1. Bevallen op een manier waar ik mij persoonlijk 100% goed bij voel. Datzelfde geldt voor de eerste weken met mijn pasgeborene, los van alle verwachtingen die anderen misschien zullen hebben. Ik ben van plan mijn tijd te nemen en te genieten van alle eerste en laatste keren die mij (en ons) te beurt zullen vallen. Ouderlijk egoïsme ftw!
2. Blijven schrijven. In een journal, een word-document, op de blog, … Het doet er niet toe, als ik maar blijf schrijven.
3. Een keer uit gaan eten, alleen met het lief.
4. Verhuizen.
5. In diezelfde trant: alles wat moet verhuisd worden in vraag stellen en beslissen of het mee zal verhuizen. Minderen van spullen dus. Zo 2017, ik weet het.
6. Financieel terug ademruimte krijgen. YNAB is allemaal goed en wel met hun “als je geen geld hebt kan je het niet uitgeven”, maar uw kind moet eten, ook als dat wil zeggen dat je in ‘t rood moet gaan. Gelukkig (en ik ben daar elke dag dankbaar voor) zal de situatie vanaf nu redelijk snel onder controle geraken.
7. De diepvries op orde houden. Ge kunt daarmee lachen, maar dat is echt moeilijk.
8. Meer foto’s nemen en werk maken van de bijhorende albums.
9. Inschrijven op een knutselbox abonnement voor Emma en mezelf.
10. Een schrijfcursus volgen bij Maartje.
11. De decembermaand veel beter inplannen dan dit jaar, zodat we de eerste week van januari niet gezamenlijk in crisis vallen door de drukte.
12. Een manier vinden om onze jobs en ons gezin te combineren zonder dat vreselijke gevoel van “ik schiet tekort”.
13. Rookvrij blijven en niet hervallen in die verslaving.
14. Elke maand een boek lezen.
15. Headspace installeren en gebruiken.
16. Een pedicure laten doen.
17. Blijven naar de voetbal gaan, ook als ouders van twee kinderen.
18. Grotere bedden installeren voor meer slaapcomfort. Co-sleepen is helemaal ons ding, dus het wordt tijd dat we de kamer(s) ook zo installeren.
19. Terug de vrouw worden die voor alles en niets kaartjes schrijft.

Het afgelopen jaar is heftig geweest hier en het jaar ervoor was zelfs nog turbulenter. Tijd voor rust. Om terug op onze plooi te komen en het positieve dat januari al bracht verder te zetten doorheen de rest van het jaar, met als hoogtepunt ongetwijfeld mei, want vanaf dan is ‘t met vier te doen.

• Hoe Emma meerdere malen uit volle borst zat te zingen met het lief terwijl ze op zijn schouders zat.
• Hoe we elke donderdag naar de markt gingen. De donuts, warme chocomelk, kilo’s fruit en haar enthousiasme voor patatjes.
• Hoe het lief en ik altijd de weg naar elkaar terug vinden, ook al lijken we die soms kwijt te zijn.
• Hoe opgelucht ik was bij het ondertekenen van mijn vast contract en de promotie die daar snel op volgde.
• Hoe de grootste verrassingen in kleine momenten zitten.
• Hoe groot de euforie was toen we kampioen speelden, en erna hetzelfde ervoeren bij het WK.
• Hoe goed de ijsjes en het brood smaakten in Frankrijk.
• Hoe een kom soep van het lief altijd goed is voor de ziel.
• Hoe de was altijd gedaan raakte, ook al wist ik vaak niet vaak hoe ik alles gedaan moest krijgen.
• Hoe Emma vol verbazing rondliep in Disneyland.
• Hoe hard ik weende op haar laatste dag crèche en tijdens haar eerste weken school. Mijn moederhart herstelde zich wonderwel dankzij een enthousiast kind.
• Hoe we alle drie fysiek zo sterk waren dat we amper een dokter nodig hadden voor kwalen en verkoudheden.
• Hoe Emma die ene keer sliep in mijn armen, als was de klok twee jaar terug gekeerd.
• Hoe het lachen altijd de tranen overmeesterde.
• Hoe trots wij meisjes waren toen we tomaten konden plukken uit onze eigen moestuin.
• Hoe we in december onderweg kerstlichtjes spotten en zo enthousiast riepen dat het lief zich soms een bult schrok.
• Hoe we de kilometers aan elkaar rijgden om samen met Emma afval te rapen.
• Hoe de wind door onze haren blies tijdens het fietsen.
• Hoe Emma dapper de pinguïns voederde in Planckendael.
• Hoe onze boekenkasten zich vulden vol woorden en verhalen die we als gezin verslonden.
• Hoe we bonustijd in het leven riepen en al snel belonen met stickertjes afschaften.
• Hoe luid vrouwen wereldwijd hun stem lieten klinken.
• Hoe goed de emmertjes met nootjes uit de Aldi smaakten.
• Hoe de dochter haar eigen persoonlijkheid ontwikkelt: heftig, soms explosief, vol liefde en zorg, met het zelfvertrouwen van een gans leger.
• Hoe de familie Emma mee op avontuur nam en haar wereld mooier maakte.
• Hoe de juf Emma omarmde en een thuishaven creëerde weg van huis.
• Hoe enthousiast Cokido werd onthaald op diezelfde school.
• Hoe trots Emma was na haar eerste kappersbezoek bij Kapper Evelien.
• Hoe ik vier katjes een warme thuis bezorgde.
• Hoe het lief durfde kiezen voor zichzelf en hoe trots mij dat maakt.
• Hoe mijn maten Emma in onze kring opnemen, als was ze één van de bende.
• Hoe vaak we knutselden tot de lijm achter onze oren hing.

