Niemand was bij ons toen Kim en ik hoorden dat er kanker was. Niemand was bij ons toen we beslisten dat we zouden vechten. Niemand was bij ons toen we beslisten dat de behandeling zou stopgezet worden. Niemand was bij ons toen ik hem een laatste keer zag aan de vooravond van zijn begrafenis. Hij ging dood en ik bleef achter, alleen, met alle woorden en stiltes. Het was zo stil.

Het huis en ik waren alleen. Niemand was bij ons toen de vlammen “whooeosssh” deden. Niemand voelde de verschroeiende hitte. Niemand was bij ons toen het gerinkel klonk van de ramen die sprongen door de hitte. Niemand was bij mij toen ik ‘s avonds alleen in een vreemd huis in slaap viel bij het geluid van een tv. Het huis brandde af en ik bleef achter, alleen, met alle vlammen en de koude as. Het was zo koud.

Stress. Dat zijn periodes van extreme stress. Bij stress zijn er verschillende reacties: fight, flight en freeze zijn de meest gekende. Fight betekent vechten. Flight betekent vluchten. Freeze betekent (be)vriezen. Ik ben een Fight-persoon. Ik vecht. In extreme stress blijf ik kalm, neutraal, hou ik het hoofd koel en ga ik door. Ik krijg instantly een soort perspectief waardoor ik overzicht krijg. Alle emotie stopt en ik denk scherper, helderder en ben besluitvaardig. Ik neem altijd de correcte beslissingen. Ik ben diegene waarmee je in dat soort situaties wilt zitten. Ik ben diegene waarvan mensen achteraf zeggen “Amaai! Goed gedaan!”. “Amaai, chapeau, gij zijt sterk!”. “Best dat gij zo kalm blijft, zeg!”. Dat ben ik.

.

Ik ben diegene die een week na de stilte van Kim’s overlijden terug ging werken. Ik ben diegene die een week na de leegte van een leven in as terug ging werken. Ik ben diegene die een gat heeft van een dik half jaar, misschien zelfs langer, uit die periode. Ik heb er geen idee van, want alles wat ik toen schreef werd verwijderd, door mijn ex, omdat hij mijn blog beheerde. Hij was een notoir back-upper. IT’er. Goed in zijn vak. Toen ik hem verliet nam hij af wat mij nog restte uit die periode: mijn woorden. Alsof mijn leven, mijn woorden, mijn schrijven, het enige tastbare dat ik nog had van periode waardeloos was. Delete. Weg. Wat nog overbleef stak in dozen, en het was niet veel, want het paste perfect in mijn rode Citroën C1.

Met mijn dozen en rode auto ging ik bij Pieter wonen, mijn andere computermaat. Hij, samen met enkele anderen, plakte mij samen. Ze gingen bij mij op de grond liggen tot ik terug kon rechtstaan. Uiteindelijk leerden ze me terug stappen en zelfs lopen en dansen, allemaal terwijl de dozen in de garage stonden. Ik stond aan die garagedeur toen Pieter zei tegen het lief “Draag er goed zorg voor”, net voor hij de deur dichtdeed. Twee minuten later was er de eerste kus tussen het lief en ik. Die kus evolueerde naar samenwonen in een klein appartement en ik ging mee, met mijn dozen en mijn rode auto. We kochten een huis en ik werd zwanger. We bouwden een tiny house en ik werd Emma’s mama. De rode Citroën stond plots op een oprit met een autostoel erin. De dozen kregen een plek in de garage. Het huis werd verbouwd en Billie maakte ons gezin compleet. Een gezin met een rode auto, een bouwwerf en dozen in de garage die samen met de wereld in lockdown ging.

De rode auto werd vervangen door een zwarte gezinsauto, de bouwwerf werd een huis en de dozen kwamen uit de garage. De lockdown kreeg een exit-plan en ik boekte een vakantie naar Disneyland. Ik schilderde een kast en hing kaders aan de muur. Alle dozen gingen open en het huis werd een thuis.

.

Mijn jongste zus trouwde tien dagen geleden en ik zei op haar trouwdag: “Jij bent nu even oud als Kim was toen hij stierf.”. Dat was gelogen, want ze was zeventien dagen ouder. Tien jaar nadat ik de ergste dag van mijn leven had, beleefde zij in exact dezelfde levensfase de mooiste dag van haar leven. Een week later belde mijn mama. Ze lag in het ziekenhuis. Waarom doet er niet toe, wat er gaande is ook niet, maar ze zei: “De dokter zegt dat ik dan nog tien jaar te leven heb”. Tien jaar nadat ik de ergste dag van mijn leven had, kreeg één van mijn grote levensliefdes een houdbaarheidsdatum, net zoals Kim.

Ik zat in de zetel in mijn living op dat moment, in het huis dat ik deel met mijn man en twee kinderen. Voor de deur staat een zwarte gezinsauto op de oprit met twee autostoeltjes erin. Aan de muur hangen kaders en de dozen zijn leeg. De dozen zijn leeg, want ik ben thuis. Eindelijk thuis.

.

Tien jaar na de stilte en de koude is er terug geluid en warmte.

