Wat is Desenio? Desenio is een website waar je naar lieve lust posters en (bijpassende) lijsten kunt bestellen. Hun aanbod is gigantisch en ze hebben voor elke smaak wat wils. Ik bracht een paar avonden door met mijn winkelmandje vullen, aanpassen, bijvullen, terug aanpassen, om dan uiteindelijk te beslissen wat ik echt wou. Het is waar wat ze zeggen: dat kiezen ook een beetje verliezen is. Wie mij kent zal niet verschieten van de keuzes die ik maakte. Qua kaders ging ik voor zwart en eik, en qua posters werd het een bonte mix. Het heeft nogal wat te maken met feminisme, muziek, girls girls girls en ook (hoe kan het ook anders?), de liefde. Onderaan deze blogpost zal ik een overzicht maken met klikbare links van al mijn keuzes. Ik krijg daar geen percentage op, of gelijk wat. Dat is gewoon om het u gemakkelijk te maken, zo met de feestdagen, enal.

Na mijn bestelling werd alles binnen de week geleverd. Het zat mooi en veilig (niet onbelangrijk!) verpakt, zodat je bestelling het traject in de post heelhuids doorkomt. De verpakking zelf vond ik ook schoon, alles is zwart en de kleinere posters zaten in een soort harde kaft. Ik ben een sucker voor mooie verpakkingen, en als gij ook zo zijt, dan zult ge tevreden zijn. Een tweede ding dat mij vrolijk maakte waren de kaders. Het glazen blad is geen echt glas, maar plexiglas. Je ziet visueel geen verschil, maar als mama van twee wildebrassen kan ik daar alleen maar om juichen.

Mijn eerste stuk was beslist binnen de vijf minuten. Een poster die je kan personaliseren. Tijdloos en zo ontzettend schoon. Liefdevol zonder melig te zijn Bovenaan staan de geboortedatums van mijzelf en het lief en daaronder die van onze meisjes. *kuch* cadeautip *kuch*. Voor de lijst koos ik voor een zwart houten frame. In ons huis zal die een prominente plaats krijgen, dus eens alles thuis werd geleverd gaf ik ze de meest prominente plaats in onze tijdelijke woning: op de kast. Ik voegde nog een kleiner kader toe met een lyric en hop: de sfeer van hoe ik het wil in ons huis werd perfect in één beeld gevat.

Voor de andere items wou ik een collage van kaders voor aan de muur. Ik koos een mix van tekst en beeld om het wat interessant te houden. Voor de posters die kleur bevatten hield ik het eenvoudig: naast zwart en wit komt er telkens roze in voor, want roze is life in ons huis. De formaten, ligging en kleuren wisselde ik af omdat het geheel dan mooi oogt. Pinterest had daar foto’s van, en dat is zo, dus dan doe ik dat. Eerst legde ik mijn selectie uit op de grond, nam daar een foto van, om dat dan uit te meten en zo aan de muur te hangen. Het is te zeggen: dat was het plan. Een kleuter van vier jaar, Emma, dacht daar namelijk anders over. Eens ik klaarstond met mijn hamer en nagels wou ze per se dat de tekening die Eline van ons maakte werd toegevoegd aan de collectie en er moest ook een kunstwerk van haar bij. Het kind in mij snapte haar, dus zij werd de visual merchandiser van dienst en ik heb mij dat eigenlijk niet beklaagd. Het kind heeft precies wel oog voor wat bij elkaar past. Dat kunstwerk had namelijk ook zomaar een zelfgemaakte leeuw uit een wc-rol kunnen zijn.

We hamerden erop los, hingen alles aan de muur, en stonden dan op een afstandje content te knikken. Dat hoort zo, nietwaar? Toen besloot Emma om te poseren bij haar kunstwerk en ook al hing er na die mini fotoshoot een kader schots en scheef: mijn moederhart zwol toen ik de trotse blik in haar ogen zag.