Ik ben dankbaar voor die ganse lijst, zoveel meer, en voor wie of wat allemaal op ons pad kwam, want het bracht ons tot hier. Hier, dat is met ons drie gezond en vol liefde voor elkaar. Het is mijn thuis. Mijn startpunt en mijn eindpunt. Het is mijn leven. Ons leven en mijn god, wat is dat goed.

• Een leuk niet-doorsnee (lees: Hallmark) kaartje kopen om dan erna ongetwijfeld gecomplimenteerd te worden op mijn keuze. In lokale krantenwinkels is zoiets echt onvindbaar. Het aanbod is hier eerder schrijnend. Onlangs zag ik zelfs van die verjaardagskaartjes met een nummer op waarvan we ze allemaal sowieso ooit dubbel kregen. Driedubbel als je echt pech had.
• In de boekenafdeling van de Fnac gaan snuffelen voor leuke peuterboeken. Er zeker tien selecteren en dan mezelf verplichten terug te schroeven tot vijf, om uiteindelijk toch met minstens zeven boeken buiten te lopen omdat ze allemaal zo geweldig zijn. Het aanbod in de lokale Standaard Boekhandel is echt totaal niet vergelijkbaar met de Fnac. Ik mis mijn Fnac-rondjes. Het feit dat ze mij nu kortingsbonnen sturen helpt helemaal niet.
• Overwerken en eten laten leveren, bij voorkeur Bocca pasta. Even aan het water gaan zitten en genieten van alles en vooral van niets. Zelfs de dochter at gezellig mee “doosjespajetti”.

• Snuisteren in winkels zoals Piet’s Moodshop en ogen te kort hebben. Altijd iets in huis hebben waarvan mensen zeggen “Oh zo schoon!”.
• Snel wat basics gaan kopen in een keten. Zeker met een groeiende peuter. Haar sokken waren onlangs te klein en mijn opties hier in de buurt waren schrijnend. De opties die ik had waren dan nog eens lelijk ook. Nu loopt het kind rond met vreselijke sokken tot moeder genoeg op het lijstje staan heeft om eens naar Gent te trekken.
• De sfeer voelen veranderen wanneer de lente eraan komt. Wie in een stad werkt of leeft (of het nu Gent, Brussel, Antwerpen of een andere stad is) weet wat ik bedoel. Het is langer licht, de terrasjes vullen zich en er is rumoer. De straatmuzikanten komen terug boven water en toeristen eten hun broodjes op een bankje. De parken vullen zich terug en iedereen is net dat beetje meer hoopvol.
• Altijd geïnspireerd worden door anderen hun stijl en look. Wanneer je mij nu ziet is het garantie in een sneaker, een jeans en een sweater. Ik vind dat vreselijk van mezelf, maar dat is de realiteit wanneer je thuis zit en nul prikkels krijgt. Het is ook niet alsof de badkamer schrobben en moestuinieren praktisch is met panty’s aan en gelakte nagels. Verloren moeite. Bijna zomer. Jurkjes en shortjes. Oef.
• Op een terras zitten en mensen kijken. Meer niet en minder ook niet. Liefst nog met een vriendin naast mij die meekijkt.
• Alles binnen wandelafstand hebben. Letterlijk alles. Dan is het geen overkomelijke ramp wanneer je eens iets vergeet. Of het nu luiers, brood of krulspelden zijn. Vijf minuutjes stappen en het was geregeld. Dju toch. Wreed praktisch was dat.
• Mezelf eens trakteren op goede pralines. Dan heb ik het over Joost Arijs en zijn magie. Ik mis je Joost. Xxx Romina
• Rond je een mengelmoes van talen horen en verschillende culturen zien. Echt waar. Ik mis het om in de mix te zitten en op te gaan gaan in de massa.

Het is maar voor enkele maanden, en dat zorgt ervoor dat ik heel bewust en hard geniet van mijn dagen hier thuis, met Emma. Ik besef ook dat eens ik terug werk het waarschijnlijk maar kwestie van dagen zal zijn voor ik sakker over dure parkeerplekken en sluikstorten. Het heeft allemaal zijn charme en nu ben ik terug zo’n vrouw die op daguitstap gaat shoppen of, realistischer, online winkelmandjes vult. Arme postbode.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 30/40. Geen mens die weet hoeveel dagen ik al gebrost heb, maar het valt wel mee, peins ik zo.