.

Ik zat in de zetel in mijn living op het moment dat mijn besef kwam, in het huis dat ik deel met mijn man en twee kinderen: er is terug geluid en warmte.

.

En in een seconde kan ik alles verliezen.

.

Ik ben bevroren toen. Ik ben die zetel amper uitgekomen. Ik deed wat ik moet doen op automatische piloot. Mijn enige besef was “ik heb Eliane nodig”. Eliane is mijn psychologe. De dag na mijn besef zat ik in haar praktijk. Dat was eergisteren. PTSD. Ik ben klaar met Fight. Het is tijd voor Feel. En zo begin ik aan een nieuw traject: traumaverwerking. Ik ben opgelucht en het komt goed. Dit is stap één. Dag twee. We’ve got this. Let’s rise.

In december 2010 spendeerde ik met mijn mama een dag op de zolder. We gingen door tientallen dozen aan materiaal, van mijn geboorte tot aan dat opruim-moment. 25 jaar herinneringen. Van kleuterkunstwerkjes naar vriendschapsboekjes tot dozen vol Spice Girls-gerief. Het werd tijd om dingen weg te gooien en te beslissen wat ik wilde houden voor later. Er was een babybedje, ik zie het nog voor mij, zo ontzettend schoon. Een familiestuk. Wij hadden er allemaal in geslapen als kind en die dag zei ik dat mijn dochter er ook ooit in zou slapen.* Er was de doos die vol zat met dingen die de stille getuige waren van de 10 jaar vriendschap tussen Kim en mij. We gingen door honderden foto’s en prullaria en we eindigden de dag met een hoek gevuld met dozen vol verleden, wachtend op mijn toekomst.

Enkele dagen later brandde mijn ouderlijk huis af. Ik spendeerde 30 december 2010 al zittend op een muurke terwijl ik keek hoe het leven van ons gezin, zes personen, in de rook opging. Het is (en was) als een film die zich langzaam afspeelde. Je herkent sommige dingen die verschroeid zijn, maar staat er niet bij stil. Alles wat er nog is ligt begraven onder een laag dik zwart roet en heeft een penetrante geur. De geur is onbeschrijflijk, maar als ik ze nu ruik herken ik ze meteen. Ze zit opgeslagen in mijn hersenen onder het tabblad ‘trauma’s’.

Zes maand na die brand mochten we van de verzekering het huis leegmaken. We beslisten als gezin om geen firma in te huren, maar om het zelf te doen. Als iemand ons leven zou weggooien, dan zouden wij het zelf zijn, want we hadden dat nodig om afscheid te nemen van de stukken die ons verleden waren. Die ochtend stond er een lege container voor de deur en tegen de avond hadden we hem met zes gevuld. Wat nog overbleef van ons leven moesten we weggooien, omwille van de geur of de verwoesting door de hitte. Honderden samengesmolten foto’s met bovenop een beeld uit mijn verleden, dat wazig was geworden door de as. Knuffelberen en verschroeide boeken. Vriendschapsboekjes en mijn eerste bril. Allemaal weg. Er waren dingen waar ik geen afscheid van kon nemen en die nam ik mee in dozen in mijn auto. Die auto heeft gestonken naar brand tot de dag dat ik hem wegdeed.

De laatste doos heb ik geleegd in 2015. Het lief was er toen al en hij heeft nog steeds geen woorden voor het stukje ravage dat hij toen te zien kreeg. Het stukje verschrompeld verleden dat ik met liefde uitlegde, nog één keer goed bekeek en toen weggooide. Afscheid nemen van alles wat je ooit had duurt lang. Bij mij duurde het vijf jaar, wil ik u zeggen, maar eigenlijk doe ik dat nu nog. Wanneer ik Emma’s bedje zie krimpt mijn hart soms nog een beetje ineen. Ik denk aan het bedje dat we nooit teruggevonden hebben op die zolder. Het was verast, of buiten gegooid door de brandweer en tussen het puin beland. Onvindbaar, zoals de rest van ons leven toen.

Het was een vreselijke gebeurtenis waar ik en mijn ouderlijk gezin de rest van ons leven de sporen van zullen dragen. Het is van een ongekende wreedheid om te moeten leven zonder een tastbaar verleden. Wat ik meemaakte zou ik mijn ergste vijand niet toewensen. Vandaar deze blogpost. Koop rookmelders, mensen. Niet volgende week. Niet morgen. NU, want voor je het weet is gisteren in rook opgegaan.

*Je kan het toeval noemen, of ermee lachen, maar ik ben van weinig zo overtuigd geweest in mijn leven als van het feit dat ik op een dag een dochter zou hebben.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen challenge. Dit is dag 18/40.

Posted by Romina on Tuesday, 03 March 2009 at 12:37 AM

Ik besefte toen niet half hoeveel waarheid er zat in de woorden die ik typte. Hoe leeg sommige momenten, uren of zelfs dagen zouden zijn zonder hem bij mij. Hoe mijn hart soms breekt, enkel en alleen omdat de dochter “bwauw” (blauw) zegt, want dat was ons kleur. Ik had me nooit kunnen voorstellen hoe hard ik de drang zou voelen om te bellen of om gewoon bij hem te zitten. Bij hem zitten was rust, altijd.