Weet je, dit was de afgelopen weken echt een leuke afleiding en een extra motivatie om hard door te gaan met die verbouwingen. Het kwam op het perfecte moment en ik ben echt belachelijk dankbaar voor mijn nieuwe kaders en posters. Het wordt daar schoon in dat huis. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Mijn bestellijst (met klikbare links)

• Family Dates Personal Poster – Zwarte wissellijst
  
• Wild World Poster – Zwarte wissellijst
• Feminism Poster – Eiken wissellijst
• Girls Are Awesome Poster – Eiken wissellijst
• The Colors of the Rainbow Poster – Eiken wissellijst
• Girl Power Poster – Zwarte wissellijst
• Flamingo Aquarelle Poster – Zwarte wissellijst
• Moebe Pin Zwart

Zoals gezegd: dit gaat om een samenwerking met Desenio.

Die verbouwingen houden jullie duidelijk bezig, en geloof me: ons ook. Dus buckle up, want dit wordt een lange blogpost. Ik probeer het zo overzichtelijk mogelijk te houden. Ik ben daar stil over gebleven omdat ik het niet aandurfde erover te praten en omdat ik mij schaam(de), maar dat is weer een heel ander verhaal. Nu lijkt alles toch tot een einde te komen en ziet het er echt naar uit dat we dit jaar nog kunnen verhuizen, dus welaan dan.

Die verbouwingen zijn officieel gestart begin 2016, een jaar na de aankoop van het huis. Emma was dik acht maanden toen we verhuisden naar de chalet, dus sinds augustus 2016 wonen wij op 40m² in onze tuin en is het oude huis onbestaand. Dat was goed doenbaar. Emma was nog geen jaar en had nog niet zoveel gerief en wij hebben een groot deel van ons gerief in opslag gestoken in een garage op ons domein. Omslachtig, maar dat lukte wel voor even, zo dachten we.

We waren aan de verbouwingen gestart vol courage en principes. Schone principes, zoals “enkel lokale kmo’s” aanstellen, zo ook onze aannemer. Die viel in september 2016 uit met een hernia. Wij reageerden redelijk chill en hadden zoiets van “we kunnen toch niet controleren hoe zijn hernia loopt en er zijn ergere dingen dan 6 maand vertraging, het is een kleine zelfstandige, dat zijn de risico’s”, en we verschoven alles een half jaar op de kalender. Dat betekende ook een half jaar extra in die chalet, maar soit, tegen de zomer zou alles klaar zijn en we konden daarmee leven.

In april 2017 kregen we de eerste echte factuur van de aannemer en we waren nu echt vertrokken. Een beetje later dan voorzien, maar een mens heeft geen controle over medische toestanden. We verschoven de planning naar verhuizen in de winter. Dat kan er nog wel bij. Op die paar maanden zou het nu ook weer niet gaan steken. De werken gingen traag, maar er gebeurde toch iets. Het bouwverlof kwam, het bouwverlof eindigde en in augustus 2017 kreeg ik mijn ontslag. Dat was pas echt een donderslag bij heldere hemel. Door dat ontslag kreeg ik geen loon, want het ging om dringende reden en dan krijg je geen uitkering. Diezelfde periode, in september 2017, was de aannemer niet meer bereikbaar en wist ik niet meer waarin of waaruit. Ik zie mijzelf nog zitten in december, bleitend, omdat we financieel op ons tandvlees zaten en we geen kant op geraakten met dat huis. Die nacht zei ik “Als we het moeten verkopen, dan is ‘t zo. We hebben het op zijn minst geprobeerd”. We gingen als verdoofd door de feestdagen en ik vond rust in het aanvaarden van de situatie. Mijn ouders waren op de hoogte en mijn moeder zou mijn moeder niet zijn mocht ze niet gereageerd hebben met “Tsjah, dat is ‘t leven hé kind”. Dat zal dan wel zo zijn, zekerst?