Daarnet reed ik naar huis en bedacht ik me dat ik me soms kan ergeren aan de meest belachelijke dingen. Het lief heeft dat ook. Mijn collega’s hebben dat ook. Iedereen heeft kleine dingen die ze compleet irrationeel ergerlijk vinden zonder enige aanwijsbare reden. De romanticus in mij vindt dat wel schoon, want dat zijn de kantjes die je leert kennen wanneer iemand dicht bij je staat. Het zijn de dingen die ons uniek maken. Ambetant ook, maar het is mooi weer buiten en we zijn welgezind, dus: uniek. Hier is mijn lijst.

• Mensen die hun bord leegeten en dan met de zijkant van hun vork over hun bord schrapen.
  WAAROMDOEJEDAT? Stop.
• Wanneer je staat aan te schuiven in een lange rij, samen met vele anderen, en de persoon voor je opeens naar (minstens!) twee kilogram kleingeld begint te zoeken wanneer hij of zij aan de beurt is.
  Wat ben jij al de ganse tijd aan het doen? Je had een kwartier en je keek rond. Had dan toch je kleingeld al bij elkaar gezocht!
• Mensen die zeggen dat ze kunnen werken met Excel en je een gedrocht van een lay-out terug bezorgen vol foutmeldingen, zodat je een half uur lang eerst alles terug recht moet zetten.
  Ik zweer het u, ik kan ze ruiken.
• Personen die wel vijftig foto’s nemen en je dan uiteindelijk twee stuks bezorgen die zo flou zijn als maar kan.
  Hoe kan het, in 2017, dat je nog zo’n onscherpe foto’s neemt? Het is bijna een kunst op zich.
• Handtassen die schuin over de borst gedragen worden en eindigen op de heup.
  Waarom?
• Het volk die tijdens een optreden compleet naast de maat in hun handen klapt.
  Eens ik ze gespot heb kan ik ze ook niet meer negeren.
• Degene die een telefoongesprek voeren en afsluiten met “CIAO!”.
  Zeer gesofisticeerd. Indrukwekkend. Hohoho.
• Bulletjournaling.
  Ik kan het ook niet helpen. Het is gewoon zo. Ik wil zelfs niet weten van waar die irritatie komt, maar het is een rage, dus op een dag rollen mijn ogen uit mijn hoofd van een ganse dag #bujo te zien.
• Hashtags verkeerd gebruiken.
  doe #het #dan #niet # als je #het # niet kan. #oké? ###
• Paars, rood en limoengroen.
  #lachendkakske
• Qustomer.
  Die kaarten, QR code, app. Trekt allemaal op niets.
• Mensen met haar in hun ogen.
  “Haal uw haar uit uw ogen, ge kunt zo niet zien!”, 1 000 000 keer tijdens mijn jeugd aanhoren zit daar ongetwijfeld voor iets tussen.
• Champignons.
  Misschien was ik in een vorig leven een kabouter. Ik heb er ook het raden naar.
• De personen die in een groep de rekening tot op de centiem opdelen, “want juist is juist”, en zo een kwartier van ieders tijd verspillen.
  Je zou ze vijf frank geven.
• Wanneer het water van de Senseo leeg is.
  Daar zit een geheime leiding in naar Rusland.
• Vincent Byloo van StuBru.
  En ik heb echt geen flauw idee waarom. 
• Borden, eetborden, waar tekst op staat.
  Als ik wil lezen koop ik wel een boek.
• Hartige desserts.
  Daar zit Satan voor iets tussen.

Voila. En geloof me, daar kan nog wat bij hoor.
En nu is het aan jullie.
Wat irriteert u zonder dat je eigenlijk weet van waar die irritatie komt?

Yasmine schreef dit boek als gevolg van enkele van haar columns die De Morgen publiceerde. Uit die columns stroomde #wijoverdrijvenniet voort en plots was feminisme een hoofdpunt in het nieuws. In dit boek verzamelt ze meerdere essays rond feminisme en legt ze de basistermen grondig uit. Ze doet dit aan de hand van persoonlijke ervaringen, getuigenissen en onderbouwt alles met cijfers en studies. Ook haar eigen positie als feministe neemt ze onder de loep en zo toont ze zonder schroom dat ook zij soms uit de bocht gaat en tegelijkertijd maakt ze duidelijk waarom we het feminisme zo hard nodig hebben. Dit boek leert je de basis van het feminisme, zonder belerend te zijn. Wat mij betreft zou dit verplichte lectuur moeten zijn voor alle tieners, zodat ze hun eigen rol en die van anderen in deze maatschappij naar behoren kunnen inschatten. Mocht dit alles nog niet genoeg zijn om u te overtuigen: yours truly staat vermeld in het dankwoord. Yes. #prinsessengewuif.

Een uitgebreide review vind je hier. 
Echte Vrouwen Bestaan Niet – Yasmine Schillebeeckx – A.W. Bruna – € 18,99

.
.Anke schreef dit boek nadat een blogpost van haar viraal ging. In haar blogpost verwoordde ze wat bodyshaming is en wat dat met haar deed en nog steeds doet. Het was een stuk dat herkenbaar was, niet alleen voor mij, maar voor duizenden mensen. In dit boek neemt Anke je mee doorheen bodyshaming, overgewicht, eetstoornissen en wat al die zaken met een mens doen. Ze beschrijft alles eerlijk en oprecht, waardoor bepaalde stukken van dit boek hard binnen komen. Ze legt bepaalde gevoelens bloot en toont de rauwe pijn die ze veroorzaken, bij onszelf, maar ook bij anderen. Wat ze beschrijft is met momenten zeer herkenbaar, want schoonheidsidealen hebben een luguber kantje, een kant die we allemaal (her)kennen.

