95 euro – onder andere hier te koop

Dankjewel aan Annelore voor de heads up! Oh, en dit is geen gesponsorde post. Again: als er een post gesponsord is, dan staat dat onder #sponsored. 

Scheer je benen met conditioner in plaats van met scheerschuim en consoorten.

Het is zot hoe goed dat werkt en hoe simpel het is. Sinds ik dat doe heb ik geen van die smerige kleine wondjes meer. Mijn scheermesjes gaan honderd keer langer mee (ongeveer) en erna zijn mijn benen echt zijdezacht. Kent ge dat? Met gladgeschoren benen in een bed kruipen met verse lakens. Oh. Eén van de schoonste dingen ter wereld, al zeg ik het zelf. Klink ik nu als een Buzzfeed-artikel? Soit, dan is het maar zo.

Volgende stappen brengen je naar een betere wereld:

• doe wat conditioner in je hand
• smeer je been ermee in
• zing dit liedje
• scheer
• wees verwonderd
• bedank mij

Graag gedaan.