Als bij wonder kreeg ik begin 2018 bericht van de rva dat mijn uitkering dan toch eindelijk in orde was gekomen. Zes maand (!) tot ik die uitkering geregeld kreeg, maar het was (al een chance) met terugwerkende kracht. En geloof het of niet, daar was ook de aannemer terug. Zou het dan toch? 2018 ging ons jaar worden. Dat was ook nodig, want die chalet werd te klein. Emma was een peuter die groeide tot kleuter en ik bleef maar dozen gerief verzetten en versleuren. Het kind zelf kwam zot in de winter, en wij samen met haar. Ook dat is een blogpost op zijn eigen waard.

In april 2018 ontving ik een factuur van 7000 euro van de aannemer, gaf die aan de bank en kreeg een dikke “nope”… Hoezo? Bleek dat er tussen de aankoop en het opvragen van de tweede verbouwschijf meer dan anderhalf jaar zat. Na die periode moest er terug een aanvraag ingediend worden om de middelen (die goedgekeurd waren en in de akte stonden!) vrij te krijgen. Die aanvraag werd geweigerd omdat ik geen werk had. Werkloos en 7000 euro moeten ophoesten uit eigen zak. Een mens gaat van minder sterretjes zien, maar we ploegden voort. De factuur raakte betaald en wij schraapten elke cent bij elkaar. Ik ging overal solliciteren, van de Ontex (fabriek) tot de McDonald’s, maar ving overal bot. Ofwel had ik geen ervaring genoeg, ofwel was ik overgekwalificeerd. Zolang ik geen werk had weigerde de bank om ook maar een cent uit te betalen. Tot dan lagen de werken stil. Ik besloot om te genieten van elke dag die ik had met Emma en te aanvaarden hoe de kaarten geschud lagen. Of ik nu boel maakte of niet, tegen een bank vechten kunt ge vergeten. Het aanvaarden was de enige optie.

Lang leve augustus 2018. Het niet concurrentiebeding voor de retail dat vast hing aan mijn ontslag was verlopen. Eén dag na het verstrijken startte ik op mijn nieuwe job en dat gaf ook nieuwe courage. Ik belde de bank, bezorgde mijn contract en loonfiches en kreeg volgend antwoord terug:

“Ik heb Uw aanvraag terug geactiveerd, maar er kan momenteel geen rekening gehouden worden met Uw “weekcontracten” – interim – startdatum 18/08. Uw inkomsten zijn vervangings- en/of niet vaste interimsinkomsten en deze mogen niet meegeteld worden. In bedrag is er wel voldoende inkomstenstroom, evenwel is de aard van Uw inkomsten belemmerend. Toch nog even geduld tot wanneer U een vast contract zou verwerven.”

Ik vind dat ik nog steeds een medaille verdien omdat ik op het moment dat ik die mail las mijn gsm niet tegen de stenen heb gekletst. Nog even geduld, zeitem. NOG EVEN GEDULD, ZEITEM. Ik word nog altijd kwaad als ik dat lees. Wij hebben dus nooit never ever een betaling gemist, te laat gedaan, of gelijk wat. Hoe moeilijk we het ook hadden, iedereen kreeg elke cent tijdig (ik ben daar nogal een neuroot in) en dan behandelen die u toch zo? OP BASIS VAN WAT? Ze hadden zelfs een papier van mijn werkgever die beloofde dat ik een vast contract zou krijgen na de interimperiode.

Machteloos zijt ge op zo’n moment. Compleet machteloos en ontzettend kwaad. Op mijn nieuwe werk wisten ze van de situatie en daar kreeg ik te horen dat ze mij een vast contract wilden geven vanaf 1 januari 2019. Wel was er één voorwaarde: ik moest werken op 78 kilometer van mijn woonplaats. Dat betekende dat ik Emma ‘s avonds niet meer zou zien en het is ook een job met weekendwerk, dus ik zag mijn dochter van woensdag tot zondag nog één uur per dag, ‘s morgens. Mijn hart brak in een miljoen stukken, maar welke keuze had ik? Op mijn werk wilden ze weten of dat wel zou lukken met mijn privé, maar welke kant kunt ge op zo’n moment nog uit? Iedereen die macht over u heeft oefent ze uit en dan kunt ge boel maken en foeteren over ‘t onrecht, of doorperen. Ik heb doorgeduwd, zij het met veel tranen. Dat gevoel dat niets ooit nog zou goed komen begon zwaarder en zwaarder te wegen.