.
Een uitgebreide review vind je hier.
Dik. Lelijk. Wijf. – Anke Wauters – Borgerhoff & Lamberigts – €22,95

Katrijn Van Bouwel schreef dit boek omdat ze al altijd auteur wilde zijn. Dat kan dan simpel klinken, maar dat is het niet. Er zijn ballen nodig om je dromen achterna te gaan en wat ben ik dankbaar dat Katrijn die ballen heeft. Haar eerste boek (fictie) is het verhaal van een meisje dat vereeuwigd wil worden en daardoor besluit te gaan poseren voor kunststudenten. Niemand ziet haar zoals ze wil gezien worden, tot Torven op het toneel komt.
Met zinnen die je terug katapulteren naar de eerste fuif met je jongere broer, tot enkele woorden die zo perfect een situatie beschrijven dat je ze zelf lijkt mee te maken, zorgt Katrijn voor het soort boek dat blijft doorschemeren, ook al heb je het gesloten. Onderweg naar je werk, of tijdens het strijken (haha!), mijmer je over de woorden die ze rondstrooide in je hoofd. Dit boek is goed voor je hart en je ziel, mensen, zeker nu de winter er aankomt.

Een uitgebriede review vind je hier.
De muze en het meisje – Katrijn Van Bouwel –  Prometheus – €19,95 

 Kijk, we moeten daar eerlijk in zijn: ik dieet niet. Ik heb dat nooit gedaan en zal dat nooit doen. Volgens mij zijn 500 calorieên maar drie Kinder Bueno’s, ofzoiets, en we weten allemaal dat dat enkel het onbijt van die dag is, dus verwijs ik je naar Kelly, Ilse, Kim, Sofie en ongeveer elke andere coryfee uit de Blogue-o-sfeer, want die zijn er rotsvast van overtuigt dat dit werkt, en ik ook, want die zouden gewoon nooit allemaal samen liegen. Plus, die waren al zot van 5:2 voor het boek en zijn nu gewoon zot van 5:2 EN het boek. Ik kan hen dat niet kwalijk nemen, want Lien is een topmens. Eerlijk en oprecht. Op eigen initiatief stuurde ze haar draft van dit boek op, en ze viel bekanst van haar stoel toen ze terugmailden van “Dealios, wij brengen uw boek uit, gaat u maar een kleedske kopen voor de boekenbeurs” (of iets in die trant). Go Lien. Go.

Een uitgebreide fanclub vind je hier.
Het 5:2 dieet, vasten en feesten – Lien Braecekvelt – Lannoo – €19,95

Toen ik dit boek zag werd mijn aandacht getrokken door de zachte kleuren en het fijne tekenwerk. Niets overheerst in dit boek of schreeuwt hysterisch om aandacht. Dit boek is subtiel en verlichtend. Eef Rombaut haar teksten gaan hand in hand met de tekeningen van Leen Vanbroekhoven. Ze laten je ontdekken, verwonderen en bewonderen. Ze prikkelen de nieuwsgierigheid van je kind en stimuleren tegelijkertijd hun fantasie. Pagina per pagina word je samen met je kindje geleid naar een wereld, zoals bijvoorbeeld die van de kunst. Het boek laat ruimte voor interpretatie en stimuleert op een subtiele manier het zoeken in het boek, door bijvoorbeeld op elke pagina twee miniscule smileys te verstoppen. Een aanrader en cadeautip voor de kinderen (en hun ouder(s)) in je omgeving.

Een uitgebreide review vind je hier.
Ik zie Ik zie – Eef Rombaut en Leen Vanbroekhoven – Abimo – €14,95

Wanneer ik dit lijstje bekijken ben ik zelf nog steeds verbaasd. Hoe geweldig is dit niet? En het valt me nu ineens ook op dat ze allemaal verschillende uitgeverijen hebben. Ik vind dat tof. Geen idee waarom, maar het is zo.
Vijf boeken. Zes vrouwen. Machtig.
Support your local girl gang, people. Ook op de boekenbeurs.