Vandaag ging ik naar de Werkwinkel en het was een frustrerende ervaring. Erna ging ik lunchen met het lief en eens ik thuis kwam moest ik wenen. Zeven jaar na Kim’s dood moest ik wenen omdat ik hem niet kon bellen en ranten over de VDAB. Hij zou mij gesnapt hebben. Hij, met de brains en zonder diploma, zou mijn frustratie gedeeld hebben zoals geen ander dat kon, en erna hadden we frieten gegeten.

Iets later was de dochter thuis en zei ze “Bwauw!“.
“Ja”, antwoordde ik, en ik dacht terug aan jou.

• Computermaten
  Het is herfst ondertussen, en het meest voel ik dat in de eerste week van oktober. Ik denk dat het is omdat mensen het verdriet herkennen, of omdat ze veel empathie hebben. Het is het verhaal van mijn beste maat die stierf. Gisteren nog liep ik door de winkel en hoorde ik ‘Good Riddance’ van Greenday. Het is nu zes jaar geleden en toch overvalt zijn afwezigheid me soms alsof het nog steeds 2010 is.
• Het Muurke
  Dat 2010 geen goed jaar was blijkt ook uit deze blogpost. Vijfentwintig was ik toen en nog steeds is het met momenten moeilijk te omvatten hoe ik me ooit door die periode worstelde.
• #WijOverdrijvenNiet
  Ik ben een feminist, mocht je dat nog niet weten. Ik uitte dat het sterkst in de blogpost die ik deed onder #wijoverdrijvenniet. Het was impulsief gedaan van mij, een kot in de nacht. ‘s Ochtends werd ik wakker met ontelbaar veel reacties en uiteindelijk kwam #wijoverdrijvenniet zelfs in het jaaroverzicht van 2016. En ja, ik ben daar fier op, zijt maar zeker.
• 4>1
  De dag van de aanslagen in Brussel werd ik door verschillende mensen aangesproken over een blogpost door een kennis van mij. Bij elk woord dat ik las huiverde ik meer en meer van het blatante racisme die van het scherm liep. Het leidde tot het posten van deze tekst, waarin ik vertel dat liefde en hoop altijd de bovenhand zal hebben.
• Boedapest
  Een blogpost met reistips. Simpel, praktisch en plezant.
• Tot morgen, hé
  Het is niet vanzelfsprekend dat iedereen er terug is de volgende dag.
• Brief aan mijn lijf
  Er was ook die keer dat ik in ondergoed, samen met mijn naakte baby, op de voorpagina van het Nieuwsblad Magazine stond. #covergirl.
• Het Stinkdeken
  Sinds haar geboorte kiest het dochter met momenten de kant van haar vader. Soms terecht, soms onterecht. Lees en oordeel zelf maar. Koevlekken, begot!
• Mijn naam komt uit een liedje
  En neen, het is niet van ‘Romina Power’ dat mijn naam komt. Ge moet het eerder gaan zoeken bij de familie van Marsipulami.
• Pintertest
  Er was een nieuwe geniale rubriek die zich aandiende. Ik deed er maar één post voor, maar die kon tellen. Misschien moet ik daar maar eens terug aan beginnen. Het is immers het seizoen van de pompoenen.
• Mijn kooktips
  Want elke zichzelf respecterende blogger heeft recepten of tips online staan. Toen #boostyourpositivity vroeg naar die van mij kon ik natuurlijk niet achterblijven.

Zo, nu kent ge me wat beter. Ofwel had je het allemaal al een keer gelezen en zeg je nu: “Oh ja, ‘t is juist, ik was dat al vergeten zeg!”. Voor veel meer tekst ben ik te moe, want het is 22u14 en in het land van mama-met-een-baby-dochter staat dat gelijk aan middernacht. Tijd voor een Aldi-chocolaatje (die witte Sinterklaasen, gevuld met praliné!) en erna naar bed. Slaapwel! Of misschien is het al ochtend bij u? Tijd voor een Aldi-chocolaatje (die witte Sinterklaasen, gevuld met praliné!) en een koffie. Goeiemorgen!

Ergens begin jaren 2000 had ik een lief. A en ik waren twee jaar samen en achteraf bekeken niet voor mekaar gemaakt. Toch zal ik hem altijd dankbaar zijn, want hij kwam met een vriendenkring en collegagroep die de mijne werden. We hadden massaal veel leute samen, maar er was er één waar ik van hield: VDW. Lang, met een brilletje, zalige muzieksmaak, progressief, openminded, heerlijke humor en nog zoveel meer. Ik besefte dat toen niet, of stond er niet bij stil, maar hij was bepalend voor wie ik nu ben. De zotte linkse zelfzekere feminist die carrière maakt en zich goed voelt in haar vel. VDW en ik hadden een unieke band, van de beste soort. Wij waren maten. Niets complex, niets ingewikkeld, maar wel van de beste soort.