Begin december 2018 mocht ik het contract tekenen (met ingang vanaf 1 januari 2019) dat mij was beloofd. Diezelfde dag nog mailde ik alles naar de bank en die beloofden dat alles binnen de twee weken rond zou zijn. Ik belde de daklegger, de aannemer en kreeg een draft van de bankpapieren doorgestuurd. Jaja, we zouden die 500 euro administratieve kosten wel betalen, we waren zowat bereid alles te doen om de zaken geregeld te krijgen. Onze aannemer stak een tandje bij en ook de daklegger werkte aan een recordtempo. Tegen midden december stond de ruwbouw er volledig en lag er een dak op. Wij wisten niet wat we meemaakten. De facturen kwamen en ik bezorgde die aan de bank. Of ik nog even geduld kon hebben, want het was druk. Er werd mij beloofd dat alles echt wel in orde zou komen. Die facturen bleven uiteindelijk vijf weken liggen. Wilt ge uw aannemer en daklegger kwaad maken? Dan is dat de manier. Er zijn geen woorden die de terror kunnen omschrijven dat ik daardoor voelde (jeugdtrauma’s). Wanbetalers, wij. Wij die zo knokten en altijd correct bleven. Wanbetalers in zo’n klein dorp als het onze, want het waren feestdagen en congé’s. Ik belde de bank quasi dagelijks. Op den duur herkenden ze mijn stem. Ik gaf het telefoonnummer van de bank aan de werkmannen, zodat ze konden verifiëren dat het echt ECHT niet aan ons lag. Vijf weken te laat werd alles betaald, eind januari 2019. Daarmee kwamen wel meteen ook alle middelen vrij, maar ik zal nooit kunnen goedmaken dat ze moesten wachten op hun geld.

Januari 2019 zette zich ook aan met een kindje in mijn buik. Dat kindje zou eruit gaan komen in mei en ik had maar één voornemen voor 2019: verhuizen. We bestelden de ramen en die werden geïnstalleerd in april 2019, de achtergevels werden gevoegd en er kwam een nieuwe planning. In mei tekende de elektricien alles uit, de bestaande muren werden behandeld tegen het vocht. We wachtten zes weken om dat te laten drogen en daarna begon het lief en zijn familie met uitslijpen. In het bouwverlof kwam de familie om te helpen met isoleren en nu ligt alle elektriciteit er en is dat dichtgemorteld.

Nu is het wachten op de aannemer om een fout geplaatste muur te verzetten en een septische put te steken, dan komt begin december de plakker, erna is er vloerisolatie, vloerverwarming, chappe, een trap, de badkamer en de vloer. Zelf leggen we nog OSB-platen op de zoldervloer en een papa van school zal een badkamerkastje maken. Dan gaan we erin. Het is te zeggen: we verhuizen in december. Het gaat mij niet meer aan hoe het eruit ziet. Of we daar nu moeten leven met een kaars op de chappe, of met emmertjes water: het interesseert mij niet. Wij leven al vier jaar op 40m², waarvan een dik half jaar met vier personen. Ik heb het helemaal gehad.

En dat werk, Romina? Na de geboorte van Billie is alles op mij komen donderen. Ik zit op een punt in mijn leven dat ik niet meer weet hoe het professioneel verder moet. In overleg met mijn dokter en psycholoog ben ik thuis tot december en ik start in januari met een reïntegratietraject. Maar ook hier: dat is een blogpost op zijn eigen. We zullen zien wat de tijd ons brengt, want ik heb moeten leren loslaten, mij geen zorgen maken over dingen die binnen twee maand zullen gebeuren, en dat is wat ik nu probeer.

PS: sommige onder jullie weten dat ik mijn ex-werkgever een proces heb aangedaan. Dat is ook zo en dat kwam tot een einde vorig jaar. Ik mag en kan niet spreken over de inhoud van bekomen overeenkomsten, maar het is voorbij, en dat is het voornaamste.