• Computermaten
  Het is herfst ondertussen, en het meest voel ik dat in de eerste week van oktober. Ik denk dat het is omdat mensen het verdriet herkennen, of omdat ze veel empathie hebben. Het is het verhaal van mijn beste maat die stierf. Gisteren nog liep ik door de winkel en hoorde ik ‘Good Riddance’ van Greenday. Het is nu zes jaar geleden en toch overvalt zijn afwezigheid me soms alsof het nog steeds 2010 is.
• Het Muurke
  Dat 2010 geen goed jaar was blijkt ook uit deze blogpost. Vijfentwintig was ik toen en nog steeds is het met momenten moeilijk te omvatten hoe ik me ooit door die periode worstelde.
• #WijOverdrijvenNiet
  Ik ben een feminist, mocht je dat nog niet weten. Ik uitte dat het sterkst in de blogpost die ik deed onder #wijoverdrijvenniet. Het was impulsief gedaan van mij, een kot in de nacht. ‘s Ochtends werd ik wakker met ontelbaar veel reacties en uiteindelijk kwam #wijoverdrijvenniet zelfs in het jaaroverzicht van 2016. En ja, ik ben daar fier op, zijt maar zeker.
• 4>1
  De dag van de aanslagen in Brussel werd ik door verschillende mensen aangesproken over een blogpost door een kennis van mij. Bij elk woord dat ik las huiverde ik meer en meer van het blatante racisme die van het scherm liep. Het leidde tot het posten van deze tekst, waarin ik vertel dat liefde en hoop altijd de bovenhand zal hebben.
• Boedapest
  Een blogpost met reistips. Simpel, praktisch en plezant.
• Tot morgen, hé
  Het is niet vanzelfsprekend dat iedereen er terug is de volgende dag.
• Brief aan mijn lijf
  Er was ook die keer dat ik in ondergoed, samen met mijn naakte baby, op de voorpagina van het Nieuwsblad Magazine stond. #covergirl.
• Het Stinkdeken
  Sinds haar geboorte kiest het dochter met momenten de kant van haar vader. Soms terecht, soms onterecht. Lees en oordeel zelf maar. Koevlekken, begot!
• Mijn naam komt uit een liedje
  En neen, het is niet van ‘Romina Power’ dat mijn naam komt. Ge moet het eerder gaan zoeken bij de familie van Marsipulami.
• Pintertest
  Er was een nieuwe geniale rubriek die zich aandiende. Ik deed er maar één post voor, maar die kon tellen. Misschien moet ik daar maar eens terug aan beginnen. Het is immers het seizoen van de pompoenen.
• Mijn kooktips
  Want elke zichzelf respecterende blogger heeft recepten of tips online staan. Toen #boostyourpositivity vroeg naar die van mij kon ik natuurlijk niet achterblijven.

Zo, nu kent ge me wat beter. Ofwel had je het allemaal al een keer gelezen en zeg je nu: “Oh ja, ‘t is juist, ik was dat al vergeten zeg!”. Voor veel meer tekst ben ik te moe, want het is 22u14 en in het land van mama-met-een-baby-dochter staat dat gelijk aan middernacht. Tijd voor een Aldi-chocolaatje (die witte Sinterklaasen, gevuld met praliné!) en erna naar bed. Slaapwel! Of misschien is het al ochtend bij u? Tijd voor een Aldi-chocolaatje (die witte Sinterklaasen, gevuld met praliné!) en een koffie. Goeiemorgen!

• De eerste keer rondjes rijden in de auto in de hoop dat ik in slaap zou vallen.
• Vandaag deed iemand voor de eerste keer yoga in de auto omdat ik mijn tut kwijt was.
• Mijn eerste keer een body de vuilbak in gekakt.
• Vandaag deed ik voor het eerst kaka tot in mijn nek.
• Voor de eerste keer geplast op iemand.
• De eerste keer mama doen bleiten omdat niemand weet waarom ik bleit.
• Voor de eerste keer al mijn kledingstukken in één keer volgespuugd.
• Vandaag deed ik de eerste keer in kaka in ‘t bad.
• Mijn colère was voor de eerste keer zo heftig dat ik rood-paars werd.
• De eerste keer dat iemand mij koppig blijft aanspreken alsof ik van het andere geslacht ben.
• Vandaag was het de eerste keer dat iedereen denkt dat ik huil terwijl ik eigenlijk rustig slaap.
• De eerste keer dat iemand mij smekend vraagt om iets (niet) te doen.
• Vandaag kwamen we voor de eerste keer ergens hopeloos te laat aan door mij.
• Mijn eerste keer zo luid krijsen in de auto dat ze stoppen met rijden.
• De eerste keer YouTube geluisterd in de hoop dat ik kalmeer of inslaap.
• Vandaag werd ik de eerste keer gekleed in een lelijk tenueke dat ik cadeau kreeg.
• Mijn eerste keer samen met mama op toilet in de draagdoek.
• Vandaag was de eerste keer dat er geen propere gestreken body’s beschikbaar zijn.

Ik wou u het plezier van enkele mislukte niet onthouden. Hier deden ze het lief en mij meermaals lachen. Als Emma wat op ons lijkt (wat hopelijk zo zal zijn, kwestie van DNA en al), dan zal ze er zelf ook wel de leute van inzien.