“Mina”, zo noemde hij mij. Hij alleen mocht mij zo noemen en nu nog, wanneer iemand mij zo aanspreekt zeg ik: “Neen, Romina”, want Mina is van hem. Misschien is dat raar, ik weet het niet. In mijn hoofd is dat normaal. Het zal altijd bij hem horen, zoals basketbal dat doet en U2. Als je in mijn hart kijkt staat daar ergens VDW, want in een periode dat ik enkel wou vluchten, nog het liefst van mezelf, bleek hij mijn rustpunt te zijn. Die Mina van toen, die was ongelukkig met haarzelf en wilde vluchten. Vluchten van haar leven thuis, vluchten van haar omgeving, vluchten uit haar dorp en vluchten ver weg van haar ouders. Ik had net mijn rijbewijs en begon de wereld te ontdekken. Er waren de computermaten, maar in de weekends ging ik vanachter mijn PC en vond je me in Brugge, bij VDW. Bij hem thuis was ik veilig. Hij luisterde, kalmeerde me (als ge peinst dat ik nu drama heb, ik ben een watje vergeleken met toen), gaf me advies, echt oprecht goede raad en stimuleerde me enorm om verder te kijken dan wat ik zag.

Mijn omgeving bestond uit cliché West-Vlaamse arbeiders, inclusief gesloten houding en dat wrong bij mij. Hij trok mijn blik open. Hij leerde mij muziek kennen, wat van kunst en ook van reizen. We gingen naar Barcelona, Amsterdam en zelfs Disneyland. Waar A. zaagde en wou gaan slapen trokken wij ons schouders een keer op en gingen we door. Muziek begon een passie te worden, net als optredens bezoeken. Plots zat ik in een basketbaltribune “Defence!” te schreeuwen, en dat was normaal. Ik vond dat zo bevrijdend. Homo’s? No problem. Racisme? Voor domme mensen. De wereld? Aan uw voeten. Eten? Proeven! Bier? Zekerst proeven en achteraf de smaak nog een keer verifiëren ook. De combinatie zorgde ervoor dat ik me nog minder thuis voelde waar ik thuis hoorde te zijn en dat ik mij zo fucking verloren voelde dat ik schrik had de weg echt te verliezen.

Hij was het soort maat die altijd voor mij klaar stond. Mind you, we spreken hier over de tijd van de Nokia 3310’s en inbelverbindingen, dus dat was niet zo evident als nu. Op het dieptepunt gaf hij mij een sleutel van zijn voordeur. Zomaar. Omdat hij wou dat ik altijd een thuis zou hebben waar ik me goed voelde. Wat toen zijn huis was herinner ik me glashelder. De Malibukast, zijn keuken met bar. En maar tateren terwijl hij eten fixte. Zijn trap, zijn zetel, zelfs zijn toilet. De schuif vol CD’s, die leidde tot wilde verhalen over die keer dat hij per ongeluk Tupac zag. De couchsurfers die hun cultuur en gewoontes deelden en ik snoof alles op. Het deed me dromen van meer en geloven dat ik het nog kon bereiken ook. De wereld was te groot en ook te klein, al een chance had ik iemand gelijk hem.

A. en ik gingen uit elkaar en (true story) ik ging naar B. Een kerel die ik leerde kennen via VDW en zelfs toen veranderde er niets tussen VDW en mij. De afspraken, het meeten en de zottigheden gingen door. Ik werd wat wilder en een durver. We gingen uit tot een kot in de nacht en er werd gelachen en gedanst. Soms werd er al een keer gedronken en er zijn tijden geweest dat de sigaretten prettig waren. Tijdens zo’n avond zat ik bij hem thuis op de zetel. Te praten en whatever te doen dat je dan doet. Hij zette de tv op en ik zag een clip. Bejaarden die hun rollator boven hun hoofd schudden. Ik ging dubbel van het lachen en kwam niet meer bij. Ik heb (of zo herinner ik het mij) echt gelachen tot ik buikpijn had. Enorm prettig. Als ik er nu aan terug denk waren we onbezonnen en aan het genieten van die impulsiviteit die je enkel kent wanneer je zo jong en vrij bent.

Vandaag zat ik in de auto en passeerde het rollator-liedje. Ik had een grijns en was even terug in 2004. Mijn hoofd sprong van de ene herinnering naar de andere. Wij hebben geen contact meer, wij twee. Geen idee hoe het komt. Nam ik hem als vanzelfsprekend? Of hij mij? Heb ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Was het op of zaten we in zo’n periode in ons leven dat dat soort dingen gewoon gebeuren? Er was geen drama of afscheid. Gewoon een steeds langer wordende stilte. Soms is het gewoon zo en dan herinnert je hart je er opeens weer aan wie er allemaal een deeltje van bezit.

Deze is voor u, VDW,  ter ere van de prettige tijden, want het moet niet altijd U2 zijn.

Dat het hier niet meer zal zijn zoals ervoor zal wel geen groot nieuws meer zijn, maar bij deze is het bevestigd. Elke week een vaste rubriek en de druk die me dat gaf is de reden waarom het uiteindelijk stil bleef, dus nu is het zonder rubrieken op vaste dagen, hoe plezant ze ook waren. Ze zullen er nog zijn, maar minder frequent. Zo ook deze.