De helft van ons huis moet voorzien worden van crepi en wanneer we offertes aangeleverd kregen verschilden de prijzen in de duizenden euro’s. Hoe kan je zo in hemelsnaam een goede keuze maken? Google bracht ons op verschillende fora en toonde ons onder andere deze website , maar dan nog zit er een enorm verschil tussen de bedragen die rond gaan. Wij vragen onze aannemer om goede mensen aan te geven en gaan dan met die mensen in zee, zoals de dakwerker en de raamleverancier, maar bij de gevelwerken lijkt het hek helemaal van de dam. Is daar eigenlijk een reden voor? Schilderwerken is nog zoiets. Ook daar liggen de prijzen soms meer dan een maandloon van elkaar verwijderd, om nog maar te zwijgen van de verschillende categorieën. Hoezo is een schilder niet gewoon iemand die verft?

Chape en vloeren lijkt dan weer een afdeling te zijn waar alles redelijk is geregeld, net zoals bij de loodgieter en de elektricien. Het is te zeggen: als je je hoofd niet laat zot maken door wc potten van 700 euro (Zevenhonderd euro voor een toilet en ze meenden het nog ook. Hahahaha). Snap je wat ik bedoel? Van een toilet of lampen kennen we net genoeg om te weten wat absurd is en wat gangbaar is. Mensen zijn ook bereid om te zeggen wat hun regenput of boiler kostte. Bij schilderen en crepi ligt dat duidelijk moeilijker en wij zien door het bos de bomen niet. Van daar dus mijn vragen aan jullie: waar moet je op letten bij dat soort offertes? Zijn er speciale eisen of specificaties waar we naar moeten vragen? Hebben jullie tips om de juiste offerte eruit te pikken?

Ik heb het al gezegd, en ik zal het nog eens officieel typen ook: wij verbouwen nooit meer. Vorige week ontdekte ik mijn eerste grijs haar en ik twijfel er niet aan dat die er kwam door de hoop bakstenen en cement die wij onze toekomst noemen. Ik kan niet wachten tot we vijf jaar verder zijn en dit allemaal verhalen worden in de categorie “Weet ge nog toen…”. ‘t Is maar te hopen dat er tegen dan nog kleur in mijn coiffure zit.

Na het wat te laten bezinken besloot ik toonzalen te gaan bezoeken. Ik bezocht elke keukenketen met vier letters (serieus, waarom bestaan de naam van zoveel keukenwinkels uit vier letters?), ook al was het even rijden. Ik nam foto’s, begon dingen op te meten bekeek verschillende keukenopstellingen en ging met hervonden inspiratie terug aan het plannen. Niets. Noppes. Nougabollen. Gelijk een writersblock, maar dan over mijn eigen interieur. Het is zo atypisch voor mij dat ik dacht dat ‘het’ sowieso wel zou komen. Ik liet het rusten en wachtte op een geniale ingeving, dacht ik.

Niet dus. Ondertussen weet ik wel waarom ik angstig ben. Het is een beslissing die mij voor zeker tien jaar (en hopelijk langer) zal achtervolgen. Het gaat over ontzettend veel geld én ik beslis voor het ganse gezin. Natuurlijk is het lief er, maar die is veel makkelijker dan mij. Voor hem steekt dat zo nauw niet.  Ik heb zo’n schrik dat ik fouten ga maken, dat ik het niet durf om knopen door te hakken. Met het huis zelf heb ik dat ook. Al een chance kost een architect veel geld, want de ruwbouw staat er nog niet volledig en ik beklaag mij al dat we een voor- en achterdeur hebben en ik twijfel over twee muren die er staan. Mocht ik toch mijn wil doordrijven en er een paar duizend euro aan besteden, dan weet ik zeker dat ik na zes maand weer andere inzichten zou hebben. En daarboven komt dan nog eens dat ik het huis ontzettend klein vind. Met mijn ouders hun huis had ik dat ook in de ruwbouwfase en nu vind ik het een kasteel, om maar te zeggen: ik heb daar duidelijk geen verstand van.