[gird-gallery id=”8″ position=”center”]

• Schaf u van dat soort schelpen aan voor over uw tepels. 
  Ze had gelijk, die dingen zijn goud waard, behalve als ge u bukt.
• Ge kunt soms schoon dingen vinden op kiabi.be.
  Soms? Hahaha. Een beetje bankroet, maar.
• Loop recht na je keizersnede, want wanneer ge loopt als Quasimodo dan geneest die wonde trager.
  In het ziekenhuis heeft zowat elke verpleegster gelachen omdat ik dat telkens luidop herhaalde tegen mezelf. Le Coeur haar gesprekjes zijn goud waard.
• Wees niet teleurgesteld als er niet veel uitkomt. Heb geduld. Hoe vaker je kolft, hoe meer er uiteindelijk zal uitkomen. En elke ml telt!
  Mantra. Sofinesse x1000 als het aankomt op kolftips.
• En als het niet langer houdbaar is: stoppen met kolven zonder schuldgevoel. Je hebt je uiterste best gedaan. Meer kan je van jezelf niet verlangen!
  Ook op Twitter is het advies van sommige moeders echt wel goed advies.
• Wij weten allemaal nog dat het begin echt moeilijk is.
  Wijze nonkels op nieuwjaar zeggen het gelijk het is en dat voelt goed. Zalf voor de ziel.
• Probeer u emotioneel wat af te schermen. Uw babytje heeft pijn en dat is erg. Ik snap dat zoiets je raakt, maar weet dat je een goede mama bent. Zeg tegen jezelf: “Ik heb gedaan wat ik kon, ik hou van mijn dochter en ze heeft pijn. Dat is erg, maar ik heb gedaan wat ik kon doen en ik kan nu niet meer doen dan er zijn voor haar”. 
  Dat werd midden in de nacht verteld tegen mij op de materniteit omdat ik minstens evenveel weende als mijn dochter. Ondertussen zeg ik dat soms tegen mezelf wanneer weer dreig over mijn toeren te geraken omdat Emma weent.
• Pakt maar evenveel tukjes als uw dochter.
  Het lief zijn collega.
• Lees het boek: ‘Oei, ik groei!’.
  Het lief zijn collega’s zijn echt goud waard.
• Mocht ik van u zijn, ik zou toch maat 50 ook inkopen.
  Mijn gynaecoloog en ze had gelijk ook.
• Je kan je baby niet verwennen. Onthou mijn woorden, want velen zullen mij tegen spreken.
  Onze kinderarts.
• Geniet en neem duusd foto’s per dag.
  Een vriendin die mij goed kent.
• Volg je gevoel als ouders. Jullie beslissen wat het best is volgens jullie.
  Meerdere ouders vertelden het ons op verschillende manieren. Het zorgde ervoor dat het lief en ik knopen durfden doorhakken puur op ons gevoel.
• Als ‘t niet gaat, belt nen keer.
  Onze maten, meerdere zelfs. Het voelt goed te weten dat ze er staan voor ons, met kookpotten, kuisgerief en courage. Annelore gaf me trouwens genoeg peptalk voor een heel leger. Iets van rots en een branding.
• De eerste drie maanden zijt ge een zombie. Dat is bij iedereen zo, ge moet daar gewoon door.
  En nog maar eens: een collega van het lief.

Ge zult zien, er zit raad tussen die jullie als lezers of blogtantes gaven. Merci daarvoor, ge zijt een beetje mijn held van de week. En gij ook. Gulder allemaal. Het bloggen gaat moeilijk soms. Daardoor is er ook goed advies die hier niet tussen staat. Mijn mama en schoonzus spannen daar wel de kroon, denk ik. Of Bobonne met haar “Ge hebt gelijk met uw draagzak, hou ze maar dicht bij u, daar is ‘t best”. Het is op dit moment namelijk 21u16 op woensdagavond en in nieuwe-ouders-land komt dat overeen met graaf-feestje-gehad-veel-gezopen-niet-geslapen-maat IN HET KWADRAAT. En toch is het het beste wat mij ooit overkwam. Dat werd ons voorspeld trouwens, door haar en haar lief. Ze hadden gelijk. Zoveel gelijk. Toen wisten we dat niet. Nu wel.