Geweldig

• Op sociale media vragen om een kaartje te sturen naar Tjorven en zien dat mensen dat massaal doen. Wat zijt gelle toch allemaal de max! Merci, gasten.
• Alle strijk is gedaan. Driewerf hoera. Hoera! Hoera! Hoera!
• Een mooie broek kopen en horen van anderen dat die broek echt wel schoon is. Egoboost!
• Elf uur lang slapen zonder schaamte. Dat kan toch deugd doen, zo een keer enorm lang slapen, tot alle moeheid weg is.
• Denken dat alles van Kim opgegaan is in de vlammen, behalve twee stukken. De mama van uw beste maat die afkomt met iets van de Kim. Compleet uit uw lood geslagen zijn en ook wel zot content zijn.

• Tegen het lief praten over een “hile, helipok, …”. Eens goed zuchten, een seconde nadenken en dan besluiten met: “rond vliegtuig met schroef achteraan”. Hij begreep mij, dat is het voornaamste. Ik weet nog altijd niet hoe dat komt. Soms verdwijnen woorden. Gelukkig komen ze altijd terug en ben ik geniaal genoeg (ahum) om het anders uitgelegd te krijgen.
• Op weekend zijn in Lo-Reninge. Enthousiast worden van het uitzicht en ‘s ochtends vlug naar beneden lopen met uw kodak. Wel zeker 10 foto’s nemen en dan uw resultaat eens bekijken. ‘No card in camera’ zien verschijnen. Beteuterd terug naar de kamer gaan. Een lief hebben dat zonder probleem een half uur rond rijdt op zoek achter een SD-kaart. Dat komt ervan hé, met mijn ‘vijf tips voor fotobeheer’ in de Femma. Dan ga ik zelf de mist in. Chance dat het lief zo’n kanjer is. 
• Een blogmeeting hebben in Gent, in ‘t midden van ‘t stad. Het lief dat uitlegt dat ge u moet parkeren in de Savaanstraat en dan vijfhonderd meter moet stappen. “Niet moeilijk, schatteke”. Vol goede moed vertrekken naar de Savaanstraat, uiteindelijk veel te veel borden tegenkomen die u zeggen dat ge niet in de straat moogt, uw gps ontvangst die wegvalt en gij die u hersenen daardoor ook een beetje kwijt geraakt. Verloren rijden en dan maar naar de locatie zelf rijden en uw auto daar ergens op de baan smijten. Hij stond schoon aan de kant, in niemand’s weg en het is een Citroën C1. Erna heb ik wel mijn hersenen terug gevonden, bij een koffie.
• Naar de Euroshop in Maldegem moeten en een beetje overmoedig zijn. Binnendoor rijden, zonder GPS. Uitkomen in het industrieterrein van Maldegem en daar verloren rijden, voor echt. Uiteindelijk toegeven aan uzelf dat ge weer maar eens de weg kwijt zijt en uw GPS aanzetten. Er is hoop, mensen! Ik zat op 3 minuten van de Euroshop. Zo dicht, en toch zo ver.
• Trouw uw parkeerschijf leggen en daar fier op zijn. ‘s Avonds aan uw auto komen en zien dat ge uw parkeerschijf hebt gelegd op het uur dat ge terug ging vertrekken. Een keer zuchten en uzelf wat uitlachen. Dat geloof je niet, maar ik ben er vanaf geraakt zonder boete. Geluk zit in een klein hoekske. Het was ochtend en ik had nog geen koffie gedronken. De wereld zonder koffie is veel te moeilijk, dat weten we nu wel al allemaal.

18 september 2014 gooide ik mijn eerste blogpost online. Het was al efkes geleden dat ik nog geblogd had, dus wist ik niet wat te verwachten. Er leek zoveel veranderd, maar nu kan ik zeggen dat er eigenlijk niets veranderd is, of toch niet veel. Ge smijt stukskes van uzelf en uw leven op tinternet omdat het uw eigen helpt en omdat anderen zichzelf misschien herkennen in uw verhaal. ‘t Is gelijk op café zitten en een klapke doen, maar dan met computers en leuke foto’s. Wat anders is dan vroeger zijn de projecten. In januari kocht ik een blogagenda en ondertussen heb ik het al opgegeven. Elke maand komt er wel iemand met een leutig project en dan moet ik wel meedoen. Dat is echt plezant! Gelijk alleen, maar dan met meer. Enfin, mijn beste blogposts sinds 18 september 2014, dus. Met views en statistieken heb ik geen rekening gehouden. Het zijn de posts die ik plezant vind, want: my blawg, my rules dawg.