Zeg me alsjeblieft dat er nog mensen zijn waarvoor dit herkenbaar is en geef me alsjeblieft tips mocht je die hebben. Er moeten knopen doorgehakt worden en ik weet niet hoe dat moet. “Wit, hout en vooral niet koud” mag dan wel rijmen, het is, vrees ik, net iets te weinig om er een plan mee te maken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

De fundamenten liggen er en daar horen ook afvoerleidingen bij. Toen we er één zagen in het midden van de keuken hadden we meteen door dat er iets niet klopte. Het zit zo: duusd jaar geleden (of zo voelt het toch) had de architect een keukeneiland op ons plan getekend. Ik had duidelijk gemaakt dat ik dat niet wilde, maar dat was niet erg, zei hij, dat konden we nog veranderen. En nu zitten we met een afvoer in ‘t midden van de keuken die er niet moet zitten. Dat zal zonder veel drama rechtgezet worden, maar om verdere verwarring te voorkomen moet ik dus een keuken plannen.

Na wat Googelen en uren op Pinterest begon ik honderd keer van gedacht te veranderen, want het aanbod is immens. Er zijn veel mensen op de wereld met enorm schone keukens. Meestal is hun budget ook enorm veel schoner dan dat van ons, of zijn hun situaties anders. Menig keren zuchtte het lief en wees die mij op dingen zoals bijvoorbeeld het feit dat het hier geen Californië is met 9 maanden zomer aan één stuk. Die realiteit toch hé, zo vaak een spelbreker. Het lief heeft natuurlijk een punt, dus we gaan het eens old skool proberen. Ik ben een moodboard aan het samen stellen om een lijn te krijgen in mijn ideeën. Offline, met knippen en plakken, dus bestelde ik enkele catalogussen. Buiten diegene van de blauw/gele keten vroeg ik ook een keukencatalogus online aan. Nu is het spannend afwachten tot de postbode alle inspiratie in de brievenbus dropt, zodat ik ook effectief aan de slag kan gaan.

De werken hebben hier ontzettend lang stil gelegen en dat is niet toevallig. Rond de tijd dat ik mijn ontslag kreeg, kreeg de aannemer zijn rechterhand medische tegenslag. Het soort tegenslag waarvan je beseft dat het niet in 1-2-3 zal beteren. Zelf zat ik mentaal in een diepe put omwille van mijn ontslag en ik had echt het gevoel dat de wereld rond mij aan het instorten was. Buiten het lief en de dochter zag ik het nut niet meer van om het even wat en aangezien ik de jachtige telefoniste ben thuis droeg dat gevoel mee aan een status-quo in het verbouwproject.

Ergens in december kende ik een moment van energie en probeerde ik de radertjes van het verbouwen terug in gang de steken. Het lukte af en aan. Nu we midden maart zijn en al een maand of twee vooruitgang zien durf ik weer zeggen dat we goed vertrokken zijn. Het huis telt al een verdiep en er is zowaar een dakwerker aangesteld. Tegenwoordig staan er geen auto’s op de oprit, maar kranen en containers, tot groot jolijt van de dochter. Volgende week steek ik terug de molen in gang bij de raam-en-deur firma. Mijn hoop is om tegen het bouwverlof in een casco woning te zitten. Als dat lukt geeft dat ons nog zes maanden in 2018 om het water, de elektriciteit, de chape en het uitplakken te regelen.

Wat wel ontzettend positief is, is het vakmanschap van onze werkmannen. Wij kozen er bewust voor om mensen uit het dorp (of dichte omgeving) in te huren. We deden dat omdat die sowieso goed kunnen samenwerken (ons kent ons) en ze kennen ook allemaal onze architect. Een tweede reden is hun vakmanschap. Het lief en ik kennen namelijk niets van verbouwen. Letterlijk niets. Het was ook de bedoeling niet om zo’n grote verbouwingen te doen, maar toen bleek dat er maar drie voormuren legaal gebouwd waren restte er ons niet veel keus. De mensen die bij ons werken zijn locals, KMO’s, die hun stiel kennen en blind te vertrouwen zijn en dat lucht ontzettend op. Zij overleggen met elkaar en onze architect. Achteraf krijgen wij het te horen in kleutertaal. Het enige nadeel is dat mensen een tijdlang ziek kunnen worden. Dat heeft hier voor wat frustratie gezorgd, maar nooit van die aard dat we iemand anders overwogen.