• De hormonen die erbij horen. Het moet gewoon de zotste ‘drug’ zijn die bestaat, dat moederhormoon. Weten dat je ergens op reageert door hormonen en de reactie toch niet kunnen stoppen. Ondergaan, meer kunt ge daar niet aan doen. Ondergaan en aanvaarden dat die geschifte kant deel uitmaakt van jezelf en de buik die je meedraagt.
• Het derde trimester is het trimester waar je dag per dag meer en meer je zwangerschap ondergaat. Zelf je eigen schoenen knopen? Evenwicht bewaren? Langer dan vijf minuten stappen? Langer dan vijf minuten zitten? Zitten met je benen tegen elkaar? Allemaal dingen waarvan ik nu pas ten volle besef dat ze niet vanzelfsprekend zijn.
• In het begin was alles overweldigend, zeker wanneer ik info begon te verzamelen om de geboortelijst te gaan leggen. Er zijn ontelbaar veel soorten lakens met verschillende afmetingen. Er wordt gestrooid met termen waar je nog nooit van gehoord hebt. En dan, net wanneer je denkt dat je het nooit zal kunnen word je zelf een goochelaar van termen en afmetingen. Lodger? Wrapper? Slingcarrier? Hilde&Co? Co-sleepen? Bamboo? Kom maar baby, I’ve got this.
  https://twitter.com/Romina_BCL/status/626505689234583552
• Zonder het te beseffen werd ik lid van de meest kritische en behulpzame groep hysterische wijven die op deze aarde rondlopen. Ge peinst dat het erg was in ‘t middelbaar? You ain’t seen nothing yet. Tegelijkertijd zijn degene die u hulp en welgemeend advies geven goud waard. Zoek uw plek in ‘t groepje, want naar het schijnt zit ge daar in voor gans uw leven.
• Ik heb nog nooit zoveel zaken moeten beslissen waar je normaal gezien je mama voor belt, zodat die kan beslissen. Het is oké om alsnog de mama te bellen, want hoe kan ik nu weten hoeveel tetradoeken ik nodig heb? Vrienden met kinderen zijn ook goud waard, zeker die met excellekes vol waardevolle informatie.
• Welke hel het eerste trimester was. Vijftien weken lang vol ongerustmakende pijn in mijn onderbuik, variërend van steken tot krampen. Alsof ik ongesteld ging worden of nog veel erger. Gecombineerd met een overdosis hormonen en een vermoeidheid waarvan ik niet wist dat ze bestond was trimester één de hel op aarde. De ongerustheid heb ik nooit helemaal van mij af kunnen schudden trouwens, maar verminderde wel dag per dag en babyschopje per babyschopje.
• Tetradoeken van 40×40 heten hydrofiele luiers, maar niemand gebruikt die als luiers. Quasi iedereen raadt u die ook aan, tetradoeken, omdat je die kan gebruiken voor alles en altijd en overal omdat dat zo praktisch is. Mijn mama wist me te vertellen dat dat de mode is van vroeger die terug komt en ik zal het u weten te zeggen, want ondertussen hebben ook wij duusd tetradoeken.
• Hoe het lief vol verbazing kan kijken naar mijn lijf, samen met mij. Wij wisten alle twee niet dat mijn lijf dit kon. Ongelooflijk hoe elastisch (jaja) en flexibel mijn buik is. Dan zijn er nog de borsten. Mijn borsten. Een volle cupmaat de hoogte in, alstublieft en naar het schijnt worden die met borstvoeding NOG groter.
• Nog nooit ben ik ‘s nachts zoveel wakker geworden en nog nooit zoveel keer terug in slaap gevallen met een glimlach. Het heeft iets magisch, de nacht delen met een mensje dat gemaakt wordt in jouw buik.
• Waarom de Engelstaligen spreken over ‘heartburn’ in plaats van ‘maagzuur’. Er moet een erger woord bestaan dan maagzuur voor wat je meemaakt wanneer je zwanger bent. Soms kwam het zo hard en in een keer onverwachts naar boven dat de tranen in mijn ogen sprongen. En hoe ik toch al heb gezucht en gepuft, ook al had ik me voorgenomen om dat niet te doen, uit dankbaarheid omdat ik dit kan meemaken en mijn dochter gezond is. Het is echt waar wat ze zeggen: de laatste maand is de laatste dag.
• Iedereen zegt dat ze kunnen zien wat het zal worden. Wanneer je zegt dat het een meisje is zeggen mensen alsnog dat je haar draagt alsof het een jongen is en dat het misschien toch een jongen is. Hilarisch vind ik dat. Nog zoiets raar: voor de eerste keer in mijn leven heb ik niet alleen het gevoel alsof ik continu aangestaard word, het is ook effectief zo. Het laatste trimester is er een van enthousiaste kleuters die “BABYINDEBUIK” gillen en bejaarde vrouwtjes die “courage meistjen” zeggen.
• Scheetjes. Duusd en één scheetjes. Misschien zelfs meer. Eva Mouton heeft daarvoor de gepaste excuses.
• Nesteldrang + controlefreak = militair regime. Ondertussen overweeg ik zelfs om daar een blogpost over te schrijven, want blijkbaar is dat ‘niet normaal’ dat ik zo voorbereid ben. Ik merk het aan de reacties op social media en aan anderen hun reacties, zoals die van de vroedvrouw toen ze zei “Gelijk gij voorbereid zijt wordt het oorlog, dus voor u zal een bevalling sowieso meevallen, al zou ik met u wel naar den oorlog willen”. Het enige waar ik geen plan voor heb is wat er moet gebeuren bij mijn overlijden omdat ik die mogelijkheid weiger te zien als een realistische (de hormonen).
• Mijn haar ziet er dagelijks uit alsof ik net buiten gestapt ben bij de kapper, terwijl ik niet meer doe dan het een keer wassen. Mijn gebit, daarentegen, is echt tien jaar verouderd in negen maand. Eén van de eerste dingen die ik doe eens de mini er is, is naar de tandarts gaan.
• De momenten waar ik opeens enorm hard overmand werd door emoties, zoals toen ik op de echo zag dat de baby duimzuigt, terwijl ik amper vier maand ver was. Die handeling is zo menselijk en maakte alles toen plotsklaps veel echter en realistischer. Vanaf die echo sprak ik over ‘de baby’ en niet meer over ‘de foetus’. Na die echo heb ik keihard gebleit ook, want “als het nu misloopt dan beland ik sowieso in de psychiatriiiiieeee-ie want ik kan dat niet aaaa-haaaan”. En een herhaling van die episode toen ik de dochter voor het eerst voelde hikken.
• Hoe er desondanks mijn perfecte gedetailleerde plannen toch zaken misgelopen zijn op het laatste moment en hoe cool het lief en ik daarmee omgingen. Hoe het besef er is dat er waarschijnlijk nog vanalles de mist in zal gaan, vooral die eerste dagen na de geboorte en hoe ik dat nu al oké vind, want wij hebben gedaan wat we konden doen qua voorbereiding.