• Er was een idee voor een rubriek. Al gans mijn leven maak ik stoten mee waarvan mensen soms twijfelen of ‘t wel waar is. Of waarvan ze zo: “Is dat niet een beetje overdreven?” zeggen. Gesterkt door het gedacht dat ik toch niet de enige kon zijn bedacht ik Geweldig & Gênant. De allereerste daarvan kunt ge hier lezen. Mocht ge veel tijd hebben vindt ge ze alle 27 (!) onder deze rubriek.
• Oktober kwam en ik vertelde u over mijn computermaten. Ge waart allemaal zo lief, net zoals toen ik u vertelde over het muurke. Schoon vind ik dat, hoe mensen kunnen meeleven met elkander, zelfs al zitten er kabels, schermen en WiFi tussen.
• Kelly schreef een boek en er werd opgeroepen door i. om mee te doen aan #projectblogboek. Enthousiast als ik ben sprong ik mee op de kar en ik liet ulder weten dat ik ook ging meedoen. Ondertussen zijn we bijna 40 tips verder, ik zit niet eens in den helft van halfweg en volgens mij ben ik de enige die ze chronologisch afwerkt ook. Ik snap dat niet, zo plezant, jong. Echt. Die tips hebben mij al uren stil gehouden, duusd uren blogplezier bezorgd en goeie gesprekken met het lief in den auto. Mocht Kelly nu in 2017 een nieuw boek schrijven zou dat perfect zijn qua timing. Het is maar een ideetje, zegt.
• #kerstruil stampte ik impulsief uit de grond en het ging zoveel beter dan verwacht. Zo tof! Dit jaar is ‘t zeker waar van dattem.
• Alsof dat #projectblogboek nog niet genoeg was werd #boostyourpositivity gelanceerd. Het duurde een maand ofte vier opdrachten lang en dat was leutig. Als afsluiter was er een heuse meeting met zalig goeie koffie. Mochten die nog een editie willen doen zou ik dat ook niet erg vinden. Echt niet, Danone. Echt. Beloofd. De post waar ik het meeste plezier aan had is die waar ik vertel dat ge niet moet koken als ge dat niet wilt.
• En dan was er nog een, die met de grootste impact.

#wijoverdrijvenniet Mark my words.

— Romina (@Rominatje_) March 18, 2015

Niemand had de impact van #wijoverdrijvenniet verwacht, ik al zeker niet. De tweet hierboven werd gepost de dag voor de hashtag viraal ging en ik heb toen gezegd: “Er moeten toch nog vrouwen zijn die dat beu zijn, maat?”. En of er nog vrouwen waren. En of ze het beu waren. Er volgde een rollercoaster van twee weken keihard werken en weinig slapen, van mails met als afzender ‘de media’ en smsjes met: “Kan het dat gij in De Morgen staat?”. Het is ongelooflijk hoeveel vrouwen hun verhaal deden op verschillende kanalen en ik ben best wel fier dat ik daaraan heb meegeholpen.

Een half jaar. Eigenlijk is dat niets en toch is er al zoveel gebeurd dankzij deze blog, of via deze blog. Meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Er is prinsessengewuif en er zijn moestuinverhalen. Er is goesting, veel goesting om hier telkens terug te keren en mijn verhaal te doen. Pakt u nen koffie jong, want we blijven nog efkes. Op naar de volgende zes! Schol.

Ze gaat retailmanagement studeren om te worden zoals mij. Wanneer ze het zegt slaat mijn hart wat over en krijg ik het moeilijk. ‘Worden zoals jij, zus’. Ik loop over van fierheid en overweeg om haar dood te knuffelen. Ze lijkt enorm op mij, zowel op foto als in karakter. Een grote mond en sterke madam. Wanneer het nodig is zet ze u wel op uw plaats. Wanneer het niet nodig is ook, kwestie dat ge toch zeker weet waar ge staat. Haar ogen zouden die van mij kunnen zijn, net zoals haar haar en haar neus. Onze humor en liefde voor flauwe mopjes heeft al menig mens met de ogen doen rollen en geen kind dat beter danst op de Spice Girls dan zij. Het is maar eerlijk ook, in haar tijd leerde ik elke move van K3.

Hij is truckchauffeur, zoals papa. Dat zei em al van toen hij klein was en hij hield zijn woord. De eerste keer dat ik hem in een camion zag heb ik gebleit. Nog zo klein zeg en rijden met zo’n machine. We lijken op elkaar. Ge ziet dat wij van dezelfde soort zijn en bij elkaar horen. Brede schouders, zoals papa, groot ook. De perfecte armen om mij te beschermen wanneer het nodig is. Toen ik lag te wenen van liefdesverdriet bracht hij warme chocomelk naar boven. Soms bellen we of ga ik op zijn kamer zitten en doen we een klapke. We gingen samen op reis en verrasten de zusjes met pretpark uitstappen voor hun verjaardag. Hij maakt de flauwe mopjes waar wij mee moeten lachen. Hij zit in mijn team, het team van de oudsten.

Dan is er nog één. Zij met het engelenhaar, blonde krullen en helderblauwe ogen. We lijken op elkaar, zeker wanneer we allebei onze bril op hebben. Altijd dus. Ze lijkt een beetje op ons allemaal. De enige met een stukske van ons drie in haar. Ze wordt truckchauffeur, nog zo één met een grote machine. Nog één zoals de papa, hopelijk kan mijn hart dat aan. Ze loopt soms verloren en weet ze het niet meer. Ik deed dat vroeger ook en vond uiteindelijk de weg. Dus ik troost en knuffel en zeg dat zij ook haar weg zal vinden. Haar tranen breken mijn hart, haar glimlach maakt me warm. Terwijl ze zoekt wil ik dat ze gelukkig is, want ze is een beetje van mij en daar wil ik enkel het beste voor.