Nu zien we ons huis groeien. Ik leg aan de dochter uit waar deuren en ramen komen en zij steekt haar vinger in natte cement om ervan te proeven. Ik leid haar dan af om haar drie minuten later terug te vinden op een hoop puin met roestige nagels. Ik neem duizend foto’s en zij profiteert van dat moment om aan isolatiepanelen te likken. Terwijl we dat allemaal doen evolueert de bouw en verbaas ik me keer op keer over ons uitzicht uit de toekomstige keuken. Zeg nu zelf: dat is toch machtig? Als ik de dochter mag geloven is het allemaal vooral enorm smakelijk; “Mmmm, mama. Is ijsje. Lekker inne mond”. Als dat geen droomhuis wordt weet ik het ook niet meer.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 27/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

Bij de Aveve (in Maldegem) gaf de winkelbediende ons de juiste grond en koos Emma verschillende zaadjes.  Ze was ontzettend enthousiast over haar kerstomaten, radijzen en haar wortels. Ik probeerde de gegeven informatie op te slaan en vertrok naar huis. De dochter viel in slaap in de auto wat me de tijd gaf om even te googelen. Al snel bleek dat er heel veel tips online te vinden zijn en dat er voor iedere gegeven tip een andere bestaat die het tegenovergestelde beweert. De dochter werd wakker, ik besloot mij niet te laten kennen en we gingen aan de slag. Dat zou ons wel lukken.

Ik haalde alles uit de verpakkingen en bedacht me dat het precies wat veel was. Het eerste zakje zaadjes was cayennepeper en hadden we gratis gekregen bij zo’n kweekbak. “Hoeveel zaadjes moeten in zo’n vakje?”. De dochter mocht de bakjes vullen met aarde en ik ging ondertussen snel even googelen hoeveel zaadjes in zo’n dingetje moeten. Na 30 seconden zoeken stond de dochter al naast me met haar “HELPEN MAMA, HELPEN ZAAJES!”.

Nergens vond ik antwoord en ik besloot dan maar de meubelen te redden voor zover dat nog kon. We zaaiden deze namiddag simpele dingen of zaadjes die we gratis kregen. Het ging zeer snel van kwaad naar erger, want sommige pakjes hadden 100 zaadjes en andere amper 9. Hoeveel zaadjes? Hoe diep? Wat is dat met die vermiculiet? En scherp zand? En wit zand? En los zand? WAAROM in hemelsnaam zand???? Wie bedenkt dat?Beseffen jullie (de pro’s) dan niet dat er enthousiaste moeders met hun kleuters lezen? We hebben bieslook, cayennepeper, dille, waterkers en kerstomaten gezaaid. Die laatste tegen mijn goesting, maar de dochter ging en moest ze zaaien, dus ja. Ik ben oprecht serieus benieuwd of we daar binnen een week ergens iets groen uit krijgen.

Er staat hier een moestuinbak die ongebruikt is en nog een pakket of 10 zaadjes (wortels, radijsjes, …). Ik wil niet dat die allemaal verloren gaan, dus eerst research. Zoals met alles dat fout loopt richt ik mij tot jullie daarvoor, de lieftallige lezers. Hebben jullie tips die niet overweldigend zijn? Ik heb de Makkelijke Moestuin-app, maar die werkt maar met bepaalde zaden. Courgettes zitten daar bijvoorbeeld niet tussen. Al de rest is zoveel ineens. Zo ontzettend veel. Zadendatabank. Moestuinplanning. Afwisselen van kruiden en groenten en éénjarig en tweejarig en spitten en en en en. Jullie snappen mij wel. Help een moeder uit, alsjeblieft. De dochter met haar sterrenrestaurant is jullie nu al dankbaar.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 24/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo. 