Het werd een lange lijst en er is nog veel meer, maar boven alles is er nog het grootste besef.  Dat van hoeveel chance ik wel niet heb met een (onder)steunend en begrijpend lief. Met grootouders en tantes en nonkes, die nu al glunderen van fierheid en de dochter rot verwennen. Met familie en maten die smsen en gynaecoloogafspraken opvolgen alsof ze er telkens bij zijn. Met jullie allemaal die me overspoelen met raad, mopjes, gokjes en woorden die rond me vallen gelijk een dekentje van de zachtste soort. Die dochter van mij is een chansaar en haar mama nog het meest van al.

Een tutorial is een soort van handleiding die stap voor stap iets uitlegt. Het kan een recept zijn, een deel software, apps, zelfs een volledig programma om je de eerste stappen mee te helpen zetten in blogland. Zelf ben ik naar het schijnt een goede leraar, alleen heb ik er geen idee van (a) hoe ik hier iets zou moeten uitleggen op een interessante manier en (b) waarover die tutorial dan zou moeten gaan. Na wat nadenken is er iets wat ik u kan meegeven. Het is niet iets waar ge zelf mee aan de slag kunt, maar wel een uitleg die wreed handig is. Ik ga u uitleggen hoe ketens hun collecties over het algemeneen in elkaar zitten en hoe de (tussentijdse) solden werken. Voor ieders gemak gaan we beginnen in Januari.

• Januari
  • Feestdagen achter de rug – Kerstvakantie voorbij
  • Winter/Lente collectie komt binnen
  • Ergens achteraan in de winkel sowieso nog ronde prijzen
• Februari
  • Krokusvakantie
  • Lente/Lente collectie komt binnen
  • Korting op een kleine reeks uit de collectie of VIP-shop avonden of … Korting op kleine schaal voor korte periode
  • Ronde prijzen moeten uit de winkel
• Maart
  • Eind maart start de paasvakantie
  • Lente/Zomer collectie komt binnen
  • Mid Season Sale wordt voorbereid – Lente/Lente moet eruit
• April
  • Paasvakantie
  • Zomer/Zomer collectie komt mondjesmaat binnen
  • Mid Season Sale loopt door in paasvakantie
• Mei
  • Feestdagen galore! Verlengde weekends! Zonneschijn!
  • Zomer/Zomer collectie is nu compleet, inclusief badmode en accessoires
  • 2 kopen, 3e gratis of Loyaliteitsacties.
• Juni
  • Examens secundair onderwijs eindigen tegen de helft van deze maand
  • Grote hoeveelheden overstock worden geleverd en moeten verwerkt worden tegen de solden
  • Koppelverkoop start
• Juli
  • Grote vakantie
  • Overstock blijft binnen komen en er wordt een kleine hoeveelheid nieuwe collectie zeer schoon gepresenteerd
  • Solden en Ronde Prijzen
• Augustus
  • Grote Vakantie
  • Zomer/Herfst komt binnen
  • Ronde prijzen
• September
  • School start terug
  • Herfst/Herfst komt binnen
  • Nieuwe Collectie actie, zeer kort, klein deel van de collectie, klein percentage
• Oktober
  • Eind oktober herfstvakantie
  • Herfst/Winter komt mondjesmaat binnen
  • Mid Season Sale wordt voorbereid/Stocksalemaand
• November
  • Herfstvakantie en koud – brrrr
  • Winter/Winter is volledig binnen en Feestcollectie komt binnen
  • Mid Season Sale loopt door in de herfstvakantie, soms komt er net voor de feestcollectie nog klein soldenmomentje
• December
  • Feestdagenmaand – HoHoHo
  • Alle spots worden gericht op de feestdagen, oude collectie (overstock) komt binnen
  • Koppelverkoop wordt voorbereid en gaat van start halverwege december/net na kerstmis

En volgend jaar begint alles terug van voor af aan. Weet dat alles gepland wordt van een jaar op voorhand, vooral rond de schoolvakanties. Toch kan het varieëren, afhangende van hoe het huidige seizoen loopt, hoeveel overstock er is, hoe de online-winkel draait, hoeveel er besteld werd van een bepaald stuk, welk weer we krijgen. De veranderlijke elementen zijn het aantal items aan een bepaald procent en de duur van de Mid Season Sale. Tussentijdse korte (lees: kleine) acties kunnen zeer impulsief komen, afhangende van de omzet van ‘t moment. De solden zelf zijn ‘minder’ geworden dan vroeger (pakt vijf jaar terug) omdat we nu koppelverkoop hebben en dus ook een veel langere soldenperiode. Toch kunt ge gouden zaken doen als ge wat uitkijkt. Ik heb u verteld wanneer, al wat gij nog hoeft te doen is uitzoeken waar.