Wanneer menig moedermens mij zegt: “Ge hebt er geen idee van”, dan geloof ik hen best. Dat kan ik niet, ik ben geen moeder. Wat ik wel ben is een grote zus. Ook ik droogde traantjes, las verhalen voor en kuste de pijn weg. Er werden duizend vragen geduldig beantwoord en tijdens hun dansjes op het schoolfeest zat er steevast iets in mijn oog. De liefde die ik voel voor hen is zo intens, zo allesoverheersend, dat ik het nooit in woorden zal kunnen beschrijven. Bij een kind van uw eigen is dat nog erger, naar het schijnt. Dus hoop ik later geen stuk overbeschermend paranoïde hoopje moeder vol miserie te worden en toch heb ik er schrik voor. Ik zet mij schrap, voor later, wanneer het allemaal zal veranderen. Dan fantaseer ik en maak ik rampenplannen op in mijn hoofd. Eén voor een huilbaby, één voor een zieke baby en één voor allebei, want ge weet maar nooit. Een roze wolk, daar reken ik zelfs niet op. Zot, hoe naïef kunt ge zijn? En toch weet ik, wanneer het zover is, dat ik het goed zal doen en hij ook. Elk op onze eigen manier, zoekend naar een manier van ons samen. Wij twee, later, groot en ouders. Kapot van vermoeidheid en rust vindend bij elkaar. Want ik zeg u dit: er mag vanalles gebeuren, maar elkaar kwijtraken, dat gebeurt nooit. Een gezonde roste wolk, daar teken ik voor. Later, wanneer we groot zijn.

Mijn meest populaire post gaat over afscheid nemen van iemand, voor altijd. Het tegenovergestelde is (nieuw) leven. Meer over #projectblogboek vind je hier.

Ze zijn weer van tikkertje aan het spelen. Gezien mijn conditie er niet op vooruit gegaan is sinds 1995 is het geen verrassing dat ik getikt werd. Neen, dat was een graptjen hé. Het is de max wanneer anderen aan mij denken en best wel flatterend. Insert prinsessengewuif.
Tiny nomineerde me voor de 3-tag en ik liet haar weten dat ik er werk van ging maken. Er was ook iets met een foto die drie dingen moest afbeelden die veel voor u betekenen. In mijn geval zijn dat de siblings.
Bij deze: u vraagt, wij draaien.

1. Welke 3 dingen zijn voor jou onmisbaar bij het bloggen?
   • Relativeringsvermogen
   • Blind-typen-skills (stoef!)
   • Koffie
2. Welke 3 dingen mogen niet op je blog ontbreken?
   • Het kleur roze
   • Share-buttons
   • Foto’s
3. Over welke onderwerpen schrijf je het liefst? (we nemen categorieën)?
   • Geweldig & Gênant
   • Meetjesland
   • Projectblogboek
4. Wat zijn de 3 populairste posts op je blog?
   • Computermaten
   • We doen van Projectblogboek
   • 9980, represented
5. Welke dingen wil jij uitstralen/bereiken met je blog?
   • Mijn ‘niche’ beter vinden
   • Blijven lachen
   • Mensen raken, bij voorkeur positief
6. Via welke 3 sociale media is jouw blog te volgen? (6 = 3 * 2)
   • Facebook hier
   • Twitter daar
   • Instagram ginder
   • Bloglovin achter den hoek
   • Pinterest linksaf
   • Goodreads op ‘t einde van de straat
7. Wat zijn de 3 voor- of nadelen van bloggen?
   • Zien dat anderen herkenning vinden in uw woorden
   • Uitlaatklep op enorm veel vlakken
   • Er wordt meer gefotografeerd
8. Welke 3 mensen laten de meeste reacties achter?
   • Geen idee waar je dat kan zien? n00b-alert
9. Wat zijn jouw 3 favoriete blogs van anderen?
   • Kelly
   • Kerygma
   • Vertellementen
   • Duusd andere afhangend van genre of niche
10. Over welke 3 onderwerpen lees je het liefst bij andere blogs?
    • Serieus gasten? Neen, drie is te weinig
11. Welke 3 blogtips heb jij voor andere blogs?
    • Maak u geen zorgen, wij weten het ook niet allemaal
    • We maken allemaal wel nen keer een foutje. Mantel & liefde
    • Ge moogt op uw bek gaan
12. Nomineer 12 bloggers. (nvdr: De helft is al genoeg)
    Nele ► Appelfientje ► Prinses ► Kelly van Ma vie en vert ► Ellen ► Mooi Ding
    Luistert gasten, dat is niet verplicht hé. Geen goesting, dat doet ge ‘t niet. Opgelost!