Het gras werd gemaaid, onder het afdak werd er duchtig opgeruimd en afgekuist en we installeerden een leuke zithoek. Het enige wat ontbrak waren deftige tuinmeubelen. Ons budget is niet ruim, met een baby en verbouwingen, en toen ik via de tuinafdeling van EMOB terecht kwam bij hun picknicktafels in de outlet was de keuze snel gemaakt: ik wilde een picknicktafel. Makkelijk in onderhoud, robuust en toch verplaatsbaar. In het midden kan een parasol, ook niet onbelangrijk want ik zit hier thuis met rostjes. De knoop werd finaal doorgehakt en op een zonnige namiddag werd onze picknicktafel geleverd door een onwijs vriendelijke truckchauffeur. Afgelopen weekend konden we genieten van onze eerste momenten buiten, als gezin.

.

Dat is hier met momenten echt een mamablog en dat wil zeggen dat er behoorlijk wat ouders tussen mijn lezers zitten. De mensen van EMOB laten me daarom een mini-versie van onze picknicktafel* verloten. Helemaal op maat voor kinderen tot zes jaar. Wat moet je doen? Like mijn Facebookpagina en geef hieronder jouw favoriet recept voor een echt zomers slaatje. Uit alle inzendingen kies ik maandag 16 mei 2016 een winnaar die per mail verwittigd wordt. EMOB regelt de aflevering tot aan uw voordeur!
*Specificaties vind je hier, kussentjes niet inbegrepen.

We vragen enkel jullie geweldig gezelschap en een kleine bijdrage aan project ‘Wall of famous fun’.
In deze digitale tijden blijven geliefde en hilarische foto’s al te lang verborgen op een of andere schijf of social media. Daarom willen we jullie vragen om je favoriete foto(‘s) van jezelf, al dan niet met ons, mee te nemen in print (mooi, grappig, oud, nieuw …)

Hoe cool is dat niet? Mijn idee zat al klaar: ik wou een cadeaudoosje met enkele foto’s afgeprint in Polaroid-formaat. Op Webprint.be vond en kreeg ik exact wat ik zocht. Na een serieuze trip langs memorylane slaagde ik erin om 30 foto’s te selecteren voor hun Polaprints en deed ik mijn bestelling. Waar dat meestal eindigt in een vloeken van jewelste en crashende webbrowsers, had ik deze keer geen probleem. De website draaide vlot, hun applicatie om de foto’s te uploaden is praktisch (en raadde mij aan om geregeld op te slaan!) en in no time was mijn bestelling afgerond.  Twee werkdagen later kreeg ik een bericht van verzending en de volgende dag werd het doosje foto’s aan de deur afgeleverd. Fijn, want zo had ik nog ruim de tijd om het doosje wat te pimpen. Of dacht je soms dat enkel Martha Stewart zoiets kan? Hieronder zie je het resultaat, en zeg nu zelf: beter gepast had ik het niet kunnen vinden.

Geen idee hoe het kwam (de zon, waarschijnlijk), maar ik was al de ganse dag volop bezig en besloot dat dan ook maar aan te pakken. Emma slaapt een uur in haar park, dus ik wist dat ik tempo moest steken en dat deed deugd. Een keer doorgaan zonder ‘shhht, de baby’ of zonder een baby die letterlijk op mij plakt in een draagzak. Na een dik uur arbeid had ik dit:

Wat ik gisteren ook nog deed: dweilen, bonte was, delicate witte was, gestreken was wegzetten, opruimen, de baby entertainen, de vaat, flessen wassen en sterilliseren, vier keer kolven, vuilnis legen, ovenplaten afwassen, uitvegen en afstoffen. Weet ge wat dat wilt zeggen? Dat de hormonen terug normaal beginnen doen en ik meer en meer van mezelf terug vind. Energie voor twee en met het soort enthousiasme die anderen enthousiast maakt en meepakt. Dat is wie ik een jaar geleden was en dat is wat ik zo gemist heb. Het zit er nog in gasten, en ik ben ze blij dat het er eindelijk allemaal terug uit komt ook.