Tip 23 is de volgende: ‘schrijf over iemand die je inspireert’, niet zo lang geleden deed ik al zoiets en dagelijks vind ik inspiratie in de verhalen van anderen, vooral op blogs. Vandaar 2 tips onder één post. Meer over #projectblogboek vind je in de voorziene categorie.

Zo dingen oplijsten, een mens leert daar toch iets van. Blijkbaar is er altijd wel iets te beleven bij ons in de Colruyt, wij zijn rap gelukkig. Verder vergat ik deze week geen woorden. Great success! Er zijn wel twee momenten geweest waar ik het lief verwarde met andere mensen. Bekijk het positief, deze ochtend wist ik nog steeds hoe het lief heet. Dat is ook al iets waard.

Geweldig

• Zijn ouders die kwamen eten bij mijn ouders. Iedereen praatte met iedereen en lachtte. Liefde. Overal en zoveel. En trots dat we zijn. Goed gedaan, mama’s en papa’s, *vuistje*!
• Alle reacties die ik op verschillende manieren kreeg na mijn post van zaterdag. Ow zekers. Onverwacht en oh zo fijn.
• Baby MC die flink luistert en goedkeurend lacht terwijl ik hem vertel over de Spice Girls (cultuur, I’ve got this). Diezelfde Baby MC die even later in slaap valt op mijn schouders.
• Een warm bad vol schuim terwijl je de regen hoort tikken tegen het raam. Veel meer moet dat soms niet zijn.
• Op blitzbezoek gaan bij onze Pieter en praten over alles en niets. Onderuit hangend in de zetel beseffen dat je daar altijd een beetje thuis zal zijn.

Gênant

• Met mij naar de Colruyt gaan is vooral toekijken hoe ik om de 10 meter iets in de kar smijt want: “Lekkerlekkkerlekker!”. Soms ben ik afgeleid door eten, omdat ik hou van eten. Eten is de beste uitvinding, ooit. Het lief raakt niet afgeleid, nooit en jamais. We staan in de frigo en ik sta kwijlend bij de kaasblokjes, ik gooi ze in de kar en zoek mijn volgende buit. Plots hoor ik: “MIJN KAR!”. Ik kijk op en dan blijkt dat ik een andere mevrouw haar winkelwagen vol aan het laden ben. Het lief, die staat op tien meter afstand toe te kijken en mij uit te lachen. Er was eten en ik was bezig. Meer moet daar niet over verteld worden. Dit overkomt de beste.
• Weer in de Colruyt, deze keer bij de shampoo. Het lief wil shampoo X nemen en ik wil dat hij Head&Shoulders neemt. Wanneer ik één keer per week mijn haar was met H&S blinkt het meer. Het lief argumenteert want: “Zie welke stoere vent op de fles staat die ik wil. Wil jij geen zo’n schone vent?”. “Neen, ik wil blinkend haar, pakt die H&S, schat”. “Maar kijk, ZO EEN SCHONE VENT!”. Hij houdt de shampoo omhoog alsof het Simba is in de Lion King. Wij leven voor dit soort onnozeligheden, dus ik hou vol: “Gast! Pak nu toch die fles H&S”. Plots merken we de starende verkoopster op die rechts van ons staat en we leggen al giechelend de H&S (toldyouso) in onze kar. Dagdag, hallo Colruyt mevrouw. Het is oké hoor, we moeten daar geen pillen voor pakken. ‘t Is de schuld van onze ouders. Echt. 
• Het is voetbal op tv en ik beslis rap een sigaret te gaan roken. Ik draag zo’n losse thuis-rondlopen-broek en hoodie. Dapper als ik ben (of lui) beslis ik om zo buiten te gaan. Het is toch donker. Terwijl ik rook laat ik een scheetje, een seconde later zeg ik pardon en tijdens die twee seconden komt de nieuwe buurvrouw van achter de hoek. De blik in haar ogen is één van puur walgen en ik kan wel door de grond zakken. Zeg, buurvrouw? Serieus? Het is een scheetje en je hebt toch ook “Pardon” gehoord? Moet je daarom zo boos kijken? Het is de natuur enal. En kom niet zo stil van achter de hoek. Het is evenveel uw schuld als de mijne.
• Al pratend richting de auto wandelen na een voetbalmatch. Opmerken dat het lief wel heel rap loopt en hem tegenhouden: “Zeg! Schat…”. Zien hoe een vreemde man mij aankijkt en een bulderlach horen van het lief, achter mij. Zien hoe beide mannen een blik uitwisselen die zegt dat vrouwen soms hopeloos zijn. Eerlijk? Ik begrijp ook niet hoe het kan. Hij had niet eens gelijkaardige kleren aan en was grijs. Er liepen gewoon veel mannen en ik was verward? Soms verbaas ik mezelf. Dit was zo’n moment. 
• En dan deze: jeugdpuistjes. Dertig jaar word ik en die mofo’s zijn er nog altijd. Af en toe, BAM, in het midden van mijn gezicht: VERRASSING! Heeft iemand een idee wanneer dat stopt? Op mijn 40? Op mijn 50? In de menopauze? Bij aankoop van een loopkar? Laat maar weten, want 30 jaar is duidelijk niet oud genoeg.